Το Νέο Πρόσωπο Του Φασισμού Και Η Ψηφιακή Προπαγάνδα
Το Νέο Πρόσωπο Του Φασισμού Και Η Ψηφιακή Προπαγάνδα Γράφει ο Αριστομένης Τσαλαπατάνης Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Για πολλούς υπάρχει η ψευδής αντίληψη ότι ο φασισμός είναι ένα φαινόμενο του παρελθόντος. Βλέπετε, είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσεις χωρίς τις μαύρες στολές, τους στρατιωτικούς σχηματισμούς και τους ναζιστικούς χαιρετισμούς. Όμως η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλά, αλλά εξελίσσεται. Οι ιδέες προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες της εποχής και ο αυταρχισμός αποκτά κάθε φορά καινούργια μορφή. Σήμερα η πολιτική δεν διεξάγεται μόνο στην Βουλή και στα πολιτικά γραφεία. Διεξάγεται στο TikTok, στο Instagram, στο YouTube και στο X. Η εικόνα έχει μεγαλύτερη δύναμη από το επιχείρημα, το σύνθημα από την ανάλυση και το συναίσθημα από τα γεγονότα. Μέσω του περιβάλλοντος αυτού η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα και οι ακραίες ιδέες αποκτούν μια νέα, ελκυστική αισθητική. Προφανώς η Ελλάδα δεν εξαιρείται από αυτό το φαινόμενο. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας πολιτικής δύναμης που δεν επένδυσε μόνο στην βία, άλλα και στην δημιουργία μιας ολόκληρης εικόνας: σημαίες, σύμβολα, βίντεο, στρατιωτική πειθαρχία, αναφορές στην αρχαία ιστορία της χώρας και την «εθνική αναγέννηση». Η πολιτική παρουσιαζόταν ως μια σύγκρουση ανάμεσα στους «γνήσιους Έλληνες» και τους «εχθρούς του έθνους». Θα ήταν όμως λάθος να πιστέψει κανείς ότι αυτά τα φαινόμενα περιορίζονται αποκλειστικά σε οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή. Στοιχεία αυτής της πολιτικής κουλτούρας συναντώνται συχνά και στον ευρύτερο δημόσιο λόγο. Η συνεχής επίκληση της εθνικής απειλής, η παρουσίαση των πολιτικών αντιπάλων ως εσωτερικών εχθρών και η αντικατάσταση της πολιτικής συζήτησης από συνθήματα αποτελούν πρακτικές που ξεπερνούν τα όρια ενός μόνο κόμματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πολιτική πορεία του Μάκη Βορίδη, ο οποίος προέρχεται από τον χώρο της ελληνικής άκρας δεξιάς, υπήρξε πρόεδρος της ΕΠΕΝ ως νέος, και βουλευτής του ΛΑΟΣ πριν ενταχθεί στη ΝΔ. Η πολιτική αυτή παρουσία αποδεικνύει πως ιδέες που βρίσκονταν κάποτε στο περιθώριο μπορούν να ενσωματωθούν σταδιακά στην κεντρική πολιτική σκηνή. Παρόμοια, ο δημόσιος λόγος του Άδωνι Γεωργιάδη χαρακτηρίζεται συχνά από από έντονη πόλωση, σύγκρουση και επικοινωνιακή υπερβολή. Η πολιτική αντιπαράθεση παρουσιάζεται πολλές φορές ως μάχη πολιτισμών, αξιών ή εθνικής επιβίωσης και όχι σύγκρουση διαφορετικών πολιτικών προγραμμάτων. (Για ακαδημαϊκή ανάλυση της πολιτικής του Άδωνι Γεωργιάδη σας προτείνω να διαβάσετε το άρθρο της Ειρήνης Θεοδωροπούλου «Debunking political ideology through metaphor: a case study on Greek politician Adonis Georgiadis».) Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση του Κυριακού Βελόπουλου και της Ελληνικής Λύσης. Η πολιτική απεύθυνση βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην κατασκευή μιας αντίθεσης ανάμεσα σε «πατριώτες» και όσους παρουσιάζουν απειλή για την εθνική ταυτότητα και κουλτούρα. Η έμφαση στην πολιτισμική ανασφάλεια, στην μετανάστευση και στην ανάγκη μιας δήθεν πατριωτικής διακυβέρνησης αποτελεί κεντρικό στοιχείο της πολιτικής ρητορικής. Βέβαια το πεδίο της πολιτικής μάχης είναι ένα. Το διαδίκτυο. Εκεί βλέπουμε τον πραγματικό εκσυγχρονισμό της φασιστικής προπαγάνδας. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο δεν είναι η παρουσία της ακροδεξιάς στο διαδίκτυο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται. Οι ακραίες απόψεις σπάνια εκφράζονται πλέον με ωμό τρόπο. Αντίθετα, εμφανίζονται μέσα από memes, σατιρικές εικόνες, σύντομα βίντεο και ειρωνικά σχόλια. Ένα ρατσιστικό μήνυμα μπορεί να παρουσιαστεί ως αστείο. Μια συνωμοσιολογική θεωρία μπορεί να εμφανιστεί ως «εναλλακτική άποψη». Ένας πολιτικός αντίπαλος μπορεί να μετατραπεί σε αντικείμενο χλευασμού πριν καν γίνει αντικείμενο πολιτικής κριτικής. Παράλληλα, η έννοια του πατριωτισμού χρησιμοποιείται πολλές φορές ως εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης. Όποιος διαφωνεί παρουσιάζεται ως «ανθέλληνας», «προδότης» ή «όργανο ξένων συμφερόντων». Η λογική αυτή δεν είναι καινούργια στην ελληνική πολιτική ιστορία. Ωστόσο, στην εποχή των κοινωνικών δικτύων αποκτά πρωτοφανή ένταση. Τα σύνθετα πολιτικά ζητήματα μετατρέπονται σε απλές συγκρούσεις ανάμεσα σε «πατριώτες» και «εχθρούς του έθνους». Η δημοκρατική αντιπαράθεση αντικαθίσταται από την ηθική καταδίκη του αντιπάλου. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται ο πυρήνας της νέας εικόνας του φασισμού. Δεν χρειάζεται να καταργήσει άμεσα τη δημοκρατία. Αρκεί να υπονομεύσει τις προϋποθέσεις της. Να απαξιώσει τον διάλογο, να ενισχύσει την πόλωση, να μετατρέψει την πολιτική σε θέαμα και να καλλιεργήσει την πεποίθηση ότι τα προβλήματα της κοινωνίας μπορούν να λυθούν μόνο από ισχυρούς ηγέτες που δεν δεσμεύονται από θεσμούς και κανόνες. Η πρόκληση για τις δημοκρατικές κοινωνίες δεν είναι απλώς να αντιμετωπίσουν τις ακραίες οργανώσεις. Είναι να αναγνωρίσουν τους νέους τρόπους με τους οποίους οι αυταρχικές ιδέες διεισδύουν στην καθημερινότητα. Όταν η εικόνα αντικαθιστά το επιχείρημα, όταν το meme αντικαθιστά την πολιτική ανάλυση και όταν ο φόβος αντικαθιστά τη γνώση, τότε ο δρόμος προς τον αυταρχισμό γίνεται πολύ πιο εύκολος απ’ όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι ο φασισμός δεν επιστρέφει ποτέ με την ίδια μορφή. Εμφανίζεται κάθε φορά προσαρμοσμένος στις ανάγκες και στις τεχνολογίες της εποχής του. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η αντιμετώπισή του απαιτεί όχι μόνο ιστορική μνήμη, αλλά και την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τις νέες μορφές με τις οποίες εμφανίζεται στον δημόσιο χώρο.
