Αμερικανική Αριστερά: Η Έφοδος στο Κατεστημένο

Γράφει ο Άγγελος Κολλάρας , Φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Ανάγνωση : 3 Λεπτά Η αμερικανική Αριστερά παύει σταδιακά να αποτελεί απλώς την προοδευτική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος. Διεκδικεί πλέον να μετατραπεί σε αυτόνομο πόλο κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας, αμφισβητώντας τόσο το οικονομικό κατεστημένο όσο και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Για να κατανοήσει κανείς τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται σήμερα στο εσωτερικό τουΔημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ, οφείλει να ανατρέξει στην ιστορική διαδρομή τηςαμερικανικής Αριστεράς. Από την εποχή της αντιπολεμικής έξαρσης του Βιετνάμ και τηνυποψηφιότητα του Τζορτζ ΜακΓκόβερν το 1972, μέχρι την ιστορική προκριματική εκστρατεία του ελληνοαμερικανού Μάικλ Δουκάκη το 1988, το προοδευτικό ρεύμα των ΗΠΑ πάλευε να αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά κινήματος βάσης. Έκτοτε, η κομματική γραφειοκρατία επέβαλε μια μακρά περίοδο νεοφιλελεύθερης μετριοπάθειας. Σήμερα, όμως, για πρώτη φοράμετά από δεκαετίες, η αμερικανική Αριστερά περνά από τη φάση της διαμαρτυρίας στηδιεκδίκηση της εξουσίας. Το πεδίο της Μάχης : Η Νίκη του Αμπντούλ Ελ- Σαγέντ στο Μίσιγκαν Η επιβεβαίωση αυτής της νέας πολιτικής πραγματικότητας σφραγίστηκε στις προκριματικέςεκλογές του Μίσιγκαν, όπου ο γιατρός και προοδευτικός ακτιβιστής Άμπντουλ Ελ-Σαγέντ πέτυχε μια ιστορική επικράτηση απέναντι στην κεντρώα υποψήφια του κομματικού μηχανισμού, Χέιλι Στίβενς. Η αναμέτρηση αυτή συμπύκνωσε την ουσία του εσωκομματικού πολέμου. Από τη μία πλευρά, η Στίβενς ενισχύθηκε με δεκάδες εκατομμύρια δολάρια από εταιρικά Super PACs και το φιλοϊσραηλινό λόμπι της AIPAC, το οποίο επιχείρησε να εξαγοράσει την εκλογική διαδικασία. Από την άλλη, ο Ελ-Σαγέντ, ακολουθώντας το παράδειγμα της Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ,αρνήθηκε κάθε εταιρική χρηματοδότηση και στηρίχθηκε αποκλειστικά σε μικροδωρεέςψηφοφόρων και εθελοντική δουλειά στο πεδίο. Η νίκη του Ελ-Σαγέντ δεν είναι απλώς μια τοπική επικράτηση, αλλά ένα ηχηρό πλήγμα στην κομματική γραφειοκρατία, αποδεικνύοντας ότι το εταιρικό χρήμα αδυνατεί να ανακόψει τη λαϊκή συσπείρωση. Το Στρατιωτικοβιομηχανικό Σύμπλεγμα Το κεντρικό επίδικο της νέας αμερικανικής Αριστεράς δεν εξαντλείται στην εσωτερική οικονομία, αλλά επεκτείνεται με θάρρος στην εξωτερική πολιτική. Η γενοκτονία στη Γάζα και η συνεχιζόμενη στρατιωτική κάλυψη της κυβέρνησης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ έχουν δημιουργήσει ένα βαθύ ηθικό και πολιτικό ρήγμα. Η προοδευτική πτέρυγα και το κίνημα των DSA απαιτούν την άμεση διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας και των εξοπλιστικών προγραμμάτων προς το κράτος του Ισραήλ, καθώς και τον οριστικό τερματισμό των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολεμικών βιομηχανιών. Το αίτημα είναι σαφές: η άμεση μεταφορά των κρατικών κονδυλίων από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς στην κοινωνική πρόνοια, την παιδεία και την καθολική υγεία μέσω του Medicare for All. Δημοκρατικός Σοσιαλισμός: Εργατικός Έλεγχος και Θεσμική Ανατροπή Πίσω από τα πρόσωπα βρίσκεται ένα συνεκτικό ιδεολογικό πρόγραμμα. Το κίνημα των DSA δενπεριορίζεται σε επιδερμικές μεταρρυθμίσεις, αλλά θέτει στην πράξη το ζήτημα της αλλαγής των σχέσεων παραγωγής. Διεκδικεί τον δημοκρατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και της τεχνολογίας από τους ίδιους τους εργαζόμενους, την ενίσχυση των συνδικάτων, τη δημιουργία εργατικών συνεταιρισμών και την κοινωνικοποίηση κρίσιμων υποδομών όπως η ενέργεια, το φάρμακο και οι ψηφιακές πλατφόρμες. Παράλληλα, η Αριστερά βάζει στο στόχαστρο το ίδιο το πολιτειακό σύστημα των ΗΠΑ, προτείνοντας βαθιές θεσμικές τομές, όπως την κατάργηση ή τη ριζική αναμόρφωση της Γερουσίας ,ενός ανελεύθερου θεσμού που ακυρώνει την πλειοψηφική βούληση, καθώς και τον θεσμικό περιορισμό του συντηρητικού Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η διάσπαση του Κόμματος και η Κατάρρευση του Κέντρου Όλη αυτή η δυναμική προκαλεί μια έντονη διάσπαση στο Δημοκρατικό Κόμμα, καθώς ηπαραδοσιακή ηγεσία προσπαθεί βίαια να κρατηθεί από το νεοφιλελεύθερο status quo, ενώ η βάση απαιτεί δομικό μετασχηματισμό. Όπως η αμερικανική Δεξιά μετασχηματίστηκε ριζικά μέσω του Τραμπισμού-και όπως η ευρωπαϊκή Δεξιά στρέφεται στον σκληρό εθνικιστικό λαϊκισμό-έτσι και η Αριστερά της βάσης δείχνει το δρόμο να εγκαταλείψει τις αυταπάτες της συστημικής μετριοπάθειας. Το παραδοσιακό, γραφειοκρατικό κέντρο πεθαίνει. Ο πολιτικός στίβος του μέλλοντος δεν θα κριθεί στους συμβιβασμούς της ελίτ, αλλά στη μετωπική σύγκρουση ανάμεσα σε μια επιθετική, αντιδραστική Δεξιά και μια ριζοσπαστική, λαϊκή Αριστερά. Η νίκη του Ελ-Σαγέντ είναι ένας οιωνός το 2028 θα είναι η στιγμή της οριστικής αναμέτρησης με το αμερικανικό κατεστημένο.

