Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο: Μια Πληγή που Παραμένει Ανοιχτή
Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Η 20η Ιουλίου είναι μια μέρα θλίψης και προβληματισμού για τον ελληνισμό. Σαν σήμερα, το 1974, ξεκίνησε η τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο, ένα γεγονός που άλλαξε για πάντα την ιστορία του νησιού και των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η επέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες, ενώ η Κύπρος παραμένει μέχρι σήμερα μοιρασμένη. Η τουρκική εισβολή έγινε με αφορμή το πραξικόπημα που είχε προηγηθεί λίγες ημέρες πριν, από την ελληνική χούντα και την ΕΟΚΑ εναντίον του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Σκοπός του πραξικοπήματος ήταν η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, κάτι που δημιούργησε ένταση στην περιοχή. Η Τουρκία, επικαλούμενη το ρόλο της ως εγγυήτρια δύναμη βάσει των Συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, εισέβαλε στο νησί με στρατιωτικές δυνάμεις. Η επιχείρηση, γνωστή ως «Αττίλας», είχε ως αποτέλεσμα τον έλεγχο του 37% περίπου του κυπριακού εδάφους από την Τουρκία, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός. Μέχρι και τώρα, η χώρα παραμένει διαιρεμένη. Το βόρειο μέρος του νησιού ελέγχεται από το ψευδοκράτος της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου», το οποίο αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία, ενώ ποσοστιαία, 82% του νησιού αποτελείται από ελληνοκυπρίους και το υπόλοιπο 18% από τουρκοκυπρίους. Σήμερα, 51 χρόνια αργότερα, οι συνέπειες της εισβολής είναι ακόμη ορατές. Χιλιάδες πρόσφυγες δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους, εκατοντάδες οικογένειες αγνοούν την τύχη των συγγενών τους, ενώ η διχοτόμηση έχει επηρεάσει βαθιά το πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό τοπίο της Κύπρου. Το Κυπριακό Ζήτημα παραμένει ένα άλυτο διεθνές πρόβλημα, και η ανάγκη για δίκαιη και βιώσιμη λύση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Για τις νέες γενιές, η μνήμη αυτού του γεγονότος δεν είναι μόνο ιστορική, αλλά ταυτόχρονα και πολιτική ευθύνη. Η μελέτη της ιστορίας, όσο δύσκολη κι αν είναι, μας δίνει τη δύναμη να κατανοούμε το παρόν και να χτίζουμε ένα καλύτερο μέλλον. Η τραγωδία της Κύπρου μάς υπενθυμίζει ότι η ειρήνη, η δημοκρατία και η δικαιοσύνη δεν είναι δεδομένες ακόμα και μισό αιώνα αργότερα. Απαιτούν διαρκή προσπάθεια, γνώση και ενεργούς πολίτες. Ως νέα γενιά, δεν κουβαλάμε ευθύνη για τα λάθη του παρελθόντος, όμως έχουμε τη δύναμη – και το χρέος – να μη τα επαναλάβουμε. Με σεβασμό στη μνήμη, με πίστη στον διάλογο και με όπλο την εκπαίδευση, μπορούμε να διεκδικήσουμε έναν κόσμο πιο ενωμένο, πιο ειρηνικό και πιο ανθρώπινο. Γιατί τελικά, η ελπίδα γεννιέται εκεί που η μνήμη συναντά τη δράση.
Capital Controls: “Μαύρη Επέτειος” 10 χρόνων
Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Στις 28 Ιουνίου πριν από δέκα χρόνια, τα capital controls ήρθαν απρόσμενα στην ελληνική κοινωνία. Οι τράπεζες έκλεισαν, τα ΑΤΜ έδιναν σταγόνες μετρητών, και μια ολόκληρη χώρα κρατούσε την ανάσα της μπροστά στο ενδεχόμενο να βρεθεί εκτός Ευρωζώνης. Για εμάς όμως, που τότε ήμασταν παιδιά ή έφηβοι, δεν ήταν απλά ένα οικονομικό γεγονός. Ήταν ένα σημείο καμπής. Ήταν η στιγμή που μάθαμε ότι ακόμη και οι πιο βασικές σταθερές μπορούν να καταρρεύσουν, ανεξάρτητα από τη δική μας καθημερινότητα. Το 2015 δεν ήταν μόνο μια σύγκρουση κυβέρνησης–θεσμών. Ήταν κορύφωση παθογενειών. Η πολιτική ανευθυνότητα, η χαμηλή θεσμική αντοχή, ακόμη και το ίδιο το σύστημα όπως ήταν χτισμένο, αποτέλεσαν το κερασάκι στην τούρτα για την άσχημη οικονομική και κοινωνική κατάσταση που επικρατούσε ήδη στην Ελλάδα. Και μέσα σε όλα αυτά, μια κοινωνία που δίσταζε να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Δέκα χρόνια μετά, οι τραπεζικοί περιορισμοί έχουν αρθεί, αλλά η εμπιστοσύνη δεν έχει πλήρως αποκατασταθεί. Όχι μόνο προς το τραπεζικό σύστημα –και κατ’ επέκταση τα τραπεζικά ιδρύματα– αλλά και προς το ίδιο το κράτος, την πολιτική, τους θεσμούς. Κι αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κεφάλαιο κατά τη διαδικασία “ανάρρωσης” και ανάκαμψης από την κρίση. Μια μάζα πολιτών αβέβαιη για το τι της ξημερώνει, ανήμπορη να σταθεί