Το Ευ Πολιτεύεσθαι ως case study στον πολιτικό διάλογο
Το Ευ Πολιτεύεσθαι ως case study στον πολιτικό διάλογο Πώς το Ευ Πολιτεύεσθαι άλλαξε τον πολιτικό διάλογο στα δημόσια πανεπιστήμια και ο θεσμός που πρέπει να γίνει συνήθεια Γράφει ο Κυριάκος Μιχαλάκης Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά Τη Δευτέρα (11/5) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο πραγματοποιήθηκε το debate μεταξύ όλων των φοιτητικών παρατάξεων, σπάζοντας ένα ταμπού που επικρατούσε για χρόνια και φέρνοντας στο προσκήνιο μια νέα αντίληψη και λογική. Μια λογική που θα έπρεπε να ακολουθηθεί από όλους και να γίνει ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Το Ευ Πολιτεύεσθαι έκανε κάτι που μέχρι πρότινος έμοιαζε αδύνατο: να ενώσει ανθρώπους από διαφορετικές παρατάξεις, με ιδεολογικές και ταξικές διαφορές, και να τους βάλει στο ίδιο τραπέζι. Να επικοινωνήσουν. Να συζητήσουν. Να προτείνουν. Να εκφράσουν ελεύθερα τις ιδέες τους και να παρουσιάσουν τόσο το πρόγραμμά τους όσο και τις θέσεις τους. Φαίνεται αυτονόητο αυτό που λέω; Ναι, κανονικά θα έπρεπε. Δυστυχώς όμως, το “θα έπρεπε” και το τι πραγματικά ισχύει στην Ελλάδα είναι δύο τελείως διαφορετικές πραγματικότητες. Κι όμως, το Ευ Πολιτεύεσθαι έδειξε τον δρόμο προς αυτό που οφείλουν να εκφράζουν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα: την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τον διάλογο, την επιχειρηματολογία και την εξέλιξη. Και κυρίως — κατά τη γνώμη μου — τη συμπεριληπτικότητα και την ανοιχτή «πόρτα» προς όλους. Το γεγονός ότι στο debate ακούστηκαν όλες οι φωνές — ακόμη και μη εκλεγμένων δυνάμεων — δείχνει πολλά για το πώς πρέπει να λειτουργεί ο δημόσιος διάλογος. Και είναι κάτι που θα έπρεπε να εξεταστεί σοβαρά ακόμη και από την κεντρική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, το debate απέδειξε και κάτι ακόμη, που για χρόνια παρουσιαζόταν σχεδόν ως αδύνατο: την ομαλή συνύπαρξη όλων των φοιτητικών παρατάξεων στον ίδιο χώρο. Για χρόνια ακούγαμε ότι είναι αδύνατο να συνυπάρχουν μέσα στα πανεπιστήμια δυνάμεις με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις. Κι όμως, αποδείχθηκε ότι όχι μόνο μπορούν να συνυπάρξουν, αλλά και να συνομιλήσουν πολιτισμένα. Πώς γίνεται αυτό; Είναι πολύ απλό. Όταν δεν αποκλείεις κανέναν και σέβεσαι τα πιστεύω του άλλου — ακόμη κι αν δεν τα ασπάζεσαι — τότε μπορείς να δημιουργήσεις ένα υγιές και πολιτισμένο περιβάλλον, μέσα σε ένα σωστό πλαίσιο. Και πολλές φορές το αποτέλεσμα ξεπερνά ακόμη και τις προσδοκίες σου. Αν κάτι ξεχωρίζει το Ευ Πολιτεύεσθαι από άλλες κοινότητες, είναι ότι καινοτομεί, δημιουργεί και πιστεύει πραγματικά στον διάλογο και στην ελευθερία της έκφρασης, χωρίς κρυφή ατζέντα. Οι πρωτοβουλίες του αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το παράδειγμα που έδωσε στις 11 Μαϊου με το debate είναι κάτι που αξίζει να αποτελέσει σημείο αναφοράς για όλους. Να διευρύνουν τον τρόπο σκέψης τους και να κατανοήσουν την σημασία της δημοκρατίας, της συμμετοχικότητας και της ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης. Ας ελπίσουμε πως αυτή ήταν μόνο η αρχή και πως τέτοιες πρωτοβουλίες θα συνεχιστούν, ώστε τα φοιτητικά — αλλά και γενικότερα τα πολιτικά — debates να καθιερωθούν ως πραγματικός θεσμός και όχι ως ένα περιστασιακό γεγονός.
19 Μαΐου: Η Μέρα που σημάδεψε τον Ποντιακό Ελληνισμό
19 Μαΐου: Η Μέρα που σημάδεψε τον Ποντιακό Ελληνισμό Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Σήμερα, 19 Μαΐου, τιμάται η Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Μια ημέρααφιερωμένη στη μνήμη των Ελλήνων του Πόντου που αφανίστηκαν, αλλάκαι εκείνων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Ο ποντιακός ελληνισμός εντοπίζεται στα βόρεια παράλια της Μικράς Ασίας ακόμα και μετά την Άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς. Οι Έλληνες του Πόντουείχαν αναπτύξει την οικονομική τους δραστηριότητα, ενώ παράλληλα είχανκαλλιεργήσει μια ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα, που παλεύουν να διατηρήσουν μέχρι σήμερα.Η Μνήμη της γενοκτονίας παραμένει ζωντανή έως σήμερα μέσα από την ποντιακή παράδοση που μεταφέρουν οι παλαιότερες γενιές στις νεότερες. Μέσα από ιστορίες, τους ήχους της ποντιακής λύρας και προσωπικές αφηγήσεις η μνήμη παραμένει ζωντανή, ώστε να μην ξεχαστούν τα εγκλήματα που σημάδεψαν χιλιάδες ανθρώπους. Πότε αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία των Ποντίων στην Ελλάδα; Η διαδικασία αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων ξεκίνησε το 1991 μετά από επιστολή 22 Ποντίων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στον πρόεδρο του κόμματος ΑνδρέαΠαπανδρέου, ο οποίος κατέθεσε πρόταση νόμου για την επίσημη αναγνώριση από τηνΒουλή και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρα μνήμης. Στις 9 Δεκεμβρίου του 1993,αφού έχει προηγηθεί η ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, η πρόταση νόμουεπανακατατέθηκε στη Βουλή και ψηφίστηκε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου του 1994. Λίγους μήνες αργότερα, στις 11 Μαΐου δημοσιεύτηκε ο νόμος 2193/94, με τον οποίοκαθιερώθηκε επίσημα η 19η Μαΐου ως φόρος τιμής στα θύματα της Γενοκτονίας των Ποντίων .