Κύπρος: Η γενιά που θα σπάσει τα δεσμά και θα κάνει τα σκοτάδια, φως

Γράφει ο Γιάννης Αυξεντίου   Ανήκω στη δεύτερη γενιά των εκτοπισμένων. Μεγάλωσα με τη νοσταλγία μιας πατρίδας που δεν γνώρισα ποτέ όπως την έζησαν οι γονείς και οι παππούδες μου, αλλά την αγάπησα βαθιά μέσα από τις αφηγήσεις τους. Η Αμμόχωστος δεν είναι για μένα απλώς ένας τόπος· είναι μια υπόσχεση επιστροφής, μια μνήμη που κληρονομήθηκε και μετατράπηκε σε ευθύνη. Πενήντα και πλέον χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, η Κύπρος εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες μιας ιστορικής τραγωδίας. Η κατοχή, η προσφυγιά, οι αγνοούμενοι και η διαρκής παραβίαση του διεθνούς δικαίου δεν αποτελούν κεφάλαια ενός κλειστού βιβλίου. Παραμένουν μια ανοιχτή πληγή που δεν επουλώνεται ούτε με τη λήθη ούτε με τη μοιρολατρία. Η ιστορική αλήθεια είναι αδιαπραγμάτευτη. Ταυτόχρονα, όμως, η δική μας γενιά οφείλει να κοιτάξει μπροστά. Το Κυπριακό δεν είναι απλώς ελληνοτουρκική διαφορά, ούτε αποκλειστικά εσωτερικό ζήτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό ζήτημα ειρήνης, δημοκρατίας και σεβασμού της διεθνούς έννομης τάξης. Γι’ αυτό και η επανενωμένη Κύπρος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας αναγκαίος, επώδυνος συμβιβασμός, αλλά ως ένα αισιόδοξο ευρωπαϊκό όραμα: μια ομοσπονδιακή Κύπρος σε μια Ευρώπη που προχωρά προς τη βαθύτερη πολιτική της ενοποίηση, με επίκεντρο τον Άνθρωπο, τα Δικαιώματα και την Αλληλεγγύη. Εδώ ακριβώς συμπυκνώνεται η ουσιαστική διαφορά δύο διαμετρικά αντίθετων αντιλήψεων : • Η παραδοσιακή αντίληψη υποστηρίζει ότι μόνον όταν λυθεί το Κυπριακό θα αξίζει να επενδύσουμε στη νέα γενιά. • Η δική μου οπτική υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο: Το Κυπριακό θα λυθεί μόνο όταν επενδύσουμε πραγματικά στη νέα γενιά. Όταν οι νέοι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι γνωριστούν, συνεργαστούν και οικοδομήσουν σχέσεις ειλικρινούς εμπιστοσύνης πριν κληθούν να συνυπάρξουν σε ένα κοινό κράτος. Η Κύπρος της επόμενης ημέρας δεν μπορεί να χτιστεί πάνω στον φόβο ή την καχυποψία. Πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στην ισότητα, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τον αμοιβαίο σεβασμό. Η νέα γενιά έχει μια ιστορική ευκαιρία να διαμορφώσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ικανό να απαντήσει όχι μόνο στις εκκρεμότητες του παρελθόντος, αλλά και στις μεγάλες προκλήσεις του 21ου αιώνα: την κλιματική κρίση, την τεχνητή νοημοσύνη, τη βιοηθική, τις κοινωνικές ανισότητες. Άλλωστε, ούτε η κλιματική αλλαγή ούτε οι προκλήσεις της εποχής μας αναγνωρίζουν «πράσινες γραμμές». Η επανενωμένη Κύπρος μπορεί να αποτελέσει ένα καινοτόμο ευρωπαϊκό πρότυπο. Όχι μόνο για το πώς επιλύεται μια μακροχρόνια σύγκρουση, αλλά για το πώς οικοδομείται εκ νέου μια δημοκρατία με επίκεντρο τον πολίτη και όχι τον εθνικισμό· μια δημοκρατία που αντλεί τη νομιμοποίησή της από τη συνύπαρξη και όχι από τη διαίρεση. Ένα κράτος στο οποίο το Σύνταγμα δεν θα αποτελεί απλώς ένα θεσμικό κείμενο, αλλά ένα κοινό συμβόλαιο ελευθερίας, ισότητας και αξιοπρέπειας. Όπως τραγουδά ο Διονύσης Σαββόπουλος, «η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία». Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την Ιστορία. Αν δεν διαμορφώσουμε εμείς το μέλλον της Κύπρου, θα συνεχίσουμε σε ένα μέλλον που σχεδιάζουν άλλοι για εμάς. Η επιλογή είναι πλέον στα δικά μας χέρια : είτε θα παραμείνουμε αιχμάλωτοι της διαίρεσης, είτε θα γίνουμε η γενιά που θα σπάσει οριστικά τα δεσμά της κατοχής, οικοδομώντας μια κοινή, ελεύθερη πατρίδα για όλους τους Κυπρίους.   *Ο Γιάννης Αυξεντίου είναι φοιτητής στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, ιδρυτής και executive coordinator του Constitutional Law Lab – CoLLab. Αξίζει επίσης να δεις :

