Humanity Greece και Debate House στο «Ευ Πολιτεύεσθαι»: από την αλληλεγγύη στη δύναμη του διαλόγου

«Ευ Πολιτεύεσθαι» στο Ράδιο Πάντειον στις 4 Νοεμβρίου 2026, με βασικά θέματα το Humanity Greece, το Debate House, τον εθελοντισμό και τον δημόσιο διάλογο. Περιλαμβάνει επίσης ανάλυση των αμερικανικών midterms και συζήτηση για την εμπειρία Erasmus στο Ανόβερο.

Ρεπορτάζ της Καθημερινής «Δεν είμαστε απόντες »

«Δεν θα είμαστε απόντες»

Πόσο εύκολο είναι να βρεις δουλειά στον τομέα σου μετά τις σπουδές; Και τι χρειάζεται σήμερα για να μπορείς να ζεις αξιοπρεπώς;

Ο Γιώργος Τασιόπουλος και η Θεοδώρα Δίελα, φοιτητές και μέλη του «Ευ Πολιτεύεσθαι», μιλούν στην Καθημερινή και τη δημοσιογράφο Αλεξία Καλαϊτζή για όσα τους απασχολούν όταν σκέφτονται το μέλλον τους.

Από την οργή στην κάλπη: η γενιά που διεκδικεί την αλλαγή

Από την οργή στην κάλπη: η γενιά που διεκδικεί την αλλαγή Το αποτέλεσμα, το πολιτικό σύστημα και η επόμενη ημέρα της φοιτητικής λίστας Εκλογικό Παρατηρητήριο | Ευ Πολιτεύεσθαι Χρόνος Ανάγνωσης :4 Λεπτά Πώς μετατρέπεται ένα κίνημα διαμαρτυρίας σε δύναμη διακυβέρνησης ; Στη Σερβία , η φοιτητική λίστα μετέφερε τη διεκδίκηση λογοδοσίας από τις κινητοποιήσεις στην κάλπη , εξασφαλίζοντας κοινοβουλευτική πλειοψηφία . Τι έβγαλε η κάλπη; Στα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν στις 26 Οκτωβρίου , η φοιτητική  λίστα συγκεντρώνει 52,71% και 140 από τις 250 έδρες της Εθνοσυνέλευσης. Ο συνδυασμός «Aleksandar Vučić – United Serbia», με βασικό κορμό το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα SNS ακολουθεί με 39,17% και 104 έδρες.. Σε επίπεδο πολιτικής συμμετοχής από το τη προηγούμενη κάλπη του 2023 σημειώθηκε  αύξηση 10,9 ποσοστιαίων μονάδων. Δηλαδή, περίπου επτά στους δέκα εγγεγραμμένους προσήλθαν στην κάλπη, έναντι περίπου έξι στους δέκα στην προηγούμενη αναμέτρηση.  Από το Νόβι Σαντ στην πολιτική εκπροσώπηση Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν μετά κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νοβι Σαντ , την 1η Νοεμβρίου 2024, με τελικό απολογισμό 16 νεκρούς.Στο επίκεντρο βρέθηκαν η διευρεύνηση των ευθυνών , η διαφθορά και η λειτουργία των κρατικών θεσμών . Τι σημαίνει «φοιτητική λίστα» και πώς εκλέγονται οι βουλευτές στη Σερβία ; Το κίνημα συγκρότησε εκλογική λίστα με υποψήφιους που επιλέχθηκαν μέσα από φοιτητικές συνελεύσεις .Περιλάμβανε πανεπιστημιακούς ,γιατρούς ,καλλιτέχνες και άλλους επαγγελματίες , ενώ οι ίδιοι οι φοιτητές δεν συμμετείχαν ως υποψήφιοι .Η «φοιτητική λίστα » δεν ήταν ψηφοδέλτιο φοιτητών !Ο χαρακτηρισμός «φοιτητική » αφορά επομένως , την προέλευση και τη συγκρότηση της πρωτοβουλίας , όχι τη φοιτητική ιδιότητα των προσώπων που εκλέγονται . Στη Σερβία , οι ψηφοφόροι επιλέγουν εκλογική λίστα χωρίς σταυρός προτίμησης .Ολόκληρη η χώρα αποτελεί μία εκλογική περιφέρεια και οι εφέτες κατανέμονται με βάση το πανεθνικό αποτέλεσμα .