Άρθρο 16 και δημόσια πανεπιστήμια. Τέσσερις θέσεις στο πρώτο Debate Town Hall

Άρθρο 16 και δημόσια πανεπιστήμια. Τέσσερις θέσεις στο πρώτο Debate Town Hall Γράφει η Θεοδώρα Δίελα. Το Debate House μας παρουσίασε για πρώτη φορά το Debate Town Hall! Στις 19 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά οργανωμένη δημόσια διαβούλευση υπό την αιγίδα του δήμου Αθηναίων. Η θεματική αφορούσε το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την αναθεώρηση του Άρθρου 16 του Συντάγματος. Στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηνών βρέθηκαν 30 πολίτες σε τέσσερις διαφορετικές θέσεις «Υπέρ», «Υπέρ εν μέρει», «Κατά» και «Κατά εν μέρει» απέναντι στο status quo «Μόνο Δημόσια Πανεπιστήμια στην Ελλάδα». Το Ευ Πολιτεύεσθαι βρέθηκε δίπλα σε αυτό το καινούργιο εγχείρημα ως Community Partner, και εκπροσωπήθηκε από τους ομιλητές Ευαγγελία Καλτσούδα, Κωνσταντίνο Μάριο Ρηγόπουλο και τον Δημήτρη Μυρογιάννη. Ο τελευταίος αναδείχθηκε νικητής του Βραβείου Δημοκρατίας, το Βραβείο Καλύτερου Ομιλητή πήγε στον Γιώργο Παπασταματίου, ενώ το Βραβείο Συνολικής Διάκρισης στον Γιώργο Βουνίδη. Την έναρξη του debate σήμανε ο Δήμαρχος Αθηνών, Χάρης Δούκας, αφού ξενάγησε τους ομιλητές στον χώρο του Δημαρχείου. Ο ίδιος αναφέρθηκε στην καίρια θέση του Δημοτικού Συμβουλίου, καθώς μέσα από αυτό παίρνονται αποφάσεις για τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα ζητήματα που αφορούν τους δημότες. Στόχος αποτελεί η διαφάνεια και η λογοδοσία, καθώς, όπως υποστηρίζει, αυτό θα φέρει και την αύξηση της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Δεν παρέλειψε να τονίσει την έμπρακτη στήριξη του στη Δημόσια Παιδεία και στη νέα γενιά, κάτι που επιδιώκει να φέρνει μπροστά μέσω του αυτοδιοικητικού έργου. Ο διάλογος μεταξύ των ομιλητών κινήθηκε γύρω από την ευρέως διαδεδομένη άποψη «Μόνο Δημόσια Πανεπιστήμια στην Ελλάδα». Μαζί με την αναθεώρηση του άρθρου 16 αποτελούν ζητήματα που έχουν απασχολήσει έντονα τον δημόσιο διάλογο, καθώς εγείρουν ερωτήματα αναφορικά με την ισότιμη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, την αυθεντικότητα των μη κρατικών πανεπιστημίων, αλλά και το μέλλον των δημόσιων πανεπιστημίων. Το ελληνικό σύνταγμα μέσω του άρθρου 16 ορίζει πως «η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση», κατοχυρώνοντας τον δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης. Ωστόσο, τον Μάρτιο του 2024 ψηφίστηκε ο νόμος 5094/2024, όπου εισήγαγε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το νομικό πλαίσιο για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων που θα λειτουργούν ως μη κερδοσκοπικά παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων. Επομένως, το status quo «Μόνο Δημόσια Πανεπιστήμια στην Ελλάδα» είναι ένα πεδίο αντικρουόμενων επιχειρημάτων, όπου οι τριάντα πολίτες είχαν την ευκαιρία να αναλύσουν στη συνέχεια του Debate Town Hall με προσωπική τους παρέμβαση. Από την πλευρά «Κατά εν μέρει» στο status quo, η προσέγγιση κινήθηκε ανάμεσα στην ενίσχυση των δημόσιων πανεπιστημίων και στην απαραίτητη ίδρυση μη κρατικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Δεν ζητά ολοκληρωτική αναδιάρθρωση του άρθρου 16, αλλά μια πιο συμπεριληπτική ερμηνεία. Θέτει ως προϋποθέσεις την αυστηροποίηση του πλαισίου του νέου νόμου, τον μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα των ιδρυμάτων, την ισότιμη πρόσβαση τόσο στα κρατικά όσο και στα μη κρατικά ιδρύματα, ενώ θα μπορούσαν να λειτουργούν συμπληρωματικά, ακόμα και μέρος των εσόδων να προσφέρεται για την ενίσχυση των δημοσίων πανεπιστημίων. Στόχοι είναι να παραμείνουν οι επιστήμονες στη χώρα και να επιστρέψουν αρκετοί από όσους έχουν ήδη φύγει. Τα πανεπιστήμια να γίνουν πόλος έλξης για ξένους φοιτητές, κάτι που θα φέρει ανάπτυξη στην οικονομία της χώρας. Παράλληλα, υπογραμμίζει πως η απαγόρευση μη κρατικών πανεπιστημίων δεν θα προστατεύσει τα κρατικά, αλλά περισσότερο στερεί ατομικά θεμελιώδη δικαίωματα για την πρόσβαση στη γνώση και έλλειψη ανάπτυξης της προσωπικότητας του ατόμου. Τέλος, υπενθυμίζουν πως το δίλημμα δεν είναι «Δημόσια ή Ιδιωτικά», αλλά η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχουν. Αν και αυτή η πλευρά συγκλίνει με την πλευρά «Υπέρ εν μέρει» στο status quo, οι δύο πλευρές διαφέρουν σε κάτι πολύ βασικό. Η δεύτερη επικεντρώνεται στον πρωταγωνιστικό ρόλο των δημόσιων πανεπιστημίων. Λένε ναι στην έρευνα, ναι στη διεθνοποίηση και την εξωστρέφεια, αλλά κοιτάνε την ανώτατη εκπαίδευση συνολικά και βάζουν ως προτεραιότητα τα Δημόσια Ελληνικά Πανεπιστήμια. Τονίζουν την ανάγκη της πολιτείας για ισχυρά και δωρεάν δημόσια πανεπιστήμια, κάτι που θα μας επιτρέψει μετέπειτα να συζητήσουμε την ίδρυση μη κρατικών μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που θα συμπορεύονται με τα δημόσια. Χωρίς την ενίσχυση του δημοσίου Πανεπιστημίου ελλοχεύει ο κίνδυνος υποβάθμισης του. Επίσης, πρακτικές όπως η εξέλιξη των κολλεγίων σε μη κρατικά Πανεπιστήμια θα πρέπει να μείνουν εκτός πλαισίου, «η μεταλυκειακή εκπαίδευση δεν μπορεί να συγκριθεί με τα δημόσια πανεπιστήμια». Μάλιστα, επισήμαναν πως δεν θέλουν η Ελλάδα να ακολουθήσει το πρότυπο των Η.Π.Α., όπου νέοι άνθρωποι χρεώνονται χιλιάδες ευρώ σε δάνεια. Δεν πρέπει να επιτραπεί το μέγεθος του πορτοφολιού των γονιών να κρίνει ποιες ευκαιρίες θα έχει κάποιος στην εκπαίδευση. Από τη δική της πλευρά, η πτέρυγα «Κατά» στο status quo επικεντρώθηκε στην προώθηση της ελληνικής σκέψης και επιχειρηματικότητας. Υποστήριξε την άποψη πως η ίδρυση σοβαρών ιδιωτικών πανεπιστημίων θα αναβαθμίσουν το επίπεδο των δημοσίων. Μιλά για ριζική αλλαγή του άρθρου 16, για την ίδρυση Ιδιωτικών Πανεπιστημίων εύρυθμης λειτουργίας που θα προϋποθέτουν σωματική ακεραιότητα και αξιόλογη κατάσταση υποδομών. Υπογραμμίζει πως τα δημόσια πανεπιστήμια χρηματοδοτήθηκαν ήδη αρκετά καλά τα τελευταία χρόνια χωρίς αποτέλεσμα. Επιζητούν την προσέλκυση ξένων φοιτητών και τη θεμελίωση μιας ανώτατης εκπαίδευσης ανοιχτής και ανταγωνιστικής. Στην ακριβώς αντίθετη πλευρά οι «Υπέρ» απέναντι στο status quo, υπερασπίζονταν την ανώτατη εκπαίδευση ως δημόσιο αγαθό. Τόνισαν τον κίνδυνο υποβιβασμού των δημόσιων πανεπιστημίων, ειδικά αφού την δεδομένη στιγμή η Ελλάδα έχει μία από τις τελευταίες θέσεις στην χρηματοδότηση με βάση στοιχεία ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πραγματοποιούνται συγχωνεύσεις και κλείσιμο τμημάτων. Αμφισβήτησαν το επιχείρημα των «Κατά» πως θα λυθεί το φαινόμενο Brain Drain, αφού όπως υποστηρίζουν η πραγματική διαροή Brain Drain είναι στους ανθρώπους που έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους και βρίσκονται σε μια Ελλάδα με κορεσμένους τους κλάδους τους, δεν βρίσκουν δουλειά και αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό. Ακόμα, επισήμαναν πως πέρα από το ζήτημα του κέρδους τίθεται και το ζήτημα του ανταγωνισμού που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο κλείσιμο ή τη συγχώνευση επαρχιακών τμημάτων που προσφέρουν ζωή και οικονομική ευημερία σε ένα τόπο. Το πρώτο Debate Town Hall ολοκληρώθηκε επιτυγχάνοντας τον στόχο του και αφήνοντας ένα ουσιαστικό αποτύπωμα. Οι συμμετέχοντες μπήκαν στο κλίμα της καλλιέργειας της κριτικής σκέψης και δημοκρατικού διαλόγου, άκουσαν και σεβάστηκαν διαφορετικές απόψεις, αποδεικνύοντας πως αυτή είναι η ουσία της Δημοκρατίας. Ολόκληρη η εκδήλωση είναι διαθέσιμη στο επίσημο κανάλι του Debate House

