Τροχαία ατυχήματα:Πόσο ακόμα αίμα στους δρόμους;

Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Τροχαία ατυχήματα:Πόσο ακόμα αίμα στους δρόμους; Όλοι, κάποια στιγμή στην ζωή μας, έχουμε ακούσει τα δυσάρεστα νέα για κάποιον γνωστό, φίλο ή συγγενή μας να έχει χάσει την ζωή του στην άσφαλτο. Οι Ελληνικοί δρόμοι είναι γεμάτοι από τέτοιες στενάχωρες αιματηρές ιστορίες και αυτό επιβεβαιώνεται κι από τις στατιστικές έρευνες. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ για τα οδικά τροχαία ατυχήματα, κατά το έτος 2023,  συνέβησαν 10.553 οδικά τροχαία ατυχήματα, τα οποία προκάλεσαν τον θάνατο ή τον τραυματισμό ανθρώπων παρουσιάζοντας αύξηση κατά 0,6% σε σύγκριση με το 2022, που είχαν συμβεί 10.487 ατυχήματα. Επίσης, ο συνολικός αριθμός των παθόντων στα τροχαία ατυχήματα το 2023 παρουσίασε αύξηση κατά 1,4%, σε σύγκριση με το 2022 (13.461 το 2023 έναντι 13.279 το 2022). Αναλυτικότερα, από τους παθόντες του 2023, καταγράφηκαν 646 νεκροί, 659 βαριά τραυματίες και 12.156 ελαφρά τραυματίες, έναντι 654 νεκρών, 664 τραυματιών και 11.961 ελαφρά τραυματιών σημειώνοντας μείωση κατά 1,2% σε νεκρούς και 0,8% σε βαριά τραυματίες, ενώ αύξηση κατά 1,6% σε ελαφρά τραυματίες. Ένας ακόμη παράγοντας που πρέπει να σημειωθεί είναι η ηλικία των παθόντων. Σύμφωνα με την έρευνα, οι νεκροί κατανέμονται σε ομάδες ηλικιών ως εξής: 0-24 ετών 17,8%, 25-49 ετών 30%, 50-64 ετών 21,7% και άνω των 65 ετών 28,8%. Πρέπει βέβαια να επισημανθεί, όπως φαίνεται κι από το γράφημα, ότι όταν μιλάμε για τροχαία ατυχήματα αναφερόμαστε και σε πεζούς, όχι μόνο σε άτομα που είτε οδηγούν είτε μεταφέρονται. Επιπλέον, η θέση της χώρας μας στο σύνολο των θανατηφόρων ατυχημάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι εξίσου δυσάρεστη. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, από τα τελευταία στοιχεία των τροχαίων ατυχημάτων που ανακοίνωσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφάλειας Μεταφορών (ETSC), η Ελλάδα βρίσκεται στην 7η θέση με 59,6 θανάτους ανά εκατομμύριο, δηλαδή 31% πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ. Την τραγική πρωτιά κατέχει η Βουλγαρία, η οποία έχει το υψηλότερο ποσοστό θανάτων από τροχαία δυστυχήματα στην Ευρώπη, με 81,6 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους, δηλαδή 78% πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, που είναι 45,5 θάνατοι ανά εκατομμύριο κατοίκους. Από την άλλη, η Νορβηγία έχει το χαμηλότερο ποσοστό θανάτων από τροχαία στην Ευρώπη, με μόνο 20 θανάτους ανά εκατομμύριο, λιγότερο από το ήμισυ του μέσου όρου της ΕΕ των 27. Έχουμε αναρωτηθεί όμως ποιες είναι οι αιτίες των τροχαίων ατυχημάτων; Αρκετές. Η κακή ψυχική κατάσταση, η κούραση, η απόσπαση προσοχής, η υπερβολική ταχύτητα, η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, η παραβίαση σηματοδότη, οι επικίνδυνοι δρόμοι κ.α. Όπως είναι προφανές, για να μειωθούν -και γιατί όχι να σταματήσουν- τα τροχαία ατυχήματα, θα πρέπει να ληφθούν μέτρα από την πολιτεία για την προστασία των πολιτών (βελτίωση οδικού δικτύου, τοποθέτηση περισσότερων πινακίδων και σηματοδοτών, καλύτερη ενημέρωση κλπ) κι ακόμη να ενταχθεί και μάθημα στα σχολεία από μικρή ηλικία για την συμπεριφορά στους δρόμους. Τέλος, και εμείς, οι πολίτες, θα πρέπει να τηρούμε τον Κ.Ο.Κ., να φοράμε ζώνη και να είμαστε πιο υπεύθυνοι καθώς είναι η ζωή μας και κάποιες φορές και ανθρώπων που αγαπάμε και δεν θέλουμε να γίνουν ανάμνηση από μια απερίσκεπτη συμπεριφορά μας. Πηγές:ΕΛΣΤΑΤ,drive.gr,skai.gr

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΦΑΜΕΛΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΝΤΕΙΟΝ

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΦΑΜΜΕΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΝΤΕΙΟΝ Αύριο θα πραγματοποιηθεί μια συνέντευξη εφ ‘όλης της ύλης με τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ! Το Ράδιο Πάντειον φιλοξενεί αυτή την Παρασκευή μια συνέντευξη που αξίζει να ακουστεί. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, έρχεται στο στούντιο της εκπομπής «Ευ Πολιτεύεσθαι» για μια συζήτηση χωρίς ατζέντα, χωρίς μονόλογο ,με ανοιχτές ερωτήσεις και καθαρές απαντήσεις. Στο μικρόφωνο, ο Δημήτρης Μυρογιάννης και η Κυριακή Παραμερίτη. Μαζί του, θα ανοίξουν θέματα που καίνε: η τραγωδία στα Τέμπη και η συζήτηση για την ανάγκη διερεύνησης ευθυνών, η στάση της χώρας στο Παλαιστινιακό και η πολιτική διάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης, αλλά και το πού βρίσκεται σήμερα η πρώην αξιωματική αντιπολίτευση, ποια ερωτήματα μένουν ανοιχτά και πώς απαντώνται. Στο επίκεντρο θα βρεθούν επίσης ζητήματα που αγγίζουν τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, όπως το μέλλον της «Αυγής» και του «Κόκκινου», αλλά και όσα αφορούν άμεσα τη φοιτητική κοινότητα: τα πειθαρχικά μέτρα στα πανεπιστήμια, το πώς εφαρμόζονται και τι σηματοδοτούν για την ακαδημαϊκή ζωή. Η συνέντευξη δεν απευθύνεται μόνο στους «ενημερωμένους». Είναι μια ευκαιρία για έναν πολιτικό να απαντήσει, να τοποθετηθεί και να συνομιλήσει με την πραγματικότητα, όπως τη ζει και την παρακολουθεί ένα πανεπιστήμιο. Παρασκευή 23 Μαΐου, στις 10:00 π.μ. Συντονιστείτε στο Ράδιο Πάντειον  ,τη φωνή του Παντείου Πανεπιστημίου.

Brain Drain: Τι σημαίνει πραγματικά;

Brain Drain: Τι σημαίνει πραγματικά; Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Brain drain στην Ελλάδα αποτελεί μάστιγα πλέον. Ξέρουμε όμως τι σημαίνει και ποιες είναι οι πραγματικές αιτίες και οι συνέπειές του; Ξεκινώντας από τον ορισμό του, Brain drain είναι ένας κοινωνικοοικονομικός όρος. Στα ελληνικά μεταφράζεται ως “διαρροή εγκεφάλων” και ουσιαστικά αναφέρεται στη μετανάστευση ανθρώπων με υψηλή μόρφωση, εξειδίκευση και ευφυΐα, σε χώρες του εξωτερικού. Πέρα από την παραδοσιακή ανάλυση του ζητήματος που γίνεται στα πλαίσια του μαθήματος της έκθεσης, στο λύκειο, το φαινόμενο παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον στον κοινωνικοπολιτικό χώρο, με έναν τεράστιο αριθμό κρατών να πασχίζει να το αντιμετωπίσει. Είναι όμως κάτι το οποίο θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «απειλή»; Η αλήθεια είναι, πως παρά το γεγονός ότι μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού δεν γνωρίζει καν για αυτό, ένα μεγάλο ποσοστό των νέων στην Ελλάδα έχει σκεφτεί να φύγει μόνιμα στο εξωτερικό. Κι αυτό είναι αρκετά ανησυχητικό. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία: Από το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού στην ηλικιακή κατηγορία 25-44, το 8,4% μετανάστευσε την περίοδο 2008-2017, και το 4,6% παραμένει ακόμα στο εξωτερικό. To 86,3% των Ελλήνων που μετανάστευσαν ήταν εργάσιμης ηλικίας (15-64 ετών). Από αυτούς, 51,4% ανήκαν στη “κρίσιμη” ηλικιακή κατηγορία 25-44 ετών. Η καθαρή εκροή ατόμων εργάσιμης ηλικίας (15-64) ανήλθε σε 189.649 άτομα, που αντιστοιχούν στο 98,5% του συνόλου της καθαρής εκροής. Από αυτούς, 125.397 άτομα (65,1%) προέρχονταν από την ηλικιακή κατηγορία 25-44. (Πηγή: https://wealthyhood.com/el/blog/ependyseis/brain-drain-ellada/) Δεδομένων των εξελίξεων στην χώρα μας από την περίοδο της κρίσης κι όλας, νέοι -κυρίως- πολίτες έχουν δυσανασχετήσει με την κατάσταση