Η επιλογή της συγκεκριμένης ημέρας δεν είναι τυχαία, καθώς συμβολίζει την έναρξη της δεύτερης και πιο βίαιης φάσης των διωγμών. Στις 19 Μαΐου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ, αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να συνεχίσει την εκστρατεία του, με την καθοδήγηση των Γερμανών και Σοβιετικών συμβούλων του. Αυτή η εκστρατεία οδήγησε στην προσπάθεια “εξόντωσης” του ελληνικού στοιχείου από την Μικρά Ασία και το 1922 στην Μικρασιατική Καταστροφή ή στον “Πόλεμο της Ανεξαρτησίας” όπως τον αποκαλούν οι Τούρκοι.Η γενοκτονία έχει λάβει διεθνή αναγνώριση από διάφορους οργανισμούς και κράτη.Μεταξύ άλλων η Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών, η οποία το 2007 αναγνώρισεεπίσημα τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, καθώς και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2006. Παρ’ όλα αυτά, από την δική της πλευρά η Τουρκία αρνείται πλήρως τους ισχυρισμούς περί γενοκτονίας, ενώ αποδίδει τους θανάτους σε ασθένειες, κακουχίες και συνθήκες πείνας που επικρατούσαν, χωρίς να υπάρχει κάποιο σχέδιο εξόντωσης στο προσκήνιο. Το προηγούμενο έτος με αφορμή την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, το τουρκικό ΥΠΕΞ καταδίκασε ως “παραληρηματικές” τις δηλώσεις των ελληνικών Αρχών και υποστήριξε πως οι ισχυρισμοί για τον Πόντο «δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με τα ιστορικά γεγονότα». Όπως υποστήριξε τέτοιες δηλώσεις «αποσκοπούν να αμαυρώσουν τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας μας». Παράλληλα, καλούσε την Ελλάδα «να μνημονεύσει τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν κατά των Τούρκων και άλλων εθνοτικών ομάδων, ξεκινώντας από τη σφαγή της Τριπολιτσάς το 1821». Η Τουρκία συνεχίζει προκλητικά να αρνείται ιστορικά γεγονότα και έναν αιώνα μετά η μνήμη για τους Έλληνες μένει ζωντανή και οφείλει να παραμείνει. Είναι μια υπενθύμισηστην κοινωνία για το παρελθόν της, αλλά και μια αφορμή να αποτρέψει να συμβούναντίστοιχες τραγωδίες. Δεν πρόκειται απλά για ένα ιστορικό γεγονός, αλλά για ζωές καιπατρίδες που χάθηκαν.
Ο ρόλος της Γυναίκας ως Μητέρα στην Σύγχρονη Εποχή
Ο ρόλος της Γυναίκας ως Μητέρα στην Σύγχρονη Εποχή Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά Στις μέρες μας, ο ρόλος της γυναίκας ως μητέρα, είναι πιο σύνθετος από ποτέ. Μια σύγχρονη μητέρα έρχεται αντιμέτωπη όχι μόνο με το ίδιο το θαύμα της μητρότητας, αλλά και με τις απαιτήσεις που η ίδια η κοινωνία της επιβάλλει. Ο διπλός ρόλος της εργαζόμενης-μητέρας έχει γίνει ταυτόσημος πλέον με μια κοινωνική απαίτηση, μιας και η γυναίκα οφείλει να είναι δίπλα στο παιδί της συναισθηματικά, αλλά και να συμβάλει οικονομικά στο νοικοκυριό. Η επαγγελματική επιτυχία της γυναίκας δεν ανήκει πια στο δίπολο «καριέρα ή οικογένεια». Αντίθετα, αποτελεί σκαλοπάτι για την επιλογή απόκτησης -ή όχι- ενός παιδιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες όπου τα περισσότερα ζευγάρια δεν σκέφτονται καν να τεκνοποιήσουν αν δεν έχουν πρώτα εξασφαλίσει και οι δύο ένα οικονομικά βιώσιμο μέλλον. Σε άλλες χώρες, καταπατάται κάθε δικαίωμα και χάνεται κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, όταν ανήλικα κορίτσια αναγκάζονται να παντρευτούν και να εγκαταλείψουν το πατρικό τους σπίτι, με απώτερο σκοπό την απόκτηση οικογένειας. Με αυτόν τον τρόπο, ένα κορίτσι γίνεται μητέρα, και φτάνει σε σημείο να μεγαλώσει ένα παιδί-πριν καν ενηλικιωθεί συναισθηματικά και ψυχικά η ίδια. Σε κοινωνίες όπως η δική μας, οι μητέρες συχνά βρίσκονται υπό συνεχή κοινωνική αξιολόγηση. Κρίνονται διαρκώς για το αν εργάζονται πολύ ή αν δεν εργάζονται, αν θηλάζουν ή όχι, αν δίνουν έμφαση στην οικογένεια ή την επαγγελματική εξέλιξη. Η μητρότητα έχει πλέον μετατραπεί σε κοινωνική υποχρέωση για πολλές γυναίκες, καθώς εξακολουθεί να υπάρχει η αντίληψη ότι η γυναίκα «ολοκληρώνεται» μόνο μέσω της μητρότητας. Έτσι, γυναίκες που είτε δεν επιθυμούν παιδιά, είτε δυσκολεύονται να αποκτήσουν ή καθυστερούν συνειδητά τη μητρότητα, δέχονται συχνά κοινωνικές ερωτήσεις, πίεση ή και κριτική, γεγονός που συχνά επηρεάζει την αυτοεκτίμησή τους. Και εν τέλει, φτάνουμε σε σημείο οι γυναίκες να εργάζονται το πρωί επί πληρωμή, και την υπόλοιπη ημέρα να τελούν ακόμη μια εργασία, η οποία όχι μόνο δεν ανταμείβεται χρηματικώς, αλλά καταλήγει δις ψυχικά κουραστική. Κατά συνέπεια, το χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα καταλήγει χαώδες, με μεταρρυθμίσεις που όχι απλά δε βοηθούν τις γυναίκες που τεκνοποιούν, αλλά προάγουν μια νοοτροπία, κατά την οποία το co-parenting περιορίζεται μόνο σε έναν αριθμό αδειών και μετρήσιμου χρόνου που έχει ο κάθε ο γονιός εκτός εργασίας. Με αφορμή τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ο οργανισμός UN Women εξέδωσε μια παγκόσμια προειδοποίηση: Τα συστήματα δικαιοσύνης που αφορούν τα δικαιώματα των γυναικών και την προστασία αυτών, αποτυγχάνουν να εξασφαλίσουν ένα θεσμικά ασφαλές περιβάλλον για γυναίκες και κορίτσια ανά την επικράτεια. Οι γυναίκες παγκοσμίως διαθέτουν μόλις το 64% των νομικών δικαιωμάτων των ανδρών, γεγονός που τις εκθέτει σε διακρίσεις και έμφυλη βία, χωρίς την απαραίτητη θεσμική προστασία. Πηγές: https://www.unwomen.org/en/articles/explainer/case-open-justice-for-all-women-and-girls, https://www.unwomen.org/en/news-stories/op-ed/2026/03/op-ed-the-cost-of-motherhood-and-the-gender-pay-gap
Ωνάσεια ή Πρότυπα; Τι αλλάζει στην δημόσια εκπαίδευση