ΑΧΑΡΝΕΣ: Υπάρχει χώρος για τη νέα γενιά στην πόλη;

ΑΧΑΡΝΕΣ: Υπάρχει χώρος για τη νέα γενιά στην πόλη; Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Γειτονιές, Πολίτες, Βίωμα Μεγαλώνοντας στις Αχαρνές πολλές φορές ήταν σαν να ζεις σε δύο διαφορετικούς κόσμους ταυτόχρονα. Είναι ένας αρκετά μεγάλος και σύνθετος δήμος με διαφορετικές εικόνες από γειτονιά σε γειτονιά. Όμως, πίσω από την εικόνα μιας περιοχής υπάρχει μια πόλη γεμάτη ανθρώπους, ιστορίες και δυνατότητες που σπάνια ακούγονται. Πολλοί στέκονται στη βίαιη και εγκληματική εικόνα της περιοχής, γεγονός που νιώθω πως πληγώνει μεγαλύτερους ανθρώπους που πρόλαβαν να ζήσουν και να κρατήσουν μια ομορφότερη ανάμνηση της περιοχής. Για αυτούς τους ανθρώπους ίσως η μόνη ελπίδα να ξανά ζωντανέψουν αυτές οι αναμνήσεις είναι οι νέοι κάτοικοι, η νέα γενιά. Μέσα από τις ιστορίες των παππούδων μας, ακόμα και των γονιών μας, αναβιώνουμε μια διαφορετική πλευρά της πόλης που καταλήγουμε να νοσταλγούμε. Αυτό το συναίσθημα θα έπρεπε να γίνει κίνητρο ώστε να χτίσουμε ξανά μια πόλη πιο ανθρώπινη. Το μέλλον μιας πόλης δεν πρέπει να στέκεται μόνο στα έργα και τις επενδύσεις, αλλά και στις σχέσεις που δημιουργούνται μέσα στις γειτονιές και στους χώρους που μεγαλώνουμε και μας διαμορφώνουν. Συνεπώς, οι πολίτες και ιδίως οι νέοι πολίτες πρέπει να έχουν λόγο στο πως διαμορφώνεται το μέλλον της πόλης τους. Παρ’ όλα τα “πρέπει”, οι πολίτες σπάνια νιώθουν πως μπορούν να έχουν ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καθημερινότητας τους. Ακούμε συχνά το στερεότυπο πως «οι νέοι δεν ασχολούνται με τα κοινά», το πραγματικό ερώτημα όμως είναι αν τους δόθηκε ποτέ ο χώρος για να συμμετάσχουν. Όχι τόσο στην πολιτική αλλά στα απλά, καθημερινά πράγματα, όπως η οργάνωση δράσεων, η ελεύθερη έκφραση της άποψης για τη γειτονιά στην οποία ζει, για τις ανάγκες και τα προβλήματα που παρατηρεί αλλά και στην διατύπωση προτάσεων και ιδεών. Αν δεν υπάρχει τίποτα από αυτά η αίσθηση του «δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα» μεγαλώνει. Ως κάτοικος Αχαρνών και μέρος της νέας γενιάς, πιστεύω πως οι Αχαρνές του 2030 χρειάζονται τη νέα γενιά η οποία έχει την δυνατότητα να γίνει ένα ενεργό κομμάτι της πόλης και ο λόγος της να έχει βάρος. Αν θέλουμε μια πόλη πιο ανθρώπινη και πιο ζωντανή χρειάζεται να δοθεί πραγματικός χώρος στη φωνή των νέων μέσω ανοιχτών συζητήσεων, πρωτοβουλιών και δράσεων που θα τους επιτρέπουν να εκφράσουν τις ιδέες και τις ανησυχίες τους, κάτι που δημιουργεί και μια πιο άμεση σχέση ανάμεσα στον δήμο και στους κατοίκους. Ισχυρό παράδειγμα που δείχνει ότι η συμμετοχή των νέων μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη είναι τα δημοτικά συμβούλια νέων που έχουν ιδρυθεί σε πολλούς δήμους της Ελλάδας, με στόχο οι νέοι να συνεργάζονται με τη δημοτική αρχή και να συμμετέχουν στις αποφάσεις και τις δράσεις της πόλης. Υπό αυτές τις συνθήκες μπορώ να οραματιστώ μια πόλη που μπορεί να μην είναι τέλεια, αλλά οι άνθρωποι της θα συνεργάζονται για το κοινό καλό. Είτε πρόκειται για ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια, τις συγκοινωνίες και τις υποδομές, είτε για χώρους δημιουργίας, έκφρασης και συλλογικής δράσης. Οι νέοι δεν πρέπει να είναι απλοί θεατές της πόλης, αλλά ενεργό κομμάτι της. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που έχουν ανησυχίες, ιδέες και διάθεση να συμβάλουν ώστε να χτιστεί ένα καλύτερο μέλλον για την πόλη, αρκεί να νιώσουν πως η φωνή τους μπορεί να ακουστεί, καθώς και ότι η πόλη τους ανήκει. Το 1ο τεύχος του Συμμετοχικού Περιοδικού Νέων με τίτλο «Ζωή στην πόλη» είναι διαθέσιμο online:

Υγεία των Γυναικών: Ταμπού ή Κεκτημένο; 