που επικρατεί, και αναζητούν τρόπους φυγής. Ωστόσο το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί πρωτοπορία του ελληνικού χώρου, μιας και είναι μέρος ενός ευρύτερου, παγκόσμιου φαινομένου μεγάλης κλίμακας. Συγκεκριμένα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι μεταναστευτικές ροές προέρχονται κυρίως από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης και, σε μικρότερο βαθμό, της νότιας Ευρώπης. Πηγή: https://www.coe.int/en/web/portal/-/brain-drain «Ε, όλοι έχουμε και κάποιον γνωστό που έφυγε στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.» Συνήθως γίνεται λόγος για την πολιτική αστάθεια, τη διαφθορά, την δεινή οικονομική κατάσταση και την ποιότητα ζωής στην Ελλάδα. Είναι όμως άραγε τόσο απλά τα πράγματα; Τι ευθύνεται πραγματικά γι αυτή τη μαζική “εκκένωση“; Ρίχνοντας μια ματιά στην επικαιρότητα της χώρας μας, αναλογίζεται κανείς πως οι ευκαιρίες ανέλιξης είναι μηδαμινές, και οι απολαβές έχουν ταβάνι που δεν συνάδει των εκάστοτε προσόντων. Οι νέοι πλέον αισθάνονται πως δεν εκτιμάται πραγματικά η προσφορά τους στην αγορά εργασίας, ανεξάρτητα του τομέα ή του είδους απασχόλησης. Επιπλέον, ας μη ξεχνάμε ότι το κράτος επενδύει χρήματα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την ανάδειξη επιστημόνων, που στην τελική, θα επωφεληθούν άλλες χώρες. Έτσι, η αδυναμία του ίδιου του κράτους να παρουσιάσει ένα ευνοϊκό περιβάλλον στους πολίτες του, αποτελεί όχι μόνο αστοχία αλλά και ένα “χαμένο στοίχημα” με τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν πρόκειται απλά για μια αποτυχημένη κυβερνητική πολιτική, αλλά μια συστηματική άγονη προσπάθεια.  Αυτό που συζητάται τώρα, αφορά το αν «Μπορεί το brain drain να μετατραπεί σε ευκαιρία για τη χώρα προέλευσης». Κατόπιν εορτής, γίνεται σαφές πως χρειάζονται πολλές δυνάμεις για την επιχείρηση επανένταξης του χαμένου δυναμικού. Εξάλλου, το σενάριο της επανένταξης αφορά τις περισσότερες φορές την έννοια της μετακίνησης κι όχι της μόνιμης μετανάστευσης, κάτι που σκέφτονται οι περισσότεροι, τουλάχιστον μέχρις ότου καλυτερεύσουν οι συνθήκες, χρονικώς απροσδιόριστα. Ωστόσο, ένα -αν όχι το μόνο- θετικό στοιχείο αφορά τον τόπο εγκατάστασης. Πρόκειται κυρίως για αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως οι Σκανδιναβικές και οι χώρες της βόρειας Ευρώπης γενικότερα. Με αυτόν τον τρόπο, οι απόδημοι πολίτες διατηρούν εξίσου τα δικαιώματα τους, όπως για παράδειγμα η δυνατότητα ψήφου. Επιπλέον, αρκετά συχνά παρατηρούμε τους απόδημους έλληνες του brain drain να επενδύουν πολλά χρόνια αργότερα είτε σε ελληνικές επιχειρήσεις είτε σε επέκταση άλλων επιχειρήσεων στην Ελλάδα, χωρίς όμως το ενδεχόμενο του επαναπατρισμού στο μυαλό τους. Συνοπτικά, brain drain δεν είναι απλώς ένα στατιστικό φαινόμενο. Είναι μια ζωντανή μαρτυρία της αδυναμίας ενός κράτους να κρατήσει κοντά του τους ανθρώπους που επενδύει να διαμορφώσει. Δεν αρκεί η διαπίστωση απλά του προβλήματος, αλλά απαιτείται πολιτική βούληση, κοινωνική αλλαγή και ουσιαστικό όραμα. Αν η Ελλάδα θέλει πραγματικά να διεκδικήσει το μέλλον που της αξίζει, οφείλει να επενδύσει ουσιαστικά στους ανθρώπους της, όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις, κάνοντας τους έτσι να επιθυμούν να επιστρέψουν- αν όχι να μη φύγουν καν. Ίσως τότε, το brain drain να μετατραπεί σε brain gain – μια επαναφορά γνώσης, εμπειρίας και προοπτικής στον τόπο που τη χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Πηγή:https://www.kathimerini.gr/opinion/1049021/oi-dyo-opseis-toy-brain-drain/

