ΑΧΑΡΝΕΣ: Υπάρχει χώρος για τη νέα γενιά στην πόλη;

ΑΧΑΡΝΕΣ: Υπάρχει χώρος για τη νέα γενιά στην πόλη; Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Γειτονιές, Πολίτες, Βίωμα Μεγαλώνοντας στις Αχαρνές πολλές φορές ήταν σαν να ζεις σε δύο διαφορετικούς κόσμους ταυτόχρονα. Είναι ένας αρκετά μεγάλος και σύνθετος δήμος με διαφορετικές εικόνες από γειτονιά σε γειτονιά. Όμως, πίσω από την εικόνα μιας περιοχής υπάρχει μια πόλη γεμάτη ανθρώπους, ιστορίες και δυνατότητες που σπάνια ακούγονται. Πολλοί στέκονται στη βίαιη και εγκληματική εικόνα της περιοχής, γεγονός που νιώθω πως πληγώνει μεγαλύτερους ανθρώπους που πρόλαβαν να ζήσουν και να κρατήσουν μια ομορφότερη ανάμνηση της περιοχής. Για αυτούς τους ανθρώπους ίσως η μόνη ελπίδα να ξανά ζωντανέψουν αυτές οι αναμνήσεις είναι οι νέοι κάτοικοι, η νέα γενιά. Μέσα από τις ιστορίες των παππούδων μας, ακόμα και των γονιών μας, αναβιώνουμε μια διαφορετική πλευρά της πόλης που καταλήγουμε να νοσταλγούμε. Αυτό το συναίσθημα θα έπρεπε να γίνει κίνητρο ώστε να χτίσουμε ξανά μια πόλη πιο ανθρώπινη. Το μέλλον μιας πόλης δεν πρέπει να στέκεται μόνο στα έργα και τις επενδύσεις, αλλά και στις σχέσεις που δημιουργούνται μέσα στις γειτονιές και στους χώρους που μεγαλώνουμε και μας διαμορφώνουν. Συνεπώς, οι πολίτες και ιδίως οι νέοι πολίτες πρέπει να έχουν λόγο στο πως διαμορφώνεται το μέλλον της πόλης τους. Παρ’ όλα τα “πρέπει”, οι πολίτες σπάνια νιώθουν πως μπορούν να έχουν ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καθημερινότητας τους. Ακούμε συχνά το στερεότυπο πως «οι νέοι δεν ασχολούνται με τα κοινά», το πραγματικό ερώτημα όμως είναι αν τους δόθηκε ποτέ ο χώρος για να συμμετάσχουν. Όχι τόσο στην πολιτική αλλά στα απλά, καθημερινά πράγματα, όπως η οργάνωση δράσεων, η ελεύθερη έκφραση της άποψης για τη γειτονιά στην οποία ζει, για τις ανάγκες και τα προβλήματα που παρατηρεί αλλά και στην διατύπωση προτάσεων και ιδεών. Αν δεν υπάρχει τίποτα από αυτά η αίσθηση του «δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα» μεγαλώνει. Ως κάτοικος Αχαρνών και μέρος της νέας γενιάς, πιστεύω πως οι Αχαρνές του 2030 χρειάζονται τη νέα γενιά η οποία έχει την δυνατότητα να γίνει ένα ενεργό κομμάτι της πόλης και ο λόγος της να έχει βάρος. Αν θέλουμε μια πόλη πιο ανθρώπινη και πιο ζωντανή χρειάζεται να δοθεί πραγματικός χώρος στη φωνή των νέων μέσω ανοιχτών συζητήσεων, πρωτοβουλιών και δράσεων που θα τους επιτρέπουν να εκφράσουν τις ιδέες και τις ανησυχίες τους, κάτι που δημιουργεί και μια πιο άμεση σχέση ανάμεσα στον δήμο και στους κατοίκους. Ισχυρό παράδειγμα που δείχνει ότι η συμμετοχή των νέων μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη είναι τα δημοτικά συμβούλια νέων που έχουν ιδρυθεί σε πολλούς δήμους της Ελλάδας, με στόχο οι νέοι να συνεργάζονται με τη δημοτική αρχή και να συμμετέχουν στις αποφάσεις και τις δράσεις της πόλης. Υπό αυτές τις συνθήκες μπορώ να οραματιστώ μια πόλη που μπορεί να μην είναι τέλεια, αλλά οι άνθρωποι της θα συνεργάζονται για το κοινό καλό. Είτε πρόκειται για ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια, τις συγκοινωνίες και τις υποδομές, είτε για χώρους δημιουργίας, έκφρασης και συλλογικής δράσης. Οι νέοι δεν πρέπει να είναι απλοί θεατές της πόλης, αλλά ενεργό κομμάτι της. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που έχουν ανησυχίες, ιδέες και διάθεση να συμβάλουν ώστε να χτιστεί ένα καλύτερο μέλλον για την πόλη, αρκεί να νιώσουν πως η φωνή τους μπορεί να ακουστεί, καθώς και ότι η πόλη τους ανήκει. Το 1ο τεύχος του Συμμετοχικού Περιοδικού Νέων με τίτλο «Ζωή στην πόλη» είναι διαθέσιμο online:

