Eurovision 2026: Η Βουλγαρία νίκησε, το Ισραήλ ξανά δεύτερο , apolitical , isn’t it ?

Η Eurovision 2026 είναι μια πολιτικά φορτισμένη διοργάνωση, με τη Βουλγαρία να κερδίζει για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, ενώ το Ισραήλ τερμάτισε ξανά δεύτερο, εν μέσω διεθνών αντιδράσεων για τις πολιτικές του. Η εκδήλωση αποτυπώνει τις αντιφάσεις της Ευρώπης, συνδυάζοντας μουσική και γεωπολιτική.

Ο Αλέξανδρος Καζαμίας έρχεται για πρώτη φορά στο «Ευ Πολιτεύεσθαι»

Ο Αλέξανδρος Καζαμίας έρχεται για πρώτη φορά στο «Ευ Πολιτεύεσθαι»   Στα μικρόφωνα του Ράδιο Πάντειον επιστρέφει το «Ευ Πολιτεύεσθαι» σήμερα στις 22:00 , με τον Δημήτρη Μυρογιάννη και τον Κωνσταντίνο Μάριο Ρηγόπουλο, σε μια συζήτηση με τον Αλέξανδρο Καζαμία, βουλευτή της Πλεύσης Ελευθερίας και καθηγητή Πολιτικών Επιστημών. Η εκπομπή επιχειρεί να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο για τη σημερινή πολιτική συγκυρία, μέσα από τη διπλή εμπειρία ενός ανθρώπου που κινείται τόσο στον χώρο της ακαδημαϊκής ανάλυσης όσο και στο πεδίο της κοινοβουλευτικής πράξης.Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται ερωτήματα που αφορούν τη δημοκρατία, την οικονομία, τη λογοδοσία, τη νέα γενιά και τον ρόλο της πολιτικής επιστήμης σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά περιορίζεται στον θόρυβο της επικαιρότητας και σπάνια γίνεται πεδίο σκέψης, γνώσης και ουσιαστικής αντιπαράθεσης. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί και στην πολιτική ταυτότητα της Πλεύσης Ελευθερίας: είναι κόμμα διαμαρτυρίας, δύναμη αντιπολίτευσης ή μπορεί να διαμορφώσει μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας; Διαθέτει προγραμματική συγκρότηση, στελέχη και στρατηγική προοπτική για την επόμενη περίοδο;Με αφορμή και την ερχόμενη Εργατική Πρωτομαγιά, η συζήτηση θα αγγίξει επίσης τα ζητήματα της εργασίας, των κοινωνικών αγώνων και της σχέσης της νέας γενιάς με την πολιτική συμμετοχή. Μια συζήτηση για την πολιτική πέρα από τα συνθήματα. Συντονιστείτε όλοι στο Ράδιο Πάντειον , την φωνή του Παντείου Πανεπιστημίου  Συντονιστείτε εδώ! Σήμερα ,Τετάρτη 29 Απριλίου στις 22:00! Μην το χάσετε !

«Κωνσταντινόπουλος για υποκλοπές: Συνέβαλα να μην ενημερωθεί άτυπα ο Ανδρουλάκης από την κυβέρνηση , Παραδίδει την έδρα»