Φοιτητικές εκλογές: Ποιο είναι το μήνυμα των φοιτητών;

Φοιτητικές εκλογές: Ποιο είναι το μήνυμα των φοιτητών; γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Την περασμένη Τετάρτη έλαβαν χώρα οι φοιτητικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν υπό έντονα φορτισμένο κλίμα λόγω των τελευταίων περιστατικών βίας αλλά και των μέτρων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Για την ιστορία, νικητής των εκλογών πανελλαδικά αναδείχθηκε η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας λαμβάνοντας 17.313 (33,64%) ψήφους έναντι τη κυβερνητικής παράταξης,της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η οποία έλαβε 12.317 (23,93%).Στο δικό μας πανεπιστήμιο,το Πάντειο,επίσης νικήτρια αναδείχθηκε η ΠΚΣ με 439 ψήφους,δεύτερη η ΠΑΣΠ με 376,τρίτo το Ενωτικό-ΑΝΑΣΑ ΕΑΑΚ-Αντί της Σιωπής με 142.Ακολουθούν η ATTACK με 63,η Ρεβάνς με 61,ενώ η ΔΑΠ κατέγραψε ιστορικό χαμηλό με μόλις 55 ψήφους! Παρόλα αυτά,ο μεγάλος νικητής των εκλογών ήταν-δυστυχώς-η αποχή.Μόλις περίπου 50.000 είναι οι φοιτητές, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των φοιτητικών παρατάξεων, που προσήλθαν στις κάλπες. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ΕΘΑΕΕ (2023), ο αριθμός των ενεργών φοιτητών (προπτυχιακών και μεταπτυχιακών) στην Ελλάδα ανέρχεται σε 450.963 (361.888 προπτυχιακοί και 89.075 μεταπτυχιακοί). Με βάση αυτά τα δεδομένα, η αποχή στις φετινές εκλογές έφτασε στο δυσθεώρητο 88%, καθιστώντας την μακράν κυρίαρχη “παράταξη” για ακόμη μια χρονιά. Στο Πάντειο, από τους 20.031 εγγεγραμμένους φοιτητές,οι ψηφίσαντες ήταν 1.214,δηλαδή η αποχή έφθασε στο 94%!Σε μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση ήταν 30% αν πούμε ότι 8000 περίπου είναι ενεργοί στην εξεταστική και 4000 ενεργοί στα προαύλια.Εξίσου σημαντικό να αναφερθεί, ότι από το 2024 στο 2025 υπήρξε πτώση 7,7% στην συμμετοχή με τα μόνα τμήματα στα οποία υπήρξε άνοδος ήταν αυτά του ΠΕΚΙ και της Ψυχολογίας.Βέβαια, τα συγκεκριμένα στατιστικά δεν είναι τυχαία.Πιο συγκεκριμένα,οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν μια γενικευμένη δυσπιστία του εκλογικού σώματος στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, η οποία αναμφίβολα επηρεάζει και τους φοιτητές, οι οποίοι δεν διαβλέπουν κάποια προσωπική ή επαγγελματική ανέλιξη στην Ελλάδα. Επίσης, δεν είναι λίγοι οι φοιτητές που δεν πιστεύουν στον φοιτητικό σύλλογο και δεν βλέπουν τις παρατάξεις ως εκπροσώπους τους για την λύση των προβλημάτων των πανεπιστημίων. Ορισμένοι μάλιστα, δεν γνωρίζουν καν τι είναι ο φοιτητικός σύλλογος. Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι το μήνυμα της πλειοψηφίας των φοιτητών στις φοιτητικές εκλογές ήταν ξεκάθαρο:περισσότερες πράξεις και ουσία, λιγότερα λόγια για το καλό του πανεπιστημίου. Προφανώς όμως, δεν μπορεί να αγνοηθεί και το μήνυμα των ψηφισάντων, οι οποίοι έστειλαν σαφή απάντηση στην κυβερνητική πολιτική αναδεικνύοντας την ΠΚΣ πρώτη δύναμη για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά.Τέλος, θα ήθελα να σημειώσω, ότι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε αποκλειστικά τις παρατάξεις για την σημερινή κατάσταση του δημόσιου πανεπιστημίου ενώ υφίσταται χρόνια υποχρηματοδότηση, καθώς και σημαντικές ελλείψεις σε υλικοτεχνικές υποδομές. Πηγές: Foititikanea.gr, Το κουτί της Πανδώρας, Protothema.gr, Dnews

Φοιτητικό Debate Παντείου Πανεπιστημίου 2025

Φοιτητικό Debate Παντείου Πανεπιστημίου 2025 Παρασκευή 9 Μαΐου | 19:00 | Αμφιθέατρο ΣΚΙΙ Το πρώτο Φοιτητικό Debate στο Πάντειο Πανεπιστήμιο είναι γεγονός. Σήμερα, Παρασκευή 9 Μαΐου στις 19:00, στο Αμφιθέατρο ΣΚΙΙ, η πρωτοβουλία «Ευ Πολιτεύεσθαι» διοργανώνει μια ανοιχτή πολιτική συζήτηση, με στόχο την ουσιαστική ενημέρωση και ενεργοποίηση του φοιτητικού σώματος ενόψει των φοιτητικών εκλογών. Η εκδήλωση επιχειρεί να επαναφέρει τον διάλογο στο επίκεντρο της φοιτητικής ζωής. Πιστεύουμε ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος σιωπής, αλλά τόπος ζωντανής πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι φοιτητικές δυνάμεις οφείλουν να αναμετρώνται με επιχειρήματα, να συγκρούονται με προγράμματα -όχι με χαρακτηρισμούς. Το πρόγραμμα ξεκινά με εισαγωγική ενότητα από τον Κωστή Κοσμέα, υποψήφιο διδάκτορα Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο, και συνεχίζεται με την παρουσίαση των φοιτητικών παρατάξεων. Στο κεντρικό debate, οι δυνάμεις του συλλόγου τοποθετούνται πάνω σε κρίσιμα θέματα που αφορούν την καθημερινότητα των φοιτητών, τη λειτουργία του Συλλόγου, τη σχέση με τη διοίκηση και τις πολιτικές ταυτότητες. Ακολουθούν διασταυρούμενες ερωτήσεις μεταξύ των παρατάξεων, επίλογοι και παρεμβάσεις από μη εκλεγμένες πρωτοβουλίες που δεν έχουν σήμερα εκπροσώπηση στο Σύλλογο. Όλα αυτά συνθέτουν έναν διάλογο ουσίας, που ενισχύει τη συμμετοχή και τη συνειδητή ψήφο κάθε φοιτητή. Η δημοκρατία στο πανεπιστήμιο δεν είναι υπόθεση τύπου, αλλά πράξη. Σας περιμένουμε όλους!