Το Νέο Πρόσωπο Του Φασισμού Και Η Ψηφιακή Προπαγάνδα

Το Νέο Πρόσωπο Του Φασισμού Και Η Ψηφιακή Προπαγάνδα Γράφει ο Αριστομένης Τσαλαπατάνης Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Για πολλούς υπάρχει η ψευδής αντίληψη ότι ο φασισμός είναι ένα φαινόμενο του παρελθόντος. Βλέπετε, είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσεις χωρίς τις μαύρες στολές, τους στρατιωτικούς σχηματισμούς και τους ναζιστικούς χαιρετισμούς. Όμως η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλά, αλλά εξελίσσεται. Οι ιδέες προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες της εποχής και ο αυταρχισμός αποκτά κάθε φορά καινούργια μορφή. Σήμερα η πολιτική δεν διεξάγεται μόνο στην Βουλή και στα πολιτικά γραφεία. Διεξάγεται στο TikTok, στο Instagram, στο YouTube και στο X. Η εικόνα έχει μεγαλύτερη δύναμη από το επιχείρημα, το σύνθημα από την ανάλυση και το συναίσθημα από τα γεγονότα. Μέσω του περιβάλλοντος αυτού η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα και οι ακραίες ιδέες αποκτούν μια νέα, ελκυστική αισθητική. Προφανώς η Ελλάδα δεν εξαιρείται από αυτό το φαινόμενο. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας πολιτικής δύναμης που δεν επένδυσε μόνο στην βία, άλλα και στην δημιουργία μιας ολόκληρης εικόνας: σημαίες, σύμβολα, βίντεο, στρατιωτική πειθαρχία, αναφορές στην αρχαία ιστορία της χώρας και την «εθνική αναγέννηση». Η πολιτική παρουσιαζόταν ως μια σύγκρουση ανάμεσα στους «γνήσιους Έλληνες» και τους «εχθρούς του έθνους». Θα ήταν όμως λάθος να πιστέψει κανείς ότι αυτά τα φαινόμενα περιορίζονται αποκλειστικά σε οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή. Στοιχεία αυτής της πολιτικής κουλτούρας συναντώνται συχνά και στον ευρύτερο δημόσιο λόγο. Η συνεχής επίκληση της εθνικής απειλής, η παρουσίαση των πολιτικών αντιπάλων ως εσωτερικών εχθρών και η αντικατάσταση της πολιτικής συζήτησης από συνθήματα αποτελούν πρακτικές που ξεπερνούν τα όρια ενός μόνο κόμματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πολιτική πορεία του Μάκη Βορίδη, ο οποίος προέρχεται από τον χώρο της ελληνικής άκρας δεξιάς, υπήρξε πρόεδρος της ΕΠΕΝ ως νέος, και βουλευτής του ΛΑΟΣ πριν ενταχθεί στη ΝΔ. Η πολιτική αυτή παρουσία αποδεικνύει πως ιδέες που βρίσκονταν κάποτε στο περιθώριο μπορούν να ενσωματωθούν σταδιακά στην κεντρική πολιτική σκηνή. Παρόμοια, ο δημόσιος λόγος του Άδωνι Γεωργιάδη χαρακτηρίζεται συχνά από από έντονη πόλωση, σύγκρουση και επικοινωνιακή υπερβολή. Η πολιτική αντιπαράθεση παρουσιάζεται πολλές φορές ως μάχη πολιτισμών, αξιών ή εθνικής επιβίωσης και όχι σύγκρουση διαφορετικών πολιτικών προγραμμάτων. (Για ακαδημαϊκή ανάλυση της πολιτικής του Άδωνι Γεωργιάδη σας προτείνω να διαβάσετε το άρθρο της Ειρήνης Θεοδωροπούλου «Debunking political ideology through metaphor: a case study on Greek politician Adonis Georgiadis».) Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση του Κυριακού Βελόπουλου και της Ελληνικής Λύσης. Η πολιτική απεύθυνση βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην κατασκευή μιας αντίθεσης ανάμεσα σε «πατριώτες» και όσους παρουσιάζουν απειλή για την εθνική ταυτότητα και κουλτούρα. Η έμφαση στην πολιτισμική ανασφάλεια, στην μετανάστευση και στην ανάγκη μιας δήθεν πατριωτικής διακυβέρνησης αποτελεί κεντρικό στοιχείο της πολιτικής ρητορικής. Βέβαια το πεδίο της πολιτικής μάχης είναι ένα. Το διαδίκτυο. Εκεί βλέπουμε τον πραγματικό εκσυγχρονισμό της φασιστικής προπαγάνδας. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο δεν είναι η παρουσία της ακροδεξιάς στο διαδίκτυο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται. Οι ακραίες απόψεις σπάνια εκφράζονται πλέον με ωμό τρόπο. Αντίθετα, εμφανίζονται μέσα από memes, σατιρικές εικόνες, σύντομα βίντεο και ειρωνικά σχόλια. Ένα ρατσιστικό μήνυμα μπορεί να παρουσιαστεί ως αστείο. Μια συνωμοσιολογική θεωρία μπορεί να εμφανιστεί ως «εναλλακτική άποψη». Ένας πολιτικός αντίπαλος μπορεί να μετατραπεί σε αντικείμενο χλευασμού πριν καν γίνει αντικείμενο πολιτικής κριτικής. Παράλληλα, η έννοια του πατριωτισμού χρησιμοποιείται πολλές φορές ως εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης. Όποιος διαφωνεί παρουσιάζεται ως «ανθέλληνας», «προδότης» ή «όργανο ξένων συμφερόντων». Η λογική αυτή δεν είναι καινούργια στην ελληνική πολιτική ιστορία. Ωστόσο, στην εποχή των κοινωνικών δικτύων αποκτά πρωτοφανή ένταση. Τα σύνθετα πολιτικά ζητήματα μετατρέπονται σε απλές συγκρούσεις ανάμεσα σε «πατριώτες» και «εχθρούς του έθνους». Η δημοκρατική αντιπαράθεση αντικαθίσταται από την ηθική καταδίκη του αντιπάλου. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται ο πυρήνας της νέας εικόνας του φασισμού. Δεν χρειάζεται να καταργήσει άμεσα τη δημοκρατία. Αρκεί να υπονομεύσει τις προϋποθέσεις της. Να απαξιώσει τον διάλογο, να ενισχύσει την πόλωση, να μετατρέψει την πολιτική σε θέαμα και να καλλιεργήσει την πεποίθηση ότι τα προβλήματα της κοινωνίας μπορούν να λυθούν μόνο από ισχυρούς ηγέτες που δεν δεσμεύονται από θεσμούς και κανόνες. Η πρόκληση για τις δημοκρατικές κοινωνίες δεν είναι απλώς να αντιμετωπίσουν τις ακραίες οργανώσεις. Είναι να αναγνωρίσουν τους νέους τρόπους με τους οποίους οι αυταρχικές ιδέες διεισδύουν στην καθημερινότητα. Όταν η εικόνα αντικαθιστά το επιχείρημα, όταν το meme αντικαθιστά την πολιτική ανάλυση και όταν ο φόβος αντικαθιστά τη γνώση, τότε ο δρόμος προς τον αυταρχισμό γίνεται πολύ πιο εύκολος απ’ όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι ο φασισμός δεν επιστρέφει ποτέ με την ίδια μορφή. Εμφανίζεται κάθε φορά προσαρμοσμένος στις ανάγκες και στις τεχνολογίες της εποχής του. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η αντιμετώπισή του απαιτεί όχι μόνο ιστορική μνήμη, αλλά και την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τις νέες μορφές με τις οποίες εμφανίζεται στον δημόσιο χώρο.