Φώκλαντ ,Χέρι του Θεού και φυγείν Αδύνατον το Πεπρωμένο

Φώκλαντ ,Χέρι του Θεού και φυγείν Αδύνατον το Πεπρωμένο Γράφει ο Γιώργος Καφεντζής Χρόνος Ανάγνωσης : 5 -7 λεπτά Η σπίθα στον Νότιο Ατλαντικό Εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό της 2ας Απριλίου του 1982, ο Χρήστος ήταν μόλις 21 ετών. Ξύπνησε με τον καφέ στο χέρι στο πατρικό του, άνοιξε το ραδιόφωνο και ήρθε αντιμέτωπος με μια είδηση από την άλλη άκρη του πλανήτη που του φάνηκε σχεδόν εξωτική. Μια συστάδα παγωμένων νησιών στον Νότιο Ατλαντικό, τα Φώκλαντ για τους Βρετανούς ή οι νήσοι Μαλβίνας για τους Αργεντίνους, γινόταν το θέατρο μιας απροσδόκητης πολεμικής σύγκρουσης . Τα στρατεύματα της Αργεντινής είχαν εισβάλει στα νησιά, διεκδικώντας μια περιοχή που θεωρούσαν ιστορικά δική τους, και η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ απαντούσε στέλνοντας αμέσως πολεμικό στόλο. Το δίλημμα ενός νέου Έλληνα Για τον νεαρό Χρήστο, η εξέλιξη αυτή προκάλεσε ένα βαθύ και σύνθετο ψυχολογικό ρίγος. Από τη μία πλευρά, η πολιτική συγκυρία ήταν σκοτεινή. Η Αργεντινή βρισκόταν υπό την μπότα μιας αιματοβαμμένης στρατιωτικής δικτατορίας, της χούντας του στρατηγού Λεοπόλντο Γκαλτιέρι, η οποία εφάρμοζε μια εσωτερική πολιτική τρόμου με χιλιάδες εξαφανισμένους πολίτες. Σε μια Ελλάδα που είχε βγει μόλις οκτώ χρόνια πριν από τη δική της μαύρη επταετία και είχε ακόμη νωπές τις πληγές της κυπριακής τραγωδίας και της προδοσίας της δικής της χούντας, η ταύτιση του Χρήστου με ένα δικτατορικό καθεστώς ήταν αδύνατη. Όμως, πίσω από το προπέτασμα καπνού της χούντας του Μπουένος Άιρες, κρυβόταν ένα βαθύτερο ιστορικό δίκαιο που ο Χρήστος το ένιωθε στο «πετσί» του. Ήταν η σύγκρουση με τη Βρετανική Αυτοκρατορία, μια δύναμη που συμβόλιζε , στα μάτια του , μια εποχή αποικιοκρατικής ισχύος και γεωπολιτικών ραδιουργιών . Ο πόλεμος πίσω από τον πόλεμο Όταν οι Βρετανοί βύθισαν το αργεντίνικο καταδρομικό General Belgrano, ένα γεγονός που μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο ιστορικής και πολιτικής συζήτησης, ο Χρήστος στάθηκε κυρίως στους εκατοντάδες νεαρούς κληρωτούς που χάθηκαν στα παγωμένα νερά του Νοτίου Ατλαντικού. Από εκείνη τη στιγμή, η συμπάθειά του στράφηκε προς τον λαό της Αργεντινής, ο οποίος πλήρωνε το βαρύτερο τίμημα ενός πολέμου που είχε αποφασιστεί από τις ηγεσίες. Η τελική ήττα της Αργεντινής και η παράδοση των όπλων τον Ιούνιο του 1982 του άφησαν μια βαθιά αίσθηση πικρίας. Ανεξάρτητα από τη στάση του απέναντι στη χούντα, ένιωθε ότι, ακόμη μία φορά, οι απλοί άνθρωποι ήταν εκείνοι που πλήρωναν το μεγαλύτερο κόστος της ιστορίας. Όταν το ποδόσφαιρο έγινε Ιστορία Τέσσερα χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1986, το σκηνικό μεταφέρθηκε στα γήπεδα του Μεξικού για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Χρήστος, καθισμένος πλέον μπροστά σε μια έγχρωμη τηλεόραση, παρακολουθούσε τον προημιτελικό ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία. Η δικτατορία στο Μπουένος Άιρες είχε καταρρεύσει, ακριβώς ως συνέπεια της ταπείνωσης στα Φώκλαντ, και η χώρα προσπαθούσε να βρει τα βήματά της μέσα στη δημοκρατία, κουβαλώντας όμως ένα τεράστιο συλλογικό τραύμα. Οι μνήμες των χαμένων παιδιών στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού παρέμειναν νωπές . Το παιχνίδι δεν ήταν απλώς ποδόσφαιρο, ήταν μια διπλωματική και ψυχολογική αναμέτρηση δύο λαών που κουβαλούσαν το βάρος της πρόσφατης ιστορίας Το Χέρι του Θεού και η κάθαρση Η στιγμή που ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα πήδηξε ψηλότερα από τον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον και έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα με το χέρι, σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία. Για τον Χρήστο, αυτό που ονομάστηκε το χέρι του Θεού δεν ήταν μια ποδοσφαιρική απάτη. Μέσα στο πλαίσιο της ψυχοϊστορίας, ήταν μια πράξη μεταφυσικής δικαιοσύνης, ένας ισχυρός συμβολισμός . Ήταν η στιγμή που η ευφυΐα της ανάγκης και η αλητεία του δρόμου κατατρόπωσαν την ψυχρή, πειθαρχημένη ανωτερότητα των Άγγλων. Όταν λίγα λεπτά μετά ο Μαραντόνα πέτυχε το γκολ του αιώνα, περνώντας όλη την αγγλική ομάδα, η κάθαρση ολοκληρώθηκε. Ο Μαραντόνα δεν νίκησε απλώς μια ομάδα, έγινε ο λυτρωτής νικητής των ηττημένων και των ταπεινωμένων. Εκείνο το βράδυ, στους ελληνικούς καφενέδες και στα μπαλκόνια, ο Χρήστος πανηγύρισε τη νίκη της Αργεντινής σαν μια καθυστερημένη απάντηση στα κανόνια του 1982. Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά Σήμερα, το 2026, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο και σαράντα χρόνια μετά το έπος του Μεξικού, ο Χρήστος είναι πλέον 65 χρονών. Καθισμένος στον καναπέ του, αναβιώνει τις μνήμες του καθώς το φάντασμα εκείνης της σύγκρουσης επιστρέφει και η Αργεντινή με την Αγγλία διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε έναν φλεγόμενο ημιτελικό Μουντιάλ. Ο Χρήστος βλέπει στο γήπεδο παίκτες που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν συνέβαιναν αυτά τα γεγονότα, όμως το βάρος του παρελθόντος παραμένει ασήκωτο. Για τον λαό της Αργεντινής, η απώλεια των Μαλβίνας παραμένει μια ανοιχτή εθνική πληγή, ένα σύμβολο αποικιοκρατικής αδικίας που διδάσκεται στα σχολεία και που αποτελεί μέρος της συλλογικής μνήμης . Η ήττα του 1982 σήμαινε την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και την ταπείνωση, ενώ η νίκη του 1986 πρόσφερε το μοναδικό αντίδοτο, την απόδειξη ότι η υπερηφάνεια και η ιδιοφυΐα ενός λαού μπορούν να λυγίσουν την αυτοκρατορική ισχύ. Αυτός ο ημιτελικός του 2026 δεν είναι απλώς ένα εισιτήριο για τον τελικό, είναι για τον 65χρονο πλέον Χρήστο η συνέχεια ενός αιώνιου δράματος όπου το ποδόσφαιρο γίνεται το μοναδικό πεδίο όπου η ιστορία μπορεί, έστω και για ενενήντα λεπτά, να ξαναγραφτεί από την πλευρά των πληγωμένων. Οι πληγές που κληρονομούνται Δίπλα του στον καναπέ κάθεται ο γιος του, ένας νεαρός 20 ετών, στην ίδια σχεδόν ηλικία που είχε ο Χρήστος όταν ξέσπασε ο πόλεμος στα Φώκλαντ. Καθώς ο γιος του παρακολουθεί το ματς με τη δική του, σύγχρονη ματιά, ο Χρήστος τον κοιτάζει και σκέφτεται πώς οι κύκλοι της ιστορίας και των γενεών συναντιούνται γύρω από μια μπάλα, συνδέοντας τα παλιά τραύματα του πατέρα με το ζωντανό παρόν του παιδιού του.Και, για ενενήντα λεπτά, το ποδόσφαιρο γίνεται το πεδίο ,όπου οι λαοί ξανασυζητούν με το παρελθόν τους.