απέναντι στις δυσκολίες της καθημερινότητας και με την πλειοψηφία να συγκρίνει,να αναλύει τα μνημόνια και τις κρίσεις, υπολογίζοντας τις συνέπειες στο σήμερα. Αλλά ας μη ξεχνάμε ότι η εμπειρία αυτή, για εμάς, τη γενιά που μεγάλωσε μέσα στην κρίση, είναι και εργαλείο πολιτικής-και όχι μόνο- αφύπνισης. Μας έμαθε να αμφισβητούμε το αυτονόητο, να απαιτούμε τεκμηριωμένη πολιτική. Μας έκανε πιο καχύποπτους αλλά και πιο έτοιμους. Γιατί, όταν έχεις δει την κατάρρευση βιώνοντάς την βαθιά, μπορείς και να τη σταματήσεις, αν έχεις γνώση και πολιτική συνείδηση. Ως γνωστόν, αν και η ιστορία επαναλαμβάνεται, όσοι δε τη γνωρίζουν, πέφτουν στην ίδια λούπα. Έτσι, γνωρίζοντας καλά τον αντίκτυπο της συγκεκριμένης ιστορίας, η νέα γενιά απαιτεί σταθερότητα και αναζητεί ειλικρίνεια και λύσεις με στόχο την αλλαγή. Άλλωστε, με μια ακόμη κρίση στα σκαριά, εκείνη του κορονοϊού, η γενιά αυτή έχει κατακερματιστεί τόσο οικονομικά,κοινωνικά, όσο και ηθικά. Το ζήτημα στις μέρες μας, δεν είναι ο φόβος να μην ξανασυμβεί. Είναι να διαμορφώσουμε μια πολιτική και οικονομική κουλτούρα που δεν θα αφήνει περιθώριο να ξανασυμβεί. Με ισχυρούς θεσμούς, οικονομική παιδεία και μια γενιά που δεν συμβιβάζεται με εύκολες υποσχέσεις και λόγια του αέρα. Γιατί σίγουρα, αν κάτι μας άφησαν τα capital controls, δεν είναι μόνο πληγές, αλλά κυρίως η ευθύνη να απαιτήσουμε κάτι καλύτερο. Και να το χτίσουμε με επίγνωση, επιμονή και πολιτικό ήθος, ενάντια στο αμαυρωμένο, γεμάτο σκάνδαλα πολιτικό σύστημα.
Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και η Κοινωνική Εικόνα: Ο Καθρέφτης που Παραμορφώνει
Γράφει η Αναστασία Ζόμπολα Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και η Κοινωνική Εικόνα: Ο Καθρέφτης που Παραμορφώνει. Έχεις ποτέ παρατηρήσει πόσες ώρες περνάς χαζεύοντας την οθόνη του κινητού σου; Σε δημόσιους χώρους, οι περισσότεροι κρατούν ένα τηλέφωνο, βυθισμένοι σε έναν ψηφιακό κόσμο, ενώ η αληθινή ανθρώπινη επαφή και σύνδεση σταδιακά εξαφανίζονται. Ζούμε σε μια εποχή όπου η οθόνη έχει γίνει καθρέφτης — όχι για να δούμε τον εαυτό μας, αλλά για να συγκριθούμε με τους άλλους. Η σύγκριση με τις “τέλειες” εικόνες γίνεται ασυναίσθητα, οδηγώντας σε αμφιβολίες και ανασφάλειες για την εμφάνισή μας. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η εικόνα κυριαρχεί. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπορείς να νιώσεις ανεπαρκής: ένα story με το τέλειο σώμα, ένα βίντεο με αψεγάδιαστο πρόσωπο, μια ανάρτηση γεμάτη φίλτρα και likes. Αναρωτιέσαι γιατί εκείνη έχει τόσο πλούσια μαλλιά, γιατί εκείνος δείχνει πάντα γυμνασμένος — και γιατί όχι εσύ; Γεννιέται η επιθυμία για σύγκριση και αποδοχή. Μέσα σε αυτή την κουλτούρα της σύγκρισης, η παραπληροφόρηση αρχίζει να εισχωρεί:«Αν πιεις αυτόν τον χυμό»,«Αν ακολουθήσεις αυτή τη δίαιτα»,«Αν κάνεις αυτό το πρόγραμμα γυμναστικής» — τότε θα γίνεις αποδεκτός. Πιο όμορφος. Πιο επιθυμητός. Όμως αυτά τα ιδανικά είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Είναι επεξεργασμένες φωτογραφίες και επιλεγμένα βίντεο. Κι όταν προσπαθείς να τα πετύχεις, συχνά καταλήγεις στην εξάντληση, τη στέρηση και τη ψυχολογική φθορά. Κάποιες φορές, ακόμα και σε κάτι πιο τραγικό — όπως θάνατοι που σχετίζονται με επικίνδυνες αισθητικές επεμβάσεις, όπως τα BBLs. Τα στατιστικά μιλούν από μόνα τους: * Το 46% των εφήβων ηλικίας 13–17 λένε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους κάνουν να νιώθουν χειρότερα για την εικόνα του σώματός τους (The Digital Wellness Lab’s Pulse Survey 2022) * Άτομα με αυξημένη χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης είχαν σημαντικά μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν ανησυχίες σχετικές με τη διατροφή (Journal of the Academy of Nutrition and Dietetics 2016) * Το 49% των χρηστών του Instagram που ακολουθούν λογαριασμούς υγείας και δίαιτας παρουσιάζουν συμπτώματα νευρικής ανορεξίας (Eating Recovery Center 2024) Οι διατροφικές διαταραχές είναι ο «σιωπηλός πόνος» της εποχής μας. Η κοινωνία, επηρεασμένη από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συχνά τις αγνοεί ή τις υποβαθμίζει — τις αποδίδει σε έλλειψη θέλησης ή σε επιφανειακή ενασχόληση με την εμφάνιση. Όμως μια διατροφική διαταραχή δεν έχει πάντα συγκεκριμένη μορφή. Δεν είναι μόνο η νευρική ανορεξία