Υγεία των Γυναικών: Ταμπού ή Κεκτημένο;  Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Πριν 39 χρόνια στην Κόστα Ρίκα πραγματοποιήθηκε η πέμπτη Διεθνής Συνάντηση για την Υγεία των Γυναικών η οποία έμελλε να είναι ιστορική, καθώς τότε καθορίστηκε η 28η Μαΐου ως η Διεθνής Ημέρα Δράσης για την Υγεία των Γυναικών.   39 χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε ότι η ισότητα στην υγεία έχει κατακτηθεί; Η ημέρα αυτή είναι εδώ για να μας θυμίσει πως η πρόσβαση στην υγεία είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο. Εκατομμύρια γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες τόσο με την οικονομική ανισότητα όσο και με τα στερεότυπα γύρω από τα “γυναικεία” ζητήματα υγείας. Από τη φτώχεια περιόδου και την υπερφορολόγηση προϊόντων περιόδου μέχρι την ιατρική περιθωριοποίηση.   Είναι τα προϊόντα περιόδου είδη πολυτελείας;  Παρά την Ευρωπαϊκή Σύσταση της 15ης Ιανουαρίου του 2019, όπου καλεί όλα τα κράτη-μέλη να μειώσουν ή να καταργήσουν τον φόρο στα εμμηνορροϊκά προϊόντα (σερβιέτες, ταμπόν, κύπελλα, εσώρουχα περιόδου), ο φορολογικός συντελεστής του ΦΠΑ στην Ελλάδα παραμένει στο 24%, καθιστώντας τα προϊόντα αυτά είδος πολυτελείας. Παράδοξο, από τη στιγμή που πρόκειται για την κάλυψη μιας βιολογικής ανάγκης και όχι για κάτι που οι ίδιες οι γυναίκες επέλεξαν να έχουν. Σύμφωνα με τον ΜΚΟ It’s Just Period, εκτιμάται πως η μείωση του ΦΠΑ θα κοστίσει στον προϋπολογισμό περίπου 12,3 εκατ. ευρώ ετησίως, δηλαδή, μόλις το 0,021% των ετήσιων φορολογικών εσόδων του κράτους. Ήδη 14 χώρες της Ε.Ε. έχουν προβεί στη μείωση του ΦΠΑ, ενώ η Κύπρος είχε θέσει τον φορολογικό συντελεστή στο 5% από το 2007 και από το 2023 συγκαταλέγεται στις χώρες που εφαρμόζουν μηδενικό ΦΠΑ στα προϊόντα γυναικείας υγιεινής.   Το κράτος από την μεριά του έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα και έχει αναγνωρίσει πως η πρόσβαση σε προϊόντα περιόδου δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά βασική ανάγκη δημόσιας υγείας, μέσα από πιλοτικά προγράμματα, όπως το πρόγραμμα «ΡΙΣΠΕΚΤ στο Σώμα σου. Μιλάμε ανοιχτά για την περίοδο», προσπαθώντας να ενημερώσει παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς πάνω στο ζήτημα της περιόδου και να καταρρίψει οποιαδήποτε ταμπού. Ωστόσο, τίποτα δεν τελειώνει εκεί. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η φτώχεια περιόδου (period poverty) επηρεάζει το 10% των γυναικών με έμμηνο ρύση.   Τι είναι η φτώχεια περιόδου;  Η φτώχεια περιόδου είναι μια κατάσταση κατά την οποία μια γυναίκα με έμμηνο ρύση αδυνατεί να έχει πρόσβαση σε βασικά προϊόντα περιόδου, είδη υγιεινής και ασφαλείς χώρους υγιεινής. Και όχι δεν είναι φαινόμενο μιας τριτοκοσμικής χώρας. Σύμφωνα με την έρευνα της MRB, 1 στις 10 γυναίκες δεν μπορεί να αγοράσει προϊόντα περιόδου για τον εαυτό της και καταλήγει σε αυτοσχέδια μέσα, ενώ 2 στις 10 γυναίκες έχουν παραλείψει κάποια άλλη βασική αγορά προκειμένου να καταφέρουν να αγοράσουν προϊόντα περιόδου. Ο κίνδυνος για την υγεία της γυναίκας και ο κοινωνικός της αποκλεισμός είναι κάποιες από τις συνέπειες που φέρνει η φτώχεια περιόδου. Για πόσο ακόμα τα ζητήματα που αφορούν το γυναικείο σώμα θα αντιμετωπίζονται με απαξίωση;  Μια γυναίκα που ζει κάτω από αυτές τις συνθήκες πόσο εύκολα θα ζητήσει βοήθεια; Η περίοδος πάντα αντιμετωπίζεται ως ένα ζήτημα ταμπού. Όλοι γνωρίζουν την ύπαρξη της, αλλά κανείς δεν μιλά ανοιχτά γι’ αυτή. Από μικρές μαθαίνουμε να κρύβουμε τις σερβιέτες λες και πρόκειται για κάτι παράνομο, να μιλάμε για την περίοδο σαν να πρόκειται για κρατικό μυστικό, τα κατάλοιπα που θέλουν την περίοδο ως κάτι ντροπιαστικό και βρώμικο παραμένουν και το γυναικείο σώμα υποτιμάται.   Πολλές γυναίκες διστάζουν ακόμα και να ζητήσουν ιατρική βοήθεια γιατί τα συμπτώματα τους θεωρούνται ασήμαντα και “φυσιολογικά”, με αποτέλεσμα πολλές παθήσεις να μένουν αδιάγνωστες. Ισχυρό παράδειγμα είναι το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (PCOS), όπου σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 70% των γυναικών που πάσχουν παραμένει αδιάγνωστο. Είναι σημαντικό να επισημανθεί πως ο τίτλος της πάθησης θεωρούνταν παραπλανητικός για πάρα πολλά χρόνια και για αυτό και πρόσφατα μετονομάστηκε σε Πολυενδροκρινικό Μεταβολικό Σύνδρομο Ωοθηκών (PMOS). Η αλλαγή αυτή θεωρείται μια πρώτη δικαίωση για την γυναικεία υγεία και φέρνει μια ελπίδα για πιο άμεσες διαγνώσεις και σωστή αντιμετώπιση. Καθώς για χρόνια η επιστημονική κοινότητα αντιμετώπιζε τη γυναικεία υγεία σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τα ζητήματα που αφορούσαν την τεκνοποίηση.   39 χρόνια μετά την καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας Δράσης για την Υγεία των Γυναικών τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η υγεία των γυναικών χρειάζεται δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, αλλά και ουσιαστικές πολιτικές αποφάσεις προκειμένου να σπάσει κάθε προκατάληψη και να δοθεί η προσοχή που αξίζει.   

19 Μαΐου: Η Μέρα που σημάδεψε τον Ποντιακό Ελληνισμό

19 Μαΐου: Η Μέρα που σημάδεψε τον Ποντιακό Ελληνισμό Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Σήμερα, 19 Μαΐου, τιμάται η Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Μια ημέρααφιερωμένη στη μνήμη των Ελλήνων του Πόντου που αφανίστηκαν, αλλάκαι εκείνων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Ο ποντιακός ελληνισμός εντοπίζεται στα βόρεια παράλια της Μικράς Ασίας ακόμα και μετά την Άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς. Οι Έλληνες του Πόντουείχαν αναπτύξει την οικονομική τους δραστηριότητα, ενώ παράλληλα είχανκαλλιεργήσει μια ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα, που παλεύουν να διατηρήσουν μέχρι σήμερα.Η Μνήμη της γενοκτονίας παραμένει ζωντανή έως σήμερα μέσα από την ποντιακή παράδοση που μεταφέρουν οι παλαιότερες γενιές στις νεότερες. Μέσα από ιστορίες, τους ήχους της ποντιακής λύρας και προσωπικές αφηγήσεις η μνήμη παραμένει ζωντανή, ώστε να μην ξεχαστούν τα εγκλήματα που σημάδεψαν χιλιάδες ανθρώπους. Πότε αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία των Ποντίων στην Ελλάδα; Η διαδικασία αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων ξεκίνησε το 1991 μετά από επιστολή 22 Ποντίων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στον πρόεδρο του κόμματος ΑνδρέαΠαπανδρέου, ο οποίος κατέθεσε πρόταση νόμου για την επίσημη αναγνώριση από τηνΒουλή και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρα μνήμης. Στις 9 Δεκεμβρίου του 1993,αφού έχει προηγηθεί η ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, η πρόταση νόμουεπανακατατέθηκε στη Βουλή και ψηφίστηκε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου του 1994. Λίγους μήνες αργότερα, στις 11 Μαΐου δημοσιεύτηκε ο νόμος 2193/94, με τον οποίοκαθιερώθηκε επίσημα η 19η Μαΐου ως φόρος τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας των Ποντίων .Η επιλογή της συγκεκριμένης ημέρας δεν είναι τυχαία, καθώς συμβολίζει την έναρξη της δεύτερης και πιο βίαιης φάσης των διωγμών. Στις 19 Μαΐου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ, αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να συνεχίσει την εκστρατεία του, με την καθοδήγηση των Γερμανών και Σοβιετικών συμβούλων του. Αυτή η εκστρατεία οδήγησε στην προσπάθεια “εξόντωσης” του ελληνικού στοιχείου από την Μικρά Ασία και το 1922 στην Μικρασιατική Καταστροφή ή στον “Πόλεμο της Ανεξαρτησίας” όπως τον αποκαλούν οι Τούρκοι.Η γενοκτονία έχει λάβει διεθνή αναγνώριση από διάφορους οργανισμούς και κράτη.Μεταξύ άλλων η Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών, η οποία το 2007 αναγνώρισεεπίσημα τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, καθώς και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2006. Παρ’ όλα αυτά, από την δική της πλευρά η Τουρκία αρνείται πλήρως τους ισχυρισμούς περί γενοκτονίας, ενώ αποδίδει τους θανάτους σε ασθένειες, κακουχίες και συνθήκες πείνας που επικρατούσαν, χωρίς να υπάρχει κάποιο σχέδιο εξόντωσης στο προσκήνιο. Το προηγούμενο έτος με αφορμή την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, το τουρκικό ΥΠΕΞ καταδίκασε ως “παραληρηματικές” τις δηλώσεις των ελληνικών Αρχών και υποστήριξε πως οι ισχυρισμοί για τον Πόντο «δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με τα ιστορικά γεγονότα». Όπως υποστήριξε τέτοιες δηλώσεις «αποσκοπούν να αμαυρώσουν τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας μας». Παράλληλα, καλούσε την Ελλάδα «να μνημονεύσει τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν κατά των Τούρκων και άλλων εθνοτικών ομάδων, ξεκινώντας από τη σφαγή της Τριπολιτσάς το 1821». Η Τουρκία συνεχίζει προκλητικά να αρνείται ιστορικά γεγονότα και έναν αιώνα μετά η μνήμη για τους Έλληνες μένει ζωντανή και οφείλει να παραμείνει. Είναι μια υπενθύμισηστην κοινωνία για το παρελθόν της, αλλά και μια αφορμή να αποτρέψει να συμβούναντίστοιχες τραγωδίες. Δεν πρόκειται απλά για ένα ιστορικό γεγονός, αλλά για ζωές καιπατρίδες που χάθηκαν.

