Σε αυτή την μηχανή…
Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος
Τις τελευταίες μέρες, περνάνε από το μυαλό μου αρκετές σκέψεις όσον αφορά τον κόσμο γύρω μας. Ένα από τα επίκαιρα θέματα των ημερών μας είναι η γενοκτονία στη Γάζα. Έχουμε ακούσει και δει πολλά, τα οποία θεωρώ ότι είναι άξια ανάλυσης.
Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ανακοίνωσε μέσω κοινωνικών δικτύων στις 24 Ιουλίου ότι η χώρα του θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον επερχόμενο Σεπτέμβριο. Όπως γίνεται αντιληπτό, η συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί μια πολύ σημαντική εξέλιξη για την επικρατούσα κατάσταση, η οποία ενδέχεται να επιφέρει αλλαγές στις πολιτικές κι άλλων κρατών για το ζήτημα, καθώς η Γαλλία είναι χώρα του G7 και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και πράγματι, μόλις χθες είδαμε μια αλλαγή κατεύθυνσης από την Βρετανία, η οποία όμως είναι βαθιά προβληματική… Γιατί;
Ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας, Κιρ Στάρμερ, ανακοίνωσε, χθες, στις 29 Ιουλίου, ότι η χώρα του θα αναγνωρίσει την Παλαιστίνη ως κράτος αν η Ισραηλινή κυβέρνηση δεν λάβει ουσιαστικά μέτρα για να τερματίσει την άθλια κατάσταση στη Γάζα, καταλήξει σε εκεχειρία, καταστήσει σαφές ότι δεν θα υπάρξει προσάρτηση στη Δυτική Όχθη και δεσμευτεί σε μια μακροπρόθεσμη ειρηνευτική διαδικασία που θα οδηγήσει σε μια λύση δύο κρατών. Θα μπορούσε λοιπόν, να κριθεί αντιφατική αυτή η δήλωση καθώς το δικαίωμα ενός λαού στην αυτοδιάθεση και στην αναγνώριση δεν γίνεται να εξαρτάται από τις πράξεις του καταπιεστή του. Όπως καταλαβαίνουμε, αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί διπλωματία και η ειρήνη δεν μπορεί να επιδιωχθεί με εκβιασμούς. Δεν γίνεται μια χώρα με μεγαλύτερη ισχύ να εμποδίζει ή να καθυστερεί την ύπαρξη μιας άλλης.
Στη συνέχεια, θα ήθελα να αναφερθώ σε σχόλια ορισμένων οι οποίοι λένε να μιλάμε για την Κύπρο. Γιατί πρέπει το σύνθημα Λευτεριά στη Παλαιστίνη να αναιρεί το Λευτεριά στη Κύπρο; Το σύνθημα της Παλαιστίνης, αυτή τη στιγμή, εκπροσωπεί όλους τους καταπιεσμένους λαούς κι ο σκοπός του είναι να μπει επιτέλους ένα τέλος στην γενοκτονία και να μη ξανασυμβεί σε κανέναν λαό. Μιλάμε λοιπόν για την Παλαιστίνη επειδή εκεί, τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, υπάρχουν σκελετωμένα παιδιά τα οποία πεθαίνουν από την πείνα.
Όμως, κάποιες φορές είναι ολοφάνερο ότι όσοι μας λένε να μιλήσουμε για την Κύπρο τώρα, ουσιαστικά μας λένε έμμεσα να μη μιλάμε για την Παλαιστίνη, το οποίο είναι άκρως υποκριτικό. Πώς φαίνεται αυτό; Πριν τρία χρόνια η Ουκρανία δέχτηκε εισβολή και η Ελληνική κυβέρνηση προσέφερε χρήματα, πολιτική στήριξη κι όπλα. Τότε, κανείς δεν ανέφερε για την εισβολή στην Κύπρο. Και κανείς από αυτούς που φωνάζουν για την Κύπρο δεν βγαίνει κάθε μέρα στο Σύνταγμα να ζητήσει και να απαιτήσει από την κυβέρνηση και την διεθνή κοινότητα Λευτεριά στη Κύπρο. Γιατί άραγε; Επειδή καλλιεργείται ρατσισμός, εθνικισμός και επιλεκτική ευαισθησία από διάφορα μέσα προπαγάνδας, γεγονός το οποίο θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο να συμβαίνει από Έλληνες πολίτες, ενώ έχουμε νιώσει βαθιά στο πετσί μας ως λαός τι σημαίνει γενοκτονία, ξεριζωμός, προσφυγιά και πόλεμος.
Ας δώσουμε μια ευκαιρία στην ειρήνη. Χωρίς να κοιτάμε θρησκείες, χρώμα ή εμφάνιση. Εξάλλου, είμαστε όλοι πολίτες αυτού του πλανήτη κι αυτό που μας κάνει ανθρώπους δεν είναι τίποτα άλλο πέρα την ανθρωπιά.
Πηγές: iefimerida.gr, Ertnews, Al Jazeera, Euronews
Απάντηση