Ωνάσεια ή Πρότυπα; Τι αλλάζει στην δημόσια εκπαίδευση Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Την Κυριακή 26 Απριλίου ολοκληρώθηκαν οι εξετάσεις για την εισαγωγή των μαθητών στα 22 Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία. Τα υποψήφια παιδιά εξετάζονταν στα μαθήματα της Νεοελληνικής Γλώσσας και των Μαθηματικών, με τα θέματα να είναι βασικών γνώσεων, κατανόησης και όχι στεγνής αποστήθισης. Περίπου 17.932 υποψήφιοι διεκδίκησαν θέση σε Πρότυπα, Ωνάσεια και Εκκλησιαστικά σχολεία το διήμερο 25 και 26 Απριλίου 2026. Η φετινή διαδικασία επανέφερε στο προσκήνιο την συζήτηση γύρων από τον βαθμό δυσκολίας εισαγωγής σε σχέση με τα Πρότυπα και την θέση των Ωνάσειων σχολείων στο εκπαιδευτικό τοπίο. Αν συγκρίνουμε τη δυσκολία εισαγωγής σήμερα, τα κορυφαία Πρότυπα παρουσιάζουν υψηλότερο βαθμό δυσκολίας ως προς την εισαγωγή από τα περισσότερα Ωνάσεια. Ο λόγος είναι ότι έχουν ήδη αποκτήσει παγιωμένο κύρος και συγκεντρώνουν μαθητές που έχουν κάνει οργανωμένη προετοιμασία, η οποία είναι πυρετώδης τον τελευταίο καιρό, καθώς τα φροντιστήρια εστιάζουν σημαντικά στην ανάδειξη των υποψηφίων, δημιουργώντας έτσι ένα κλίμα ανταγωνιστικότητας και «μάχης για την εισαγωγή». Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι τα Ωνάσεια είναι εύκολη υπόθεση. Σε σχολεία όπου οι θέσεις είναι περιορισμένες και οι αιτήσεις πολλές, η διαφορά θα κρίνεται σε λίγα μόρια. Ειδικά στην Αττική, αρκετά Ωνάσεια αναμένεται να γίνουν εξαιρετικά ανταγωνιστικά, με τα πιο περιζήτητα να είναι όσα βρίσκονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές με εύκολη πρόσβαση, ή σε ζώνες όπου οι οικογένειες αναζητούν έντονα ποιοτικές δημόσιες επιλογές -είτε επειδή δεν θέλουν, είτε επειδή δεν μπορούν να στραφούν στην ιδιωτική εκπαίδευση. Σε μελλοντικό χρόνο, αναμένεται να δούμε την -κυρίως κοινωνική- επίδραση των σχολείων αυτών, καθώς αποτελούν ένα σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Σήμερα, σε επίπεδο καθημερινότητας, τα Πρότυπα τείνουν να έχουν πιο έντονη ακαδημαϊκή κουλτούρα, με περιβάλλον όπου αρκετοί μαθητές στοχεύουν υψηλά, συμμετέχουν σε διαγωνισμούς και κινούνται σε έντονα απαιτητικό πλαίσιο, με πολλούς να τα συγκρίνουν με τα ιδιωτικά. Τα Ωνάσεια, από την άλλη, αναμένεται να χτίσουν μια πιο σύγχρονη, εξωστρεφή ταυτότητα, με έμφαση στις δεξιότητες, την καινοτομία, τον πολιτισμό και την τεχνολογία, με απώτερο στόχο την συνολική αναβάθμιση της σχολικής εμπειρίας. Αυτό για κάποια παιδιά και γονείς μπορεί να είναι ιδανικότερο από το κλασικό μοντέλο αριστείας. Φυσικά, για έναν γονέα ή μαθητή, η σωστή επιλογή δεν είναι μόνο «ποιο έχει περισσότερο κύρος», αλλά τι ταιριάζει στον χαρακτήρα και τις ανάγκες του παιδιού. Ένα παιδί που αγαπά τον ανταγωνισμό και τις υψηλές επιδόσεις ίσως ταιριάξει περισσότερο σε Πρότυπο. Αντίθετα, ένα παιδί που αναζητά ένα αναβαθμισμένο εκπαιδευτικό περιβάλλον, ευκαιρίες και σύγχρονη σχολική εμπειρία ίσως ανθίσει περισσότερο σε Ωνάσειο. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα δούμε κάποια Ωνάσεια να αποκτούν τόσο ισχυρή φήμη, ώστε να μπαίνουν στην ίδια συζήτηση με τα εδραιωμένα Πρότυπα -αν όχι και με τα ιδιωτικά. Εφόσον πετύχουν θετικά μαθησιακά αποτελέσματα, ουσιαστικές δράσεις και αποτελεσματική διοίκηση, μπορούν να εξελιχθούν σε πρώτη επιλογή για πολλές οικογένειες, μιας και αποτελούν τεράστια ευκαιρία. Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην αρχή ενός ανταγωνισμού που πρόκειται να συμβάλει ουσιαστικά στην δημόσια εκπαίδευση. Πηγή: ertnews.gr
Η υπόθεση της 19χρονης Μυρτούς: Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα;
Η υπόθεση της 19χρονης Μυρτούς: Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα; Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Πόσο εύκολα κατηγορούμε το θύμα αντί να κοιτάμε την ουσία; Η υπόθεση της Μυρτούς δεν είναι απλά μια τραγωδία- είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Ο θάνατος της Μυρτούς είναι μια υπόθεση που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Η 19χρονη βρέθηκε τα ξημερώματα της Τρίτης 14 Απριλίου χωρίς τις αισθήσεις της σε κάθετο δρόμο της κεντρικής πλατεία Αργοστολίου, στη Κεφαλονιά. Ο θάνατος της κοπέλας φέρεται να προήλθε από πνευμονικό οίδημα που οδήγησε σε ανακοπή, γεγονός το οποίο εξετάζεται αν προήλθε από χρήση κοκαΐνης. Τη μοιραία νύχτα, η Μυρτώ βρισκόταν σε Airbnb μαζί με τον 23χρονο φίλο της, έναν 22χρονο και τον 26χρονο πρώην αρσιβαρίστα, ο οποίος, όπως φέρεται να υποστήριξε στην απολογία του, της προμήθευσε τις ναρκωτικές ουσίες. Η τραγικότητα της υπόθεσης δεν σταματά εδώ. Αφού η Μυρτώ χάνει τις αισθήσεις της, οι τρεις τους, αποφασίζουν να την μεταφέρουν στο σημείο που παραλήφθηκε από το ΕΚΑΒ και προσποιούμενοι πως δεν την γνωρίζουν και την βρήκαν εκεί, ώστε να απαλλαγούν από κάθε ευθύνη. Το σχέδιο τους δεν έπεισε την εισαγγελέα και την ανακρίτρια, που αποφάσισαν την προφυλάκιση τους έως τη δίκη, με την βασική κατηγορία να είναι ανθρωποκτονία από πρόθεση διά παραλείψεως, η οποία δικάζεται ως κακούργημα. Η υπόθεση πήρε γρήγορα δημοσιότητα με πολλά ερωτήματα να βρίσκονται στον αέρα. Ο δημόσιος διάλογος κλιμακώθηκε έντονα και μεγάλο μέρος αυτού, αντί να εστιάσει στην αναζήτηση της αλήθειας, μετέτρεψε την υπόθεση σε αντικείμενο φθηνού κουτσομπολιού. Ακούγονται φράσεις όπως «Γιατί