«Κωνσταντινόπουλος για υποκλοπές: Συνέβαλα να μην ενημερωθεί άτυπα ο Ανδρουλάκης από την κυβέρνηση – Παραδίδει την έδρα» ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ 19/03/2026, Χρόνος Ανάγνωσης :4 λεπτά Την τελευταία του ομιλία από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής πραγματοποίησε σήμερα (19/03/2026) ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, λίγες ημέρες μετά τη διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ , επιλέγοντας να στείλει πολλαπλά πολιτικά μηνύματα τόσο προς την ηγεσία του κόμματος όσο και για κρίσιμα ζητήματα της πρόσφατης πολιτικής επικαιρότητας . Ο ίδιος άσκησε κριτική στην ηγεσία , κάνοντας λόγο για δυσαρμονία με την παράταξη και τις ανάγκες της κοινωνίας , ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει την ευχή «το κόμμα να θριαμβεύσει στις επόμενες εκλογές». Η ομιλία του ολοκληρώθηκε σε κλίμα έντονης φόρτισης , με χειροκροτήματα από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ , αλλά και από ορισμένους της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ . Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του στην υπόθεση των υποκλοπών , όπου αποκάλυψε τον δικό του ρόλο στισ αποφάσεις που ελήφθησαν τότε.«Ως στενός συνεργάτης του προέδρου τότε , έπαιξα καταλυτικό ρόλο στο να μη δεχτεί να ενημερωθεί από την κυβέρνηση για τον λόγο παρακολούθησης του », ανέφερε χαρακτηριστικά , επιβεβαιώνοντας ότι η επιλογή αυτή αποτέλεσε συνειδητή πολιτική κατεύθυνση . Η δήλωση αυτή αφήνει σαφείς αιχμές για τον τροπο διαχείρισης της υπόθεσης , καθώς υποδηλώνει ότι η άρνηση ενημέρωσης δεν ήταν μια απλή προσωπική στάση, αλλά μέρος στρατηγικής επιλογής : να μην περιοριστεί το ζήτημα σε μια κλειστή , ενδεχομένως εμπιστευτική διαδικασία ,αλλά να μεταφερθεί σε θεσμικό επίπεδο της Δικαιοσύνης . Την ίδια στιγμή , ωστόσο ,αναδεικνύονται και ερωτήματα για το τι θα μπορούσε να είχε προκύψει εάν είχε επιλεγεί η οδός της ενημέρωσης και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε την εξέλιξη της υπόθεσης ή τη δημόσια διάστασής της . Σε προσωπικό τόνο , ο Κωνσταντινόπουλος υπερασπίστηκε τη διαδρομή του, τονίζοντας ότι επί 17 χρόνια παρέμεινε συνεπής τόσο στο Σύνταγμα όσο και στις αρχές του ΠΑΣΟΚ ,χωρίς να καταψηφίσει ούτε ένα άρθρο. Παράλληλα, υπεραμύνθηκε της στάσης του κρίσιμες στιγμές για τη χώρα , υπογραμμίζοντας ότι « έβαλε πλάτη στα δύσκολα » και δεν δίστασε να αναλάβει πολιτικό κόστος . Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην απόφαση του να παραδώσει την έδρα , σημειώνοντας ότι δεν διαπραγματεύεται την εντολή των πολιτών ούτε την. αξιοποιεί για προσωπική πολιτική επιβίωση . Νίκος Ανδρουλάκης: «Δεν δέχομαι κανείς να πυροβολεί τη συλλογική μας προσπάθεια» Στη χθεσινή του συνέντευξη στο Mega, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε να εξηγήσει τους λόγους της απομάκρυνσης του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, από την ΚΟ του κόμματος, αφήνοντας αιχμές ότι ο διαγραφείς βουλευτής Αρκαδίας τύγχανε κομματικής εύνοιας , ενώ ο ίδιος απέκκλινε της συλλογικής προσπάθειας του ΠΑΣΟΚ , κάτι το οποίο δεν έμεινε αναπάντητο από την πλευρά του Οδ. Κωνσταντινόπουλου , ο οποίος επισήμανε ότι υπήρξε απολύτως πιστός στις αρχές του κόμματός του χωρίς να παρεκκλίνει ή να τις προδώσει σε δύσκολες στιγμές. Αναφερόμενος στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ και τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από το κόμμα, ο Νίκος Ανδρουλάκης είπε: «Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα δημοκρατικό κόμμα. Σέβομαι τη διαφορετική άποψη και στα όργανα και στον δημόσιο λόγο. Όταν ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με εμπειρία, τη μέρα που στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητιόταν η δικαστική απόφαση που με δικαιώνει και καταδικάζει το παρακράτος των υποκλοπών, που την προηγούμενη έφερε η ΝΔ το πόρισμα του ΟΠΕΚΕΠΕ που την εξέθετε ανεπανόρθωτα, που την επόμενη μέρα συζητάμε την συμφωνία της Chevron και δεν λέμε μία κουβέντα για όλα αυτά, αλλά μιλάμε μόνο για εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ;». «Δεν είναι θέμα άλλης άποψης, είναι θέμα άλλης στρατηγικής. Δεν δέχομαι κανένας να πυροβολεί τη συλλογική μας προσπάθεια, ιδιαίτερα άνθρωποι που έχουν ευνοηθεί από το ΠΑΣΟΚ». «Να ζητήσετε δημόσια συγγνώμη. Είναι μία κακή στιγμή» , ανέφερε ο αντιπρόεδρος της Βουλής Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος στην Ολομέλεια, με αφορμή σεξιστικό σχόλιο του βουλευτή της ΝΔ προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το περιστατικό σημειώθηκε πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν ο Κυριαζίδης απευθύνθηκε από τα έδρανα της Βουλής προς την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, καλώντας την «να κάνει κανένα παιδί ή να υιοθετήσει», προκαλώντας άμεσες αντιδράσεις στην αίθουσα. Αμέσως μετά τη φράση, ο Κωνσταντινόπουλος παρενέβη ζητώντας την ανάκληση και δημόσια συγγνώμη, χαρακτηρίζοντας το σχόλιο «κακή στιγμή». Ο βουλευτής, ωστόσο, αρχικά αρνήθηκε να ανακαλέσει, αντιδρώντας έντονα, πριν το θέμα λάβει ευρύτερες πολιτικές διαστάσεις. Έκτοτε, το περιστατικό επανέρχεται στον δημόσιο διάλογο ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της έντασης και των ορίων του πολιτικού λόγου εντός της Βουλής. Η τοποθέτηση προκάλεσε την παρέμβαση του προέδρου της Βουλής, Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ο οποίος απαίτησε από τον βουλευτή της ΝΔ να ανακαλέσει:«Να ζητήσετε δημόσια συγγνώμη. Είναι μία κακή στιγμή», ανέφερε χαρακτηριστικά.Ο Κυριαζίδης, ωστόσο, αρχικά αντέδρασε έντονα και αρνήθηκε να ανακαλέσει. ” Υπερήφανα αποχωρώ , δεν διαγράφεται η αλήθεια – Παροδικός ο θρίαμβος των κομματικών μηχανισμών “ Η συνολική τοποθέτηση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου , στην τελευταία του παρέμβαση από το βήμα της Βουλής , δεν περιορίστηκε σε έναν απολογισμό πορείας , αλλά λειτούργησε και ωσ πολιτική παρακαταθήκη , αφήνοντας αιχμές τόσο για την λειτουργία του ΠΑΣΟΚ όσο και για κρίσιμες επιλογές σε υποθέσεις υψηλής σημασίας , όπως οι υποκλοπές .