Η υπόθεση της 19χρονης Μυρτούς: Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα;

Η υπόθεση της 19χρονης Μυρτούς: Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα; Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα αντί να κοιτάμε την ουσία; Η υπόθεση της Μυρτούς δεν είναι απλά μια τραγωδία- είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Ο θάνατος της Μυρτούς είναι μια υπόθεση που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Η 19χρονη βρέθηκε τα ξημερώματα της Τρίτης 14 Απριλίου χωρίς τις αισθήσεις της σε κάθετο δρόμο της κεντρικής πλατεία Αργοστολίου, στη Κεφαλονιά. Ο θάνατος της κοπέλας φέρεται να προήλθε από πνευμονικό οίδημα που οδήγησε σε ανακοπή, γεγονός το οποίο εξετάζεται αν προήλθε από χρήση κοκαΐνης. Τη μοιραία νύχτα, η Μυρτώ βρισκόταν σε Airbnb μαζί με τον 23χρονο φίλο της, έναν 22χρονο και τον 26χρονο πρώην αρσιβαρίστα, ο οποίος, όπως φέρεται να υποστήριξε στην απολογία του, της προμήθευσε τις ναρκωτικές ουσίες.  Η τραγικότητα της υπόθεσης δεν σταματά εδώ. Αφού η Μυρτώ χάνει τις αισθήσεις της, οι τρεις τους, αποφασίζουν να την μεταφέρουν στο σημείο που παραλήφθηκε από το ΕΚΑΒ και προσποιούμενοι πως δεν την γνωρίζουν και την βρήκαν εκεί, ώστε να απαλλαγούν από κάθε ευθύνη. Το σχέδιο τους δεν έπεισε την εισαγγελέα και την ανακρίτρια, που αποφάσισαν την προφυλάκιση τους έως τη δίκη, με την βασική κατηγορία να είναι ανθρωποκτονία από πρόθεση διά παραλείψεως, η οποία δικάζεται ως κακούργημα. Η υπόθεση πήρε γρήγορα δημοσιότητα με πολλά ερωτήματα να βρίσκονται στον αέρα. Ο δημόσιος διάλογος κλιμακώθηκε έντονα και μεγάλο μέρος αυτού, αντί να εστιάσει στην αναζήτηση της αλήθειας, μετέτρεψε την υπόθεση σε αντικείμενο φθηνού κουτσομπολιού. Ακούγονται φράσεις όπως «Γιατί βαφόταν έτσι;», «Τι δουλειά είχε τέτοια ώρα με τρεις άνδρες;», «Γιατί πήρε ναρκωτικά;», «Σίγουρα θα εκδιδόταν», ξεχνώντας πως πρόκειται για μια νεκρή κοπέλα και πως στο προσκήνιο υπάρχουν τρεις άνδρες που αντί να την βοηθήσουν προτίμησαν να κρυφτούν από κάθε ευθύνη. Η εμφάνιση της κοπέλας, η παρουσία της στα social media και η αφήγηση που υπάρχει για εκείνη λειτούργησαν σαν εξήγηση στο όλο μυστήριο. Το «lifestyle» έγινε σημάδι ενοχής, σαν να υπάρχει μια νοητή γραμμή που, αν την ξεπεράσεις, παύεις να έχεις το δικαίωμα υπεράσπισης, παύεις να αντιμετωπίζεσαι με σεβασμό και η ανθρώπινη ζωή παύει να έχει την ίδια αξία. Η μετατόπιση της ευθύνης πάει στο θύμα και ο θύτης γίνεται «λιγότερο θύτης» με φράσεις όπως «τι να κάνει και αυτός;», «ας πρόσεχε και εκείνη» να επικρατούν. Το μοτίβο αυτό είναι γνωστό και έχει όνομα: Victim Blaming (επίρριψη ευθύνης στο θύμα). Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Είτε μια υπόθεση πάρει δημοσιότητα είτε όχι, πάντα θα είναι παρόν. Το victim blaming δίνει μια ψευδαίσθηση ελέγχου στο άτομο, ότι αν αποφεύγει κάποια πράγματα, δεν θα του συμβεί ποτέ κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, μια τέτοια κατάσταση είναι προβληματική. Όχι μόνο αποπροσανατολίζει και διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, αλλά μειώνει το θύμα και την σοβαρότητα της υπόθεσης. Η κοινωνία μετατρέπεται σε ένα άτυπο δικαστήριο, βγάζει συμπεράσματα και αποδίδει ευθύνες, πατώντας πάνω στα θύματα, χάνοντας έτσι κάθε ίχνος ενσυναίσθησης. Ίσως γιατί είναι πιο εύκολο να βρεις μια εύκολη απάντηση και να καθησυχάσεις τον εαυτό σου, παρά να αντιμετωπίσεις μια σκληρή πραγματικότητα. Και κάπως έτσι, εστιάζοντας στην εικόνα και μη κοιτώντας βαθύτερα, η συζήτηση απομακρύνεται από εκεί που έχει πραγματικά σημασία, δηλαδή, στην διαλεύκανση των γεγονότων, στην δικαιοσύνη και στον σεβασμό μιας ανθρώπινης ζωής. Άραγε αν η εικόνα ήταν διαφορετική, θα ήταν διαφορετική και η κρίση μας;  