βαφόταν έτσι;», «Τι δουλειά είχε τέτοια ώρα με τρεις άνδρες;», «Γιατί πήρε ναρκωτικά;», «Σίγουρα θα εκδιδόταν», ξεχνώντας πως πρόκειται για μια νεκρή κοπέλα και πως στο προσκήνιο υπάρχουν τρεις άνδρες που αντί να την βοηθήσουν προτίμησαν να κρυφτούν από κάθε ευθύνη. Η εμφάνιση της κοπέλας, η παρουσία της στα social media και η αφήγηση που υπάρχει για εκείνη λειτούργησαν σαν εξήγηση στο όλο μυστήριο. Το «lifestyle» έγινε σημάδι ενοχής, σαν να υπάρχει μια νοητή γραμμή που, αν την ξεπεράσεις, παύεις να έχεις το δικαίωμα υπεράσπισης, παύεις να αντιμετωπίζεσαι με σεβασμό και η ανθρώπινη ζωή παύει να έχει την ίδια αξία. Η μετατόπιση της ευθύνης πάει στο θύμα και ο θύτης γίνεται «λιγότερο θύτης» με φράσεις όπως «τι να κάνει και αυτός;», «ας πρόσεχε και εκείνη» να επικρατούν. Το μοτίβο αυτό είναι γνωστό και έχει όνομα: Victim Blaming (επίρριψη ευθύνης στο θύμα). Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Είτε μια υπόθεση πάρει δημοσιότητα είτε όχι, πάντα θα είναι παρόν. Το victim blaming δίνει μια ψευδαίσθηση ελέγχου στο άτομο, ότι αν αποφεύγει κάποια πράγματα, δεν θα του συμβεί ποτέ κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, μια τέτοια κατάσταση είναι προβληματική. Όχι μόνο αποπροσανατολίζει και διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, αλλά μειώνει το θύμα και την σοβαρότητα της υπόθεσης. Η κοινωνία μετατρέπεται σε ένα άτυπο δικαστήριο, βγάζει συμπεράσματα και αποδίδει ευθύνες, πατώντας πάνω στα θύματα, χάνοντας έτσι κάθε ίχνος ενσυναίσθησης. Ίσως γιατί είναι πιο εύκολο να βρεις μια εύκολη απάντηση και να καθησυχάσεις τον εαυτό σου, παρά να αντιμετωπίσεις μια σκληρή πραγματικότητα. Και κάπως έτσι, εστιάζοντας στην εικόνα και μη κοιτώντας βαθύτερα, η συζήτηση απομακρύνεται από εκεί που έχει πραγματικά σημασία, δηλαδή, στην διαλεύκανση των γεγονότων, στην δικαιοσύνη και στον σεβασμό μιας ανθρώπινης ζωής. Άραγε αν η εικόνα ήταν διαφορετική, θα ήταν διαφορετική και η κρίση μας;
Ρουάντα 1994: Η Γενοκτονία που ο κόσμος αγνόησε
Ρουάντα 1994: Η Γενοκτονία που ο κόσμος αγνόησε Γράφει ο Άρης Στεργίου Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Στις 7 Απριλίου 1994, ξεκίνησε ένα από τα πιο τραγικά κεφαλαια στην ιστορία της Αφρικής και ολόκληρου του κόσμου: η γενοκτονία στη Ρουάντα. Το γεγονός αυτό ανέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες του εθνοτικού μίσους, αλλά και τις σοβαρές αδυναμίες της διεθνούς κοινότητας να αποτρέψει μαζικά εγκλήματα. Μέσα σε περίπου εκατό ημέρες, περισσότεροι από 800.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Οι σφαγές πραγματοποιήθηκαν με πρωτοφανή αγριότητα και συστηματικότητα, συχνά με τη συμμετοχή όχι μόνο οργανωμένων ομάδων αλλά και απλών πολιτών. Το Ιστορικό Πλαίσιο Οι ρίζες της σύγκρουσης εντοπίζονται στην αποικιακή περίοδο, όταν η Ρουάντα βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Βελγίου. Οι αποικιοκρατικές αρχές ενίσχυσαν τεχνητά τις διαφορές μεταξύ Χούτου και Τούτσι, οι οποίες είναι δύο κυρίαρχες πληθυσμιακές ομάδες της χώρας με 85% και 15% του πληθυσμού αντίστοιχα. Οι αποικιοκράτες εισήγαγαν ταυτότητες που κατέγραφαν την εθνοτική καταγωγή και ευνοώντας τους Τούτσι στη διοίκηση, με οικονομικά αλλά πολλές φορές και με ρατσιστικά κριτήρια (για παράδειγμα, ήταν ψηλότεροι και είχαν πιο ανοιχτό δέρμα). Μετά την ανεξαρτησία το 1962, η εξουσία πέρασε στους Χούτου, γεγονός που οδήγησε σε διώξεις και εκτοπισμούς των Τούτσι, δημιουργώντας βαθιές κοινωνικές εντάσεις. Μέχρι την δεκαετία του ’80, η Ρουάντα κυριαρχούνταν σε όλους τους τομείς πλήρως από τους Χούτου, οδηγώντας πολλούς Τούτσι στο να εγκαταλείψουν την χώρς και να προσφύγουν στην Ουγκάντα. Κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν, η ένταση κορυφώθηκε με την εμφάνιση του Πατριωτικού Μετώπου της Ρουάντα, ενός αντάρτικου κινήματος αποτελούμενου κυρίως από εξόριστους Τούτσι, το οποίο εισέβαλε στο κράτος το 1990, προχωρώντας σε μια σειρά επιχειρήσεων, απαιτώντας δημοκρατία και επιστροφή των προσφύγων. Παρά τις προσπάθειες ειρήνευσης μέσω των Συμφωνιών της Αρούσα -που προέβλεπαν μεταβατική κυβέρνηση και την επιβλεψή της από Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ- οι εξτρεμιστές Χούτου προετοίμαζαν συστηματικά την εξόντωση των Τούτσι, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο για προπαγάνδα εναντίον τους. Η αδράνεια του ΟΗΕ Παρά τις ενδείξεις για επικείμενες βιαιοπραγίες, το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ίδρυσε το 1993 την Αποστολή Βοήθειας του ΟΗΕ για τη Ρουάντα, με περιορισμένες αρμοδιότητες. Η αποστολή δεν διέθετε ούτε την εντολή ούτε τα μέσα για να αποτρέψει τη γενοκτονία, γεγονός που συνέβαλε στην ανεξέλεγκτη εξέλιξη των σφαγών. Ο επικεφαλής της αποστολής Ρομεό Νταλέρ είχε προειδοποιήσει για τον κίνδυνο μαζικής σφαγής και είχε ζητήσει ενίσχυση και άδεια για προληπτική δράση, όμως τα αιτήματά του απορρίφθηκαν, καθώς το ζήτημα θεωρούνταν αποκλειστικά εσωτερικό. Παράλληλα, η διεθνής κοινότητα δίστασε να χρησιμοποιήσει τον όρο «γενοκτονία», αποφεύγοντας έτσι τις νομικές υποχρεώσεις για επέμβαση. Μόνο έναν μήνα μετά την έναρξη της Γενοκτονίας αποφασίστηκε η αποστολή 5.000 κυανόκρανων, μόνο που τότε ήταν πλέον αργά. Η αφορμή Η δολοφονία του Ζουβενάλ Χαμπιαριμανά και του Σιπριάν Νταριαμιρά, των προέδρων της Ρουάντα και του Μπουρούντι αντίστοιχα, στις 6 Απριλίου 1994, υπήρξε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Το αεροπλάνο που τους μετέφερε καταρρίφθηκε κοντά στην πρωτεύουσα, Κιγκάλι. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε το έναυσμα για την έναρξη μιας οργανωμένης γενοκτονίας. Μέσα σε λίγες ώρες, παραστρατιωτικές ομάδες και κρατικές δυνάμεις ξεκίνησαν μαζικές σφαγές, ενώ τα μέσα ενημέρωσης υποκινούσαν ανοιχτά τη βία. Οι δολοφονίες πραγματοποιούνταν συχνά με απλά μέσα, όπως ματσέτες, και με τη συμμετοχή ακόμη και απλών πολιτών, είτε από φόβο είτε από προπαγάνδα. Οι μετριοπαθείς Χούτου που αντιτάχθηκαν σε αυτή τη σφαγή εξουδετερώθηκαν. Σε ένα σχολείο στα δυτικά της χώρας, όπου είχαν βρει καταφύγιο 2.000 Τούτσι, όλοι δολοφονήθηκαν. Συνολικά, υπολογίζεται ότι μέσα σε τρεις μήνες δολοφονήθηκαν περίπου 800.000 άνθρωποι, αριθμός που αντιστοιχεί στο 70% του πληθυσμού των Τούτσι και στο 20% του συνολικού πληθυσμού της Ρουάντα. Η Γενοκτονία τελείωσε μόνο όταν το Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα κατέλαβε το Κιγκάλι και ανέλαβε τον έλεγχο της χώρας. Συνέπειες Ο ΟΗΕ ίδρυσε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη Ρουάντα (ICTR), με έδρα την Αρούσα της Τανζανίας. Το Δικαστήριο του ΟΗΕ δίκασε υψηλόβαθμα μέλη της κυβέρνησης και των ενόπλων δυνάμεων, ενώ η Ρουάντα δίκασε κυρίως κατοίκους –περίπου 2 εκατομμύρια– σε λαϊκά δικαστήρια. Το δικαστήριο ολοκλήρωσε το έργο του στις 31 Δεκεμβρίου 2015.
Το ΝΑΤΟ στο στόχαστρο του Ντόναλντ Τραμπ
Το ΝΑΤΟ στο στόχαστρο του Ντόναλντ Τραμπ Γράφει η Μάντια Τζιράκη Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Είναι εφικτό ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, να αντιμετωπίσει κυρώσεις, σε περίπτωση ασυμφωνίας με τη γεωπολιτική ατζέντα των Ηνωμένων Πολιτειών; Δύναται ο Αμερικανός Πρόεδρος να υιοθετεί τακτικές δημόσιας στοχοποίησης και εξαναγκασμού εις βάρος των μελών του ΝΑΤΟ; Η ευθεία απειλή εγκατάλειψης των συμμάχων Κύμα αναστάτωσης έχει προκαλέσει, όχι μόνο στα μέλη της Συμμαχίας, αλλά και σε ολόκληρη τη διεθνή σκηνή, το επενδυτικό συνέδριο που έλαβε χώρα στο Μαϊάμι, στις 27 Μαρτίου, εξαιτίας των απειλών που εξαπέλυσε ο Ντόναλντ Τραμπ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η «δειλία», η αδράνεια ή η «αργοπορημένη» συμβολή ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία, καθώς και η «αδυναμία» του Γενικού Γραμματέα Μαρκ Ρούτε, να συνετίσει του προαναφερθέντες, συνιστούν τους λόγους δυσαρέσκειας του. Ως εκ τούτου απείλησε ευθέως για μονομερή αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, διακοπή τόσο της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στα ευρωπαϊκά εδάφη, όσο και της υποστήριξης των Συμμάχων σε περίπτωση μελλοντικής απειλής. Συγκεκριμένα δήλωσε: «Δαπανούμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για το ΝΑΤΟ, εκατοντάδες, για να τους προστατεύουμε, και θα ήμασταν πάντα εκεί για αυτούς, αλλά τώρα, με βάση τις ενέργειές τους, φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται πια», διερωτώμενος: «Γιατί να είμαστε εκεί για αυτούς, αν εκείνοι δεν είναι εκεί για εμάς;» Οι απειλές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Αξίζει να σημειωθεί πως το ξέσπασμα του, πήρε -ως συνήθως- και διαδικτυακές διαστάσεις. Στις 20 Μαρτίου, ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτηρίζει το ΝΑΤΟ, μέσω του Truthsocial, ως έναν «χάρτινο τίγρη», που δίχως την παρουσία των ΗΠΑ, θα διοικείται από «δειλούς» ηγέτες. Μάλιστα, «υποσχέθηκε» πως «θα θυμάται» ότι η Ευρώπη δεν συνέβαλε στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Στις 26 Μαρτίου, επανήλθε υπενθυμίζοντας την πολυσήμαντη βοήθεια των ΗΠΑ στην Ουκρανία, την οποία η Ευρώπη αρνείται να ανταποδώσει στην περίπτωση του Ιράν. Τέλος, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, έγραψε πως «οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν πάνε καλά χωρίς τη βοήθεια της Ευρώπης». Η τακτική «pay to play» Στις 27 και 28 Μαρτίου 2026, διέρρευσαν πληροφορίες ότι ο Τραμπ εξετάζει την πιθανότητα μιας ριζικής αναδιοργάνωσης της Συμμαχίας, βασιζόμενος σε ένα εμπορικό μοντέλο. Όσα μέλη δεν φτάνουν το νέο όριο δαπανών το οποίο θέτει ο Τραμπ -το οποίο πλέον ανέβηκε από το 2% στο 5% του ΑΕΠ– ενδέχεται να χάσουν το δικαίωμα ψήφου στις αποφάσεις της Συμμαχίας. Όπως ο ίδιος παραδέχτηκε στις 28 Μαρτίου, η απαίτηση για βοήθεια στο Ιράν ήταν ένα «τεστ» για να δει αν το ΝΑΤΟ είναι διατεθειμένο να υπηρετήσει τα αμερικανικά συμφέροντα εκτός Ευρώπης. Η νομικώς ενδιαφέρουσα πτυχή του ζητήματος Το ερώτημα που εγείρεται από την αλαζονική στάση του Τραμπ, είναι το αν και κατά πόσο μπορούν πράγματι οι απειλές του να πάρουν σάρκα και οστά. Πράγματι, ο ομοσπονδιακός νόμος των ΗΠΑ “Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act” του 2017, υποχρεώνει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να επιβάλλει κυρώσεις σε οποιαδήποτε χώρα -σύμμαχο ή μη- πραγματοποιεί “σημαντικές συναλλαγές” με τους τομείς άμυνας ή πληροφοριών της Ρωσίας. Επιπλέον, ο Νόμος περί Εσωτερικής Ασφάλειας και Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων (International Emergency Economic Powers Act) του 1977, επιτρέπει στον εκάστοτε Αμερικανό Πρόεδρο να κηρύσσει “εθνική έκτακτη ανάγκη” για να ρυθμίζει το εμπόριο και να δεσμεύει κεφάλαια