Ο ρόλος της Γυναίκας ως Μητέρα στην Σύγχρονη Εποχή

Ο ρόλος της Γυναίκας ως Μητέρα στην Σύγχρονη Εποχή Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά Στις μέρες μας, ο ρόλος της γυναίκας ως μητέρα, είναι πιο σύνθετος από ποτέ. Μια σύγχρονη μητέρα έρχεται αντιμέτωπη όχι μόνο με το ίδιο το θαύμα της μητρότητας, αλλά και με τις απαιτήσεις που η ίδια η κοινωνία της επιβάλλει. Ο διπλός ρόλος της εργαζόμενης-μητέρας έχει γίνει ταυτόσημος πλέον με μια κοινωνική απαίτηση, μιας και η γυναίκα οφείλει να είναι δίπλα στο παιδί της συναισθηματικά, αλλά και να συμβάλει οικονομικά στο νοικοκυριό. Η επαγγελματική επιτυχία της γυναίκας δεν ανήκει πια στο δίπολο «καριέρα ή οικογένεια». Αντίθετα, αποτελεί σκαλοπάτι για την επιλογή απόκτησης -ή όχι- ενός παιδιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες όπου τα περισσότερα ζευγάρια δεν σκέφτονται καν να τεκνοποιήσουν αν δεν έχουν πρώτα εξασφαλίσει και οι δύο ένα οικονομικά βιώσιμο μέλλον. Σε άλλες χώρες, καταπατάται κάθε δικαίωμα και χάνεται κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, όταν ανήλικα κορίτσια αναγκάζονται να παντρευτούν και να εγκαταλείψουν το πατρικό τους σπίτι, με απώτερο σκοπό την απόκτηση οικογένειας. Με αυτόν τον τρόπο, ένα κορίτσι γίνεται μητέρα, και φτάνει σε σημείο να μεγαλώσει ένα παιδί-πριν καν ενηλικιωθεί συναισθηματικά και ψυχικά η ίδια.  Σε κοινωνίες όπως η δική μας, οι μητέρες συχνά βρίσκονται υπό συνεχή κοινωνική αξιολόγηση. Κρίνονται διαρκώς για το αν εργάζονται πολύ ή αν δεν εργάζονται, αν θηλάζουν ή όχι, αν δίνουν έμφαση στην οικογένεια ή την επαγγελματική εξέλιξη. Η μητρότητα έχει πλέον μετατραπεί σε κοινωνική υποχρέωση για πολλές γυναίκες, καθώς εξακολουθεί να υπάρχει η αντίληψη ότι η γυναίκα «ολοκληρώνεται» μόνο μέσω της μητρότητας. Έτσι, γυναίκες που είτε δεν επιθυμούν παιδιά, είτε δυσκολεύονται να αποκτήσουν ή καθυστερούν συνειδητά τη μητρότητα, δέχονται συχνά κοινωνικές ερωτήσεις, πίεση ή και κριτική, γεγονός που συχνά επηρεάζει την αυτοεκτίμησή τους. Και εν τέλει, φτάνουμε σε σημείο οι γυναίκες να εργάζονται το πρωί επί πληρωμή, και την υπόλοιπη ημέρα να τελούν ακόμη μια εργασία, η οποία όχι μόνο δεν ανταμείβεται χρηματικώς, αλλά καταλήγει δις ψυχικά κουραστική.  Κατά συνέπεια, το χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα καταλήγει χαώδες, με μεταρρυθμίσεις που όχι απλά δε βοηθούν τις γυναίκες που τεκνοποιούν, αλλά προάγουν μια νοοτροπία, κατά την οποία το co-parenting περιορίζεται μόνο σε έναν αριθμό αδειών και μετρήσιμου χρόνου που έχει ο κάθε ο γονιός εκτός εργασίας. Με αφορμή τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ο οργανισμός UN Women εξέδωσε μια παγκόσμια προειδοποίηση: Τα συστήματα δικαιοσύνης που αφορούν τα δικαιώματα των γυναικών και την προστασία αυτών, αποτυγχάνουν να εξασφαλίσουν ένα θεσμικά ασφαλές περιβάλλον για γυναίκες και κορίτσια ανά την επικράτεια. Οι γυναίκες παγκοσμίως διαθέτουν μόλις το 64% των νομικών δικαιωμάτων των ανδρών, γεγονός που τις εκθέτει σε διακρίσεις και έμφυλη βία, χωρίς την απαραίτητη θεσμική προστασία. Πηγές: https://www.unwomen.org/en/articles/explainer/case-open-justice-for-all-women-and-girls, https://www.unwomen.org/en/news-stories/op-ed/2026/03/op-ed-the-cost-of-motherhood-and-the-gender-pay-gap

Ωνάσεια ή Πρότυπα; Τι αλλάζει στην δημόσια εκπαίδευση

Ωνάσεια ή Πρότυπα; Τι αλλάζει στην δημόσια εκπαίδευση Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Την Κυριακή 26 Απριλίου ολοκληρώθηκαν οι εξετάσεις για την εισαγωγή των μαθητών στα 22 Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία. Τα υποψήφια παιδιά εξετάζονταν στα μαθήματα της Νεοελληνικής Γλώσσας και των Μαθηματικών, με τα θέματα να είναι βασικών γνώσεων, κατανόησης και όχι στεγνής αποστήθισης. Περίπου 17.932 υποψήφιοι διεκδίκησαν θέση σε Πρότυπα, Ωνάσεια και Εκκλησιαστικά σχολεία το διήμερο 25 και 26 Απριλίου 2026.  Η φετινή διαδικασία επανέφερε στο προσκήνιο την συζήτηση γύρων από τον βαθμό δυσκολίας εισαγωγής σε σχέση με τα Πρότυπα και την θέση των Ωνάσειων σχολείων στο εκπαιδευτικό τοπίο. Αν συγκρίνουμε τη δυσκολία εισαγωγής σήμερα, τα κορυφαία Πρότυπα παρουσιάζουν υψηλότερο βαθμό δυσκολίας ως προς την εισαγωγή από τα περισσότερα Ωνάσεια. Ο λόγος είναι ότι έχουν ήδη αποκτήσει παγιωμένο κύρος και συγκεντρώνουν μαθητές που έχουν κάνει οργανωμένη προετοιμασία, η οποία είναι πυρετώδης τον τελευταίο καιρό, καθώς τα φροντιστήρια εστιάζουν σημαντικά στην ανάδειξη των υποψηφίων, δημιουργώντας έτσι ένα κλίμα ανταγωνιστικότητας και «μάχης για την εισαγωγή». Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι τα Ωνάσεια είναι εύκολη υπόθεση. Σε σχολεία όπου οι θέσεις είναι περιορισμένες και οι αιτήσεις πολλές, η διαφορά θα κρίνεται σε λίγα μόρια. Ειδικά στην Αττική, αρκετά Ωνάσεια αναμένεται να γίνουν εξαιρετικά ανταγωνιστικά, με τα πιο περιζήτητα να είναι όσα βρίσκονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές με εύκολη πρόσβαση, ή σε ζώνες όπου οι οικογένειες αναζητούν έντονα ποιοτικές δημόσιες επιλογές -είτε επειδή δεν θέλουν, είτε επειδή δεν μπορούν να στραφούν στην ιδιωτική εκπαίδευση.  Σε μελλοντικό χρόνο, αναμένεται να δούμε την -κυρίως κοινωνική- επίδραση των σχολείων αυτών, καθώς αποτελούν ένα σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Σήμερα, σε επίπεδο καθημερινότητας, τα Πρότυπα τείνουν να έχουν πιο έντονη ακαδημαϊκή κουλτούρα, με περιβάλλον όπου αρκετοί μαθητές στοχεύουν υψηλά, συμμετέχουν σε διαγωνισμούς και κινούνται σε έντονα απαιτητικό πλαίσιο, με πολλούς να τα συγκρίνουν με τα ιδιωτικά.  Τα Ωνάσεια, από την άλλη, αναμένεται να χτίσουν μια πιο σύγχρονη, εξωστρεφή ταυτότητα, με έμφαση στις δεξιότητες, την καινοτομία, τον πολιτισμό και την τεχνολογία, με απώτερο στόχο την συνολική αναβάθμιση της σχολικής εμπειρίας. Αυτό για κάποια παιδιά και γονείς μπορεί να είναι ιδανικότερο από το κλασικό μοντέλο αριστείας. Φυσικά, για έναν γονέα ή μαθητή, η σωστή επιλογή δεν είναι μόνο «ποιο έχει περισσότερο κύρος», αλλά τι ταιριάζει στον χαρακτήρα και τις ανάγκες του παιδιού. Ένα παιδί που αγαπά τον ανταγωνισμό και τις υψηλές επιδόσεις ίσως ταιριάξει περισσότερο σε Πρότυπο. Αντίθετα, ένα παιδί που αναζητά ένα αναβαθμισμένο εκπαιδευτικό περιβάλλον, ευκαιρίες και σύγχρονη σχολική εμπειρία ίσως ανθίσει περισσότερο σε Ωνάσειο.  Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα δούμε κάποια Ωνάσεια να αποκτούν τόσο ισχυρή φήμη, ώστε να μπαίνουν στην ίδια συζήτηση με τα εδραιωμένα Πρότυπα -αν όχι και με τα ιδιωτικά. Εφόσον πετύχουν θετικά μαθησιακά αποτελέσματα, ουσιαστικές δράσεις και αποτελεσματική διοίκηση, μπορούν να εξελιχθούν σε πρώτη επιλογή για πολλές οικογένειες, μιας και αποτελούν τεράστια ευκαιρία. Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην αρχή ενός ανταγωνισμού που πρόκειται να συμβάλει ουσιαστικά στην δημόσια εκπαίδευση. Πηγή: ertnews.gr