Ίμια,30 χρόνια μετά:η ατολμία που βαφτίστηκε σύνεση

Ίμια,30 χρόνια μετά:η ατολμία που βαφτίστηκε σύνεση Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος Χρόνος Ανάγνωσης : 4 λεπτά Τριάντα χρόνια μετά τα Ίμια, δεν υπάρχει λόγος για μνημόσυνα, στεφάνια και επετειακές κοινοτοπίες. Υπάρχει μόνο ένας λόγος να επιστρέψει κανείς σε εκείνη τη νύχτα: για να μιλήσει καθαρά για μια χαμένη πολιτική απόφαση που συνεχίζει να παράγει συνέπειες μέχρι σήμερα. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει επιτέλους να ειπωθεί. Γράφω αυτή την αποτίμηση όχι με τη βεβαιότητα του εκ των υστέρων, αλλά ως άνθρωπος που έζησε την κρίση των Ιμίων τη στιγμή που εξελισσόταν και βλέπει σήμερα το αποτύπωμα της.Η κρίση των Ιμίων δεν ήταν απλώς ένα επικίνδυνο επεισόδιο που αποκλιμακώθηκε την τελευταία στιγμή. Ήταν η στιγμή κατά την οποία η Ελλάδα επέλεξε συνειδητά την ασάφεια αντί της ευθύνης, βαφτίζοντας την ατολμία “σύνεση” και τη μη απόφαση “ψυχραιμία “. Από τότε, το τίμημα αυτής της επιλογής το πληρώνει διαρκώς, σε επίπεδο κυριαρχίας, αποτροπής και διεθνούς εικόνας. Κι εδώ ακριβώς έγινε το λάθος. Οι περιβόητες “γκρίζες ζώνες” δεν προέκυψαν ως φυσικό φαινόμενο ούτε ως αναπόφευκτη εξέλιξη. Δεν υπήρχαν πριν τα Ίμια. Δημιουργήθηκαν τη στιγμή που η κρίση έκλεισε χωρίς πολιτικό τέλος, χωρίς καθαρό μήνυμα, χωρίς οριστική απάντηση. Εκείνη η νύχτα δεν άφησε απλώς μια πληγή ανοιχτή, εγκαθίδρυσε ένα προηγούμενο: ότι η ελληνική πλευρά μπορεί να πιεστεί, να υποχωρήσει και να αποδεχθεί την αμφισβήτηση ως “διαχειρίσιμη κανονικότητα”. Από εκεί και μετά, τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Η κρίση του 1996 και το πραγματικό έλλειμμα Όσα συνέβησαν τον Ιανουάριο του 1996 έχουν αναλυθεί πολλές φορές σε επίπεδο γεγονότων: ναυάγιο, σημαίες, στρατιωτικές κινήσεις, αποκλιμάκωση με αμερικανική παρέμβαση. Όμως η εμμονή στην αφήγηση των γεγονότων συσκοτίζει το ουσιώδεις. Το πραγματικό πρόβλημα της κρίσης των Ιμίων δεν ήταν τα λάθη τακτικής ή οι αστοχίες της τελευταίας στιγμής. Ήταν η παντελής απουσία στρατηγικού στόχου. Η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία δεν απάντησαν στο βασικό ερώτημα που οφείλει να απαντά κάθε κράτος όταν εισέρχεται σε κρίση: τι θέλουμε να πετύχουμε; Όχι τι θέλουμε να αποφύγουμε. Όχι πώς θα φύγουμε από το πρόβλημα με το μικρότερο δυνατό κόστος. Αλλά ποιο είναι το πολιτικό αποτέλεσμα που επιδιώκουμε. Χωρίς αυτή την απάντηση, κάθε κίνηση ήταν αναγκαστικά αποσπασματική και φοβική. Η στρατιωτική ετοιμότητα υπήρχε. Οι δυνατότητες υπήρχαν. Αυτό που δεν υπήρχε ήταν η πολιτική απόφαση να τεθεί ένα σαφές όριο και να υποστηριχθεί μέχρι τέλους. Η κρίση αντιμετωπίστηκε όχι ως ζήτημα κυριαρχίας που απαιτούσε λύση, αλλά ως πρόβλημα που έπρεπε απλώς να «μην ξεφύγει». Έτσι, η διαχείριση υποκατέστησε τη στρατηγική. Και η αναβολή βαφτίστηκε υπευθυνότητα. Οι “γκρίζες ζώνες” ως προϊόν της μη απόφασης Οι λεγόμενες “γκρίζες ζώνες” απέκτησαν υπόσταση όχι επειδή αναγνωρίστηκαν διεθνώς, αλλά επειδή δεν αποδομήθηκαν εμπράκτως. Η Ελλάδα αποδέχθηκε σιωπηρά ότι ένα ζήτημα κυριαρχίας μπορεί να παραμείνει ανοιχτό στο όνομα της αποκλιμάκωσης. Αυτό δεν ήταν διπλωματική επιτυχία. Ήταν συνειδητή αποφυγή ευθύνης. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η αμφισβήτηση δεν απορρίφθηκε. Απλώς ανεστάλη. Και ό,τι δεν κλείνει πολιτικά, επιστρέφει γεωπολιτικά. Οι “γκρίζες ζώνες” δεν επιβλήθηκαν μονομερώς, δημιουργήθηκαν από το κενό που άφησε η μη απόφαση. Ένα γκρίζο που αφέθηκε να απλωθεί. Από τα Ίμια στα 12 ναυτικά μίλια Η πιο καθαρή απόδειξη ότι τα Ίμια δεν ήταν μεμονωμένο επεισόδιο βρίσκεται στη στάση της Ελλάδας απέναντι στα 12 ναυτικά μίλια. Ένα απολύτως νόμιμο δικαίωμα, το οποίο εξακολουθεί να μην ασκείται στο Αιγαίο, όχι λόγω νομικών εμποδίων, αλλά λόγω πολιτικού φόβου. Το ζητούμενο τότε – και σήμερα – δεν είναι η σύγκρουση, αλλά η καθαρή πολιτική απόφαση. Το λεγόμενο casus belli δεν είναι νομικό επιχείρημα. Είναι εργαλείο εκφοβισμού. Κι όμως, αρκεί για να παγώσει μια κυριαρχική πράξη. Όχι επειδή δεσμεύει την Ελλάδα, αλλά επειδή το ελληνικό πολιτικό σύστημα φοβάται το κόστος της απόφασης. Αυτό δεν είναι ψυχραιμία, είναι φόβος ευθύνης. Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο από όλα. Η μη άσκηση δικαιωμάτων δεν αποτρέπει τη σύγκρουση. Τη μεταθέτει. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα Το νήμα που ενώνει τα Ίμια του 1996 με το σήμερα δεν είναι η έλλειψη ισχύος. Είναι η μόνιμη απροθυμία ανάληψης ευθύνης. Οι ηγεσίες έμαθαν να επιβιώνουν πολιτικά, όχι να αποφασίζουν ιστορικά. Έτσι, η μη απόφαση έγινε πρακτική και η αναβολή δόγμα. Τα Ίμια δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι παρόν. Είναι η σκιά πίσω από κάθε συζήτηση για όρια και κυριαρχία. Είναι η υπενθύμιση ότι οι μεγάλες ήττες δεν προκύπτουν πάντα από λάθος επιλογές, αλλά συχνά από την επιλογή να μην επιλέξεις. Η ιστορία δεν τιμωρεί εκείνους που τόλμησαν και κρίθηκαν. Τιμωρεί εκείνους που δεν τόλμησαν ποτέ. Και στην περίπτωση των Ίμιων, η ατολμία βαφτίστηκε σύνεση. Και έγινε κρατικό δόγμα, με ιστορικοπολιτικό κόστος που πληρώνουμε ακόμη και σήμερα.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο «Ράδιο Πάντειον»

Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο «Ράδιο Πάντειον» Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή υπήρχε, το έθετε ο ίδιος ο Σόιμπλε. NEWSROOM Χρόνος Ανάγνωσης : 2 λεπτά Διαπραγματεύσεις του 2015, Σόιμπλε και «Ιθάκη», όλα όσα συζήτησε ο Γιάνης Βαρουφάκης στο «Ευ Πολιτεύεσθαι», στην πρώτη του ραδιοφωνική εμφάνιση στο «Ράδιο Πάντειον. Ο πρώην Υπ. Οικονομικών και Γραμματέας του ΜέΡΑ25 συνομίλησε με τον Δημήτρη Μυρογιάννη, την Κυριακή Παραμερίτη, τον Γιώργο Καφετζή και τη Βερονίκη Τριουλίδη.  Στην πρώτη του ραδιοφωνική εμφάνιση στο «Ράδιο Πάντειον» και στο «Ευ Πολιτεύεσθαι», ο Γιάνης Βαρουφάκης, οικονομολόγος και πρώην Υπ. Οικονομικών, έκανε μία αναδρομή στις διαπραγματεύσεις του 2015, με τον τέως Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Αναφερόμενος στην στάση του Γερμανού Υπουργού απέναντι στην μνημονιακή Ελλάδα, ο Γιάνης Βαρουφάκης υποστήριξε ότι, ο γερμανός Υπουργός Οικονομικών, «τσακίζοντας» τη χώρα, επεδίωκε να «δώσει παράδειγμα» στην Γαλλία, η οποία ήθελε να χρησιμοποιήσει το κοινό νόμισμα για την άσκηση ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής. Κατά τον ίδιο, η οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αποτέλεσε παράπλευρη απώλεια στο πλαίσιο της σύγκρουσης Γαλλίας-Γερμανίας για τον έλεγχο του κοινού νομίσματος. Γεγονός που, όπως σημείωσε, αποκαλύπτει μια ευρύτερη δυσλειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.   «Έχεις δίκιο. Με αυτά που σας κάνουμε δεν θα συνέλθετε ποτέ.» Στο ερώτημα του Γιώργου Καφετζή για το αν υπήρξε πράγματι το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, ο Γιάνης Βαρουφάκης απάντησε ότι υπήρχε ξεκάθαρα, αφού το έθετε ο ίδιος ο Σόιμπλε. Όπως ανέφερε, ο τελευταίος θεωρούσε ότι η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να είναι στο ευρώ. Επιπλέον, όπως σημείωσε, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διέθετε δημοσιευμένο σχέδιο για την έξοδο της χώρας από το κοινό νόμισμα, ονόματι «Plan Z». Ο Γιάνης Βαρουφάκης υποστήριξε πως η ένταξη της χώρας στο σκληρό νόμισμα αποτέλεσε εσφαλμένη κίνηση, ωστόσο και η έξοδος από το ευρώ θα είχε ιδιαίτερο κόστος. Όπως τόνισε, δεν θεώρησε ποτέ την αποχώρηση από το κοινό νόμισμα ώς «εύκολη λύση». Η θέση αυτή δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να καταβάλει το κόστος των μνημονίων για να παραμείνει στο ευρώ. Η διαφωνία αυτή με τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, οδήγησε στη παραίτησή του. Ο Γ. Βαρουφάκης εκ ότι εάν τότε είχαμε αποχωρήσει από το ευρώ δεν θα είχαμε κάνει τις μνημονιακές συμφωνίες. «Σώσαμε την Ελλάδα λέγοντας «Ναι» σε όλα, για αυτό η Ελλάδα δεν είναι βιώσιμη.» Αναφερόμενος στην «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα, ο Γιάνης Βαρουφάκης υποστήριξε ότι η περίοδος του δημοψηφίσματος υπήρξε η πρώτη φορά που η κοινή γνώμη, ξέφυγε από τον έλεγχο της ολιγαρχίας των μεγάλων οικογενειών. Όπως τόνισε,το γεγονός αυτό οδήγησε στη στοχοποίηση όλων όσων ήταν συνυφασμένοι με το «όχι» της λαϊκής βούλησης. Στην επιστολή παραίτησής του δηλώνει: «Το μίσος τους θα το φέρω στο πέτο μου σαν μετάλλιο». Στο ίδιο πλαίσιο χαρακτήρισε το νέο βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα ως ένα «ερωτικό γράμμα» προς τους ίδιους ολιγάρχες.  Σχετικά με το βιβλίο και απαντώντας στον Δημήτρη Μυρογιάννη, υποστήριξε ότι η στοχοποίηση από τον πρώην πρωθυπουργό δεν τον επηρεάζει, καθώς τα σχετικά σχόλια, κατά τον ίδιο, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, ερωτώμενος για τον χαρακτηρισμό του ηλεκτρονικού συστήματος πληρωμών ως «κουπόνια» και στον ισχυρισμό ότι ο  Αλέξης Τσίπρας ενημερώθηκε για το παράλληλο σύστημα πληρωμών κοντά στο δημοψήφισμα , υπενθύμισε ότι ο πρώην πρωθυπουργός όχι μόνο το γνώριζε, αλλάτο έθεσε και σαν όρο για να αναλάβει το Υπουργείο Οικονομικών. Ακούστε ολόκληρη την εκπομπή στο Spotify. Επιμέλεια είδησης: Μυρτώ Μεγαλοκονόμου