Οι υποψήφιοι εκλέγονται με την προκαθορισμένη σειρά τους : αν μια λίστα κερδίσει 40 έδρες , εκλέγονται οι πρώτοι 40 υποψήφιοι της . Ποια ζητήματα χώρισαν τις δύο πλευρές; Η καταπολέμηση της διαφθοράς, η ανεξαρτησία των θεσμών και η λογοδοσία αποτέλεσαν κεντρικά θέματα της εκλογικής αντιπαράθεσης .Η φοιτητική λίστα έθεσε επίσης ως προτεραιότητες την εκπαίδευση και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου . Πώς σχηματίζεται κυβέρνηση στη Σερβία ; Η Σερβία διαθέτει κοινοβουλευτικό σύστημα με άμεσα εκλεγμένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας .Ο πρόεδρος προτείνει υποψήφιο πρωθυπουργό μετά από διαβουλεύσεις με τις εκλεγμένες λίστες .Για την εκλογή κυβέρνησης απαιτούνται τουλάχιστον 126 από τις 250 ψήφους. Ελλάδα, Γαλλία και Σερβία: ο ρόλος του προέδρου και η εκλογή των βουλευτών Στη Σερβία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται απευθείας από τους πολίτες , ενώ στην Ελλάδα από τη Βουλή .Και στις δύο χώρες , ο πρωθυπουργός διευθύνει την κυβέρνηση , η οποία χρειάζεται την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου . Στη Γαλλία , ο επίσης άμεσα εκλεγμένος πρόεδρος διαθέτει ισχυρότερες αρμοδιότητες , όπως ο διορισμός του πρωθυπουργού , η προεδρία του υπουργικού συμβουλίου και η διάλυση της Εθνοσυνέλευσης .Γ’αυτό το σύστημα χαρακτηρίζεται ημι-προεδρικό .Διαφέρει και η εκλογή των βουλευτών : στη Σερβία υπάρχει εκλογή των βουλευτών : Στη Σερβία υπάρχει μια ενιαία εκλογική περιφέρεια με κλειστές λίστες χωρίς σταυρό προτίμησης κατά κανόνα , ενώ στη Γαλλία οι βουλευτές εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες με σύστημα δύο γύρων .  Γιατί παραιτήθηκε ο Βούτσιτς; Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς παραιτήθηκε από την προεδρία στις 27 Σεπτεμβρίου 2026, επιδιώκοντας να αναλάβει την πρωθυπουργία εάν το στρατόπεδό του εξασφάλιζε την απαιτούμενη κοινοβουλευτική στήριξη.  Είχε εκλεγεί πρόεδρος το 2017 και το 2022.Το σερβικό Σύνταγμα προβλέπει πενταετή προεδρική θητεία και επιτρέπει την εκλογή του ίδιου προσώπου στο αξίωμα το πολύ δύο φορές .Δεν μπορούσε, επομένως , να διεκδικήσει τρίτη προεδρική θητεία , μπορούσε όμως να επιστρέψει στην πρωθυπουργία . Ποιος συζητείται για πρωθυπουργός; Η φοιτητική λίστα δεν έχει ανακοινώσει επίσημα την επιλογή της. Στα δημοσιεύματα αναφέρονται κυρίως ο Ιλια Σρντάνοβιτς  καρδιολόγος , καθιστής στο Πανεπιστήμιο του Νόβι Σαντ και πρώτος στη λίστα , και ο Ντέγιαν Σόσκιτς , οικονομολόγος και πρώην διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας . Το Εκλογικό Παρατηρητήριο αποτελεί ειδική ενότητα του Ευ Πολιτεύεσθαι για τις εκλογές, τα πολιτικά συστήματα, τα κόμματα και την πολιτική συμμετοχή. Δείτε εδώ και την προηγούμενη ανάλυση μας με τίτλο Από το Νόβι Σαντ στην Κάλπη : Η Πολιτική Χαρτογράφηση του Φοιτητικού Κινήματος στη Σερβία