Η Francesca Albanese στο Πάντειο Πανεπιστήμιο!

Η Francesca Albanese στο Πάντειο Πανεπιστήμιο! Την Δευτέρα 4 Μαΐου στις 18:30, η Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου σας προσκαλεί στη διάλεξη της Francesca Albanese, ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, με θέμα: «International Law and Power in Times of Disorder and Genocidical Politics». Προλογίζει και συντονίζει ο Δημήτρης Χριστόπουλος, καθηγητής από το τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας. Αίθουσα 108, Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο ισόγειο του «Γυάλινου Κτηρίου». Η διάλεξη θα είναι ανοιχτή για όλ@ στα αγγλικά, χωρίς μετάφραση. Είσοδος με σειρά προτεραιότητας, ενώ η ώρα προσέλευσης ορίζεται έως τις 18:15.

Η υπόθεση της 19χρονης Μυρτούς: Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα;

Η υπόθεση της 19χρονης Μυρτούς: Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα; Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα αντί να κοιτάμε την ουσία; Η υπόθεση της Μυρτούς δεν είναι απλά μια τραγωδία- είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Ο θάνατος της Μυρτούς είναι μια υπόθεση που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Η 19χρονη βρέθηκε τα ξημερώματα της Τρίτης 14 Απριλίου χωρίς τις αισθήσεις της σε κάθετο δρόμο της κεντρικής πλατεία Αργοστολίου, στη Κεφαλονιά. Ο θάνατος της κοπέλας φέρεται να προήλθε από πνευμονικό οίδημα που οδήγησε σε ανακοπή, γεγονός το οποίο εξετάζεται αν προήλθε από χρήση κοκαΐνης. Τη μοιραία νύχτα, η Μυρτώ βρισκόταν σε Airbnb μαζί με τον 23χρονο φίλο της, έναν 22χρονο και τον 26χρονο πρώην αρσιβαρίστα, ο οποίος, όπως φέρεται να υποστήριξε στην απολογία του, της προμήθευσε τις ναρκωτικές ουσίες.  Η τραγικότητα της υπόθεσης δεν σταματά εδώ. Αφού η Μυρτώ χάνει τις αισθήσεις της, οι τρεις τους, αποφασίζουν να την μεταφέρουν στο σημείο που παραλήφθηκε από το ΕΚΑΒ και προσποιούμενοι πως δεν την γνωρίζουν και την βρήκαν εκεί, ώστε να απαλλαγούν από κάθε ευθύνη. Το σχέδιο τους δεν έπεισε την εισαγγελέα και την ανακρίτρια, που αποφάσισαν την προφυλάκιση τους έως τη δίκη, με την βασική κατηγορία να είναι ανθρωποκτονία από πρόθεση διά παραλείψεως, η οποία δικάζεται ως κακούργημα. Η υπόθεση πήρε γρήγορα δημοσιότητα με πολλά ερωτήματα να βρίσκονται στον αέρα. Ο δημόσιος διάλογος κλιμακώθηκε έντονα και μεγάλο μέρος αυτού, αντί να εστιάσει στην αναζήτηση της αλήθειας, μετέτρεψε την υπόθεση σε αντικείμενο φθηνού κουτσομπολιού. Ακούγονται φράσεις όπως «Γιατί βαφόταν έτσι;», «Τι δουλειά είχε τέτοια ώρα με τρεις άνδρες;», «Γιατί πήρε ναρκωτικά;», «Σίγουρα θα εκδιδόταν», ξεχνώντας πως πρόκειται για μια νεκρή κοπέλα και πως στο προσκήνιο υπάρχουν τρεις άνδρες που αντί να την βοηθήσουν προτίμησαν να κρυφτούν από κάθε ευθύνη. Η εμφάνιση της κοπέλας, η παρουσία της στα social media και η αφήγηση που υπάρχει για εκείνη λειτούργησαν σαν εξήγηση στο όλο μυστήριο. Το «lifestyle» έγινε σημάδι ενοχής, σαν να υπάρχει μια νοητή γραμμή που, αν την ξεπεράσεις, παύεις να έχεις το δικαίωμα υπεράσπισης, παύεις να αντιμετωπίζεσαι με σεβασμό και η ανθρώπινη ζωή παύει να έχει την ίδια αξία. Η μετατόπιση της ευθύνης πάει στο θύμα και ο θύτης γίνεται «λιγότερο θύτης» με φράσεις όπως «τι να κάνει και αυτός;», «ας πρόσεχε και εκείνη» να επικρατούν. Το μοτίβο αυτό είναι γνωστό και έχει όνομα: Victim Blaming (επίρριψη ευθύνης στο θύμα). Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Είτε μια υπόθεση πάρει δημοσιότητα είτε όχι, πάντα θα είναι παρόν. Το victim blaming δίνει μια ψευδαίσθηση ελέγχου στο άτομο, ότι αν αποφεύγει κάποια πράγματα, δεν θα του συμβεί ποτέ κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, μια τέτοια κατάσταση είναι προβληματική. Όχι μόνο αποπροσανατολίζει και διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, αλλά μειώνει το θύμα και την σοβαρότητα της υπόθεσης. Η κοινωνία μετατρέπεται σε ένα άτυπο δικαστήριο, βγάζει συμπεράσματα και αποδίδει ευθύνες, πατώντας πάνω στα θύματα, χάνοντας έτσι κάθε ίχνος ενσυναίσθησης. Ίσως γιατί είναι πιο εύκολο να βρεις μια εύκολη απάντηση και να καθησυχάσεις τον εαυτό σου, παρά να αντιμετωπίσεις μια σκληρή πραγματικότητα. Και κάπως έτσι, εστιάζοντας στην εικόνα και μη κοιτώντας βαθύτερα, η συζήτηση απομακρύνεται από εκεί που έχει πραγματικά σημασία, δηλαδή, στην διαλεύκανση των γεγονότων, στην δικαιοσύνη και στον σεβασμό μιας ανθρώπινης ζωής. Άραγε αν η εικόνα ήταν διαφορετική, θα ήταν διαφορετική και η κρίση μας;  