Περί της κεντροαριστεράς ο λόγος. Όρια, προκλήσεις, ευκαιρίες

Περί της κεντροαριστεράς ο λόγος. Όρια, προκλήσεις, ευκαιρίες. Γράφει ο Γιώργος Καφεντζής Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Η έμπνευση για το παρόν άρθρο προέκυψε από συζήτηση με τον καθηγητή Δημόσιας Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Χάρη Αθανασιάδη, γύρω από τη ρευστότητα του σύγχρονου πολιτικού σκηνικού και τις ανακατατάξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς, τον οποίο ευχαριστώ θερμά για τα γόνιμα ερεθίσματα και τις παρατηρήσεις του. Το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται σε φάση παρατεταμένης και εντεινόμενης ρευστότητας, πρωτίστως στο φάσμα της κεντροαριστεράς αλλά και της άκρας δεξιάς. Από τα νέα εγχειρήματα ξεχωρίζουν η πιθανή επάνοδος του Τσίπρα, η εξίσου πιθανή κίνηση Καρυστιανού και το αναμενόμενο κόμμα Σαμαρά. Από τα παλαιά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επίμονη στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ. Στο ήδη ρευστό πολιτικό σκηνικό προστίθεται και το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, το οποίο, εφόσον υλοποιηθεί, θα συνιστά ευθεία αμφισβήτηση της πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο της δεξιάς. Ένα τέτοιο εγχείρημα δύσκολα μπορεί να διεκδικήσει κυβερνητική προοπτική, μπορεί όμως να προκαλέσει ουσιαστική φθορά στη Νέα Δημοκρατία, αποσπώντας ψηφοφόρους που αποδοκιμάζουν τον τεχνοκρατικό και κεντρώο προσανατολισμό της σημερινής ηγεσίας. Η απήχησή του θα εξαρτηθεί λιγότερο από τη συγκρότηση ενός συνεκτικού προγράμματος και περισσότερο από το αν θα καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια για ζητήματα θεσμών, διαφάνειας και κοινωνικών ανισοτήτων, μετατρέποντάς την σε πολιτική πίεση προς το Μαξίμου. Η είσοδος της Καρυστιανού στην πολιτική σκηνή διαθέτει, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, σημαντική προοπτική. Είναι αλήθεια πως εδράζεται σε ένα υπαρκτό κοινωνικό συναίσθημα: την κόπωση από το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό, την απαίτηση για ηθική ανανέωση και την αναζήτηση κάποιας απροσδιόριστης “αυθεντικής” εκπροσώπησης. Ωστόσο, το μήνυμά του παραμένει ακόμη θολό ενώ η δυνατότητα στελέχωσης και πολιτικής συγκρότησης είναι αβέβαιη. Σε κάθε περίπτωση τα προσωποκεντρικά εγχειρήματα που δεν πλαισιώνονται από άτομα με πολιτική επάρκεια, κοινωνική γείωση και θεσμική εμπειρία, δύσκολα αντέχουν στον χρόνο. Προς το παρόν, η Καρυστιανού ευνοείται από την πολιτική ασάφεια. Όσο η ιδεολογική ταυτότητα της παραμένει θολή, λειτουργεί ως «δοχείο προσδοκιών» για ετερόκλητα ακροατήρια. Σε αυτή την περίπτωση, ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της: όσο πιο κοντά στις εκλογές ιδρύσει κόμμα, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό μπορεί να αποσπάσει, αξιοποιώντας το ηθικό πλεονέκτημα που απόκτησε ως το πρόσωπο των Τεμπών. Αντιθέτως, όσο ξεκαθαρίζει το ιδεολογικό της στίγμα (υπάρχουν ενδείξεις για δεξιά απόκλιση), τόσο αναπόφευκτα θα αρχίσει να χάνει πόντους, καθώς θα αποστασιοποιούνται τμήματα του κεντροαριστερού ακροατηρίου που είχαν προβάλει πάνω της διαφορετικές προσδοκίες. Ανάμεσα στον Τσίπρα και στην Καρυστιανού, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει από οριστική καθήλωση. Παρά τις προσπάθειες ανασύνταξης που έκανε όσο ο ΣΥΡΙΖΑ εξαερωνόταν, η εκλογική του επιρροή παρέμεινε στη ζώνη του 12%. Με τέτοιο ποσοστό εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωση, αλλά όχι τον ηγεμονικό ρόλο στον χώρο της κεντροαριστεράς. Η αδυναμία του να εκφράσει πειστικά μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία το καθιστά ευάλωτο στις πρωτοβουλίες Τσίπρα και Καρυστιανού. Ιδιαιτέρως του Αλέξη Τσίπρα, το κόμμα του οποίου, εάν ιδρυθεί, είναι πολύ πιθανό πως θα αφομοιώσει τα κόμματα που προήλθαν από τον παλιό ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ (Πλεύση Ελευθερίας, Κίνημα Δημοκρατίας, Νέα Αριστερά και τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ), αλλά θα τραβήξει ενδεχομένως και ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα προσπεράσει δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ, αν δηλαδή καταστεί αυτό ο κεντρικός πόλος που θα υποδεχθεί την δυσαρέσκεια των πολιτών από τη διαφθορά, την ακρίβεια και την ατιμωρησία. Η απάντηση θα εξαρτηθεί κυρίως από δυο παράγοντες, κανένας από τους οποίους δεν εξαρτάται από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Ο πρώτος και πιο σημαντικός είναι η δυναμική της Καρυστιανού. Αν παραμείνει στα τωρινά δημοσκοπικά όταν ξεκαθαρίσει ο ιδεολογικός της προσανατολισμός. Ο δεύτερος από τον ίδιο τον Τσίπρα. Αν καταφέρει να πείσει πως δεν αφήνεται σε μια απλή κεντρώα ολίσθηση αλλά φέρνει μια νέα πολιτική πρόταση που απαντάει στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Εν κατακλείδι, ο χώρος της κεντροαριστεράς βρίσκεται μπροστά σε ένα ευρύ φάσμα ενδεχομένων. Η πολυδιάσπαση είναι κρίση για τον χώρο και ταυτόχρονα ευκαιρία για τους νέους παίκτες. Κάποιοι από αυτούς ίσως ξεχωρίσουν, αλλά χωρίς σαφή ιδεολογικό στίγμα, αξιόπιστο πολιτικό προσωπικό και πειστικό αφήγημα εξουσίας, μάλλον θα αποδειχθούν παροδικά φαινόμενα.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ: ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Χρόνος Ανάγνωσης: 1 λεπτό Σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε στην έρευνα «Ψηφιακές υπηρεσίες, τεχνολογία και πολιτικές στάσεις των πολιτών», που διεξάγει ομάδα φοιτητών του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ στα πλαίσια του μαθήματος “Θέματα Εφαρμοσμένης Πολιτικής Ανάλυσης”. Η έρευνα εξετάζει σημαντικές πτυχές της σχέσης των πολιτών με την τεχνολογία, τις ψηφιακές εφαρμογές και τις πολιτικές διαδικασίες αλλά και την στάση των κομμάτων απέναντι στις νέες τεχνολογίες. Η έρευνα περιλαμβάνει ενότητες σχετικά με: Η συμμετοχή σας είναι ανώνυμη και δεν απαιτεί πάνω από λίγα λεπτά. Δείτε το ερωτηματολόγιο και απαντήστε το ΕΔΩ.