Το «Ευ Πολιτεύεσθαι» επιστρέφει με Δημητρακόπουλο, Κραουνάκη και τη νέα γενιά στο μικρόφωνο!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Το «Ευ Πολιτεύεσθαι» επιστρέφει με Δημητρακόπουλο, Κραουνάκη και τη νέα γενιά στο μικρόφωνο! 🎙️ Το «Ευ Πολιτεύεσθαι» επιστρέφει απόψε στο Ράδιο Πάντειον με τον Δημήτρη Μυρογιάννη! Στις 20:15 υποδεχόμαστε τον Διονύση Δημητρακόπουλο, καθηγητή με γνωστικό αντικείμενο «Θεωρία των θεσμών και πολιτικό σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και κάτοχο της Έδρας Ζαν Μονέ «Δημοκρατική διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Συζητάμε για τη δράση της Έδρας, την εκδήλωση της Δευτέρας 26/10 και την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ: τι είναι, ποιες δυνατότητες έχει και γιατί μας αφορά. Στις 21:00 συνδέεται τηλεφωνικά μαζί μας ο συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Σταμάτης Κραουνάκης. Μιλάμε για τη διαδρομή του στη μουσική και το θέατρο, τη σχέση τέχνης και πολιτικής και τη θέση των νέων στη δημιουργία και τη διεκδίκηση. Επιπλέον, νέοι και νέες παρεμβαίνουν στη συζήτηση για τις κινητοποιήσεις στον κόσμο ,από τη Γαλλία και το Βέλγιο μέχρι την Ελλάδα. Τι οδηγεί τους πολίτες στους δρόμους, τι διεκδικούν και ποιος είναι ο ρόλος της Gen Z; 💬 Συντονιστείτε και συμμετέχετε με τις ερωτήσεις σας στο chat! 🔗 Συντονιζόμαστε στις 20:00 εδώ :https://radiopanteion.com/

Από το Novi Sad στην Κάλπη -Η πολιτική Χαρτογράφηση του Φοιτητικού Κινήματος στη Σερβία