Το ΝΑΤΟ στο στόχαστρο του Ντόναλντ Τραμπ

Το ΝΑΤΟ στο στόχαστρο του Ντόναλντ Τραμπ Γράφει η Μάντια Τζιράκη Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Είναι εφικτό ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, να αντιμετωπίσει κυρώσεις, σε περίπτωση ασυμφωνίας με τη γεωπολιτική ατζέντα των Ηνωμένων Πολιτειών; Δύναται ο Αμερικανός Πρόεδρος να υιοθετεί τακτικές δημόσιας στοχοποίησης και εξαναγκασμού εις βάρος των μελών του ΝΑΤΟ; Η ευθεία απειλή εγκατάλειψης των συμμάχων Κύμα αναστάτωσης έχει προκαλέσει, όχι μόνο στα μέλη της Συμμαχίας, αλλά και σε ολόκληρη τη διεθνή σκηνή, το επενδυτικό συνέδριο που έλαβε χώρα στο Μαϊάμι, στις 27 Μαρτίου, εξαιτίας των απειλών που εξαπέλυσε ο Ντόναλντ Τραμπ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η «δειλία», η αδράνεια ή η «αργοπορημένη» συμβολή ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία, καθώς και η «αδυναμία» του Γενικού Γραμματέα Μαρκ Ρούτε, να συνετίσει του προαναφερθέντες, συνιστούν τους λόγους δυσαρέσκειας του. Ως εκ τούτου απείλησε ευθέως για μονομερή αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, διακοπή τόσο της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στα ευρωπαϊκά εδάφη, όσο και της υποστήριξης των Συμμάχων σε περίπτωση μελλοντικής απειλής.  Συγκεκριμένα δήλωσε: «Δαπανούμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για το ΝΑΤΟ, εκατοντάδες, για να τους προστατεύουμε, και θα ήμασταν πάντα εκεί για αυτούς, αλλά τώρα, με βάση τις ενέργειές τους, φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται πια», διερωτώμενος: «Γιατί να είμαστε εκεί για αυτούς, αν εκείνοι δεν είναι εκεί για εμάς;» Οι απειλές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Αξίζει να σημειωθεί πως το ξέσπασμα του, πήρε -ως συνήθως- και διαδικτυακές διαστάσεις. Στις 20 Μαρτίου, ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτηρίζει το ΝΑΤΟ, μέσω του Truthsocial, ως έναν «χάρτινο τίγρη», που δίχως την παρουσία των ΗΠΑ, θα διοικείται από «δειλούς» ηγέτες. Μάλιστα, «υποσχέθηκε» πως «θα θυμάται» ότι η Ευρώπη δεν συνέβαλε στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.  Στις 26 Μαρτίου, επανήλθε υπενθυμίζοντας την πολυσήμαντη βοήθεια των ΗΠΑ στην Ουκρανία, την οποία η Ευρώπη αρνείται να ανταποδώσει στην περίπτωση του Ιράν. Τέλος, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, έγραψε πως «οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν πάνε καλά χωρίς τη βοήθεια της Ευρώπης». Η τακτική «pay to play»  Στις 27 και 28 Μαρτίου 2026, διέρρευσαν πληροφορίες ότι ο Τραμπ εξετάζει την πιθανότητα μιας ριζικής αναδιοργάνωσης της Συμμαχίας, βασιζόμενος σε ένα εμπορικό μοντέλο. Όσα μέλη δεν φτάνουν το νέο όριο δαπανών το οποίο θέτει ο Τραμπ -το οποίο πλέον ανέβηκε από το 2% στο 5% του ΑΕΠ– ενδέχεται να χάσουν το δικαίωμα ψήφου στις αποφάσεις της Συμμαχίας. Όπως ο ίδιος παραδέχτηκε στις 28 Μαρτίου, η απαίτηση για βοήθεια στο Ιράν ήταν ένα «τεστ» για να δει αν το ΝΑΤΟ είναι διατεθειμένο να υπηρετήσει τα αμερικανικά συμφέροντα εκτός Ευρώπης. Η νομικώς ενδιαφέρουσα πτυχή του ζητήματος  Το ερώτημα που εγείρεται από την αλαζονική στάση του Τραμπ, είναι το αν και κατά πόσο μπορούν πράγματι οι απειλές του να πάρουν σάρκα και οστά.  Πράγματι, ο ομοσπονδιακός νόμος των ΗΠΑ “Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act”  του 2017, υποχρεώνει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να επιβάλλει κυρώσεις σε οποιαδήποτε χώρα -σύμμαχο ή μη- πραγματοποιεί “σημαντικές συναλλαγές” με τους τομείς άμυνας ή πληροφοριών της Ρωσίας. Επιπλέον, ο Νόμος περί Εσωτερικής Ασφάλειας και Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων (International Emergency Economic Powers Act) του 1977, επιτρέπει στον εκάστοτε  Αμερικανό Πρόεδρο να κηρύσσει “εθνική έκτακτη ανάγκη” για να ρυθμίζει το εμπόριο και να δεσμεύει κεφάλαια ξένων χωρών ή προσώπων, αν θεωρήσει ότι υπάρχει “ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή” για την ασφάλεια ή την οικονομία των ΗΠΑ. Τέλος, ο Νόμος περί Εθνικής Άμυνας για το Οικονομικό Έτος 2026 (NDAA 2026) περιλαμβάνει διατάξεις που αυστηροποιούν τις ποινές για μέλη του ΝΑΤΟ που δεν φτάνουν το 5% του ΑΕΠ σε αμυντικές δαπάνες ή που συνεργάζονται οικονομικά με την Κίνα και τη Ρωσία. Μολαταύτα, η Συνθήκη του Βόρειου Ατλαντικού του 1949, δεσμεύει τα μέλη να αποφεύγουν συγκρούσεις στις διεθνείς οικονομικές τους πολιτικές και να ενθαρρύνουν την μεταξύ τους οικονομική συνεργασία (άρθρο 2), επιβάλλει τη διατήρηση του δικαιώματος των μελών να ανθίστανται σε επίθεση (άρθρο 3) και ορίζει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός ή περισσοτέρων μελών στην Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική θεωρείται επίθεση εναντίον όλων (άρθρο 5).  Επομένως, η προαναφερθείσα Συνθήκη, που εκτός των άλλων, συνιστά το ιδρυτικό κείμενο του ΝΑΤΟ, είναι η μόνη που λειτουργεί ανασταλτικά στα τιμωρητικά σχέδια του Τραμπ. Εξού και επιθυμεί να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ και να αποδεσμευτούν από την εν λόγω Συνθήκη. Αδιαμφισβήτητα, η Βορειοατλαντική Συμμαχία απειλείται περισσότερο από ποτέ. Ο Ντόναλντ Τραμπ καθόλη τη διάρκεια της τελευταίας του θητείας προτεραιοποιεί την ιδεολογία «America first» και τον οικονομικό προστατευτισμό και αγνοώντας τον αμυντικό χαρακτήρα της Συμμαχίας, απαιτεί πελατειακές σχέσεις και εκβιάζει την αδιαμαρτύρητη συμφωνία των Συμμάχων με την γεωπολιτική του ατζέντα.  Πηγές: nato.int, electrosystems.gr, ertnews.gr, cnn.gr, skai.gr