Οι Σταθερές Συγκοινωνίες «τρίζουν» – Ένα δί κτυο στα όρια: παλιοί συρμοί, ασυντήρητες σιδηροτροχιές και ένας ακόμη θάνατος που δεν πρέπει να ξεχαστεί…

Οι Σταθερές Συγκοινωνίες «τρίζουν» Ένα δίκτυο στα όρια: παλιοί συρμοί, ασυντήρητες σιδηροτροχιές και ένας ακόμη θάνατος που δεν πρέπει να ξεχαστεί… Χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά Γράφει ο Κωνσταντίνος-Μάριος Ρηγόπουλος Η πολύπαθη Γραμμή 1 Ο θάνατος ενός ακόμη εργαζομένου στο αμαξοστάσιο της ΣΤΑΣΥ το πρωί της Τετάρτης 26 Νοεμβρίου δεν πρέπει να εκληφθεί ως δυσάρεστη έκπληξη. Δεν ήταν ένα ακόμη κοινό εργατικό ατύχημα, αλλά η κορύφωση μιας συστηματικής εγκατάλειψης και φθοράς των σταθερών συγκοινωνιών της Αθήνας, που εδώ και χρόνια εργαζόμενοι, επιβάτες, αλλά και τα ίδια τα περιστατικά αναδεικνύουν καθημερινά. Ο τραγικός θάνατος του αρχιτεχνίτη, που κατέληξε στο Τζάνειο μετά από την καταπλάκωσή του από βαρύ φορτίο, πυροδότησε έκτακτη στάση εργασίας σε Μετρό, Ηλεκτρικό και Τραμ. Ωστόσο, σε πόσες ακόμη απεργιακές κινητοποιήσεις πρέπει να προβούν οι εργαζόμενοι της ΣΤΑΣΥ, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η επικινδυνότητα που επιφυλάσσει η εργασία στις σταθερές συγκοινωνίες; Ήταν 16 Νοεμβρίου 2021 όταν ένας εργαζόμενος, μέλος συνεργείου, σκοτώθηκε επειδή όχημα συντήρησης (rail grinder) που χειριζόταν αντιμετώπισε βλάβη στο σύστημα πέδησης, λίγο μετά την Κηφισιά. Αποτέλεσμα ήταν το όχημα να κατρακυλήσει ανεξέλεγκτο μέχρι την Αττική, όπου συγκρούστηκε με σταθμευμένο συρμό, οδηγώντας στον θάνατο τον άτυχο άνδρα. Όσον αφορά το τροχαίο υλικό της Γραμμής 1, η εικόνα μιλάει από μόνη της. Συρμοί πραγματικά «λιωμένοι» και σάπιοι, με μέσο όρο ηλικίας τα 25 με 30 έτη, βανδαλισμένοι με γκράφιτι, αδυνατούν να φέρουν εις πέρας το έργο τους. Η Γραμμή 1 διαθέτει συνολικά 40 συρμούς, από τους οποίους μόνο οι 20 με 24 κυκλοφορούν, με σκοπό, έστω και στο ελάχιστο δυνατόν, να πραγματοποιούνται τα δρομολόγια. Συνακολούθως εξαιτίας της έλλειψης συρμών καθημερινά υπάρχουν  καθυστερήσεις δρομολογίων ( κάθε 7’00 τις ώρες αιχμής) και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας (κάθε 10’00-15’00). Η τελευταία φορά που στην γραμμή 1 η διέλευση των συρμών πραγματοποιούνταν κάθε  2’ με 3’ λεπτά ήταν κατά την διάρκεια της Ολυμπιάδας της Αθήνας το 2004 όπου και ολοκληρώθηκε και η παραλαβή των πιο «καινούργιων» συρμών 11ης γενιάς. Παρά τις εξαγγελίες για αναβάθμιση των συρμών με την πλήρη ανακαίνιση 14 συρμών 8ης γενιάς ( με έτη κατασκευής 1985-1989) μέσω αντικατάστασης κινητήρων σταθερής τάσης με εναλλασσόμενο ρεύμα, καινούργιο εσωτερικό σαλόνι αναβάθμιση καθισμάτων προσθήκη φωτισμού τύπου led, σύγχρονο σύστημα κλιματισμού κλπ, οι νέοι συρμοί αναμένεται να τεθούν σε κυκλοφορία σταδιακά από το πρώτο εξάμηνο του 2027 και μετά. Ωστόσο ένα ερώτημα που όχι απλά προβληματίζει αλλά τρομάζει το επιβατικό κοινό και τους εργαζόμενους είναι το τι θα συμβεί σε αυτό το μεταβατικό στάδιο καθώς για 1μιση χρόνο σχεδόν το δίκτυο θα συνεχίσει να υπολειτουργεί. Ένα δίκτυο που λειτουργεί «με το ζόρι» Η πραγματικότητα που αποτυπώνεται, με βάση τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, δείχνει ότι το δίκτυο της ΣΤΑΣΥ μόνο ασφαλές δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του News247, στις Γραμμές 2 και 3 του Μετρό, 18 από τους 40 συρμούς που τίθενται στην κυκλοφορία δεν έχουν περάσει την προβλεπόμενη διαδικασία συντήρησης, ενώ μάλιστα 3 συρμοί έχουν ξεπεράσει το όριο προληπτικής συντήρησης κατά 6.700, 6.500 και 6.100 χλμ. αντίστοιχα. Με βάση αυτά τα στοιχεία, 864 τροχοί συρμών αυτή τη στιγμή κινούνται στις ράγες χωρίς την παραμικρή πιστοποίηση ασφαλείας. Αυτή η συστηματική αδιαφορία από τη διοίκηση καθιστά θαύμα το γεγονός ότι δεν έχει παρατηρηθεί κανένας εκτροχιασμός συρμού. Φυσικά, αυτό οφείλεται στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των εργαζομένων και των ηλεκτροδηγών να διατηρούν ,έστω και υπό αυτές τις συνθήκες, το δίκτυο λειτουργικό. Παλιές σιδηροτροχιές – Καθυστερήσεις δρομολογίων Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το δίκτυο του Μετρό παραμένει ζωντανό χάρη στους εργαζόμενούς του. Ωστόσο, το τίμημα αυτής της προσπάθειας αποτυπώνεται δυστυχώς στις καθυστερήσεις των δρομολογίων. Το 2000, όταν ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μετρό της Αθήνας, η συχνότητα διέλευσης των συρμών από τους σταθμούς ήταν 1’30’’–2’00’’. Το 2025, σύμφωνα με τον Αναπληρωτή Υπουργό Μεταφορών, η συχνότητα κυμαίνεται στις ώρες αιχμής στα 4’00’’–4’30’’ λεπτά για τις Γραμμές 2 και 3 αντίστοιχα. Αυτό οφείλεται σε έναν κύριο παράγοντα: σύμφωνα με την «Ελληνικό Μετρό Α.Ε.», τόσο οι συρμοί 1ης γενιάς (Siemens–Alsthom, 1999–2000) όσο και της 2ης (Hyundai Rotem, 2004) και της 3ης (Hyundai Rotem, 2011–2014) διαθέτουν υπηρεσιακή ταχύτητα 80 χλμ./ώρα. Ωστόσο, οι ράγες πάνω στις οποίες κινούνται τα τρένα κυρίως ανάμεσα στους σταθμούς Σεπόλια–Δάφνη (Γραμμή 2) και Μοναστηράκι–Εθνική Άμυνα (Γραμμή 3), έχουν φτάσει το όριο ζωής τους, το οποίο είναι τα 25 έτη, και χρειάζονται άμεσα αντικατάσταση. Παρότι πριν από δύο εβδομάδες ξεκίνησε η διαδικασία συντήρησης στο τμήμα Νέος Κόσμος–Δάφνη, το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου παραμένει σε πολύ κακή κατάσταση, και αλίμονο αν περιμένει η ελληνική κοινωνία έως το τέλος του 2026 για την ολοκλήρωση του έργου, που ανέρχεται στα 7,3 εκατομμύρια ευρώ. Τα στοιχεία που πιστοποιούν την μέγιστη ταχύτητα των συρμών σύμφωνα με τις κατασκευάστριες εταιρείες βρίσκονται εδώ Λόγω αυτού, οι συρμοί μειώνουν την υπηρεσιακή τους ταχύτητα από 80 σε 40 χλμ./ώρα και κινούνται πιο αραιά στο δίκτυο, προκειμένου να μην το επιβαρύνουν περαιτέρω. Και έτσι, εκατομμύρια πολίτες ταλαιπωρούνται καθημερινά, ιδιαίτερα τις ώρες αιχμής, και εικόνες όπως η παρακάτω, στο Σύνταγμα στις 8 το πρωί, γίνονται όλο και πιο συχνό φαινόμενο.