Human trafficking: Από την στρατολόγηση στην εκμετάλλευση

γράφει η Αναστασία Ζόμπολα Το φαινόμενο της εμπορίας ανθρώπων (human trafficking) αποτελεί ένα από τα ταχύτερααναπτυσσόμενα οργανωμένα εγκλήματα παγκοσμίως. Ο όρος αναφέρεται τόσο στηνεμπορία ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική όσο και την εργασιακή τους εκμετάλλευση. Ταθύματα αυτού του αδυσώπητου εγκλήματος προέρχονται κατά κύριο λόγο από χώρεςοικονομικά δυσχερείς ή από κακοποιητικά περιβάλλοντα, αναζητώντας μια διέξοδο.Σύμφωνα με τον ορισμό των Ηνωμένων Εθνών, « εμπόριο ανθρώπων είναι ηστρατολόγηση, η μεταφορά, η φιλοξενία ή η παραλαβή ανθρώπων μέσω βίας, απάτης ήεξαπάτησης, με απώτερο σκοπό την εκμετάλλευση τους για οικονομικό κέρδος . »Περισσότερο από το 15% των θυμάτων είναι παιδιά, ενώ το ποσοστό των γυναικώναγγίζει το 63%. Οι διακινητές λειτουργούν μεθοδικά, οργανώνοντας δίκτυα που αναζητούν ευάλωταθύματα για στρατολόγηση και μεταφορά προς πλουσιότερες χώρες. Η στρατολόγησηεπικεντρώνεται σε άτομα που δεν έχουν στενές σχέσεις με τον οικογενειακό τους κύκλο ,ζουν περιθωριοποιημένα, είτε προέρχονται από μια αναπτυσσόμενη οικονομικά χώρα καιαναζητούν μια ευκαιρία για καλύτερη εργασία ή ιατρική περίθαλψη. Τα θύματα συχνάχειραγωγούνται μέσω απατηλών υποσχέσεων, ενώ πολλές φορές εξαναγκάζονται με τηχρήση βίας. Σεξουαλική εκμετάλλευση Η σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελεί μια από τις πιο διαδεδομένες μορφές εμπορίαςανθρώπων και δύναται να την υποστούν τόσο παιδιά όσο και ενήλικες. Περιλαμβάνει τηνπορνεία του δρόμου, την πορνεία στους οίκους ανοχής, τα strip clubs , τη βιομηχανία τηςπορνογραφίας, τις υπηρεσίες συνοδείας και τα πρακτορεία μοντέλων.Η εμπορία με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευση μπορεί εσφαλμένα να ταυτιστεί μετην πορνεία ως επάγγελμα. Ο διαχωρισμός μεταξύ των δύο είναι συχνά δυσδιάκριτος,αλλά υπάρχουν δύο βασικές ενδείξεις που μαρτυρούν αν πρόκειται για εμπόριοανθρώπων ή όχι. Σημαντική ένδειξη για το αν κάποιος είναι θύμα εμπορίου ανθρώπωναποτελεί το αν έχει στην κατοχή του το διαβατήριο του ή κάποια άλλη μορφή ταυτοποίησηςή αν αυτή βρίσκεται υπό τον έλεγχο τρίτων. Η δεύτερη ένδειξη αφορά τις απολαβές τουατόμου, οι οποίες όταν είναι ελάχιστες ή ανύπαρκτες, τότε πρόκειται ξεκάθαρα για εμπόριοανθρώπων. Η εμπορία ανθρώπων είναι παράνομη σε οποιοδήποτε κράτος και χώρα παγκοσμίως,ενώ η πορνεία αποτελεί νόμιμο επάγγελμα σε αρκετές χώρες, γεγονός που περιπλέκειτην κατάσταση. Εργασιακή εκμετάλλευση Η εργασιακή εκμετάλλευση, γνωστή και ως καταναγκαστική εργασία, αποτελεί μια εξίσουσοβαρή διάσταση της εμπορίας ανθρώπων, επηρεάζοντας κατά κύριο λόγω άνδρεςμετανάστες. Η έννοια αναφέρεται σε οποιαδήποτε εργασία ,στην οποία ο εργαζόμενοςαποτελεί θύμα κατάχρησης και αναγκάζεται μέσω απειλών , χρήσης βίας ή εξαπάτησης ναεργαστεί υπό συνθήκες εκμετάλλευσης. Ακόμη και όταν η αρχική συμφωνία εργασίας έχει συναφθεί με συναίνεση, αν στην πορείααυτή η σχέση μετατραπεί σε εκμετάλλευση, τότε η συναίνεση θεωρείται νομικά άκυρηκαι το άτομο αναγνωρίζεται ως θύμα εμπορίας. Τομείς που παρουσιάζουν αυξημένηεπικινδυνότητα για εργασιακή εκμετάλλευση αποτελούν : ο γεωργικός τομέας, οκατασκευαστικός , ο τομέας της εστίασης και των ξενοδοχείων, της οικιακής εργασίας(κυρίως γυναίκες) και της κλωστοϋφαντουργίας. Μια χαρακτηριστική υπόθεση εργασιακής εκμετάλλευσης στην Ελλάδα ήρθε στο φως τηςδημοσιότητας το 2013. Πιο συγκεκριμένα, η υπόθεση αφορά 42 εργάτες από τοΜπαγκλαντές που έπεσαν θύματα εκμετάλλευσης στις καλλιέργειες φράουλας στηνΜανωλάδα, της Πελοποννήσου. Οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας σεσυνδυασμό με την μηδαμινή αμοιβή τους, οδήγησε τους μετανάστες να διεκδικήσουν ταδεδουλευμένα τους από τους επιστάτες τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δεχθούν ένοπληεπίθεση από τους επιστάτες, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό πολλών εξ αυτών. Η υπόθεσηέφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, τοοποίο δικαίωσε τους εργάτες, καταδικάζοντας το Ελληνικό κράτος για την ανικανότητατου να προστατεύσει τα θύματα καταναγκαστικής εργασίας. Το εμπόριο ανθρώπων αποτελεί μια από τις πιο αποτρόπαιες παραβιάσεις τωνανθρωπίνων δικαιωμάτων και έχει απλώσει τα «πλοκάμια» του σε κάθε γωνιά του πλανήτη,συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Στη σύγχρονη εποχή, όπου το διαδίκτυο και ταμέσα κοινωνικής δικτύωσης διευκολύνουν την προσέγγιση και τη στρατολόγηση νέωνθυμάτων, η ευθύνη της Πολιτείας και της κοινωνίας γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Η λήψηαποτελεσματικών μέτρων, η ενίσχυση των μηχανισμών πρόληψης και προστασίας, αλλάκαι η καλλιέργεια κοινωνικής ευαισθησίας αποτελούν βασικές προϋποθέσεις. Η καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων δεν είναι απλώς νομική υποχρέωση-είναι ηθικόχρέος κάθε σύγχρονης κοινωνίας που θέλει να σέβεται και να προστατεύει τηνανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Clicktivism: τι είναι τελικά;

Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Ένα πρόσφατο φαινόμενο γίνεται αντικείμενο συζήτησης παγκοσμίως και απασχολεί όχι μόνο επιστήμονες και ειδικούς, αλλά όλες τις μερίδες του πληθυσμού. Μπορεί να μη το έχετε έτσι ακριβώς ακουστά, αλλά σίγουρα βλέπετε τον αντίκτυπό του καθημερινά, μιας και το “clicktivism” ή αλλιώς ο ψηφιακός ακτιβισμός αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, κομμάτι της σύγχρονης κοινωνίας. Η μόνη διαφορά του δε, από τον παραδοσιακό ακτιβισμό, είναι πως κυριαρχεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέσα από δημοσιεύσεις, κοινοποιήσεις, hashtags, και ούτω καθ΄εξής. Σύμφωνα με το Λεξικό του Cambridge, ο ψηφιακός ακτιβισμός (clicktivism) είναι μια μορφή ακτιβισμού που χρησιμοποιεί το διαδίκτυο και τα social media, για να υπογραφούν αιτήσεις και να οργανωθούν διαμαρτυρίες. Δεδομένων των ραγδαίων εξελίξεων στον τομέα της τεχνολογίας, ο 21ος αιώνας έχει χαρακτηριστεί πολλάκις από κοινωνιολόγους ως εκείνος της ψηφιακής πληροφορίας. ‘Ετσι, διάφορα σύγχρονα κινήματα διαδίδονται ταχύτερα μέσω του διαδικτύου, όπως για παράδειγμα το φεμινιστικό κίνημα #metoo με απίστευτη απήχηση και χιλιάδες υπερασπιστές. Ξεκινώντας από τις θετικές προεκτάσεις του φαινομένου, είναι πασιφανές πως, ό,τι σχετίζεται με το ίντερνετ, έχει να κάνει με την ευκολία, την ταχύτητα, και την άμεση αλληλεπίδραση των πολιτών. Είναι πραγματικά απίστευτο πως μπορούμε να ενημερωθούμε άμεσα, εύκολα και πάνω απ’ όλα δωρεάν, μέσα σε δευτερόλεπτα για ένα κίνημα στη Νότια Αφρική, για παράδειγμα. Με αυτό τον τρόπο, πολλά θετικά χαρακτηριστικά προκύπτουν κατευθείαν, με πρώτο και κυρίαρχο την καταπολέμηση της άγνοιας, της αμάθειας. Σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση, οι άνθρωποι έχουν πάψει πλέον τα περιορίζονται σε τοπικές δράσεις και κινήματα, αναπτύσσοντας τις γνώσεις, τις ιδέες και το κοινό όραμα για ένα καλύτερο μέλλον. Δε ζουν πλέον στη “φούσκα” , που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένη, έως και απαραίτητη για την καλύτερη ανάπτυξη. Πια, η νοοτροπία του “να κοιτάς μόνο την πάρτη σου” θεωρείται όχι μόνο ξεπερασμένη, αλλά και εγωιστική, μιας και οι εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν φτάσει να μας απασχολούν περισσότερο από τα εγχώρια. Επιπλέον, προσφέρεται η δυνατότητα να στηρίξει κανείς το κίνημα που επιθυμεί, με το πάτημα ενός κουμπιού, την δημοσίευση μιας εικόνας, κλπ. Οι δικαιολογίες περι έλλειψης χρόνου, που συχνά επικαλλούνταν οι “πολυάσχολοι” , καταρρίπτονται. Έτσι, η νέα γενιά καταφέρνει επιτέλους να μάχεται και να αγωνίζεται με τη σωστή αξιοποίηση των εργαλείων που της παρέχονται, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά την σημασία του ακτιβισμού. Ωστόσο, οι αρνητικές προεκτάσεις του ζητήματος είναι εξίσου ισχυρές και αποτελούν αξιόλογα αντεπιχειρήματα στις συζητήσεις περί ψηφιοποίσης ή μη του ακτιβισμού ανά την οικουμένη. Πολλοί υποστηρίζουν πως το φαινόμενο του clicktivism έχει επιφανειακή δράση και δεν ωθεί ουσιαστικά στη δημιουργία προσωπικών δεσμών μεταξύ των ανθρώπων,απαξιώντας έτσι την παραδοσιακή έννοια της διαδήλωσης. Συχνά, παρατηρείται και η εκμετάλλευση ορισμένων συμμετοχόντων, το λεγόμενο “expose” , η άσκοπη έκθεση δηλαδή ατόμων, εταιριών, ακόμη και καταστάσεων, με απώτερο σκοπό την θυσία των προσωπικών δεδομένων στον βωμό του κέρδους. Ενώ άλλοι, ασχολούνται με την τοξικότητα του “cancel culture” , μια σύγχρονη μορφή λογοκρισίας, κατά την οποία κάποιος απομακρύνεται από τους κοινωνικούς ή επαγγελματικούς του κύκλους, λόγω της δημόσιας έκφρασης μιας άποψης, που είτε προσβάλλει μια κοινωνική ομάδα, είτε θίγει κοινωνικές ανισότητες. Διαχρονικά, αυτό που μένει είναι η ουσία του ακτιβισμού και του εθελοντισμού, ανεξάρτητα με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της εκάστοτε μορφής. Η νέα γενιά πάντονε θα βρίσκει τρόπο να μάχεται για τα δικαιώματά της κατά των ανισοτήτων, ακόμη και σε περιόδους που οι πόροι είναι περιορισμένοι, και τα διαθέσιμα εργαλεία ελωχεύουν κινδύνους. Η διαρκής εξέλιξη της τεχνολογίας δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να μας φοβίζει, αλλά κάτι που μας δίνει το κατάλληλο κίνητρο, για να κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη, συμβαδίζοντας με εκείνη. Προσαρμόζοντας τα δεδομένα σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει, αναπτύσσεται και εξελίσσεται μπορούμε να έχουμε το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα. Πηγή: https://www.pillowfights.gr/life-in-fluorescent/clicktivism-o-aktivismos-pio-konta-mas-apo-pote/