Σκάνδαλο στοιχηματισμού στο NBA: Στο μικροσκόπιο παίκτης της EuroLeague

Σκάνδαλο στοιχηματισμού στο NBA: Στο μικροσκόπιο παίκτης της EuroLeague Γράφει ο Κυριάκος Μιχαλάκης Χρόνος Ανάγνωσης:2 λεπτά Ο γκαρντ της Χάποελ Τελ Αβίβ, Αντόνιο Μπλέικνι, φέρεται να συνδέεται με την ομοσπονδιακή υπόθεση στοιχηματισμού “Nothing But Bet”, σύμφωνα με ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Πάμπλο Τόρε. Όπως ανέφερε ο Τόρε στην εκπομπή του στο YouTube “Pablo Torre Finds Out”, σύμφωνα με πολλαπλές πηγές ο πρώην παίκτης των LSU και Chicago Bulls φέρεται να είναι ο “Συγκατηγορούμενος 1” που αναφέρεται στο κατηγορητήριο της υπόθεσης. Σύμφωνα με το ομοσπονδιακό κατηγορητήριο (Οκτώβριος 2025), ο “Συγκατηγορούμενος 1” περιγράφεται ως “κατά καιρούς παίκτης NBA” και κάτοικος Φλόριντα, ο οποίος φαίνεται να επωφελήθηκε από εσωτερική πληροφόρηση σχετική με αγώνες. Οι εισαγγελικές αρχές εξετάζουν τον Τέρι Ροζίερ για πιθανή εμπλοκή, υποστηρίζοντας ότι το 2023 χειραγώγησε τον χρόνο συμμετοχής του σε αγώνα των Σάρλοτ Χόρνετς, με στόχο την οικονομική εκμετάλλευση στοιχημάτων (under) στα ατομικά του στατιστικά. Ο Ροζίερ έχει δηλώσει αθώος. Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, ο Μπλέικνι συνδέεται με πρόσωπα που κατονομάζονται στη δικογραφία, μεταξύ των οποίων οι Μάρβες Φέρλι και Ντενίρο Λάστερ. Ο Τόρε ανέφερε επίσης πως έχουν εντοπιστεί δημόσιες συναλλαγές μέσω Venmo, καθώς και περιεχόμενο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που -σύμφωνα με την έρευνά του- εξετάζονται από τις αρχές. Αναφορές για δραστηριότητα στην Κίνα Σε αποσφραγισμένο κατηγορητήριο, ο Αμερικανός φέρεται να κατονομάζεται σε υπόθεση που αφορά στρατολόγηση παικτών NCAA για συμμετοχή σε κύκλωμα στοιχηματισμού. Κατά την έρευνα του Τόρε, μέρος της δραστηριότητας που εξετάζεται φέρεται να σχετίζεται με την περίοδο που ο παίκτης αγωνιζόταν στην Κινεζική Λίγκα (CBA) με τους Jiangsu Dragons. Το ρεπορτάζ υποστηρίζει ότι οι αρχές εξετάζουν εάν υπήρξε δοκιμαστική εφαρμογή του μοντέλου στοιχηματικής απάτης εκτός ΗΠΑ πριν επεκταθεί σε αμερικανικά πρωταθλήματα. Η ερευνητική ομάδα του Τόρε επικοινώνησε με τον δικηγόρο του Μπλέικνι και επιχείρησε να λάβει δήλωση από τον ίδιο, ωστόσο μέχρι στιγμής δεν υπάρχει δημόσια τοποθέτηση. Το κατηγορητήριο και οι πιθανές κυρώσεις Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Μπλέικνι κατηγορείται επίσης ότι φέρεται να αποδέχθηκε 200.000 δολάρια, τα οποία, σύμφωνα με τις αρχές, σχετίζονται με δραστηριότητες point-shaving κατά τη σεζόν 2022-2023 της CBA. Σε περίπτωση καταδίκης για απάτη μέσω ηλεκτρονικών επικοινωνιών (wire fraud), οι ποινές μπορεί να φτάσουν έως και τα 20 έτη φυλάκισης, πρόστιμο 250.000 δολαρίων και τρία χρόνια επιτηρούμενης αποφυλάκισης. Ο Ροζίερ και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι αναμένεται να εμφανιστούν στο δικαστήριο στις 3 Μαρτίου.