Από το Νόβι Σαντ στην Κάλπη : Η Πολιτική Χαρτογράφηση του Φοιτητικού Κινήματος στη Σερβία Γράφει ο Γιώργος Καφέντζης Ανάγνωση: 5΄ Το άρθρο γράφτηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2026 και αποτυπώνει τα δεδομένα εκείνης της περιόδου. Το Πολιτικό Τοπίο στη Σερβία: Το Καθεστώς Βούτσιτς και η Θεσμική Διάβρωση Για να κατανοήσει κανείς τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος στη Σερβία, οφείλει να αναλύσει το πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο γεννήθηκε. Η Σερβία τα τελευταία χρόνια βιώνει την εδραίωση ενός υβριδικού καθεστώτος υπό τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς και το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα (SNS).. Πρόκειται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που χαρακτηρίζεται από κυβερνητική επιρροή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αξιοποίηση του δημόσιου τομέα μέσω πελατειακών δικτύων και αποδυνάμωση των θεσμικών αντιβάρων. Η αντιπολίτευση στη Σερβία παρέμενε για χρόνια κατακερματισμένη, αντιμετωπίζοντας δυσκολίες στη διαμόρφωση μιας πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας και στην προσέγγιση των νεότερων κοινωνικών στρωμάτων. Παράλληλα, οι καταγγελίες για αδιαφάνεια σε μεγάλα έργα υποδομής, στα οποία συμμετείχαν και ξένες επιχειρήσεις, ενίσχυσαν τη δυσπιστία απέναντι στις σχέσεις πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η κρατική ανεπάρκεια αντιμετωπίστηκε από τους διαδηλωτές ως σύμπτωμα ενός ευρύτερου συστήματος διακυβέρνησης. Η Τραγωδία του Νόβι Σαντ και η Μετάβαση από την Οργή στην Πολιτική Συγκρότηση Η κατάρρευση του στεγάστρου της εισόδου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ, την 1η Νοεμβρίου 2024, λειτούργησε ως σημείο καμπής. Ο συνολικός απολογισμός έφτασε τους 16 νεκρούς, καθώς δύο από τους τραυματίες κατέληξαν τους επόμενους μήνες. Ο σταθμός είχε ανακαινιστεί πρόσφατα, γεγονός που έφερε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τις καταγγελίες για διαφθορά, πλημμελή έλεγχο και αμέλεια των αρμόδιων φορέων. Η κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε απέκτησε οργανωμένη έκφραση μέσα από το κίνημα «Φοιτητές σε αποκλεισμό» (Studenti u blokadi). Φοιτητές στο Βελιγράδι, στο Νόβι Σαντ και σε άλλα πανεπιστημιακά κέντρα οργάνωσαν συνελεύσεις, προχώρησαν σε καταλήψεις σχολών και απέκλεισαν κομβικές υποδομές, απαιτώντας διαφάνεια και λογοδοσία. Στα αρχικά τους αιτήματα περιλαμβάνονταν η δημοσιοποίηση ολόκληρου του φακέλου ανακαίνισης του σταθμού, η διερεύνηση επιθέσεων εναντίον φοιτητών και καθηγητών, η παύση διώξεων διαδηλωτών και η αύξηση της χρηματοδότησης της ανώτατης εκπαίδευσης κατά 20%. Οι παραιτήσεις κυβερνητικών στελεχών δεν εκτόνωσαν την κρίση ούτε ικανοποίησαν τα αιτήματα του κινήματος. Στις 5 Μαΐου 2025, οι φοιτητές ζήτησαν πρόωρες βουλευτικές εκλογές και κάλεσαν τους πολίτες να υποστηρίξουν μια εκλογική λίστα που θα απολάμβανε την εμπιστοσύνη τους. Η μετάβαση από τη διαμαρτυρία στη θεσμική διεκδίκηση απέκτησε συγκεκριμένη μορφή με τη συγκρότηση της ομάδας πολιτών «Φοιτητική Λίστα – Οι Φοιτητές Νικούν» (Studentska lista – Studenti pobeđuju), η οποία κατέθεσε το ψηφοδέλτιό της στις 14 Σεπτεμβρίου 2026. Φοιτητές, Μπλόκα, Ντέγιαν Μποντιρόγκα Στο επίκεντρο των διεκδικήσεων του κινήματος βρίσκονται η