Στην Ελλάδα του 2026, η εγκυμοσύνη μίας δημοτικής συμβούλου αντιμετωπίζεται ως ασθένεια 

Στην Ελλάδα του 2026, η εγκυμοσύνη μίας δημοτικής συμβούλου αντιμετωπίζεται ως ασθένεια  Γράφει η Διάνα Βουτυράκου Η δημοτική σύμβουλος στο Δήμο της Αθήνας Διάνα Βουτυράκου γράφει για ένα πολύ σημαντικό κενό που υπάρχει στον υπό διαβούλευση νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης Μια έγκυος γυναίκα στην Ελλάδα του 2026 στερείται τα θεσμικά εργαλεία για να συνδυάσει την επιθυμία της για μητρότητα με τα καθήκοντα της εκλεγμένης δημοτικής συμβούλου. Η τοπική αυτοδιοίκηση λειτουργεί σύμφωνα με τη νομοθεσία όπως ορίζεται από τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (Ν. 3463/2006) και τους Ν. 3852/2010 και Ν. 4555/2018. Στο θεσμικό αυτό πλαίσιο περιγράφονται σαφώς οι υποχρεώσεις των αιρετών δημοτικών συμβούλων, καθώς και το αυστηρό όριο των απουσιών. Ωστόσο, τόσο στον υφιστάμενο κώδικα όσο και στον υπό διαβούλευση νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης, υπάρχει ένα σημαντικό κενό: δεν υφίσταται καμία απολύτως θεσμική πρόβλεψη για την έγκυο δημοτική σύμβουλο. Η μόνη δυνατότητα που δίνεται σήμερα σε μία έγκυο γυναίκα ώστε να μην ξεπεράσει το όριο των τριών (3) συνεχόμενων απουσιών, γεγονός που επιφέρει την έκπτωσή της από το αξίωμα, είναι να αιτηθεί δικαιολογημένες απουσίες προσκομίζοντας ιατρική γνωμάτευση «για λόγους υγείας». Αυτό της δίνει τη δυνατότητα να απουσιάζει όσο καιρό χρειαστεί, όπως θα συνέβαινε και σε μία μακροχρόνια ασθένεια. Για το ελληνικό κράτος δηλαδή, η εγκυμοσύνη και η μητρότητα μίας δημοτικής συμβούλου δεν αποτελούν κοινωνικό δικαίωμα, αλλά αντιμετωπίζονται νομικά όπως μια μακροχρόνια «ασθένεια». Το πρόβλημα δεν εξαντλείται στον προβληματικό ορισμό της εγκυμοσύνης ως «ασθένειας». Ακόμα κι αν μια δημοτική σύμβουλος αιτηθεί και εξασφαλίσει τις δικαιολογημένες απουσίες, το σύστημα την οδηγεί αναγκαστικά στην πλήρη αδράνεια. Η μόνη επιλογή που της δίνεται είναι η φυσική απουσία. Δεν υπάρχει καμία απολύτως μέριμνα ώστε η εγκυμονούσα ή λεχώνα σύμβουλος να μη χάνει τη δυνατότητα εκπροσώπησης των πολιτών που την τίμησαν με την ψήφο τους. Με απλά λόγια: δεν προβλέπεται δικαίωμα εξ αποστάσεως συμμετοχής και ψήφου για την περίοδο εγκυμοσύνης και ανατροφής ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ Η Διάνα Βουτυράκου είναι Δημοτική Σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων με την Ανοιχτή Πόλη 