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ Γράφει η Μιχαέλα Κορατζοπούλου Μέσα στο χάος της καθημερινότητας πολλές φορές ξεχνάμε να αναπνεύσουμε, να πατήσουμε το «κουμπί» και να ηρεμήσουμε λίγο το μέσα μας. Πόσο εύκολο είναι, όμως, να ξεχαστούμε και να βρούμε ηρεμία; Μια απάντηση είναι παρατηρώντας την τέχνη γύρω μας! Γιατί υπάρχει παντού! Περπατάμε κάθε μέρα στην τέχνη χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Σκεφτείτε μια μέρα που τρέχατε να προλάβετε μια υποχρέωση, και περάσατε μπροστά από έναν μουσικό του δρόμου. Oι νότες του τραγουδιού πόσο μπορεί να σας ηρέμησαν μέσα στο άγχος; Ίσως, ενώ βιαζόσασταν να σταματήσατε για λίγα λεπτά να ακούσετε αυτό το τραγούδι που σας έφερε τόσες αναμνήσεις στο  μυαλό, ή σκεφτείτε εκείνη την φορά που μπήκατε στο αυτοκίνητο ανοίξατε το ραδιόφωνο και έπαιζε το αγαπημένο σας τραγούδι. Η μουσική λοιπόν είναι μια μορφή τέχνης που ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή μαζί της χωρίς να το καταλαβαίνουμε –ανοίγοντας απλά το κινητό μας, ανοίγοντας απλά το ραδιόφωνο. Περπατάμε λοιπόν μέσα στην τέχνη χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Το βλέμμα μας πέφτει σε μια αφίσα στον τοίχο, σε ένα graffiti που μας κάνει να χαμογελάσουμε ή να προβληματιστούμε. Εδώ συναντάμε την τέχνη της γραφιστικής και της ζωγραφικής. Τα χρώματα που έχουν χρησιμοποιηθεί , η έμπνευση πίσω από ένα εικαστικό ή μια ζωγραφιά μας φέρνουν σε επαφή με την καλλιτεχνική ματιά ενός άλλου ανθρώπου. Η τέχνη συνδέει, συνδέει ανθρώπους, συνδέει συναισθήματα, δημιουργεί γέφυρες επικοινωνίας . Για να καταλάβω τι σημαίνει τέχνη για τους γύρω μου, έκανα μια ερώτηση στις φίλες μου: «Τι είναι για σένα τέχνη;»Η πρώτη φωτογραφία που έλαβα έδειχνε τη θάλασσα.Ύστερα, μια άλλη φίλη μου έστειλε έναν κήπο με λουλούδια.Μπορεί η φύση να θεωρηθεί τέχνη;Γιατί όχι;Πόσες φορές έχουμε δει ένα τοπίο και έχουμε πει: «Είναι λες και βρίσκομαι μέσα σε έναν πίνακα»; Λίγο αργότερα, έλαβα ακόμη μια φωτογραφία —ένα φλιτζάνι καφέ.Μπορεί ο καφές να θεωρηθεί τέχνη;Και πάλι… γιατί όχι;Για πολλούς ανθρώπους, ο καφές είναι κάτι παραπάνω από ένα ρόφημα. Είναι ιεροτελεστία, μια στιγμή που χρειάζονται μέσα στην ημέρα τους.Και, σκεφτείτε, πόσες φορές έχουμε δοκιμάσει κάτι που μας αρέσει και έχουμε πει: «Αυτό είναι τέχνη!»Το ίδιο ισχύει και για το φαγητό. Όπως μου είπε μία φίλη: «Η γεύση είναι τέχνη!» — και έχει δίκιο, αφού δεν είναι λίγοι οι σεφ που δημιουργούν πιάτα τόσο όμορφα, που μοιάζουν με έργα τέχνης. Κι αν το καλοσκεφτούμε, ακόμη και το σπίτι μας μπορεί να είναι τέχνη. Ο τρόπος που το διακοσμούμε , που επιλέγουμε χρώματα, έπιπλα και αντικείμενα, είναι μια δική μας μορφή έκφρασης.Αλλά ας μην πάμε μακριά: Εμείς οι ίδιοι μπορούμε να είμαστε τέχνη, από το πώς συνδυάζουμε τα ρούχα μας μέχρι τον τρόπο που εκφραζόμαστε. Για μένα προσωπικά, όταν ακούω τη λέξη «τέχνη», το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το θέατρο. Οι ρόλοι, οι σχέσεις, η ενδυματολογία, τα σκηνικά — όλα αυτά, για μένα, είναι ο ορισμός της τέχνης. Το θέατρο γεννά συναισθήματα, μας διδάσκει, μας προβληματίζει και μας ταξιδεύει. Είναι μια μορφή τέχνης που αναζητάμε συνειδητά, γιατί μας αγγίζει βαθιά. Σε αυτήν εδώ τη στήλη, λοιπόν, όλα θα περιστρέφονται γύρω από την τέχνη.Γιατί αυτή η στήλη είναι εδώ για να μας θυμίζει πως περπατάμε καθημερινά μέσα στην τέχνη, χωρίς να το καταλαβαίνουμε ή ίσως και να το καταλαβαίνουμε.