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ Α.Σ.Π.Τ.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ Α.Σ.Π.Τ. Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Νέο νομοσχέδιο τέθηκε προς ψήφιση στη βουλή αναφορικά με την ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών (Α.Σ.Π.Τ.), ένα αίτημα δεκαετιών. Μετά από αιτήματα χρόνων η κυβέρνηση φέρνει στο τραπέζι ένα νομοσχέδιο που θα αλλάξει και θα αναβαθμίσει τις σπουδές των παραστατικών τεχνών. Η Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών είναι ένα νέο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης, που εντάσσει για πρώτη φορά τις παραστατικές τέχνες στο πανεπιστημιακό σύστημα. Στο πλαίσιο ίδρυσης της Α.Σ.Π.Τ. εντάσσονται πέντε κρατικοί οργανισμοί: το Εθνικό Θέατρο, η Εθνική Λυρική Σκηνή, η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Στο νέο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα θα παρέχονται προγράμματα προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών στους τομείς του θεάτρου, της μουσικής και του χορού. Η εισαγωγή στα τμήματα της Α.Σ.Π.Τ. θα γίνεται μέσω ειδικών εξετάσεων ακρόασης και γραπτή/προφορική εξέταση επιλεγμένων θεμάτων. Όσον αφορά το εκπαιδευτικό προσωπικό, προβλέπεται ότι θα διαθέτει προσόντα όπως: αξιόλογο καλλιτεχνικό έργο, επαγγελματική εμπειρία και αυτοδύναμη διδασκαλία σε συναφές αντικείμενο σε ΑΕΙ μετά την απόκτηση πτυχίου. Ωστόσο, τα κριτήρια δεν περιορίζονται μόνο σε αυτά. Δίνεται η δυνατότητα παρέκκλισης από τα παραπάνω κριτήρια σε εξαιρετικές περιπτώσεις όταν το καλλιτεχνικό έργο ενός υποψηφίου είναι ιδιαιτέρως διακεκριμένο και έχει ευρεία αναγνώριση. Άλλωστε, κύριος σκοπός αποτελεί ο συνδυασμός της καλλιτεχνικής δημιουργίας με την θεωρία και την έρευνα. Τι θα ισχύει για τους εγγεγραμμένους σπουδαστές; Πέρα από το κομμάτι του διδακτικού προσωπικού, το νομοσχέδιο προβλέπει για όσους δεν έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους όταν ξεκινήσει η λειτουργία της Α.Σ.Π.Τ., να ενταχθούν σε αυτή, εφόσον το επιθυμούν. Συγκεκριμένα, εντάσσονται έως το 5ο εξάμηνο και συνεχίζουν τις σπουδές τους στο νέο πρόγραμμα. Τι ισχύει για τους απόφοιτους; Οι ήδη απόφοιτοι Σχολών Ανώτερης Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης και Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης έχουν την δυνατότητα να συνεχίσουν τις σπουδές τους για την απόκτηση του επιπέδου 6 του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων με την ένταξή τους είτε σε ΑΕΙ, όπου αν πρόκειται για τμήμα συναφές καλλιτεχνικού αντικειμένου μπορούν να εισαχθούν σε προχωρημένο εξάμηνο, είτε με την φοίτησή τους στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, παρακολουθώντας πρόγραμμα σπουδών διάρκειας 4 εξαμήνων. Αντιδράσεις Είναι όμως αυτές οι λύσεις ουσιαστικές; Παρά τις παραπάνω προβλέψεις φαίνεται να υπάρχουν έντονες επιφυλάξεις. Το νομοσχέδιο αφήνει τα ωδεία έξω από την πανεπιστημιακή αναγνώριση υποβαθμίζοντας το έργο τους και μετατοπίζοντας τον ρόλο τους. Πρακτικά, αντιστοιχεί τις απαιτητικές πολυετείς σπουδές με τίτλους σπουδών αντίστοιχης διετούς κατάρτισης, προκαλώντας αντιδράσεις από τα καλλιτεχνικά σωματεία. Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών έχει επίσης ασκήσει έντονη κριτική στο νομοσχέδιο ίδρυσης της Α.Σ.Π.Τ., υποστηρίζοντας πως η σχολή δημιουργείται ουσιαστικά από την συγχώνευση πέντε υπαρχουσών σχολών χωρίς καμία πρόβλεψη για ουσιαστική αναβάθμιση, ενώ αφήνει “στον αέρα” καθοριστικά ζητήματα που αφορούν υποδομές, προγράμματα σπουδών, αριθμό εισακτέων αλλά και το μέλλον του υπάρχοντος διδακτικού προσωπικού. Ο σύλλογος διδασκόντων/ουσών της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου άσκησε με την σειρά του κριτική, υποστηρίζοντας πως το νομοσχέδιο δεν λαμβάνει υπόψη την ιδιαίτερη φύση των καλλιτεχνικών σπουδών και τονίζει πως οι παραστατικές τέχνες είναι κυρίως πρακτικές και βιωματικές και δεν μπορούν να προσαρμοστούν στο κλασικό πανεπιστημιακό μοντέλο. Συζήτηση στην Ολομέλεια Η δριμεία κριτική δεν έλλειψε και από την συζήτηση στην ολομέλεια, κατά την διάρκεια της οποίας η ίδρυση της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών παρουσιάζεται ως μια ιστορική μεταρρύθμιση. Ωστόσο, από την πλευρά της η αντιπολίτευση μιλά για προχειρότητα και απουσία στρατηγικού σχεδιασμού. Η Υπουργός Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, τονίζει μέσα από την ομιλία της πως η ίδρυση της Α.Σ.Π.Τ. αποτελεί όραμα πολλών χρόνων και πως πλέον δίνεται η θεσμική θέση που αξίζει στον καλλιτεχνικό χώρο. Από την πλευρά του ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Στέφανος Παραστατίδης, αν και θεωρεί δίκαιο το αίτημα της ίδρυσης, χαρακτήρισε το νομοσχέδιο «ημιερανιστικό» και τόνισε τον προβληματικό τρόπο νομοθέτησης. Μια άλλη άποψη που ακούστηκε είναι του βουλευτή του ΚΚΕ, Ιωάννη Δελή, ο οποίος αναγνωρίζοντας την ανάγκη για ένα πανεπιστήμιο παραστατικών τεχνών, υποστηρίζει πως ουσιαστικά πρόκειται για μια «φανταχτερή ταμπέλα» πάνω σε μια πρόχειρη συγκόλληση σχολών. Ακόμα, τόνισε πως υπάρχει η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα δίκτυο δημόσιων και δωρεάν καλλιτεχνικών εκπαιδευτηρίων για όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες παράλληλα με το σχολείο. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε από την ολομέλεια της βουλής κατά πλειοψηφία. Συγκεκριμένα, επί του συνόλου Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και Πλεύση Ελευθερίας ψήφισαν ΥΠΕΡ, ενώ καταψηφίστηκε από ΚΚΕ, Ελληνική Λύση και ΝΙΚΗ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά δήλωσαν ΠΑΡΩΝ. Είναι ευρέως αποδεχτό πως υπάρχει ανάγκη για μια Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών. Η ψήφιση του παρόντος νομοσχεδίου είναι ένα σημαντικό βήμα για την αναγνώριση των παραστατικών τεχνών σε πανεπιστημιακό επίπεδο μετά από αιτήματα δεκαετιών. Το στοίχημα πλέον περνά στην πράξη και μένει να φανεί αν η σχολή θα καταφέρει αν ισορροπήσει ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και στην ακαδημαϊκή θεωρία και έρευνα, δικαιώνοντας τον σκοπό της ίδρυσης της.