Υγεία των Γυναικών: Ταμπού ή Κεκτημένο; 

Υγεία των Γυναικών: Ταμπού ή Κεκτημένο;  Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Πριν 39 χρόνια στην Κόστα Ρίκα πραγματοποιήθηκε η πέμπτη Διεθνής Συνάντηση για την Υγεία των Γυναικών η οποία έμελλε να είναι ιστορική, καθώς τότε καθορίστηκε η 28η Μαΐου ως η Διεθνής Ημέρα Δράσης για την Υγεία των Γυναικών.   39 χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε ότι η ισότητα στην υγεία έχει κατακτηθεί; Η ημέρα αυτή είναι εδώ για να μας θυμίσει πως η πρόσβαση στην υγεία είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο. Εκατομμύρια γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες τόσο με την οικονομική ανισότητα όσο και με τα στερεότυπα γύρω από τα “γυναικεία” ζητήματα υγείας. Από τη φτώχεια περιόδου και την υπερφορολόγηση προϊόντων περιόδου μέχρι την ιατρική περιθωριοποίηση.   Είναι τα προϊόντα περιόδου είδη πολυτελείας;  Παρά την Ευρωπαϊκή Σύσταση της 15ης Ιανουαρίου του 2019, όπου καλεί όλα τα κράτη-μέλη να μειώσουν ή να καταργήσουν τον φόρο στα εμμηνορροϊκά προϊόντα (σερβιέτες, ταμπόν, κύπελλα, εσώρουχα περιόδου), ο φορολογικός συντελεστής του ΦΠΑ στην Ελλάδα παραμένει στο 24%, καθιστώντας τα προϊόντα αυτά είδος πολυτελείας. Παράδοξο, από τη στιγμή που πρόκειται για την κάλυψη μιας βιολογικής ανάγκης και όχι για κάτι που οι ίδιες οι γυναίκες επέλεξαν να έχουν. Σύμφωνα με τον ΜΚΟ It’s Just Period, εκτιμάται πως η μείωση του ΦΠΑ θα κοστίσει στον προϋπολογισμό περίπου 12,3 εκατ. ευρώ ετησίως, δηλαδή, μόλις το 0,021% των ετήσιων φορολογικών εσόδων του κράτους. Ήδη 14 χώρες της Ε.Ε. έχουν προβεί στη μείωση του ΦΠΑ, ενώ η Κύπρος είχε θέσει τον φορολογικό συντελεστή στο 5% από το 2007 και από το 2023 συγκαταλέγεται στις χώρες που εφαρμόζουν μηδενικό ΦΠΑ στα προϊόντα γυναικείας υγιεινής.   Το κράτος από την μεριά του έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα και έχει αναγνωρίσει πως η πρόσβαση σε προϊόντα περιόδου δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά βασική ανάγκη δημόσιας υγείας, μέσα από πιλοτικά προγράμματα, όπως το πρόγραμμα «ΡΙΣΠΕΚΤ στο Σώμα σου. Μιλάμε ανοιχτά για την περίοδο», προσπαθώντας να ενημερώσει παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς πάνω στο ζήτημα της περιόδου και να καταρρίψει οποιαδήποτε ταμπού. Ωστόσο, τίποτα δεν τελειώνει εκεί. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η φτώχεια περιόδου (period poverty) επηρεάζει το 10% των γυναικών με έμμηνο ρύση.   Τι είναι η φτώχεια περιόδου;  Η φτώχεια περιόδου είναι μια κατάσταση κατά την οποία μια γυναίκα με έμμηνο ρύση αδυνατεί να έχει πρόσβαση σε βασικά προϊόντα περιόδου, είδη υγιεινής και ασφαλείς χώρους υγιεινής. Και όχι δεν είναι φαινόμενο μιας τριτοκοσμικής χώρας. Σύμφωνα με την έρευνα της MRB, 1 στις 10 γυναίκες δεν μπορεί να αγοράσει προϊόντα περιόδου για τον εαυτό της και καταλήγει σε αυτοσχέδια μέσα, ενώ 2 στις 10 γυναίκες έχουν παραλείψει κάποια άλλη βασική αγορά προκειμένου να καταφέρουν να αγοράσουν προϊόντα περιόδου. Ο κίνδυνος για την υγεία της γυναίκας και ο κοινωνικός της αποκλεισμός είναι κάποιες από τις συνέπειες που φέρνει η φτώχεια περιόδου. Για πόσο ακόμα τα ζητήματα που αφορούν το γυναικείο σώμα θα αντιμετωπίζονται με απαξίωση;  Μια γυναίκα που ζει κάτω από αυτές τις συνθήκες πόσο εύκολα θα ζητήσει βοήθεια; Η περίοδος πάντα αντιμετωπίζεται ως ένα ζήτημα ταμπού. Όλοι γνωρίζουν την ύπαρξη της, αλλά κανείς δεν μιλά ανοιχτά γι’ αυτή. Από μικρές μαθαίνουμε να κρύβουμε τις σερβιέτες λες και πρόκειται για κάτι παράνομο, να μιλάμε για την περίοδο σαν να πρόκειται για κρατικό μυστικό, τα κατάλοιπα που θέλουν την περίοδο ως κάτι ντροπιαστικό και βρώμικο παραμένουν και το γυναικείο σώμα υποτιμάται.   Πολλές γυναίκες διστάζουν ακόμα και να ζητήσουν ιατρική βοήθεια γιατί τα συμπτώματα τους θεωρούνται ασήμαντα και “φυσιολογικά”, με αποτέλεσμα πολλές παθήσεις να μένουν αδιάγνωστες. Ισχυρό παράδειγμα είναι το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (PCOS), όπου σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 70% των γυναικών που πάσχουν παραμένει αδιάγνωστο. Είναι σημαντικό να επισημανθεί πως ο τίτλος της πάθησης θεωρούνταν παραπλανητικός για πάρα πολλά χρόνια και για αυτό και πρόσφατα μετονομάστηκε σε Πολυενδροκρινικό Μεταβολικό Σύνδρομο Ωοθηκών (PMOS). Η αλλαγή αυτή θεωρείται μια πρώτη δικαίωση για την γυναικεία υγεία και φέρνει μια ελπίδα για πιο άμεσες διαγνώσεις και σωστή αντιμετώπιση. Καθώς για χρόνια η επιστημονική κοινότητα αντιμετώπιζε τη γυναικεία υγεία σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τα ζητήματα που αφορούσαν την τεκνοποίηση.   39 χρόνια μετά την καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας Δράσης για την Υγεία των Γυναικών τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η υγεία των γυναικών χρειάζεται δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, αλλά και ουσιαστικές πολιτικές αποφάσεις προκειμένου να σπάσει κάθε προκατάληψη και να δοθεί η προσοχή που αξίζει.   