ή η υπερφαγία. Είναι και η καθημερινή ενοχή γύρω από το φαγητό. Η βαθιά δυσαρέσκεια για το σώμα σου. Αυτά είναι σημάδια συναισθηματικού πόνου που χρειάζονται στήριξη και θεραπεία. Είναι κρίσιμο να καταλάβουμε πως η παραπληροφόρηση δεν υπάρχει μόνο στις πολιτικές αντιπαραθέσεις ή στις ειδήσεις. Υπάρχει σιωπηλά και ύπουλα στην καθημερινότητά μας — κοινωνικά, προσωπικά, ψυχολογικά. Από τις διατροφικές μας συνήθειες μέχρι την εικόνα του σώματος και την αυτοεκτίμησή μας, η παραπληροφόρηση διαστρεβλώνει την αλήθεια, καλλιεργεί ανασφάλειες και θολώνει την αντίληψή μας. Γι’ αυτό, η σωστή εκπαίδευση δεν είναι πολυτέλεια — είναι αναγκαιότητα. Χρειαζόμαστε κατανόηση του πώς αυτά τα ζητήματα επηρεάζουν την ψυχική υγεία και, κυρίως, πρέπει να εξαλειφθεί το στίγμα. Οι διατροφικές διαταραχές δεν είναι «τάσεις» ή εμμονές με την εμφάνιση. Είναι σοβαρές ψυχικές ασθένειες που απαιτούν προσοχή. Τόσο οι κυβερνήσεις όσο και οι τεχνολογικές εταιρείες πρέπει να σταματήσουν να αποστρέφουν το βλέμμα. Υπάρχει άμεση ανάγκη για κανονιστικά πλαίσια και πρότυπα που θα αποτρέπουν τη διάδοση βλαβερής παραπληροφόρησης, ειδικά όταν επηρεάζει την ψυχική υγεία και την εικόνα του σώματος. Πρέπει να στηρίξουμε λογαριασμούς και φωνές που προωθούν την αποδοχή του σώματος, τη διαφορετικότητα και τη συναισθηματική ευεξία. Γιατί, στο τέλος, το πιο υγιές «φίλτρο» που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε δεν είναι αυτό που αλλάζει την εικόνα μας — αλλά αυτό που καθαρίζει την αντίληψή μας για τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Ας μάθουμε να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είναι — όχι όπως θέλουν να είμαστε τα ψεύτικα είδωλα.
Η Ολυμπία ως διπλωματικός τόπος και η Ηλεία στο σταυροδρόμι της επιστήμης, της ιστορίας και της οικολογίας
Γράφει ο Γιώργος Καφεντζής Είναι παράδοξο –αν όχι οξύμωρο– το ότι η Αρχαία Ολυμπία, τόπος με οικουμενικό συμβολισμό, παραμένει εκτός του ακαδημαϊκού χάρτη της Ελλάδας. Είναι ακόμη πιο ανησυχητικό το ότι η Λίμνη Καϊάφα, ένας από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους και ιαματικούς τόπους της Νότιας Ευρώπης, παραμένει ανεκμετάλλευτη, εγκλωβισμένη σε ένα καθεστώς διοικητικής αδράνειας και αναξιοποίητης φυσικής υπεραξίας. Ως φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, θεωρώ ότι οι δύο αυτές περιοχές δεν πρέπει απλώς να διασωθούν ή να αναδειχθούν, αλλά να καταστούν κεντρικοί πυλώνες ενός νέου, βιώσιμου και δίκαιου αναπτυξιακού μοντέλου για την Ηλεία. Όχι με πυροτεχνήματα και αποσπασματικές παρεμβάσεις, αλλά με στρατηγικό σχεδιασμό, διεθνή προσανατολισμό και διαγενεακή δικαιοσύνη. Η πρόταση που καταθέτω στους θεσμικούς φορείς της Ηλείας, της Περιφέρειας και του Κράτους περιλαμβάνει: Η Ολυμπία, με την ιστορική της σχέση με την Εκεχειρία, μπορεί να γίνει ένας τόπος ήπιας διπλωματίας, ειρηνικού διαλόγου και πολιτισμικής ανταλλαγής. Μπορεί να μιλήσει ξανά στον κόσμο με τη γλώσσα της ειρήνης και της επιστήμης. Και η Ηλεία μπορεί να πάψει να είναι ο «παραμελημένος νομός» και να γίνει παράδειγμα πολιτιστικά βιώσιμης περιφερειακής ανάπτυξης. Το μέλλον δεν θα περιμένει – και η νέα γενιά δεν σκοπεύει να μείνει θεατής. Ηλεία, Ιούνιος 2025
Αθλητισμός:Μέσο συμπερίληψης και όχι τοξικότητας
Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Αθλητισμός:Μέσο συμπερίληψης και όχι τοξικότητας Ενόψει του σημερινού τελικού του Champions League Paris Saint-Germain – Inter, πιστεύω πως είναι μια καλή ευκαιρία να γίνει αναφορά στον αθλητισμό που μας ενώνει και δεν πρέπει να μας διχάζει.Από μικροί όλοι μας ασχοληθήκαμε με κάποιο άθλημα, όχι μόνο ως μέσο γυμναστικής αλλά κι ως μέσο κοινωνικοποίησης.Γνωρίσαμε παιδιά με διαφορετική καταγωγή, χρώμα δέρματος ακόμα κι από διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές τάξεις, γεγονός που δεν γινόταν στο παρελθόν αλλά ακόμη και σήμερα σε κάποια μέρη του πλανήτη. Επίσης, στον αθλητισμό, ακούμε συχνά για σπουδαίες ιστορίες από ανθρώπους που πέρασαν δυσκολίες, πένθη και φτώχεια αλλά δεν τα παράτησαν ποτέ, άνθρωποι αληθινά πρότυπα.Στον σημερινό τελικό, δύο ξεχωρίζουν.Ο ένας είναι ο προπονητής της PSG Λουίς Ενρίκε, ο οποίος έχασε την κόρη του σε ηλικία 9 ετών το 2019.“Έχω μια καταπληκτική φωτογραφία που είχα μαζί της στον τελικό στο Βερολίνο, μετά την κατάκτηση του Champions League.