Αμβλώσεις Στην Ελλάδα: Όταν η νομιμότητα συναντά την άρνηση

Αμβλώσεις Στην Ελλάδα: Όταν η νομιμότητα συναντά την άρνηση Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά -Υπάρχει πρόβλημα στην κύηση; Είναι από βιασμό; Έχει πρόβλημα το έμβρυο; Ή απλώς έτυχε και θέλει να το βγάλει; -Δεν τίθεται θέμα υγείας. Είναι θέμα επιθυμίας η διακοπή της κύησης της. Πείτε μου τι ισχύει, να ξέρουμε αν μπορεί να το κάνει στο νοσοκομείο.-Εγώ προσωπικά δεν κάνω. Εγώ έχω κάποιες αρχές. Αν υπάρχει κάτι που έχει συμβεί στο έμβρυο, βοηθάμε. Αν υπάρχει κάτι άλλο που έχει συμβεί, ναι. Είναι αλλιώς. Αν είναι μόνο επειδή έτυχε να μείνει έγκυος και απλώς δεν γουστάρει, εγώ δεν κάνω άμβλωση. Τηλεφωνική συνομιλία με γιατρό δημόσιου νοσοκομείου, πηγή: news247.gr Η έρευνα του NEWS 24/7 από την Ευτυχία Σουφλέρη, αποκαλύπτει πως 46 από τα 80 δημόσια νοσοκομεία που ερωτήθηκαν αρνούνται να πραγματοποιήσουν αμβλώσεις (δηλαδή το 57,5%), με τους γιατρούς να επικαλούνται λόγους συνείδησης και «ηθικής». 27 νοσοκομεία ανταποκρίθηκαν θετικά (33,7%), ενώ 7 νοσοκομεία (8,7%) απέφυγαν να απαντήσουν με “ναι” ή “όχι”. Ταυτόχρονα, διαπιστώθηκε το αξιοσημείωτο πως σε ορισμένες περιπτώσεις το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό παρέπεμπε στο ιδιωτικό τομέα. Αμβλώσεις στην Ελλάδα Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν μια σοβαρή δυσλειτουργία στην εφαρμογή της νομοθεσίας, η οποία κατοχυρώνει την άμβλωση ως νόμιμη ιατρική πράξη ήδη από το 1986. Ο Νόμος 1609/1986 προβλέπει πως η μέριμνα για την προστασία της υγείας της γυναίκας και την εξασφάλιση περίθαλψης σε οργανωμένες νοσηλευτικές μονάδες κατά την τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης είναι υποχρέωση της πολιτείας. Παράλληλα, το άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα αποποινικοποιεί την τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης που ενεργείται με τη συναίνεση της εγκύου, από γιατρό μαιευτήρα – γυναικολόγο και με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα σε περιπτώσεις που δεν έχουν συμπληρωθεί οι 12 εβδομάδες, έως 24 εβδομάδες αν συντρέχουν παθολογικά αίτια και έως 19 εβδομάδες εφόσον η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης ή αιμομιξίας. Ωστόσο, το άρθρο 31 του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας επιτρέπει στον γιατρό να αρνηθεί να εφαρμόσει τεχνητή διακοπή της κύησης, εκτός αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για την υγεία της εγκύου. Ωστόσο, όπως επισημαίνει η καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, Κατερίνα Φουντεδάκη, η άρνηση αυτή είναι αυστηρά ατομική και δεν μπορεί να μετατρέπεται σε θεσμική άρνηση του νοσοκομείου. Το κράτος θα έπρεπε να διασφαλίζει πως η προσωπική αντίρρηση δεν θα εμποδίζει την πρόσβαση στη συγκεκριμένη υπηρεσία υγείας, κάτι που μπορεί να προκύψει ιδίως στις επαρχιακές περιοχές. Η Πραγματικότητα Η αδυναμία του κράτους να εγγυηθεί την πρόσβαση στην υπηρεσία, προβάλλει το γεγονός πως οι αμβλώσεις παραμένουν ένα “ανοιχτό” κοινωνικό ζήτημα. Οι αμβλώσεις αποτελούν ζήτημα δημόσιας αντιπαράθεσης ακόμα και 40 χρόνια μετά τη θεσμοθέτηση τους. Μια γυναίκα οδηγείται στην άμβλωση από προσωπική επιθυμία να μην τεκνοποιήσει, αλλά ακόμα και αν επιθυμεί την μητρότητα υπάρχουν φραγμοί όπως η οικονομική αδυναμία, η ανασφάλεια και η έλλειψη στήριξης. Παράγοντες που πρέπει να υπολογίζουμε όταν φέρνουμε στον κόσμο ένα παιδί. Το ίδιο το κράτος οφείλει να συμβάλει στη στήριξη της μητέρας, ιδίως όταν φέρνει στο τραπέζι το δημογραφικό ζήτημα ως αντίλογο στις αμβλώσεις. Παρόλα αυτά, σύμφωνα με την EUROSTAT η Ελλάδα διαθέτει το 1,3% του ΑΕΠ της για οικογενειακά επιδόματα, ενώ σε ολόκληρη την Ε.Ε. το ποσοστό ανέρχεται στο 2,3% του ΑΕΠ. Την ίδια στιγμή, η δυσκολία εύρεσης θέσης σε δημόσιους βρεφονηπιακούς σταθμούς λειτουργεί αποτρεπτικά για μια εργαζόμενη γυναίκα χωρίς υποστηρικτικό περιβάλλον, η οποία πολλές φορές αντιμετωπίζει διακρίσεις λόγω εγκυμοσύνης ή μητρότητας. Η ουσία πίσω από την αντιπαράθεση Μέσα σε αυτό το κλίμα ανασφάλειας, βλέπουμε πολύ συχνά να εξελίσσονται ολόκληρες αντιπαραθέσεις γύρω από τις αμβλώσεις χωρίς ουσιαστικό νόημα, αφού πρόκειται για ένα κατοχυρωμένο δικαίωμα και αυτό δεν αλλάζει και ούτε θα έπρεπε. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε πως ακόμη και τα χρόνια που η άμβλωση ήταν ποινικοποιημένη πράξη, οι επεμβάσεις πραγματοποιούνταν υπό άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες για την υγεία της γυναίκας. Το παρελθόν λοιπόν μας αποδεικνύει πως οι περιορισμοί δεν αποτρέπουν την πράξη, αντιθέτως την καθιστούν επικίνδυνη. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, μέσω διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει προβλέψει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος, σύμφωνα με το οποίο κάθε άνθρωπος αποφασίζει ο ίδιος για το σώμα του. Υπάρχουν μεν αντιρρήσεις απέναντι στις αμβλώσεις με το επιχείρημα πως έρχονται σε αντίθεση με τη συνείδηση ή παραβιάζουν ηθικές αρχές, όμως το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος επιτρέπει στη γυναίκα να ενεργεί βάση των δικών της επιλογών, κάτι που οφείλουμε να σεβόμαστε.

Μαίες και Τοκετός: Τι αλλάζει με το νέο Καθηκοντολόγιο

Μαίες και Τοκετός: Τι αλλάζει με το νέο Καθηκοντολόγιο Οι νέες ρυθμίσεις περιορίζουν την αυτόνομη διενέργεια φυσιολογικού τοκετού, υποβαθμίζοντας τον ρόλο των μαιών και προκαλώντας αντιδράσεις. Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά Διανύουμε μια περίοδο στην οποία το φαινόμενο της υπογεννητικότητας απασχολεί έντονα την ελληνική κοινωνία. O καθηγητής Εργατικού Δικαίου, Αλέξης Μητρόπουλος, μιλώντας στην εκπομπή «ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΤΩΡΑ» του Mega, ανέφερε πως το 2025 η Ελλάδα κατέγραψε τις λιγότερες γεννήσεις στην νεότερη ιστορία της. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τις γεννήσεις το 2024, το ποσοστό των καισαρικών τομών ανέρχεται στο 62%. Την ίδια στιγμή, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει ότι η καισαρική τομή θεωρείται ιατρικά αποδεκτή στο 15% των τοκετών, ενώ ο μέσος όρος των καισαρικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ξεπερνάει το 30%. Υπό αυτές τις συνθήκες, το Υπουργείο Υγείας προχωρά σε μια τροποποίηση στο Καθηκοντολόγιο των Μαιών/Μαιευτών, η οποία αποκλείει την αυτόνομη διενέργεια φυσιολογικού τοκετού από μαίες στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, ενώ στη Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Φροντίδα Υγείας ο τοκετός προβλέπεται να πραγματοποιείται αποκλειστικά υπό ιατρική εποπτεία. Επιπλέον, δεν προβλέπεται και η δυνατότητας ηλεκτρονικής συνταγογράφησης. Όπως υποστηρίζει ο Σύλλογος Επιστημόνων Μαιών (ΣΕΜ) Ελλάδος, το υπό έγκριση καθηκοντολόγιο έρχεται σε σαφή αντίθεση με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα. Η Ένωση Ανεξάρτητων Μαιών/Μαιευτών Ελλάδας αναφέρει πως «Οι παραλείψεις αυτές δεν είναι απλώς αμέλεια της επιτροπής που το συνέταξε. Πρόκειται για θεσμικό ακρωτηριασμό της μαιευτικής φροντίδας». Η Γιάννα Βασιλάκη, πρόεδρος της Ένωσης Ανεξάρτητων Μαιών Ελλάδας (ΕΑΜΜΕ), υποστηρίζει στην «Καθημερινή» πως «Στη χώρα μας έχει επικρατήσει ένα ιατροκεντρικό μοντέλο φροντίδας, που βλέπει την έγκυο περίπου ως ασθενή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εκτόξευση του ποσοστού των καισαρικών τομών, των επιπλοκών και των αρνητικών εμπειριών τοκετού για τις γυναίκες. Όλα αυτά θα πολλαπλασιαστούν εάν οι μαίες τελούν κάθε τοκετό υπό ιατρική εποπτεία και δεν έχουν πλέον το δικαίωμα να πραγματοποιούν τον φυσιολογικό τοκετό αυτόνομα». Η επαγγελματική ιδιότητα της μαίας συνδέεται άρρηκτα με τον φυσικό τοκετό. Ωστόσο, ο ρόλος της δεν περιορίζεται μόνο στην στιγμή της γέννας, αλλά και στην υποστήριξη της γυναίκας τόσο σωματικά όσο και ψυχικά καθ’ όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς και κατά τις πρώτες μέρες ζωής του νεογνού. Είναι αυτονόητο, λοιπόν, πως δεν μπορούμε να ενθαρρύνουμε τις γυναίκες να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά, την ίδια στιγμή που αφαιρούμε σημαντικά καθήκοντα από τους ανθρώπους που συμβάλουν άμεσα στην ομαλή εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Η υποβάθμιση των καθηκόντων των μαιών και των μαιευτών αποτελεί μια επικίνδυνη κίνηση για την υγεία της γυναίκας και του μωρού.