διαφάνεια στα δημόσια έργα, η απόδοση ευθυνών, η προστασία των δημοκρατικών ελευθεριών και η ενίσχυση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόκειται για αιτήματα που συνδέουν την τραγωδία του Νόβι Σαντ με το ευρύτερο ζήτημα της λειτουργίας των θεσμών και της εμπιστοσύνης των πολιτών προς αυτούς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη συγκρότηση της Λίστας παρουσιάζει η συμμετοχή του Ντέγιαν Μποντιρόγκα, ο οποίος περιλαμβάνεται στο ψηφοδέλτιο των 250 υποψηφίων. Ο Μποντιρόγκα αποτελεί έναν ζωντανό θρύλο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, μια εμβληματική μορφή στην ιστορία του Παναθηναϊκού και έναν αθλητή που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή. Η σύνδεσή του με την αποφασιστικότητα και το αθλητικό ήθος προσδίδει συμβολικό βάρος στη συμμετοχή του. Ως προσωπικότητα ευρείας αναγνωρισιμότητας, μπορεί να βοηθήσει το φοιτητικό εγχείρημα να ξεπεράσει τα όρια της νεανικής διαμαρτυρίας και να απευθυνθεί σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Το κατά πόσο αυτή η αναγνωρισιμότητα θα μεταφραστεί σε εκλογική υποστήριξη παραμένει ανοιχτό. Συγκριτική Ανάλυση: Νόβι Σαντ και Τέμπη Η παράλληλη εξέταση της σερβικής και της ελληνικής περίπτωσης αναδεικνύει σημαντικές ομοιότητες αλλά και μια ουσιαστική πολιτική διαφορά . Στην Ελλάδα, η σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών συμπύκνωσε τη συλλογική τραυματική εμπειρία μιας κοινωνίας που θέτει επιτακτικά ερωτήματα για την ασφάλεια των δημόσιων υποδομών, την κρατική ευθύνη και τη λογοδοσία. Παρά τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων, δεν διαμορφώθηκε μια αντίστοιχη αυτόνομη φοιτητική εκλογική λίστα. Η διαφορά αυτή θέτει ερωτήματα για τον ρόλο των κομματικών νεολαιών στον ελληνικό φοιτητικό συνδικαλισμό, τις διαφορετικές σχέσεις των κινημάτων με την πολιτική εκπροσώπηση και την ιδιαίτερη θέση των συλλόγων συγγενών στη διεκδίκηση δικαιοσύνης. Οι παράγοντες αυτοί αποτελούν πεδία διερεύνησης και δεν αρκούν, από μόνοι τους, ως οριστική εξήγηση της διαφορετικής εξέλιξης των δύο περιπτώσεων. Στη Σερβία, οι φοιτητές επέλεξαν να συνδέσουν την πίεση του δρόμου με την αυτόνομη εκλογική παρέμβαση. Η επιλογή αυτή εκφράζει την εκτίμησή τους ότι η ικανοποίηση των αιτημάτων τους απαιτεί αλλαγές και στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας. Δεν εγκατέλειψαν τη διεκδίκηση λογοδοσίας· επιχείρησαν να της δώσουν και κοινοβουλευτική έκφραση. Η Κάλυψη από τα Ελληνικά ΜΜΕ και η Σημασία του Εγχειρήματος Οι εξελίξεις στη Σερβία έχουν καλυφθεί από ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η κατάθεση του φοιτητικού ψηφοδελτίου και η συμμετοχή του Ντέγιαν Μποντιρόγκα παρουσιάστηκαν, μεταξύ άλλων, από τη Ναυτεμπορική και την Εφημερίδα των Συντακτών ήδη στις 14 Σεπτεμβρίου 2026. Η πορεία της Φοιτητικής Λίστας προς τις κάλπες αποτελεί ένα ζωντανό εργαστήριο πολιτικής αλλαγής στα Βαλκάνια. Αναδεικνύει τη δυνατότητα της νεανικής αμφισβήτησης, όταν συνδυάζεται με στρατηγική οργάνωση, να εξελιχθεί σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Η εκλογική της απήχηση και η ικανότητά της να μετατρέψει τα αιτήματα σε θεσμικές αλλαγές παραμένουν ανοιχτά ζητήματα. Η ίδια η απόφαση συμμετοχής, όμως, έχει ήδη διευρύνει το πεδίο της αντιπαράθεσης με την εξουσία του Βούτσιτς.