Έχω την επιθυμία να κάνω το ίδιο με την Παρί.Η κόρη μου δεν θα είναι εκεί σωματικά, αλλά θα είναι πνευματικά και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα”. Από την πλευρά της Inter, ο ποδοσφαιριστής Φραντσέσκο Ατσέρμπι, ο οποίος είχε διαγνωστεί με καρκίνο των όρχεων αναφέρει :“Μετά τον θάνατο του πατέρα μου έπιασα πάτο.Άρχισα να πίνω και συχνά πήγαινα στις προπονήσεις μεθυσμένος.Ακούγεται παράδοξο, όμως ο καρκίνος μου έσωσε την ζωή.Είχα κάτι νέο να αντιμετωπίσω και με ξύπνησε.Η κανονική μου ζωή ξεκίνησε τότε,είχα μια δεύτερη ευκαιρία”. Ιστορίες που συγκινούν, που περνάνε τα όρια του αθλητισμού αλλά μας φανερώνουν εξίσου το μεγαλείο του και τα σωστά μηνύματα που μπορεί να περάσει.Όλοι έχουμε την αγαπημένη μας ομάδα, φωνάζουμε για αυτήν, τρελαινόμαστε για αυτή και είμαστε αντίπαλοι μέχρι να λήξει ο αγώνας.Δεν υπάρχει κανένας λόγος τοξικότητας από το μέσο που προάγει την ευγενή άμιλλα και μας βοηθά να ξεχνιόμαστε από την καθημερινότητα.Και φυσικά,μας συμπεριλαμβάνει όλους.Τρομερό παράδειγμα οι Παραολυμπιακοί αγώνες, όπου συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους με αναπηρία, οι οποίοι δεν αφήνουν κανένα εμπόδιο να τους σταματήσει από το να κάνουν πράξη αυτό που ονειρεύονται.Άνθρωποι στις φυλακές, στα γηροκομεία και γενικά παντού.Επειδή ο αθλητισμός μόνο ενώνει και αποτελεί κέρδος για την κοινωνία. Για όλους τους παραπάνω λόγους και άλλους τόσους, ο αθλητισμός αποτελεί μέσο συμπερίληψης και δεν πρέπει να μας φανατίζει τόσο, με αποτέλεσμα να καλλιεργείται η τοξικότητα ή και το ακόμα χειρότερο, η οπαδική βία.Οι αξίες και τα οφέλη που προωθεί στην κοινωνία μας είναι πράγματι σπουδαία και αποτελούν την βάση για μια συμπεριληπτική κοινωνία με σεβασμό και συνεργασία. Πηγές:Al Jazeera,Sempreinter.com,Έθνος,Sportdog.gr
Γυναικοκτονίες στην Ελλάδα: μία σιωπηρή ή κραυγαλέα «πανδημία»;
Γυναικοκτονίες στην Ελλάδα:μία σιωπηρή ή κραυγαλέα «πανδημία»; Γεγονότα που σοκάρουν, γυναίκες θύματα που μετατράπηκαν σε αριθμούς. γράφει η Χριστιάννα Αντωνοπούλου Τεσσέρη Τα στατιστικά και οι μελέτες συγκλονίζουν Οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα αποτελούν για κάποιους μία σιωπηρή «πανδημία», πουδιαπερνά με ταχύτητα φωτός την κοινωνία μας, ενώ για άλλους κραυγαλέα εγκλήματα πουαφήνουν πίσω τους νεκρούς ανθρώπους και τις οικογένειες τους να βρίσκονται κάτω από τοβαρύ και μαύρο πέπλο του πένθους. Αυτά τα κακουργήματα κληροδοτούν ταυτόχρονα καιένα βίωμα απώλειας σε κάθε ενσυναίσθητο πολίτη της χώρας. Οι φόνοι κατά των γυναικώνέρχονται να αποκαλύψουν την βαθιά ριζωμένη πατριαρχία, καθώς και απαρχαιωμέναστερεότυπα που εξακολουθούν να ταλανίζουν βάναυσα τον Ελληνικό λαό. Παρά τις δυνατέςφωνές των μητέρων των εκλιπόντων, όπως και ολόκληρου του γυναικείου φύλου πουαιτούνται αλλαγές αλλά και δικαίωση, τα στατιστικά και οι έρευνες που λαμβάνουν χώρα«φωνάζουν» ισχυρότερα. Σε διάστημα τεσσάρων χρόνων, από το 2020 μέχρι το 2024, καταγράφηκαν 80γυναικοκτονίες στη χώρα (kathimerini.gr), με το 2024 να τονίζει 15 υποθέσεις οι οποίεςκλόνισαν το πανελλήνιο. Αναφέρεται, εξίσου, ότι το 2024 οι σημειωμένες περιπτώσειςενδοοικογενειακής βίας αυξήθηκαν θεαματικά, με τις αρχές να κάνουν λόγο για 18.427συμβάντα, από τα οποία τα 15.571 είχαν ως θύματα τις γυναίκες (tovima.gr),(ertnews.gr).Παρατηρώντας παλαιότερες χρονολογίες, από το 2010 έως το 2023αποτυπώθηκαν στο χαρτί 174 δολοφονίες γυναικών στη χώρα (thetoc.gr).Ενδιάμεσα, το 2021 οι ανθρωποκτονίες γυναικών μέσα στο σπίτι πλησίασαν τις 30 σεαριθμό, που σήμανε sos στην Ελλάδα. Τα τραγικά πρόσωπα των θυμάτων που στιγματίζουν Οι δολοφόνοι τους στέρησαν βάναυσα την ομορφιά, τη νιότη και τη ζωή· τα όνειρα και οιστόχοι τους χάθηκαν πρόωρα και αιφνιδιαστικά. Όλες αυτές οι γυναίκες δεν επέλεξαν ναγίνουν σύμβολα, όμως κατέληξαν άθελά τους να γίνουν οι πρωταγωνίστριες μιας συνθήκηςπου θυμίζει αρχαία τραγωδία. Ένα από αυτά τα αγγελικά πρόσωπα ήταν η ΕλένηΤοπαλούδη, τεταρτοετής φοιτήτρια, η οποία βιάστηκε και έπεσε νεκρή από τα χέρια δυοανδρών στη Ρόδο τον Νοέμβριο του 2018,σε ηλικία 21 ετών. Η Καρολάιν Κράουτς, ηλικίας 20 χρονών δολοφονήθηκε στα Γλυκά Νερά τον Μάιο του 2021, από τον πιλότο σύζυγοτης, που όπως λέγεται την αιφνιδίασε ενώ κοιμόταν. Η