Σε αυτή την μηχανή…

Σε αυτή την μηχανή… Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Τις τελευταίες μέρες, περνάνε από το μυαλό μου αρκετές σκέψεις όσον αφορά τον κόσμο γύρω μας. Ένα από τα επίκαιρα θέματα των ημερών μας είναι η γενοκτονία στη Γάζα. Έχουμε ακούσει και δει πολλά, τα οποία θεωρώ ότι είναι άξια ανάλυσης. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ανακοίνωσε μέσω κοινωνικών δικτύων στις 24 Ιουλίου ότι η χώρα του θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον επερχόμενο Σεπτέμβριο. Όπως γίνεται αντιληπτό, η συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί μια πολύ σημαντική εξέλιξη για την επικρατούσα κατάσταση, η οποία ενδέχεται να επιφέρει αλλαγές στις πολιτικές κι άλλων κρατών για το ζήτημα, καθώς η Γαλλία είναι χώρα του G7 και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και πράγματι, μόλις χθες είδαμε μια αλλαγή κατεύθυνσης από την Βρετανία, η οποία όμως είναι βαθιά προβληματική… Γιατί; Ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας, Κιρ Στάρμερ, ανακοίνωσε, χθες, στις 29 Ιουλίου, ότι η χώρα του θα αναγνωρίσει την Παλαιστίνη ως κράτος αν η Ισραηλινή κυβέρνηση δεν λάβει ουσιαστικά μέτρα για να τερματίσει την άθλια κατάσταση στη Γάζα, καταλήξει σε εκεχειρία, καταστήσει σαφές ότι δεν θα υπάρξει προσάρτηση στη Δυτική Όχθη και δεσμευτεί σε μια μακροπρόθεσμη ειρηνευτική διαδικασία που θα οδηγήσει σε μια λύση δύο κρατών. Θα μπορούσε λοιπόν, να κριθεί αντιφατική αυτή η δήλωση καθώς το δικαίωμα ενός λαού στην αυτοδιάθεση και στην αναγνώριση δεν γίνεται να εξαρτάται από τις πράξεις του καταπιεστή του. Όπως καταλαβαίνουμε, αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί διπλωματία και η ειρήνη δεν μπορεί να επιδιωχθεί με εκβιασμούς. Δεν γίνεται μια χώρα με μεγαλύτερη ισχύ να εμποδίζει ή να καθυστερεί την ύπαρξη μιας άλλης. Στη συνέχεια, θα ήθελα να αναφερθώ σε σχόλια ορισμένων οι οποίοι λένε να μιλάμε για την Κύπρο. Γιατί πρέπει το σύνθημα Λευτεριά στη Παλαιστίνη να αναιρεί το Λευτεριά στη Κύπρο; Το σύνθημα της Παλαιστίνης, αυτή τη στιγμή, εκπροσωπεί όλους τους καταπιεσμένους λαούς κι ο σκοπός του είναι να μπει επιτέλους ένα τέλος στην γενοκτονία και να μη ξανασυμβεί σε κανέναν λαό. Μιλάμε λοιπόν για την Παλαιστίνη επειδή εκεί, τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, υπάρχουν σκελετωμένα παιδιά τα οποία πεθαίνουν από την πείνα. Όμως, κάποιες φορές είναι ολοφάνερο ότι όσοι μας λένε να μιλήσουμε για την Κύπρο τώρα, ουσιαστικά μας λένε έμμεσα να μη μιλάμε για την Παλαιστίνη, το οποίο είναι άκρως υποκριτικό. Πώς φαίνεται αυτό; Πριν τρία χρόνια η Ουκρανία δέχτηκε εισβολή και η Ελληνική κυβέρνηση προσέφερε χρήματα, πολιτική στήριξη κι όπλα. Τότε, κανείς δεν ανέφερε για την εισβολή στην Κύπρο. Και κανείς από αυτούς που φωνάζουν για την Κύπρο δεν βγαίνει κάθε μέρα στο Σύνταγμα να ζητήσει και να απαιτήσει από την κυβέρνηση και την διεθνή κοινότητα Λευτεριά στη Κύπρο. Γιατί άραγε; Επειδή καλλιεργείται ρατσισμός, εθνικισμός και επιλεκτική ευαισθησία από διάφορα μέσα προπαγάνδας, γεγονός το οποίο  θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο να συμβαίνει από Έλληνες πολίτες, ενώ έχουμε νιώσει βαθιά στο πετσί μας ως λαός τι σημαίνει γενοκτονία, ξεριζωμός, προσφυγιά και πόλεμος. Ας δώσουμε μια ευκαιρία στην ειρήνη. Χωρίς να κοιτάμε θρησκείες, χρώμα ή εμφάνιση. Εξάλλου, είμαστε όλοι πολίτες αυτού του πλανήτη κι αυτό που μας κάνει ανθρώπους δεν είναι τίποτα άλλο πέρα την ανθρωπιά. Πηγές: iefimerida.gr, Ertnews, Al Jazeera, Euronews