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Η ΡΕΑΛ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Η ΡΕΑΛ  Υπάρχουν rivalries που ξεπερνούν το ίδιο το παιχνίδι. Το Ολυμπιακός-Ρεάλ Μαδρίτης έχει εξελιχθεί πλέον, σε μία από τις πιο ιστορικές μονομαχίες στη σύγχρονη ιστορία της διοργάνωσης της Euroleague.  Ο Ολυμπιακός φτάνει για 10η φορά στον τελικό της Εuroleague, έχοντας συνολικά συμπληρώσει 14 παρουσίες σε Final Four, εκ των οποίων οι 5 είναι συνεχόμενες συμμετοχές από το 2022 έως το 2026 – ένα από τα σημαντικότερα σερί σταθερότητας, για τα δεδομένα της σύγχρονης εποχής της διοργάνωσης.   Στους μισούς τελικούς της ιστορίας του, ο Ολυμπιακός βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Ρεάλ Μαδρίτης -γεγονός που προκαλεί εντύπωση, καθώς πρόκειται για ένα πραγματικά αδιανόητο στατιστικό. Πέντε τελικοί απέναντι στη «Βασίλισσα της Ευρώπης». Ένας τελικός που πλέον μοιάζει να γίνεται κομμάτι της ίδιας της ιστορίας της Euroleague.   Η πρώτη μεγάλη πληγή για την ομάδα του Ολυμπιακού ήρθε το 1995 στη Σαραγόσα, όπου η Ρεάλ νίκησε 73-61 και στέρησε από τον Ολυμπιακό την ευκαιρία κατάκτησης του πρώτου του ευρωπαϊκού κυπέλλου. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να αλλάξει η ιστορία, όμως άλλαξε και μάλιστα με μυθικό τρόπο.   Συγκεκριμένα, άλλαξε το 2012. Τότε που ο Ολυμπιακός γύρισε το σκορ του παιχνιδιού από το -19, απέναντι στην ΤΣΣΚΑ, κατακτώντας μία από τις πιο ιστορικές Euroleague όλων των εποχών, με το πεταχτάρι του Γιώργου Πρίντεζη να μένει στην ιστορία της ευρωπαϊκής διοργάνωσης.   Το back-to-back ολοκληρώθηκε το 2013 στο Λονδίνο, απέναντι στη Ρεάλ. Παρά το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός βρέθηκε πίσω ακόμα και με 17 πόντους, κατάφερε να κατακτήσει το παιχνίδι, πετυχαίνοντας μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές που έχουν γίνει ποτέ σε τελικό της Euroleague.   Ωστόσο, από εκείνον τον τελικό και μετά, η Ρεάλ μετατράπηκε σε εφιάλτης για τους «ερυθρόλευκους»…    Το 2015, μέσα στη Μαδρίτη, η «Βασίλισσα» πήρε τον τελικό και στέρησε ξανά το τρόπαιο από τον Ολυμπιακό. Το 2023, ίσως να ήταν η πιο σκληρή στιγμή όλων. Στον τελικό του Κάουνας, η Ρεάλ στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα, με το buzzer beater του Sergio Llull, κατακτά την Euroleague μέσα από τα χέρια του Ολυμπιακού, αφήνοντας τον μία ανάσα μακριά από την κατάκτηση του 4ου ευρωπαϊκού τροπαίου. Ένα χρόνο αργότερα, η Ρεάλ αποκλείει ξανά τον Ολυμπιακό στον ημιτελικό του Final Four, στο Βερολίνο.   Έτσι, το σκορ μεταξύ των δύο ομάδων διαμορφώνεται μέχρι στιγμής σε 3-1, υπέρ της Ρεάλ, με τον Ολυμπιακό να ψάχνει να δώσει τη δική του απάντηση, στον σημερινό τελικό.   Ο Ολυμπιακός κυνηγά το 4ο ευρωπαϊκό του απέναντι στη Ρεάλ -την ομάδα που του το έχει στερήσει περισσότερες φορές από κάθε άλλη- πρώτη φορά παίζοντας σε ελληνικό έδαφος, όπως αντίστοιχα συνέβη πριν 11 χρόνια, όταν ο Ολυμπιακός έπαιξε κόντρα στη Ρεάλ στη Μαδρίτη. Μεγάλες Αναμετρήσεις Ολυμπιακού-Ρεάλ: 1995: Τελικός στη Σαραγόσα. Η Ρεάλ κερδίζει 73-61 και στερεί από τον Ολυμπιακό το πρώτο του ευρωπαϊκό. 2013: Τελικός στο Λονδίνο. Ο Ολυμπιακός κάνει την ανατροπή και από το -17, νικά 100-88 και παίρνει back-to-back Euroleague. 2015: Τελικός στη Μαδρίτη. Η Ρεάλ κερδίζει 78-59 και στερεί για ακόμη μία φορά το κύπελλο από τον Ολυμπιακό. 2023: Τελικός στο Κάουνας. Ρεάλ-Ολυμπιακός 79-78, ώσπου η Ρεάλ με buzzer beater του Sergio Llull στέφεται νικήτρια. 2024: Ημιτελικός Final Four, στο Βερολίνο. Η Ρεάλ νικά 87-76 και αποκλείει τον Ολυμπιακό. 2026: Πέμπτος τελικός μεταξύ των δύο ομάδων. Το μεταξύ τους σκορ μέχρι στιγμής είναι διαμορφωμένο σε 3-1, υπέρ της Ρεάλ. Μένει να δούμε, αν ο Ολυμπιακός θα καταφέρει να κάνει το σκορ 3-2 και να πανηγυρίσει την κατάκτηση του 4ου ευρωπαικού κυπέλλου, απέναντι στη Ρεάλ.