Γαρυφαλλιά Ψαράκου έπεσε εξίσου θύμα δολοφονίας από τον σύντροφο της στην Φολέγανδρο, ο οποίος την έριξε από μεγάλο υψόμετρο στα βράχια μιας παραλίας, όπου πνίγηκε. Όπως είχε ειπωθεί από την ιατροδικαστική: «Την χτύπησε και την έσερνε στα βράχια.». Μία ακόμη υπόθεση πουταρακούνησε το ευρύ κοινό ήταν εκείνη της 28χρονης Κυριακής Γρίβα, η οποία βρήκετραγικό θάνατο έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων τη 1η Απριλίου του 2024,από τον πρώηνσύντροφο της που της είχε στήσει καρτέρι εκεί. Λίγο νωρίτερα, όταν η ίδια ζήτησε από τηνΆμεση Δράση την μεταφορά της στο σπίτι με περιπολικό, φοβισμένη από τις απειλές τουπρώην της, ένας αστυνομικός της απάντησε: «Το περιπολικό δεν είναι ταξί», γεγονός πουδείχνει την ανικανότητα του συστήματος και των αρχών να προφυλάξουν εμπράκτως όλα ταμέλη της κοινωνίας. Η ελπίδα να γίνει πράξη για μια Ελλάδα χωρίς έμφυλη βία Η εξάλειψη κάθε μορφής βίας και συνάμα της γυναικοκτονίας έχει ως βασική προϋπόθεσητην δημιουργία συντονισμένων κινήσεων προς πάσα κατεύθυνση. Σε πρώτη φάση, το νομικόσύστημα οφείλει να εισάγει τον όρο «γυναικοκτονία». Η νόμιμη αναγνώριση του λόγου τηςπράξης της δολοφονίας θα μπορούσε να είναι ένα πρώτο αλλά και βασικό βήμα για τηνεπίτευξη της αντιμετώπισης του σοβαρού αυτού φαινομένου, ξεριζώνοντας το από την ρίζα. Μέσα από την ενημέρωση του κοινωνικού συνόλου σχετικά με τις πρώτες ενδείξειςέμφυλης βίας και μίσους, καθώς και μέσω της ουσιαστικής στήριξης των θυμάτων –ιδίωςαπό τις αρμόδιες αρχές– καθίσταται εφικτή η πρόληψη τέτοιων κοινωνικώνπαθογενειών. Παράλληλα, ενισχύεται η ευαισθητοποίηση και η αποθάρρυνση πιθανώνδραστών, ενώ κατοχυρώνεται η παραδειγματική τιμωρία όσων έχουν ήδη διαπράξει τέτοιεςπράξεις. Κυρίως, πρέπει να γίνουν προσπάθειες ώστε να βοηθηθούν με την κατάλληληφροντίδα, με ψυχολογική, υγειονομική και νομική συμπαράσταση τα θύματακακοποίησης, να απομακρυνθούν από τους ανθρώπους που ενδεχομένως να τιςδολοφονούσαν και να μην θρηνήσει η Ελλάδα άλλες γυναίκες. Καλό θαήταν, επιπρόσθετα, να ιδρυθούν περισσότερες δομές/κέντρα στήριξης για τα θύματα έμφυληςβίας και γραμμές βοήθειας, που είναι το ίδιο καθοριστικές στην προστασία του γυναικείουφύλου. Είναι καθήκον της πολιτείας και των όλων των αρμόδιων φορέων να διασφαλίσουν ότι τοδικαίωμα της κάθε γυναίκας να ζει ελεύθερα και χωρίς φόβο μπορεί να γίνει πράξη.
Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΝΤΕΙΟΝ!
Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΝΤΕΙΟΝ! Παρασκευή 30 Μαΐου 2025 / 9:30π.μ Το Ράδιο Πάντειον φιλοξενεί αυτή την Παρασκευή μια φωνή που δεν πρέπει να σιωπήσει . Η Μαρία Καρυστιανού , μητέρα της Μάρθης που χάθηκε στην τραγωδία των Τεμπών και πρόεδρος του Συλλόγου των Πληγέντων « Τέμπη 2023» , έρχεται στο «Ευ Πολιτεύεσθαι » για μια συζήτηση γεμάτη νόημα , αλήθεια και ευθύνη . Στο μικρόφωνο μαζί της ο Δημήτρης Μυρογιαννης , θα ξεδιπλώσουν θέματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν : η τραγωδια των Τεμπων , ο αδιάκοπος αγώνας για δικαιοσύνη και η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για παραπομπή του πρώην Υπουργού Υποδομών και Μεταφορών , Κώστα Καραμανλή , μόνο για πλημμέλημα , και την αιχμηρή απάντηση της Η συζήτηση θα αγγίξει και την στάση της Ελλάδας απέναντι στην ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα -και την πολιτική ντροπή της σιωπής , όπως η ίδια δήλωσε δημόσια . Η επιστροφή της Μαρίας Καρυστιανού στο Παντειο Πανεπιστήμιο δεν είναι μια απλή παρουσία . Είναι επιστροφή σε έναν χώρο που τον τελευταίο καιρό έχει μετατραπεί σε τόπο ζωντανής μνήμης και πολιτικής ευθύνης . Τον Μάρτιο , το Πάντειο φιλοξένησε μια μαζική εκδήλωση αφιερωμένη στην Τραγωδία των Τεμπών , με ισχυρή φοιτητική συμμετοχή και σαφές μήνυμα : Να μην συγκαλυφθεί τίποτα. Λίγες μέρες πριν , τη Δευτέρα 27 Μαΐου , πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την Παλαιστίνη , σε μια συγκυρία διεθνούς σιωπής , όπου οι φοιτητές επέλεξαν να σταθούν απέναντι στην αδικία . Αυτές οι στιγμές δεν είναι απλώς ημερομηνίες . Είναι πολιτικά γεγονότα . Είναι η απόδειξη ότι το Πάντειο παραμένει παρόν , ζωντανό και ανήσυχο . Η Μαρία Καρυστιανού δεν έρχεται απλώς να μιλήσει . Έρχεται για να ακουστεί . Συντονιστείτε στο Ράδιο Πάντειον – τη φωνή του Παντείου Πανεπιστημίου!