ξένων χωρών ή προσώπων, αν θεωρήσει ότι υπάρχει “ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή” για την ασφάλεια ή την οικονομία των ΗΠΑ. Τέλος, ο Νόμος περί Εθνικής Άμυνας για το Οικονομικό Έτος 2026 (NDAA 2026) περιλαμβάνει διατάξεις που αυστηροποιούν τις ποινές για μέλη του ΝΑΤΟ που δεν φτάνουν το 5% του ΑΕΠ σε αμυντικές δαπάνες ή που συνεργάζονται οικονομικά με την Κίνα και τη Ρωσία. Μολαταύτα, η Συνθήκη του Βόρειου Ατλαντικού του 1949, δεσμεύει τα μέλη να αποφεύγουν συγκρούσεις στις διεθνείς οικονομικές τους πολιτικές και να ενθαρρύνουν την μεταξύ τους οικονομική συνεργασία (άρθρο 2), επιβάλλει τη διατήρηση του δικαιώματος των μελών να ανθίστανται σε επίθεση (άρθρο 3) και ορίζει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός ή περισσοτέρων μελών στην Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική θεωρείται επίθεση εναντίον όλων (άρθρο 5). Επομένως, η προαναφερθείσα Συνθήκη, που εκτός των άλλων, συνιστά το ιδρυτικό κείμενο του ΝΑΤΟ, είναι η μόνη που λειτουργεί ανασταλτικά στα τιμωρητικά σχέδια του Τραμπ. Εξού και επιθυμεί να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ και να αποδεσμευτούν από την εν λόγω Συνθήκη. Αδιαμφισβήτητα, η Βορειοατλαντική Συμμαχία απειλείται περισσότερο από ποτέ. Ο Ντόναλντ Τραμπ καθόλη τη διάρκεια της τελευταίας του θητείας προτεραιοποιεί την ιδεολογία «America first» και τον οικονομικό προστατευτισμό και αγνοώντας τον αμυντικό χαρακτήρα της Συμμαχίας, απαιτεί πελατειακές σχέσεις και εκβιάζει την αδιαμαρτύρητη συμφωνία των Συμμάχων με την γεωπολιτική του ατζέντα. Πηγές: nato.int, electrosystems.gr, ertnews.gr, cnn.gr, skai.gr
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ Α.Σ.Π.Τ.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ Α.Σ.Π.Τ. Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Νέο νομοσχέδιο τέθηκε προς ψήφιση στη βουλή αναφορικά με την ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών (Α.Σ.Π.Τ.), ένα αίτημα δεκαετιών. Μετά από αιτήματα χρόνων η κυβέρνηση φέρνει στο τραπέζι ένα νομοσχέδιο που θα αλλάξει και θα αναβαθμίσει τις σπουδές των παραστατικών τεχνών. Η Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών είναι ένα νέο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης, που εντάσσει για πρώτη φορά τις παραστατικές τέχνες στο πανεπιστημιακό σύστημα. Στο πλαίσιο ίδρυσης της Α.Σ.Π.Τ. εντάσσονται πέντε κρατικοί οργανισμοί: το Εθνικό Θέατρο, η Εθνική Λυρική Σκηνή, η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Στο νέο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα θα παρέχονται προγράμματα προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών στους τομείς του θεάτρου, της μουσικής και του χορού. Η εισαγωγή στα τμήματα της Α.Σ.Π.Τ. θα γίνεται μέσω ειδικών εξετάσεων ακρόασης και γραπτή/προφορική εξέταση επιλεγμένων θεμάτων. Όσον αφορά το εκπαιδευτικό προσωπικό, προβλέπεται ότι θα διαθέτει προσόντα όπως: αξιόλογο καλλιτεχνικό έργο, επαγγελματική εμπειρία και αυτοδύναμη διδασκαλία σε συναφές αντικείμενο σε ΑΕΙ μετά την απόκτηση πτυχίου. Ωστόσο, τα κριτήρια δεν περιορίζονται μόνο σε αυτά. Δίνεται η δυνατότητα παρέκκλισης από τα παραπάνω κριτήρια σε εξαιρετικές περιπτώσεις όταν το καλλιτεχνικό έργο ενός υποψηφίου είναι ιδιαιτέρως διακεκριμένο και έχει ευρεία αναγνώριση. Άλλωστε, κύριος σκοπός αποτελεί ο συνδυασμός της καλλιτεχνικής δημιουργίας με την θεωρία και την έρευνα. Τι θα ισχύει για τους εγγεγραμμένους σπουδαστές; Πέρα από το κομμάτι του διδακτικού προσωπικού, το νομοσχέδιο προβλέπει για όσους δεν έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους όταν ξεκινήσει η λειτουργία της Α.Σ.Π.Τ., να ενταχθούν σε αυτή, εφόσον το επιθυμούν. Συγκεκριμένα, εντάσσονται έως το 5ο εξάμηνο και συνεχίζουν τις σπουδές τους στο νέο πρόγραμμα. Τι ισχύει για τους απόφοιτους; Οι ήδη απόφοιτοι Σχολών Ανώτερης Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης και Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης έχουν την δυνατότητα να συνεχίσουν τις σπουδές τους για την απόκτηση του επιπέδου 6 του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων με την ένταξή τους είτε σε ΑΕΙ, όπου αν πρόκειται για τμήμα συναφές καλλιτεχνικού αντικειμένου μπορούν να εισαχθούν σε προχωρημένο εξάμηνο, είτε με την φοίτησή τους στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, παρακολουθώντας πρόγραμμα σπουδών διάρκειας 4 εξαμήνων. Αντιδράσεις Είναι όμως αυτές οι λύσεις ουσιαστικές; Παρά τις παραπάνω προβλέψεις φαίνεται να υπάρχουν έντονες επιφυλάξεις. Το νομοσχέδιο αφήνει τα ωδεία έξω από την πανεπιστημιακή αναγνώριση υποβαθμίζοντας το έργο τους και μετατοπίζοντας τον ρόλο τους. Πρακτικά, αντιστοιχεί τις απαιτητικές πολυετείς σπουδές με τίτλους σπουδών αντίστοιχης διετούς κατάρτισης, προκαλώντας αντιδράσεις από τα καλλιτεχνικά σωματεία. Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών έχει επίσης ασκήσει έντονη κριτική στο νομοσχέδιο ίδρυσης της Α.Σ.Π.