Ο Δήμαρχος Μήλου στο Ευ Πολιτεύεσθαι: Μια Συζήτηση ουσίας και ειλικρίνειας

Ο Δήμαρχος Μήλου στο Ευ Πολιτεύεσθαι: Μια Συζήτηση ουσίας και ειλικρίνειας Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Χρόνος Ανάγνωσης: 8 λεπτά Με το τέλος της εξεταστικής περιόδου επέστρεψα στον τόπο που μεγάλωσα, την Μήλο, και είχα την ευκαιρία, στο πλαίσιο του τομέα Τοπικής Αυτοδιοίκησης του “Ευ Πολιτεύεσθαι”, να συνομιλήσω με τον Δήμαρχο Μήλου, Μανώλη Μικέλη. Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέματα που αφορούν την τοπική κοινωνία της Μήλου -κι όχι μόνο-, όπως την ανεξέλεγκτη ανέγερση ξενοδοχειακών μονάδων, μελλοντικά έργα, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας νησιωτικός Δήμος. Προς το τέλος της συζήτησης, ο Δήμαρχος Μήλου έστειλε το δικό του μήνυμα προς τη νέα γενιά. Οικοδομικές άδειες και Σαρακήνικο Ο Δήμαρχος Μήλου ανέφερε ότι για χρόνια καμία κυβέρνηση δεν προχώρησε τον αναγκαίο χωροταξικό σχεδιασμό λόγω πολιτικού κόστους, με αποτέλεσμα να εκδίδονται άδειες δόμησης μέσω νομικών «παραθύρων», ακόμη και σε περιοχές ιδιαίτερης φυσικής αξίας όπως το Σαρακήνικο. Όταν ενημερώθηκε η δημοτική αρχή, κινήθηκε άμεσα με το αρμόδιο υπουργείο για την ανάκληση και αναστολή των αδειών, ενώ προσέφυγε και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, επιδιώκοντας την προστασία του τοπίου, το οποίο αποτελεί και ζώνη προστασίας άγριας ζωής. Παράλληλα, ο Δήμος προωθεί την ολοκλήρωση του ΣΧΟΟΑΠ, που είχε ξεκινήσει το 2007 μέσω ΕΣΠΑ αλλά παρέμενε ανενεργό, με τη σημερινή διοίκηση να το επανεκκινεί το 2019 και την περιβαλλοντική μελέτη να εγκρίνεται το 2023. Με εντολή του υπουργού, το Σαρακήνικο θα αποκατασταθεί από την εταιρεία που έλαβε τις άδειες, ενώ ο Δήμος δηλώνει ότι παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και επιδιώκει το κλείσιμο των νομικών κενών, ώστε να διασφαλιστεί η διαχρονική προστασία της Μήλου και η βιωσιμότητα του τουρισμού της. Ο κ. Μικέλης ανέφερε ότι ο Δήμος Μήλου προσέφυγε νομικά και συσπείρωσε την τοπική κοινωνία για την προστασία του νησιού, επισημαίνοντας όμως ότι οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από άλλους φορείς, γεγονός που αποδυναμώνει την τοπική αυτοδιοίκηση. Παρά τα εμπόδια, εκφράζει την πεποίθηση ότι οι ενέργειες μέσω δικαιοσύνης και η επικοινωνία με τα υπουργεία θα αποδώσουν, τονίζοντας πως ο αγώνας συνεχίζεται. Έργα και οργάνωση Ο Δήμαρχος τόνισε ότι η στήριξη της τοπικής κοινωνίας απαιτεί οργανωμένο σχεδιασμό με σύγχρονες υποδομές διαχείρισης απορριμμάτων, όπως ΧΥΤ (Χώροι Υγειονομικής Ταφής) και Πράσινο Σημείο. Το έργο, που ξεκίνησε πριν έξι χρόνια, υλοποιείται φέτος, με το Πράσινο Σημείο ήδη έτοιμο. Αν και η λειτουργία του θα κοστίζει περίπου 250.000 ευρώ ετησίως, αναμένεται να μειώσει σημαντικά τα απορρίμματα και το τέλος ταφής, εξοικονομώντας έως και 1 εκατ. ευρώ για την τοπική κοινωνία. Παράλληλα, εξετάζεται η προμήθεια μηχανήματος μετατροπής ξύλου σε πέλετ, ενισχύοντας τον «πράσινο» χαρακτήρα του νησιού και μειώνοντας το ενεργειακό κόστος για τους κατοίκους, καθώς θα πωλείται στους ίδιους σε χαμηλή τιμή. Καθαριότητα και ασέβεια προς το περιβάλλον Ο κ. Μικέλης υπενθύμισε πως για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της απόρριψης ογκωδών αντικειμένων εντός κι εκτός των πλαστικών κάδων, μπορούν να υλοποιηθούν έργα, με δυσκολία βέβαια, καθώς υπάρχει έλλειψη προσωπικού στον Δήμο. Ωστόσο, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η ατομική ευθύνη που συνδέεται με την παιδεία του καθενός. Για αυτό τον λόγο, μέσω της προσπάθειας να γίνει «πράσινο» το νησί, προγραμματίζονται ειδικά σεμινάρια κι ενημερωτικά έντυπα, με βασικό στόχο τα σχολεία και τα παιδιά. Όπως ανέφερε μάλιστα, αν τα παιδιά κατανοήσουν την κατάσταση, αύριο θα υπάρχουν πολίτες με άλλο τρόπο σκέψης, οι οποίοι θα σέβονται περισσότερο το νησί που μεγαλώνουν και ταυτοχρόνως, μέσω των παιδιών, θα λάβουν γνώση και οι μεγαλύτεροι. Βέβαια, ο Δήμαρχος αναφέρθηκε και σε έναν ακόμη τρόπο αντιμετώπισης, τον οποίο θεωρεί πως δεν πρέπει να αποτελεί το βασικό εργαλείο διαχείρησης: την επιβολή αυστηρών προστίμων. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις καθίσταται αναγκαίο, καθώς υφίστανται κανονισμοί καθαριότητας όπου προβλέπονται αυτά. Δυσκολίες των νησιωτικών Δήμων Η νησιωτικότητα είναι κάτι μοναδικό, όμορφο αλλά και πολύ δύσκολο. Δυστυχώς, οι κινήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ελληνικών κυβερνήσεων δεν ανταποκρίνονται στη νησιωτικότητα. Πιο συγκεκριμένα, τον χειμώνα υφίστανται αρκετά προβλήματα καθώς το νησί είναι απομονωμένο λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών και για αυτό δεν καλύπτονται οι βασικές απολαβές που μπορεί να έχει ένα πιο κεντρικό σημείο. Για παράδειγμα στην υγεία, αν συμβεί ένα περιστατικό και δεν υπάρχουν εξειδικευμένοι γιατροί, μπορεί να χαθεί ένας συμπολίτης μας, ενώ αν δεν μπορεί να πετάξει ένα ελικόπτερο για την μεταφορά του περιστατικού, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Τέτοια παραδείγματα μάλιστα αντιμετωπίζουν καθημερινά, όπως σημείωσε. Επιπλέον, ένας νησιωτικός Δήμος δεν λαμβάνει την ίδια χρηματοδότηση καθώς υπολογίζεται με τον μόνιμο πληθυσμό που καταγράφτηκε με την τελευταία απογραφή. Ωστόσο, δεν προσμετριέται ο κόσμος της καλοκαιρινής σεζόν που μπορεί να φθάνει 45,000-50,000, με αποτέλεσμα να υπάρχει αντίκτυπος στα κονδύλια που δίνονται στον Δήμο και επομένως, οι υποδομές και οι χρηματοδοτήσεις να είναι πολύ μικρότερες από ό,τι θα έπρεπε. Έτσι, ένας νησιωτικός Δήμος οφείλει να διαχειριστεί την ύδρευση, τα λύματα (σε άλλες πόλεις διαχειρίζονται από εταιρείες),τα λιμάνια, τα απορρίμματα κ.α.. Κι όλα αυτά καλείται να τα λύσει ένας υποστελεχωμένος Δήμος, που λειτουργεί με φιλότιμο, καθώς δεν πληρώνονται οι υπάλληλοι, ενώ είναι τριπλάσιες οι αρμοδιότητες από αυτές που έχει ένας χερσαίος Δήμος. Επέκταση του αεροδρομίου Όσον αφορά την επέκταση του αεροδρομίου, ο Δήμαρχος επισήμανε ότι υπάρχει σχεδιασμός για την επέκταση του αεροδρομίου. Αναλυτικότερα, το αεροδρόμιο ανήκει στην ΥΠΑ (Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας), ωστόσο, παρόλα τα χρήματα που λαμβάνει από τα εισιτήρια, τα χρήματα δεν δίνονται στο αεροδρόμιο. Από την πλευρά του, ο Δήμος Μήλου έχει καθαρίσει γύρω από τον αεροδιάδρομο, έχει δώσει χρώματα για να βαφτούν οι λωρίδες για τα αεροπλάνα, έχει φτιάξει το αποχετευτικό του αεροδρομίου. Επίσης, η επέκταση του αεροδρομίου έχει μείνει στα σχέδια εδώ και 15 χρόνια, με πολλές επισκέψεις στα υπουργεία αλλά δίχως αποτέλεσμα. Ο στόχος είναι να πωληθεί στη Fraport και να λαμβάνει αυτή τα έσοδα, ενώ ο Δήμος είχε κάνει κίνηση να γίνει δημοτικό το αεροδρόμιο, για να λαμβάνει τα έσοδά του, ώστε να γίνουν και κάποια παραπάνω έργα. Πρέπει όμως να σημειωθεί πως σε συνεργασία με τον πρώην Διοικητή της ΥΠΑ, κ. Δρουτσάκο, η Μήλος έγινε το πρώτο νησί που έφερε τον αεροπορικό τουρισμό. Όμως, το αεροδρόμιο είναι θέμα ΥΠΑ για το πότε θα φτιαχτεί, όπως πρόσθεσε ο Δήμαρχος. Το Όραμα για το νησί Όντας για πολλά χρόνια δημοτικός σύμβουλος, είχε αποφασίσει να σταματήσει λόγω υποχρεώσεων. Όμως, σκεπτόμενος ότι μπορεί να φτιάξει κάποια πράγματα, με