Κατώτατος μισθός: Μια “αύξηση” που δεν αυξάνει τις ελπίδες

Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Η πρόσφατη ανακοίνωση για την αύξηση του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα, αν και καλοδεχούμενη, δεν φαίνεται πως κατάφερε να εμπνεύσει και τόσο το αίσθημα προόδου και ασφάλειας που, θεωρητικά πάντα, θα έπρεπε να συνοδεύει μια τέτοια πρωτοβουλία μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας, σαν την Ελλάδα. Οι συζητήσεις γύρω από το ζήτημα του κατώτατου μισθού επικεντρώνονται συνήθως στο “πόσο” . Εν μέρει κατανοητό, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τις αντίξοες -ομολογουμένως- οικονομικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας, αλλά και την συνεχή αντιπαραβολή του δικού μας κατώτατου με άλλων, λόγου χάρη των κεντρικών-δυτικών χωρών ή ακόμη και του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Ωστόσο, λίγες είναι οι φορές που ασχολούμαστε πραγματικά με το “πώς” και το “γιατί” . Πώς αποτυπώνονται, στην ουσία, σε μια τέτοια αύξηση, οι υπέρογκες ανάγκες διαβίωσης των εργαζομένων, και ειδικά των νέων; Πώς επηρεάζεται η καθημερινότητα των μέσων πολιτών, εκείνων που μετα βίας πασχίζουν να βιοποριστούν και ήδη ζουν σε αβεβαιότητα; Και κυρίως: γιατί, ακόμη κι όταν αυξάνεται ο κατώτατος μισθός, το αίσθημα αβεβαιότητας παραμένει το ίδιο; Η απάντηση ίσως να βρίσκεται στο γεγονός ότι ο κατώτατος μισθός δεν είναι από μόνος του ένα εργαλείο κοινωνικής πολιτικής, αλλά ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου πλαισίου. Με ζητήματα όπως η ακρίβεια των βασικών αγαθών, η στεγαστική κρίση, οι αλλαγές στην αγορά εργασίας και, παρ’ όλα αυτά, η δυσκολία στην εύρεση καλά αμείβοντος εργασιακού δυναμικού, να αποτελούν ήδη προβλήματα που δεν επιλύονται εύκολα μόνο με τη βελτίωση των στατιστικών, η υποτιθέμενη αυτή “αύξηση” ουδέποτε καταλήγει στην τσέπη των πολιτών, αλλά σε προσαυξήσεις στην εφορία και διεκπεραίωση άλλων υποχρεώσεων. Σε μια χώρα όπου η φράση “Μένω με τους γονείς μου μέχρι τα 30” δε θεωρείται πλέον κάτι παράξενο και η μερική απασχόληση συχνά αντιμετωπίζεται ως η “πρώτη γεύση της αγοράς”, οι αυξήσεις στον κατώτατο μοιάζουν περισσότερο με ημίμετρο παρά με πραγματική ανάκαμψη. Κοινή παραδοχή πλέον αποτελεί, πως επιβάλλεται να ανοίξει μια πιο ειλικρινής και μακροπρόθεσμη συζήτηση για το πώς η πολιτεία θα εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, ουσιώδη στήριξη της εργασίας και προοπτική για τις επόμενες γενιές. Ο κατώτατος μισθός ,σε τελική ανάλυση, δεν είναι μόνο αριθμός. Και προπάντων, κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν είναι η σπίθα αυτή αισιοδοξίας, που κάποιοι αναφέρουν πως θα δώσει πνοή στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Είναι καθρέφτης των προτεραιοτήτων μας ως κοινωνία. Και αυτή τη στιγμή, η αντανάκλαση δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξη… Αρκεί μια υποτυπώδης αύξηση για να αλλάξει η καθημερινότητα; Ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε, αλλά για πολλούς η επιβίωση εξακολουθεί να μοιάζει με αγώνα. Όταν το κόστος ζωής ανεβαίνει συνεχώς, η απάντηση δεν είναι μόνο στα νούμερα, αλλά σε ένα συνολικό σχέδιο για αξιοπρεπή εργασία,στέγαση και προοπτική. Για να αποκτήσουν νόημα οι αριθμοί, πρέπει να συνδέονται με την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα των νέων σήμερα δεν πρόκειται να βελτιωθεί μόνο με μια αύξηση του κατώτατου, που δε θα φανεί και ποτέ στο πορτοφόλι τους. Χρειάζεται πολιτκή βούληση, δημόσιος διάλογος και κυρίως, η φωνή των ίδιων των νέων στο προσκήνιο. Όχι ως παρατηρητές ή απλώς σχολιαστές, αλλά ως πραγματικοί συμμέτοχοι, που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Η αληθινή εικόνα της νέας γενιάς. Ίσως έχει έρθει η ώρα να σταματήσουμε να ρωτάμε μόνο “πόσο” και να αρχίσουμε να διεκδικούμε το “πώς” και το “γιατί” . Πώς θέλουμε να εργαζόμαστε; Γιατί συμβιβαζόμαστε με τα ελάχιστα; Και, κυρίως, πώς μπορούμε συλλογικά να διαμορφώσουμε μια αγορά εργασίας που να δίνει πραγματικές προοπτικές ανέλιξης, αντί για παραιτήσεις; Ο κατώτατος μισθός μπορεί να παραμένει στα τάρταρα, όσο επικρατούν αυτές οι συνθήκες, αλλά η δική μας διεκδίκηση, ως νέα γενιά, οφείλει να είναι το καλύτερο αύριο, ώστε να μην μένει κανένας κολλημένος σε αυτόν.