«Από ψυχής» η χορογραφία που συγκίνησε τη Fan Zone του Final Four στο Ζάππειο»

Λίγο πριν από το τζάμπολ του του τελικού Final Four της EuroLeague, το Ζάππειο έχει μετατραπεί  σε σημείο γιορτής για το ευρωπαϊκό μπάσκετ μέσα από τη Fan Zone του EuroLeague Athens 2026.Ξεχωριστή στιγμή των εκδηλώσεων αποτέλεσε το χορευτικό performance που επιμελήθηκαν οι Βερόνικα Σγαρδέλη  και Άννα Γάλαρη, σκορπίζοντας χαμόγελα, ενέργεια και συγκίνηση στον κόσμο που βρέθηκε στη διοργάνωση. Χθες,μίλησαν αποκλειστικά στο Ευ Πολιτεύεσθαι και τον Κυριάκο Μιχαλάκη για την εμπειρία τους στη Fan Zone, τη δύναμη της τέχνης και του χορού σε μια τόσο μεγάλη αθλητική γιορτή! «Η χορογραφία βγήκε περισσότερο από ψυχής και όχι τόσο χορογραφικά » Η Άννα και η Βερόνικα μίλησαν για τη χορογραφία που συγκίνησε το κοινό , εξηγώντας πως η εμφάνιση τους βασίστηκε περισσότερο στο συναίσθημα και στην ψυχή παρά σε μία αυστηρά δομημένη προετοιμασία.Όπως, δήλωσαν κάθε φορά είναι διαφορετική χορογραφία , γιατί πάντα βάζουμε και το κομμάτι του αυτοσχεδιασμού , ανάλογα με το κόσμο και το κοινό που έχουν απέναντι. ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

Αλέξης Τσίπρας από το Unmute Now: “Να οργανωθεί κίνημα ώστε όλοι οι νέοι να μπορούν να ψηφίζουν” Έγινε αναφορά στο Ευ Πολιτευέσθαι !

Αλέξης Τσίπρας από το Unmute Now: “Να οργανωθεί κίνημα ώστε όλοι οι νέοι να μπορούν να ψηφίζουν” Στο Κλακάζ επί της οδού Αβραμιώτου, βρέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας συμμετέχοντας στις εργασίες του UnmuteNow, όπου συνομίλησε με νέους ανθρώπους για ζητήματα δημοκρατίας, κοινωνικών ανισοτήτων και πολιτικής συμμετοχής.Ο πρώην πρωθυπουργός στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη ενεργοποίησης των νέων ανθρώπων, τονίζοντας πως απαιτείται μια διαφορετική προοπτική απέναντι στις κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες που βιώνει η νέα γενιά. Κλείνοντας την τοποθέτηση του, απηύθυνε κάλεσμα για τη συγκρότηση ενός κινήματος που, όπως είπε, δεν θα αφορά μόνο συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις, αλλά την ίδια την υπεράσπιση του δικαιώματος των νέων να συμμετέχουν στις εκλογές «Νομίζω ότι θα πρέπει να οργανώσετε εσείς, όχι εμείς, ένα κίνημα που δεν θα αφορά την προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών θέσεων, αλλά την υπεράσπιση της ανάγκης οι νέοι να μπορούν να πάνε να ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές» ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο γεγονός ότι οι εκλογικές αναμετρήσεις πραγματοποιούνται συχνά μέσα στη τουριστική σεζόν, περίοδο κατά την οποία χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι και φοιτητές βρίσκονται μακριά από τον τόπο όπου ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα.«Ζούμε το εξής παράδοξο. Επιλέγονται οι ημερομηνίες των εκλογών μέσα στη σεζόν. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι βρίσκονται μακριά από τις εστίες τους και δεν μπορούν να ψηφίσουν», σημείωσε, αφήνοντας αιχμές πως αυτό δεν είναι τυχαίο.Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επιστολική ψήφο για τους απόδημους Έλληνες, λέγοντας πως ενώ δόθηκε η δυνατότητα ψήφου σε πολίτες τρίτης και τέταρτης γενιάς που ζουν στο εξωτερικό, δεν έχει βρεθεί ακόμη τρόπος να διευκολυνθούν νέοι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα.«Βρέθηκε ο τρόπος της επιστολικής ψήφου για όσους ζουν στο Σικάγο, και σωστά. Αλλά αυτοί οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι που ζουν εδώ εργάζονται εδώ και βιώνουν αυτές τις συνθήκες, να μην έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν;» Ο ίδιος κάλεσε σε μια «μεγάλη καμπάνια» ώστε να αναδειχθεί, όπως είπε, αυτή η αδικία και να διασφαλιστεί ότι κανένας νέος άνθρωπος δεν θα στερείται τη δυνατότητα συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία λόγω εργασίας ή οικονομικών συνθηκών. Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΤΟΔΡΗ ,ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΥ ΠΟΛΙΤΕΥΕΣΘΑΙ ΣΤΟ UNMUTE NOW  