Τ., υποστηρίζοντας πως η σχολή δημιουργείται ουσιαστικά από την συγχώνευση πέντε υπαρχουσών σχολών χωρίς καμία πρόβλεψη για ουσιαστική αναβάθμιση, ενώ αφήνει “στον αέρα” καθοριστικά ζητήματα που αφορούν υποδομές, προγράμματα σπουδών, αριθμό εισακτέων αλλά και το μέλλον του υπάρχοντος διδακτικού προσωπικού. Ο σύλλογος διδασκόντων/ουσών της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου άσκησε με την σειρά του κριτική, υποστηρίζοντας πως το νομοσχέδιο δεν λαμβάνει υπόψη την ιδιαίτερη φύση των καλλιτεχνικών σπουδών και τονίζει πως οι παραστατικές τέχνες είναι κυρίως πρακτικές και βιωματικές και δεν μπορούν να προσαρμοστούν στο κλασικό πανεπιστημιακό μοντέλο. Συζήτηση στην Ολομέλεια Η δριμεία κριτική δεν έλλειψε και από την συζήτηση στην ολομέλεια, κατά την διάρκεια της οποίας η ίδρυση της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών παρουσιάζεται ως μια ιστορική μεταρρύθμιση. Ωστόσο, από την πλευρά της η αντιπολίτευση μιλά για προχειρότητα και απουσία στρατηγικού σχεδιασμού. Η Υπουργός Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, τονίζει μέσα από την ομιλία της πως η ίδρυση της Α.Σ.Π.Τ. αποτελεί όραμα πολλών χρόνων και πως πλέον δίνεται η θεσμική θέση που αξίζει στον καλλιτεχνικό χώρο. Από την πλευρά του ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Στέφανος Παραστατίδης, αν και θεωρεί δίκαιο το αίτημα της ίδρυσης, χαρακτήρισε το νομοσχέδιο «ημιερανιστικό» και τόνισε τον προβληματικό τρόπο νομοθέτησης. Μια άλλη άποψη που ακούστηκε είναι του βουλευτή του ΚΚΕ, Ιωάννη Δελή, ο οποίος αναγνωρίζοντας την ανάγκη για ένα πανεπιστήμιο παραστατικών τεχνών, υποστηρίζει πως ουσιαστικά πρόκειται για μια «φανταχτερή ταμπέλα» πάνω σε μια πρόχειρη συγκόλληση σχολών. Ακόμα, τόνισε πως υπάρχει η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα δίκτυο δημόσιων και δωρεάν καλλιτεχνικών εκπαιδευτηρίων για όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες παράλληλα με το σχολείο. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε από την ολομέλεια της βουλής κατά πλειοψηφία. Συγκεκριμένα, επί του συνόλου Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και Πλεύση Ελευθερίας ψήφισαν ΥΠΕΡ, ενώ καταψηφίστηκε από ΚΚΕ, Ελληνική Λύση και ΝΙΚΗ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά δήλωσαν ΠΑΡΩΝ. Είναι ευρέως αποδεχτό πως υπάρχει ανάγκη για μια Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών. Η ψήφιση του παρόντος νομοσχεδίου είναι ένα σημαντικό βήμα για την αναγνώριση των παραστατικών τεχνών σε πανεπιστημιακό επίπεδο μετά από αιτήματα δεκαετιών. Το στοίχημα πλέον περνά στην πράξη και μένει να φανεί αν η σχολή θα καταφέρει αν ισορροπήσει ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και στην ακαδημαϊκή θεωρία και έρευνα, δικαιώνοντας τον σκοπό της ίδρυσης της.
Σκάνδαλο στοιχηματισμού στο NBA: Στο μικροσκόπιο παίκτης της EuroLeague
Σκάνδαλο στοιχηματισμού στο NBA: Στο μικροσκόπιο παίκτης της EuroLeague Γράφει ο Κυριάκος Μιχαλάκης Χρόνος Ανάγνωσης:2 λεπτά Ο γκαρντ της Χάποελ Τελ Αβίβ, Αντόνιο Μπλέικνι, φέρεται να συνδέεται με την ομοσπονδιακή υπόθεση στοιχηματισμού “Nothing But Bet”, σύμφωνα με ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Πάμπλο Τόρε. Όπως ανέφερε ο Τόρε στην εκπομπή του στο YouTube “Pablo Torre Finds Out”, σύμφωνα με πολλαπλές πηγές ο πρώην παίκτης των LSU και Chicago Bulls φέρεται να είναι ο “Συγκατηγορούμενος 1” που αναφέρεται στο κατηγορητήριο της υπόθεσης. Σύμφωνα με το ομοσπονδιακό κατηγορητήριο (Οκτώβριος 2025), ο “Συγκατηγορούμενος 1” περιγράφεται ως “κατά καιρούς παίκτης NBA” και κάτοικος Φλόριντα, ο οποίος φαίνεται να επωφελήθηκε από εσωτερική πληροφόρηση σχετική με αγώνες. Οι εισαγγελικές αρχές εξετάζουν τον Τέρι Ροζίερ για πιθανή εμπλοκή, υποστηρίζοντας ότι το 2023 χειραγώγησε τον χρόνο συμμετοχής του σε αγώνα των Σάρλοτ Χόρνετς, με στόχο την οικονομική εκμετάλλευση στοιχημάτων (under) στα ατομικά του στατιστικά. Ο Ροζίερ έχει δηλώσει αθώος. Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, ο Μπλέικνι συνδέεται με πρόσωπα που κατονομάζονται στη δικογραφία, μεταξύ των οποίων οι Μάρβες Φέρλι και Ντενίρο Λάστερ. Ο Τόρε ανέφερε επίσης πως έχουν εντοπιστεί δημόσιες συναλλαγές μέσω Venmo, καθώς και περιεχόμενο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που -σύμφωνα με την έρευνά του- εξετάζονται από τις αρχές. Αναφορές για δραστηριότητα στην Κίνα Σε αποσφραγισμένο κατηγορητήριο, ο Αμερικανός φέρεται να κατονομάζεται σε υπόθεση που αφορά στρατολόγηση παικτών NCAA για συμμετοχή σε κύκλωμα στοιχηματισμού. Κατά την έρευνα του Τόρε, μέρος της δραστηριότητας που εξετάζεται φέρεται να σχετίζεται με την περίοδο που ο παίκτης αγωνιζόταν στην Κινεζική Λίγκα (CBA) με τους Jiangsu Dragons. Το ρεπορτάζ υποστηρίζει ότι οι αρχές εξετάζουν εάν υπήρξε δοκιμαστική εφαρμογή του μοντέλου στοιχηματικής απάτης εκτός ΗΠΑ πριν επεκταθεί σε αμερικανικά πρωταθλήματα. Η ερευνητική ομάδα του Τόρε επικοινώνησε με τον δικηγόρο του Μπλέικνι και επιχείρησε να λάβει δήλωση από τον ίδιο, ωστόσο μέχρι στιγμής δεν υπάρχει δημόσια τοποθέτηση. Το κατηγορητήριο και οι πιθανές κυρώσεις Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο Μπλέικνι κατηγορείται επίσης ότι φέρεται να αποδέχθηκε 200.000 δολάρια, τα οποία, σύμφωνα με τις αρχές, σχετίζονται με δραστηριότητες point-shaving κατά τη σεζόν 2022-2023 της CBA. Σε περίπτωση καταδίκης για απάτη μέσω ηλεκτρονικών επικοινωνιών (wire fraud), οι ποινές μπορεί να φτάσουν έως και τα 20 έτη φυλάκισης, πρόστιμο 250.000 δολαρίων και τρία χρόνια επιτηρούμενης αποφυλάκισης. Ο Ροζίερ και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι αναμένεται να εμφανιστούν στο δικαστήριο στις 3 Μαρτίου.