Γυναικείος Ακρωτηριασμός: Παράδοση ή Παραβίαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;
γράφει η Αναστασία Ζόμπολα Γυναικείος Ακρωτηριασμός: Παράδοση ή Παραβίαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Ο γυναικείος ακρωτηριασμός (female genital mutilation – FGM) είναι μια παραδοσιακήπρακτική που συναντάται κυρίως σε περιοχές της Αφρικής και της Ασίας καιπεριλαμβάνει τη μερική ή ολική αφαίρεση των εξωτερικών γεννητικών οργάνων τωνκοριτσιών, χωρίς καμία ιατρική αναγκαιότητα. Αν και προβάλλεται συχνά ως πολιτισμικόή θρησκευτικό έθιμο, η διεθνής κοινότητα το αναγνωρίζει ξεκάθαρα ως παραβίαση τωνθεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η προέλευση της πρακτικής εντοπίζεται στην Αρχαία Αίγυπτο, ενώ με την πάροδο τωναιώνων επεκτάθηκε σε ευρύτερες περιοχές. Στις κοινότητες όπου εφαρμόζεται, συχνάπαρουσιάζεται ως αναγκαία διαδικασία για τη διασφάλιση της αγνότητας και τηνκοινωνική αποδοχή της γυναίκας, ενώ παράλληλα συνδέεται άμεσα με τη δυνατότηταγάμου και την ενσωμάτωσή της στο κοινωνικό σύνολο. Ωστόσο, οι επιπτώσεις είναι εξαιρετικά επιζήμιες. Σωματικά, οι γυναίκεςαντιμετωπίζουν έντονο πόνο, σοβαρή αιμορραγία, μολύνσεις, προβλήματα στηνούρηση, επιπλοκές στον τοκετό και σε ακραίες περιπτώσεις, ακόμη και θάνατο. Σεψυχολογικό επίπεδο, παρατηρούνται συχνά μετατραυματικό στρες, άγχος, κατάθλιψηκαι σεξουαλική δυσλειτουργία. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια μέθοδο ελέγχου τηςγυναικείας σεξουαλικότητας, η οποία ενισχύει τις έμφυλες ανισότητες και ενδυναμώνειτη πατριαρχία. Η στάση της διεθνούς κοινότητας απέναντι στον γυναικείο ακρωτηριασμό είναιξεκάθαρη. Η Σύμβαση για την Εξάλειψη Κάθε Μορφής Διάκρισης κατά των Γυναικών(CEDAW), η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης και το Πρωτόκολλο της Μαπούτοαπαιτούν την άμεση εξάλειψή του, ενώ οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ (στόχος5) στοχεύουν στην πλήρη κατάργησή του μέχρι το 2030. Ωστόσο, η εφαρμογή τωνσχετικών νόμων δεν είναι παντού εύκολη υπόθεση, λόγω της κοινωνικής αποδοχής τουεθίμου, της έλλειψης πόρων και της απουσίας πολιτικής βούλησης. Ενθαρρυντικό είναι το γεγονός πως ορισμένες κοινότητες υιοθετούν πλέον μη βίαιες«τελετές μετάβασης», οι οποίες διατηρούν τον πολιτισμικό τους χαρακτήρα χωρίς ναβλάπτουν τα κορίτσια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν κοινότητες στην Κένυακαι την Ουγκάντα, όπου τέτοιες τελετές αντικαθιστούν τον FGM με σύμβολαενηλικίωσης και κοινωνικής αποδοχής. Σημαντικό ρόλο στη σταδιακή εξάλειψη της πρακτικής έχουν διαδραματίσει διεθνείς καιτοπικοί οργανισμοί, οι οποίοι προσφέρουν ενημέρωση, νομική υποστήριξη καιεπαγγελματική κατάρτιση στις ίδιες τις γυναίκες που παλαιότερα την εφάρμοζαν. Μέσωπρογραμμάτων εκπαίδευσης, αυτές οι γυναίκες όχι μόνο σταματούν να την εκτελούναλλά συχνά αναλαμβάνουν ενεργό ρόλο στην καταπολέμησή της μέσα στις ίδιες τους τιςκοινότητες. Ο γυναικείος ακρωτηριασμός δεν είναι απλώς μια τοπική συνήθεια. Είναι μιακαταστρεπτική πρακτική που βλάπτει σοβαρά την υγεία, την αυτονομία και τηναξιοπρέπεια των γυναικών. Η εξάλειψή του δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με νόμουςκαι διεθνείς συμβάσεις. Απαιτεί βαθιά κοινωνική αλλαγή, συνεχή εκπαίδευση καισυμμετοχή των ίδιων των κοινοτήτων στη δημιουργία εναλλακτικών πολιτισμικών πλαισίων — πλαισίων χωρίς βία, καταναγκασμό και διακρίσεις.