Το Ευ Πολιτεύεσθαι ως case study στον πολιτικό διάλογο

Το Ευ Πολιτεύεσθαι ως case study στον πολιτικό διάλογο Πώς το Ευ Πολιτεύεσθαι άλλαξε τον πολιτικό διάλογο στα δημόσια πανεπιστήμια και ο θεσμός που πρέπει να γίνει συνήθεια  Γράφει ο Κυριάκος Μιχαλάκης Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά Τη Δευτέρα (11/5) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο πραγματοποιήθηκε το debate μεταξύ όλων των φοιτητικών παρατάξεων, σπάζοντας ένα ταμπού που επικρατούσε για χρόνια και φέρνοντας στο προσκήνιο μια νέα αντίληψη και λογική. Μια λογική που θα έπρεπε να ακολουθηθεί από όλους και να γίνει ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Το Ευ Πολιτεύεσθαι έκανε κάτι που μέχρι πρότινος έμοιαζε αδύνατο: να ενώσει ανθρώπους από διαφορετικές παρατάξεις, με ιδεολογικές και ταξικές διαφορές, και να τους βάλει στο ίδιο τραπέζι. Να επικοινωνήσουν. Να συζητήσουν. Να προτείνουν. Να εκφράσουν ελεύθερα τις ιδέες τους και να παρουσιάσουν τόσο το πρόγραμμά τους όσο και τις θέσεις τους. Φαίνεται αυτονόητο αυτό που λέω; Ναι, κανονικά θα έπρεπε. Δυστυχώς όμως, το “θα έπρεπε” και το τι πραγματικά ισχύει στην Ελλάδα είναι δύο τελείως διαφορετικές πραγματικότητες. Κι όμως, το Ευ Πολιτεύεσθαι έδειξε τον δρόμο προς αυτό που οφείλουν να εκφράζουν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα: την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τον διάλογο, την επιχειρηματολογία και την εξέλιξη. Και κυρίως — κατά τη γνώμη μου — τη συμπεριληπτικότητα και την ανοιχτή «πόρτα» προς όλους. Το γεγονός ότι στο debate ακούστηκαν όλες οι φωνές — ακόμη και μη εκλεγμένων δυνάμεων — δείχνει πολλά για το πώς πρέπει να λειτουργεί ο δημόσιος διάλογος. Και είναι κάτι που θα έπρεπε να εξεταστεί σοβαρά ακόμη και από την κεντρική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, το debate απέδειξε και κάτι ακόμη, που για χρόνια παρουσιαζόταν σχεδόν ως αδύνατο: την ομαλή συνύπαρξη όλων των φοιτητικών παρατάξεων στον ίδιο χώρο. Για χρόνια ακούγαμε ότι είναι αδύνατο να συνυπάρχουν μέσα στα πανεπιστήμια δυνάμεις με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις. Κι όμως, αποδείχθηκε ότι όχι μόνο μπορούν να συνυπάρξουν, αλλά και να συνομιλήσουν πολιτισμένα. Πώς γίνεται αυτό; Είναι πολύ απλό. Όταν δεν αποκλείεις κανέναν και σέβεσαι τα πιστεύω του άλλου — ακόμη κι αν δεν τα ασπάζεσαι — τότε μπορείς να δημιουργήσεις ένα υγιές και πολιτισμένο περιβάλλον, μέσα σε ένα σωστό πλαίσιο. Και πολλές φορές το αποτέλεσμα ξεπερνά ακόμη και τις προσδοκίες σου. Αν κάτι ξεχωρίζει το Ευ Πολιτεύεσθαι από άλλες κοινότητες, είναι ότι καινοτομεί, δημιουργεί και πιστεύει πραγματικά στον διάλογο και στην ελευθερία της έκφρασης, χωρίς κρυφή ατζέντα. Οι πρωτοβουλίες του αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το παράδειγμα που έδωσε στις 11 Μαϊου με το debate είναι κάτι που αξίζει να αποτελέσει σημείο αναφοράς για όλους. Να διευρύνουν τον τρόπο σκέψης τους και να κατανοήσουν την σημασία της δημοκρατίας, της συμμετοχικότητας και της ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης. Ας ελπίσουμε πως αυτή ήταν μόνο η αρχή και πως τέτοιες πρωτοβουλίες θα συνεχιστούν, ώστε τα φοιτητικά — αλλά και γενικότερα τα πολιτικά — debates να καθιερωθούν ως πραγματικός θεσμός και όχι ως ένα περιστασιακό γεγονός.

Εκδήλωση – συζήτηση: «Η υπεράσπιση των δημόσιων δωρεάν μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών».

NEWSROOM Εκδήλωση – συζήτηση: «Η υπεράσπιση των δημόσιων δωρεάν μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών».Ο σύλλογος μελών ΔΕΠ του Παντείου Πανεπιστημίου προσκαλεί σε εκδήλωση – συζήτηση με θέμα την υπεράσπιση των δημόσιων δωρεάν μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί σήμερα Δευτέρα 18 Μαΐου στις 14:00, στο αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας ΙΙ», στο νέο κτήριο του Παντείου Πανεπιστημίου. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, έχουν προσκληθεί να τοποθετηθούν εκπρόσωποι των φοιτητικών συλλόγων, του ΕΔΙΠ και του διοικητικού προσωπικού, καθώς και η πρύτανης και οι κοσμήτορες του πανεπιστημίου.