Όταν το NBA συναντά την πολιτική: Το μήνυμα του Ίρβινγκ για τους δημοσιογράφους στη Γάζα

Όταν το NBA συναντά την πολιτική: Το μήνυμα του Ίρβινγκ για τους δημοσιογράφους στη Γάζα Γράφει ο Κυριάκος Μιχαλάκης Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Ο σούπερ σταρ του μπάσκετ Κάιρι Ίρβινγκ φόρεσε ένα μπλουζάκι με την λέξη “Press” στο All-Star Game του ΝΒΑ, για να τιμήσει τους δημοσιογράφους που καλύπτουν τον πόλεμο του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. “Αφιερωμένο στους αγαπημένους μας δημοσιογράφους στην Γάζα που δείχνουν στον κόσμο την αλήθεια”, αναφέρει η ετικέτα στο μπλουζάκι που φόρεσε ο πόιντ γκαρντ των Ντάλας Μάβερικς. Η καταμέτρηση από το Shireen.ps —ένας ιστότοπος παρακολούθησης που πήρε το όνομά του από τη Σιρίν Αμπού Άκλεχ, δημοσιογράφο του Al Jazeera που σκοτώθηκε από Ισραηλινό ελεύθερο σκοπευτή στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη το 2022— αναδεικνύει ότι ο πόλεμος στη Γάζα έχει γίνει η πιο θανατηφόρα σύγκρουση για επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης. Σύμφωνα με έκθεση του Ιανουαρίου από την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists), ο αριθμός των Παλαιστινίων δημοσιογράφων που έχουν φυλακιστεί από τις ισραηλινές αρχές έχει αυξηθεί μετά την έναρξη του πολέμου. Η οργάνωση που προωθεί την ελευθερία του Τύπου, σημείωσε επίσης ότι το Ισραήλ έχει σκοτώσει περισσότερους από 200 Παλαιστίνιους δημοσιογράφους από το 2023 έως σήμερα. Πέρα από τη δολοφονία και τη φυλάκιση δημοσιογράφων, το καθεστώς του Ισραήλ έχει επίσης απαγορεύσει την είσοδο ξένων ανταποκριτών στην Γάζα. Οι μόνες εξαιρέσεις αφορούσαν την είσοδο εκπροσώπων του Τύπου στο πλαίσιο αυστηρά ελεγχόμενων ξεναγήσεων που οργανώθηκαν από τον ισραηλινό στρατό, παρά τις εκκλήσεις οργανώσεων, μέσων ενημέρωσης και φορέων για την ελευθερία του Τύπου και την ανοιχτή πρόσβαση. Σε μια συνέντευξη πριν από αγώνα τον Νοέμβριο του 2024, ο Ίρβινγκ εμφανίστηκε να φοράει μια αλυσίδα με την σημαία της Παλαιστίνης στο σχήμα του ιστορικού χάρτη της. Έναν χρόνο νωρίτερα, είχε γίνει πρωτοσέλιδο όταν παρευρέθηκε σε συνέντευξη Τύπου μετά από αγώνα φορώντας ένα κεφίγιε (Keffiyeh), ένα βαμβακερό κάλυμμα κεφαλής με χαρακτηριστικά μοτίβα που φοριέται σε πολλά μέρη του αραβικού κόσμου και το οποίο έχει ταυτιστεί με την ταυτότητα και την αντίσταση της Παλαιστίνης. Την ίδια στιγμή, κατά τη διάρκεια του All-Star weekend, ο πρώην συμπαίκτης του Ίρβινγκ στους Κλίβελαντ Καβαλίερς και τέσσερις φορές πρωταθλητής του ΝΒΑ Λεμπρόν Τζέιμς δέχθηκε έντονη κριτική στο διαδίκτυο, αφού απευθύνθηκε σε φιλάθλους του Ισραήλ. “Αν έχω φιλάθλους εκεί —δεν έχω πάει ποτέ— τότε ελπίζω να εμπνέω τους ανθρώπους εκεί όχι μόνο να θέλουν να γίνουν σπουδαίοι στον αθλητισμό, αλλά και να γίνουν καλύτεροι γενικότερα στη ζωή. Ελπίζω κάποια μέρα να καταφέρω να πάω εκεί. Όπως είπα δεν έχω επισκεφτεί ακόμα το Ισραήλ, αλλά έχω ακούσει μόνο υπέροχα πράγματα”, δήλωσε ο σούπερ σταρ των Λος Άντζελες Λέικερς στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου πριν από τον αγώνα. Ο πόλεμος στη Γάζα, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023, παραμένει ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ζητήματα της παγκόσμιας επικαιρότητας, με οργανισμούς και διεθνείς φορείς να καταγράφουν σημαντικές απώλειες αμάχων και να εκφράζουν ανησυχία για την ανθρωπιστική κατάσταση στην περιοχή.