Η οργουελική πρόκληση του Προσωπικού Αριθμού
Γράφει ο Γιώργος Καφεντζής Η ανακοίνωση των κυβερνητικών εκπροσώπων για τον υποχρεωτικό Προσωπικό Αριθμό, ο οποίος θα αντικαταστήσει άμεσα αριθμούς όπως ο ΑΜΚΑ και το ΑΦΜ, με μια πρώτη ματιά δείχνει σαν μια λύση στο βαθύ, περίπλοκο και μακροχρόνιο πρόβλημα της γραφειοκρατίας. Τουλάχιστον έτσι ευαγγελίζεται η κυβέρνηση. Σε μια δεύτερη, περισσότερο Οργουελική, ανάγνωση όμως, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να ασχοληθούν νομικοί, πολιτικοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι για τους κινδύνους που ελλοχεύει ένα τέτοιο μέτρο. Θα μπορέσει μακροπρόθεσμα να αποτελέσει ένα αντικοινωνικό, αντιδημοκρατικό μέσο αποκλεισμού των αντιφρονούντων της εκάστοτε επικρατούσας τάξης/ιδεολογιας ; Με κυρώσεις, αποκλεισμούς από δημόσιες υπηρεσίες, αγαθά και δικαιώματα. Κρίνοντας άλλωστε από το γενικότερο παγκόσμιο κλίμα στην μεταδημοκρατική περίοδο που ζούμε ,τα πράγματα μόνο ευοίωνα δεν προβλέπονται. Ο Βασίλης είχε τραγουδήσει: «Το νούμερό μου είναι σ’ όλα τα χαρτιά Ταυτότητα λεφτά κλειδιά και άδεια»
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΩΚΡΑΤΗ ΦΑΜΕΛΛΟ
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΩΚΡΑΤΗ ΦΑΜΕΛΛΟ γράφει η Βανέσα Ντραγκίτσιου Σε μια εκτενή και πολιτικά φορτισμένη συζήτηση εφ’όλης της ύλης ,που πραγματοποιήθηκε στο «ΕυΠολιτεύεσθαι » , την Παρασκευή 23 Μαΐου 2025 , ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ , Σωκράτης Φάμελλος , τοποθετήθηκε με σαφήνεια για τα κρίσιμα ζητήματα της επικαιρότητας : το Παλαιστινιακό , την υπόθεση των Τεμπων , τη βιωσιμότητα των κομματικών μέσων ενημέρωσης και τη βία στα πανεπιστήμια . Παράλληλα άναφερθηκε και στο προσωπικό του πρόγραμμα και την βαθύτερη σχέση του με την πολιτική . Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από τον Δημήτρη Μυρογιάννη και την Κυριακή Παραμερίτη , δευτεροετείς φοιτητές του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου , και μέλη του «Ευ Πολιτεύεσθαι ». Ξεκινώντας με την πρώτη ερώτηση, η οποία είναι και η πιο επίκαιρη, ζητήθηκε από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετηθεί επί του Παλαιστινιακού ζητήματος και να αναφερθεί στη θέση του, αλλά και του κόμματος γενικότερα όσον αφορά την Γενοκτονία της Γάζας. Ο ίδιος ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ το Παλαιστινιακό δεν είναι συγκυριακή υπόθεση αλλά διαχρονική πολιτική και ηθική δέσμευση. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει ότι: «Η λύση του Παλαιστινιακού είναι ο μόνος δρόμος να υπάρξει ασφάλεια σε αυτό το δύσκολο κομμάτι της ανθρωπότητας. Όμως σήμερα έχουμε κάτι πολύ πιο σοβαρό: Στην Γάζα αμφισβητείται η ζωή αυτή καθαυτή . Αμφισβητείται η ζωή αμάχων, η ζωή παιδιών». Στη συνέχεια, ο Σωκράτης Φάμελλος καταγγέλλει την παθητική στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στην έλλειψη ανθρωπιστικής βοήθειας για την Γάζα, λέγοντας μάλιστα ότι : «Έχουμε κυβέρνηση που όχι απλά σιωπά, είναι συνένοχη στο έγκλημα. Η Ελλάδα έπρεπε να είναι από τις πρώτες χώρες που παρέχουν βοήθεια, και όχι μόνο δεν είναι, κινδυνεύει να είναι από αυτές που δεν μιλάνε καν». Ακόμη, ανέφερε ότι το κόμμα του έχει λάβει αρκετές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση το συγκεκριμένου ζητήματος ξεκινώντας από την συνάντηση με τον Παλαιστίνιο Πρέσβη και φτάνοντας μέχρι και το αίτημα για συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας , με σκοπό την βαθύτερη συζήτηση επι του θέματος , η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί την Τρίτη . Επιπροσθέτως , προτάθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ ο ερχομός του επικεφαλή της Παλαιστινιακής αποστολής , στην Βουλή , με σκοπό να δημιουργηθεί μέσα από την ομιλία του ένα ευρύτερο δίκτυο υποστήριξης και ενημέρωσης , αίτημα που έκανε γνωστό και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης ( ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ , Νεα Αριστερά , Πλεύση Ελευθερίας) ώστε να μείνουν ενωμένοι σε αυτή την δύσκολη στιγμή. Στην συνέχεια , η έμφαση της συζήτησης μετατοπίστηκε στην τραγωδία των Τεμπων και πιο συγκεκριμένα στην πρόταση για συσταση προανακριτικής επιτροπής που θα κατατεθεί σε λίγες μέρες από τον ΣΥΡΙΖΑ , όπου ο πρόεδρος ρωτήθηκε εάν μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν πρόκειται για μια επιλεκτική διαδικασία αποποίησης των δικών τους ευθυνών ως κόμμα , και ότι η έρευνα για την δικαιοσύνη θα φτάσει πραγματικά στο βάθος . Στην συγκεκριμένη ερώτηση ο κ.