Αναβλήθηκε εκ νέου η δίκη Κορκονέα στο Εφετείο Λαμίας

Ο Κορκονέας ξανά στο εδώλιο  με νέα υπεράσπιση τη δικηγόρο του Κασιδιάρη και της Πισπιρίγκου. Αναβλήθηκε ξανά η δίκη του ανθρώπου που σκότωσε τον 15χρονο Αλέξη ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ larissanet.gr ΛΑΜΙΑ, 4 Απριλίου 2025 Αναβλήθηκε για τη Μεγάλη Δευτέρα, 14 Απριλίου 2025 και ώρα 10:00 π.μ., η δίκη του Επαμεινώνδα Κορκονέα, καταδικασμένου για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η εκδίκαση στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας διεκόπη, καθώς δηλώθηκε την τελευταία στιγμή αλλαγή του συνηγόρου υπεράσπισης. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΚΟΡΚΟΝΕΑ; Ο συνήγορος που είχε οριστεί, δεν εμφανίστηκε, και η νέα υπεράσπιση ανατέθηκε στην Βάσω Πανταζή, δικηγόρο γνωστή για την εκπροσώπηση του Ηλία Κασιδιάρη , και άλλων υποθέσεων που σχετίζονται με κρατική αυθαιρεσία. Η επιλογή της έχει ήδη προκαλέσει πολιτικές και δεοντολογικές αντιδράσεις, καθώς θεωρείται “συνήγορος του διαβόλου” από νομικούς κύκλους, λόγω των φακέλων που έχει αναλάβει. Στο δικαστήριο παρέστησαν η μητέρα του Αλέξανδρου, Τζίνα Τσαλικιάν, και η αδελφή του, Αρετή Γρηγοροπούλου. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ο κατηγορούμενος Κορκονέας προκάλεσε ένταση, δηλώνοντας με θράσος: «Μην τολμήσει κανείς να με συνδέσει με τη Χρυσή Αυγή». Ακολούθησαν δηλώσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής, Ζωής και Νίκου Κωνσταντόπουλου, οι οποίοι εκπροσωπούν την οικογένεια από το 2008 μέχρι και σήμερα, τονίζοντας την ανάγκη να αποδοθεί επιτέλους ουσιαστική δικαιοσύνη για τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή.Οι ίδιοι υπογράμμισαν την επιμονή τους για την επιτάχυνση της διαδικασίας και την αναγκαιότητα εξάλειψης των κοινωνικών αδικιών που οδήγησαν σε αυτήν την τραγωδία. Από την μεριά της η κ. Κωνσταντοπούλου κατήγγειλε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χορηγήθηκε στον Κορκονέα το ελαφρυντικό του πρώτερου έντιμου βίου, ενώ ο Νίκος Κωνσταντόπουλος έκανε λόγο για την τραγικότητα αυτής της δικής, καθώς η οικογένεια Γρηγορόπουλου αναζητά δικαίωση για τον θάνατο του παιδιού της, περισσότερα χρόνια από όσα ο Αλέξης ήταν εν ζωή. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΥΝΗΓΟΡΟ ΤΟΥ ΚΟΡΚΟΝΕΑ , ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ:

Ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημήτρης Παπαστεργίου, στο «Ευ Πολιτεύεσθαι»

Αύριο, Τετάρτη στις 11:00 το πρωί, ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Δημήτρης Παπαστεργίου, θα φιλοξενηθεί στην εκπομπή “Ευ Πολιτεύεσθαι” σε μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Ποια είναι τα μεγάλα ορόσημα της Ψηφιακής Διακυβέρνησης; Πώς η τεχνολογία επηρεάζει την καθημερινότητα, την εκπαίδευση και τη διαφάνεια; Ποια είναι τα επόμενα βήματα για την προστασία των πολιτών στο διαδίκτυο; Μην το χάσετε! Συντονιστείτε αύριο στις 11:00 στο Radio Panteion για μια συζήτηση που αφορά το μέλλον της ψηφιακής Ελλάδας. Ακούστε ζωντανά εδώ: https://radiopanteion.com/