Με Επιφυλάξεις και Καθυστέρηση 2 Ετών η Κύρωση προγράμματος συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου στην Παιδεία

Με Επιφυλάξεις και Καθυστέρηση 2 Ετών η Κύρωση προγράμματος συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου στην Παιδεία Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Με καθυστέρηση δύο ετών τέθηκε προς κύρωση στη Βουλή το πρόγραμμα συνεργασίας στον τομέα της παιδείας μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Υπουργείου Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας της Κυπριακής Δημοκρατίας για τα έτη 2023-2027. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία από τη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων στις 13 Ιανουαρίου και τέθηκε την επομένη προς συζήτηση στην Ολομέλεια. Σκοπός του προγράμματος είναι η αναβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης, η διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας και κληρονομιάς του Ελληνισμού, καθώς και η επίτευξη ηθικών, κοινωνικών και αναπτυξιακών στόχων. Συνεπώς, στο πλαίσιο ενίσχυσης και ανάπτυξης της διμερούς συνεργασίας των δύο χωρών προβλέπεται κοινή δράση στους τομείς της εκπαίδευσης, του αθλητισμού και της θρησκευτικής εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, θεσπίζεται πανεπιστημιακή συνεργασία, η οποία συμπεριλαμβάνει ερευνητικά προγράμματα, διεθνή συνέδρια και ανταλλαγή ακαδημαϊκών και φοιτητών, χορήγηση υποτροφιών, αλλά και ανταλλαγή εκπαιδευτικού και διδακτικού υλικού. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης την επιδίωξη μαθητικής συνεργασίας και την προσπάθεια αδελφοποίησης σχολείων μεταξύ των δύο χωρών καθώς και την συνεργασία τους στο δίκτυο σχολείων UNESCO. Γίνεται λόγος ακόμα και για ανταλλαγή υλικού, εμπειριών και καλών πρακτικών, καθώς και για την κοινή συμμετοχή σε δράσεις αθλητικού, κοινωνικού, πολιτιστικού και επιστημονικού περιεχομένου. Παράλληλα, οι δύο χώρες προχωρούν και στην ψηφιακή συνεργασία καθώς και στην δημιουργία Κέντρων Καινοτομίας ως συνέπεια του κεντρικού ρόλου της τεχνολογίας στην καθημερινότητα της νέας γενιάς. Από το πρόγραμμα δεν λείπει η συνεργασία εκπαιδευτικών οργανισμών για τον εγγραμματισμό στα ΜΜΕ, η συνεργασία για την αειφόρο ανάπτυξη, για την εισαγωγή στα Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης και την αναγνώριση τίτλων σπουδών, αλλά και για τις αρχειακές υπηρεσίες. Τι ειπώθηκε όμως, στην Ολομέλεια; Κατά την διάρκεια της συζήτησης του νομοσχεδίου στην Ολομέλεια της Βουλής, επισημάνθηκε από όλους η αξία της ελληνοκυπριακής συνεργασίας. Μάλιστα, η κ. Ασημακοπούλου τη χαρακτήρισε ως «υπόθεση ταυτότητας, μέλλοντος και εθνικής συνέχειας», ενώ ο βουλευτής Σπύρος Μπιμπίλας τόνισε πως «η κοινή γλώσσα, ο κοινός πολιτισμός, η κοινή αγωνία για μια δημόσια ποιοτική παιδεία είναι αυτονόητο έδαφος συνεργασίας». Αρκούν όμως αυτά; ο κ. Μπιμπίλας δηλώνοντας την επιφύλαξή του συμπλήρωσε πως «όταν η Βουλή κυρώνει μια διεθνή συμφωνία ή πρόγραμμα, δεν αρκεί να χειροκροτήσουμε τον τίτλο. Οφείλουμε να δούμε τι ακριβώς υλοποιείται, με ποιους ακριβώς όρους και με ποια διαφάνεια, με ποια μέτρηση αποτελέσματος και με ποια προστασία δικαιωμάτων». Μια διατύπωση με την οποία δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να διαφωνήσει. Σε αυτό το πλαίσιο, η Πλεύση Ελευθερίας εξέφρασε τις ανησυχίες της και τα αιτήματά της ζητώντας διαφάνεια δαπανών, μετρήσιμα αποτελέσματα, ισότιμη πρόσβαση, προστασία δικαιωμάτων και δεδομένων και δημόσια λογοδοσία. Η κ. Τζούφη, βουλευτής της Νέας Αριστεράς, τόνισε πως «Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το πρόγραμμα συνεργασίας με την Κύπρο αποκαλύπτει κάτι αμείλικτο, ότι διεθνώς η Κυβέρνηση στηρίζεται στο δημόσιο πανεπιστήμιο, ενώ εσωτερικά το αποδομεί». Από μέρους της η Σοφία Ασημακοπούλου, βουλευτής της Ελληνικής Λύσης, μιλώντας για την ελληνοκυπριακή συνεργασία δήλωσε πως «Η πραγματική της αξία, όμως, θα κριθεί όχι από τις προθέσεις, αλλά από τη σαφήνεια, τη διαφάνεια και την εφαρμογή στην πράξη. Γι’ αυτό απαιτείται συνεχής έλεγχος και συγκεκριμένες δράσεις, ώστε η συνεργασία αυτή να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο και να παράγει απτά αποτελέσματα προς όφελος της Ελλάδας, της Κύπρου και του συνόλου του ελληνισμού». Ενώ, από τη μεριά της η κ. Νοτοπούλου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, επεσήμανε πως «αυτή η Σύμβαση, δυστυχώς, επικυρώνεται χωρίς καθαρό χρηματοδοτικό και θεσμικό αποτύπωμα». Η Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, κ. Ζαχαράκη τοποθετήθηκε από το βήμα της Βουλής δηλώνοντας πως «Οι τομείς οι οποίοι αγγίζουμε είναι κομβικοί για την παιδεία, για τη γλώσσα, για τον πολιτισμό, για την ιστορία. Και, βέβαια, αυτό το πρόγραμμα της συνεργασίας 2023-2027 έρχεται να επικαιροποιήσει το Μνημόνιο του 1993. Απαντάμε στις προκλήσεις και απαιτήσεις του σύγχρονου σχολείου, της ψηφιακής μετάβασης, της διεθνοποίησης, της γνώσης και αυτό σωστά έρχεται προ κύρωση νομοθετικά από τη Βουλή». Η διαφάνεια των δαπανών, η χορήγηση υποτροφιών και η ψηφιακή συνεργασία είναι από τα θέματα που συζητήθηκαν περισσότερο, όπου και τα κόμματα δήλωσαν την επιφύλαξή τους. Εν τέλει, το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε στο σύνολο του από Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Ελληνική Λύση και ΝΙΚΗ, ενώ το ΚΚΕ το καταψήφισε. Τα υπόλοιπα κόμματα – Πλεύση Ελευθερίας, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά – δήλωσαν ΠΑΡΩΝ. Αν και αναγνωρίζεται διακομματικά η σημασία της συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, η συζήτηση στην Ολομέλεια ανέδειξε σημαντικά ερωτήματα για τη διαφάνεια, τα απτά αποτελέσματα και τη λογοδοσία. Είναι μεν μια συμφωνία που ενισχύει τους δεσμούς των δύο χωρών, αλλά η πρόκληση παραμένει και έγκειται στη διασφάλιση του ουσιαστικού οφέλους της εκπαιδευτικής κοινότητας και της νέας γενιάς. ΠΗΓΕΣ: hellenic parliament

ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2026: ΠΟΡΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2026: ΠΟΡΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Τις προηγούμενες ημέρες στην Ολομέλεια της Βουλής πραγματοποιήθηκε ησυζήτηση για τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2026. Μεταξύ των ποικίλωνθεμάτων τέθηκε και εκείνο της παιδείας. Από το βήμα της Βουλής η ΥπουργόςΠαιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Σοφία Ζαχαράκη, μίλησε για τηνπαιδεία ως ένα ενιαίο σύνολο, τονίζοντας την ανάγκη για σταθερό σχεδιασμόκαι στρατηγική με βάθος χρόνου. Σύμφωνα με την ίδια, από το 2019 έχουμε 22% αύξηση στα κονδύλια για την εκπαίδευση, ενώ ο προϋπολογισμός για το 2026, όσον αφορά την παιδεία, προβλέπει 6,87 δισεκατομμύρια ευρώ αυξημένο κατά 700 εκατομμύρια από πέρσι. Μάλιστα, αναγνωρίζει πως οι πόροι δεν είναι ποτέ αρκετοί, ωστόσο αναφέρει πως: «Αυτό το οποίο πρέπει να πούμε και για το οποίο να λογοδοτήσουμε είναι τι κάνουμε εμείς, πώς μπορούμε να τους αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο, με διαφάνεια, αποτελεσματικότητα, έτσι ώστε να μπορέσουν όλα τα παιδιά μας να αποκομίσουν αυτά τα οφέλη». Ωστόσο, η υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης είναι μείζον ζήτημα στην Ελλάδα, καθώς διατίθεται μόνο το 3,9% του ΑΕΠ της, ενώ ο μέσος όρος του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) ανέρχεται στο 4,7%. Παράλληλα, τόνισε το πόσο σημαντική είναι η βελτίωση των σχέσεων εμπιστοσύνης αλλά και η θέληση να προβλέπονται νωρίτερα και καλύτερα οι ανάγκες για τα επόμενα χρόνια. Σε αυτά τα πλαίσια, τόνισε τους 48.548 διορισμούς εκπαιδευτικών που έχουν πραγματοποιηθεί από το 2020, ενώ ανακοίνωσε και την λειτουργία του «EDU Plan» από την ερχόμενη χρονιά. Μια πλατφόρμα όπου με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης θα προβλέπονται έγκαιρα και αποτελεσματικά οι ανάγκες των σχολικών υποδομών.   Ταυτόχρονα, η διασφάλιση των ίσων ευκαιριών αποτελεί κρίσιμο μέλημα. Όπως αναφέρει, η ιδέα ότι «κανένα παιδί να μην μείνει πίσω» πρέπει να γίνει πραγματική, καθημερινή πολιτική πράξη που θα μετριέται. Σε αυτό συντελεί η σημαντική ενίσχυση της ειδικής αγωγής, με περισσότερα τμήματα ένταξης, νέες δομές και εξειδικευμένο προσωπικό υποστήριξης, όπως και η ενισχυτική διδασκαλία και το ψηφιακό φροντιστήριο. Στη συνέχεια, η τοποθέτηση της κ. Ζαχαράκη εστιάζει στον εκσυγχρονισμό του σχολείου, με νέα προγράμματα σπουδών που επιχειρούν να ευθυγραμμίσουν τη μάθηση με τις ανάγκες του σύγχρονου κόσμου. Την ίδια στιγμή, ανέφερε ότι προχωράει και το Πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου» όπου ήδη έχουν ανακαινιστεί 331 σχολεία και αναμένονται άλλα 2.500 τα επόμενα χρόνια, ενώ έχουν δημιουργηθεί και Κέντρα Καινοτομίας σε όλες τις περιφέρειες. Ακόμα, δεν παραλείπει να αναφερθεί στα πρότυπα και πειραματικά σχολεία ως: «καινοτομίες οι οποίες δίνουν επιλογές, όπως και τα επαγγελματικά σχολεία, όπως τα μουσικά, τα καλλιτεχνικά σχολεία, τα οποία μπορούν να διανθίσουν την πολυτυπία του ελληνικού δημόσιου σχολείου». Παρ’ όλα αυτά, τα κρίσιμα ζητήματα παραμένουν και απασχολούν καθημερινά τόσο γονείς όσο και εκπαιδευτικούς. Κατά το 2025 έχουν καταγραφεί αρκετά περιστατικά ατυχημάτων σε σχολικές εγκαταστάσεις λόγω ελλιπούς συντήρησης και κακής κατάστασης υποδομών. Γεγονότα που αποτελούν συνέπεια της υποχρηματοδότησης και της αδιαφορίας στα αιτήματα των πολιτών. Όσον αφορά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών η υπουργός αναφέρει πως: «Ήδη δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί έχουν αξιολογηθεί. Αυτό θα συνεχιστεί. Επιμορφώνουμε και δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην επιμόρφωση και όχι στο τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά καταλαβαίνουμε όλοι ότι έχουμε και τις ευθύνες μας και ως εκπαιδευτικοί». Τελευταίο «θεμέλιο» στην ομιλία της Υπουργού αποτελεί η επαγγελματική εκπαίδευση, όπου ανακοίνωσε την ίδρυση της πρώτης Ακαδημίας Επαγγελματικής Κατάρτισης στον τομέα της Φαρμακοβιομηχανίας, η οποία θα εδρεύει στην Αρκαδία. Πρόκειται για ένα πλαίσιο που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις ανάγκες της τοπικής οικονομίας και στον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Ωστόσο, είναι σχέδιο που έχει προκαλέσει αντιπαραθέσεις και ερωτήματα σχετικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες θα εδραιωθεί και αν εν τέλει θα είναι ένα επιτυχημένο εγχείρημα. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο προϋπολογισμός αναμένεται αυξημένος όπως και οι δαπάνες για τη φοιτητική μέριμνα, ιδίως στα περιφερειακά πανεπιστήμια. Μια κίνηση που φέρνει ελπίδες για τις χρόνιες παθογένειες που επικρατούν. Ταυτόχρονα έγινε αναφορά και στις διαγραφές φοιτητών και στους κανόνες για την καθημερινότητα και την βία στα πανεπιστήμια ως πολιτική κίνηση που «σπάει» ιδεολογικά ταμπού. Την ίδια στιγμή, η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών μιλά για «απουσία στρατηγικής και διαρθρωτικής ενίσχυσης της έρευνας και της καινοτομίας». Παρά τις αυξήσεις στον προϋπολογισμό, τις προσπάθειες για εκσυγχρονισμό και ισότητα, η ελληνική εκπαίδευση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις. Κύριο μέλημα θα πρέπει να είναι η αποτελεσματική αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου πόρου αλλά και η συνεχής υποστήριξη των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Μια καλή στρατηγική δεν κρίνεται μόνο από τις αριθμητικές επιδόσεις, αλλά κυρίως από τις συνέπειες στην καθημερινότητα των πολιτών. Γι’ αυτό και η δημόσια παιδεία οφείλει να ανταποκρίνεται ουσιαστικά στις ανάγκες της κοινωνίας. Πηγές: Hellenic Parliament, DNEWS.GR