Φαμελλος απάντησε ότι : « Είναι αστείο να λέει η κυβέρνηση ότι για τον θάνατο 57 ανθρώπων φταίει ένας υπουργός που είχε αποχωρήσει εδώ και τέσσερα χρόνια , την στιγμή που προσπαθεί η ίδια να κρύψει τις ευθυνες της . Εμείς λέμε ξεκάθαρα: Να ελεγχθεί και ο Χρήστος Σπιρτζης – αλλά και ο κ. Μητσοτάκης. Δεν θα μείνει κανείς εκτός ελέγχου.» Παράλληλα έθεσε και ένα καίριο αλλά σημαντικό ερώτημα : « Ποιός έδωσε την εντολή για το μπάζωμα του σημείου του δυστυχήματος;» κάτι το οποίο σύμφωνα με εκείνον αποτελεί απόπειρα συγκάληψης . Μάλιστα δήλωσε ο ίδιος ότι : «Με το μπάζωμα καταστράφηκαν πειστήρια , δεν μπορούν να δουν αν υπήρχαν φορτία ή όχι .. Γιατί φοβάται ο κύριος Μητσοτάκης τα ερωτήματα; Θα απαιτήσω τον έλεγχο και στο επίπεδο του πρωθυπουργού. Κανείς δεν πρέπει να μείνει μπροστά από την ελληνική κοινωνία χωρίς να δώσει απαντήσεις.» Στην τρίτη κατά σειρά ερώτηση , τέθηκε το ζήτημα των οικονομικών εκκρεμοτήτων προς τους εργαζόμενους στα κομματικά ΜΜΕ , στην «Αυγή» και στον «Κόκκινο» όπου ο Σωκρατης Φάμελλος απάντησε ανοιχτά ότι όταν ανέλαβε την ευθύνη του προέδρου , τα μέσα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μη βιώσιμα καθώς υπήρχαν εκατομμύρια χρέη καθώς και ένα τεράστιο έλλειμμα λειτουργίας το οποίο προσπάθησε να μειώσει . Πιο συγκεκριμένα δήλωσε ότι : «Έχουμε δώσει απ’ το κομματικό ταμείο χρηματοδότησης στα μέσα που δεν έχουν έσοδα, για να καλύψουν τους μισθούς των εργαζομένων, την περίοδο που θα έχω εγώ τη θέση του προέδρου. Αλλά χρωστάμε όλα τα προηγούμενα, όπως καταλαβαίνετε, τα οποία ήταν ακριβά..». Δεν παρέλειψε, όμως, να αναφερθεί σε ένα σχέδιο βιωσιμότητας που ετοιμάζεται με ενδεχόμενες εξωτερικές συνεργασίες ή ακόμη και έναν δανεισμό. Την αφορμή για την τέταρτη ερώτηση αποτέλεσαν τα περιστατικά βίας που εξελίχθηκαν στον χώρο της Νομικής , όπου ο κ.Φαμελλος ρωτήθηκε εάν θεωρεί τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης αναγκαίες μεταρρυθμίσεις ή απλά ως ένας τρόπος επιβολής της σιωπής που μπορεί μακροχρόνια να πλήττει και το αυτοδιοίκητο των ελληνικών δημοσίων πανεπιστημίων . Απαντώντας στην παραπάνω ερώτηση , ο Σωκράτης Φάμελλος δήλωσε ότι : « Προφανώς θα απαντήσουν στους φοιτητές με συρματοπλέγματα και με ΜΑΤ. Στην κοινωνία απάντανε όμως με μείωση χρηματοδότησης και μείωση καθηγητών . Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν πανεπιστήμια -αυτός είναι ο στόχος τους. Σε κάθε περίπτωση θέλω να πω πολύ απλά ότι η κυβέρνηση υλοποιεί ένα σχέδιο απαξίωσης των ελληνικών δημοσίων πανεπιστημίων , γιατί έχει βάλει σε στόχαστρο το δημόσιο πανεπιστήμιο – και αυτό θέλει να περάσει ως συνταγματική αναθεώρηση» . Συνεχίζοντας μας διαβεβαίωσε ότι υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση παράνομων ενεργειών εντός του πανεπιστημίου και οτι γι’αυτόν τον λόγο πρέπει να δείχνουμε την εμπιστοσύνη μας στις πρυτανικές αρχές και στο αυτοδιοίκητο. Ως επακόλουθο της προηγούμενης απάντησης , ζητήθηκε από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να μας πει την άποψη του σχετικά με τις συζητήσεις που γίνονται περί άρσης μονιμότητας που άπτεται και του άρθρου 103 του Συντάγματος . Ο κ.Σωκρατης Φάμελλος δήλωσε ότι : « Η άρση μονιμότητας είναι η νέα καραμελίτσα του κυρίου Μητσοτάκη επειδή δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στο πρόβλημα της Παλαιστινης , στο πρόβλημα της Γάζας και της ακρίβειας» . Μαλιστα ανέφερε ότι υπάρχει πειθαρχικό δίκαιο το οποίο μπορεί να καταλήξει στην απόλυση του εργαζόμενου , αλλά ότι δεν είναι αυτός ο σκοπός . Έκλεισε την δήλωση του περί του συγκεκριμένου θεματος λέγοντας οτι : « Ο κ.Μητσοτακης θέλει να διώξει υπαλληλους. Θέλει να απαξιώσει το δημόσιο , να πληρώνει τα μάρμαρα ο κοσμάκης και ταυτόχρονα να φέρνει ρουσφέτια του στον κόσμο». Φτάνοντας στο τέλος της συνέντευξης τέθηκαν και άλλες δύο ερωτήσεις , μια από