Αμερικανική Αριστερά: Η Έφοδος στο Κατεστημένο

Γράφει ο Άγγελος Κολλάρας , Φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Ανάγνωση : 3 Λεπτά Η αμερικανική Αριστερά παύει σταδιακά να αποτελεί απλώς την προοδευτική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος. Διεκδικεί πλέον να μετατραπεί σε αυτόνομο πόλο κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας, αμφισβητώντας τόσο το οικονομικό κατεστημένο όσο και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Για να κατανοήσει κανείς τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται σήμερα στο εσωτερικό τουΔημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ, οφείλει να ανατρέξει στην ιστορική διαδρομή τηςαμερικανικής Αριστεράς. Από την εποχή της αντιπολεμικής έξαρσης του Βιετνάμ και τηνυποψηφιότητα του Τζορτζ ΜακΓκόβερν το 1972, μέχρι την ιστορική προκριματική εκστρατεία του ελληνοαμερικανού Μάικλ Δουκάκη το 1988, το προοδευτικό ρεύμα των ΗΠΑ πάλευε να αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά κινήματος βάσης. Έκτοτε, η κομματική γραφειοκρατία επέβαλε μια μακρά περίοδο νεοφιλελεύθερης μετριοπάθειας. Σήμερα, όμως, για πρώτη φοράμετά από δεκαετίες, η αμερικανική Αριστερά περνά από τη φάση της διαμαρτυρίας στηδιεκδίκηση της εξουσίας. Το πεδίο της Μάχης : Η Νίκη του Αμπντούλ Ελ- Σαγέντ στο Μίσιγκαν Η επιβεβαίωση αυτής της νέας πολιτικής πραγματικότητας σφραγίστηκε στις προκριματικέςεκλογές του Μίσιγκαν, όπου ο γιατρός και προοδευτικός ακτιβιστής Άμπντουλ Ελ-Σαγέντ πέτυχε μια ιστορική επικράτηση απέναντι στην κεντρώα υποψήφια του κομματικού μηχανισμού, Χέιλι Στίβενς. Η αναμέτρηση αυτή συμπύκνωσε την ουσία του εσωκομματικού πολέμου. Από τη μία πλευρά, η Στίβενς ενισχύθηκε με δεκάδες εκατομμύρια δολάρια από εταιρικά Super PACs και το φιλοϊσραηλινό λόμπι της AIPAC, το οποίο επιχείρησε να εξαγοράσει την εκλογική διαδικασία. Από την άλλη, ο Ελ-Σαγέντ, ακολουθώντας το παράδειγμα της Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ,αρνήθηκε κάθε εταιρική χρηματοδότηση και στηρίχθηκε αποκλειστικά σε μικροδωρεέςψηφοφόρων και εθελοντική δουλειά στο πεδίο. Η νίκη του Ελ-Σαγέντ δεν είναι απλώς μια τοπική επικράτηση, αλλά ένα ηχηρό πλήγμα στην κομματική γραφειοκρατία, αποδεικνύοντας ότι το εταιρικό χρήμα αδυνατεί να ανακόψει τη λαϊκή συσπείρωση. Το Στρατιωτικοβιομηχανικό Σύμπλεγμα Το κεντρικό επίδικο της νέας αμερικανικής Αριστεράς δεν εξαντλείται στην εσωτερική οικονομία, αλλά επεκτείνεται με θάρρος στην εξωτερική πολιτική. Η γενοκτονία στη Γάζα και η συνεχιζόμενη στρατιωτική κάλυψη της κυβέρνησης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ έχουν δημιουργήσει ένα βαθύ ηθικό και πολιτικό ρήγμα. Η προοδευτική πτέρυγα και το κίνημα των DSA απαιτούν την άμεση διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας και των εξοπλιστικών προγραμμάτων προς το κράτος του Ισραήλ, καθώς και τον οριστικό τερματισμό των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολεμικών βιομηχανιών. Το αίτημα είναι σαφές: η άμεση μεταφορά των κρατικών κονδυλίων από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς στην κοινωνική πρόνοια, την παιδεία και την καθολική υγεία μέσω του Medicare for All. Δημοκρατικός Σοσιαλισμός: Εργατικός Έλεγχος και Θεσμική Ανατροπή Πίσω από τα πρόσωπα βρίσκεται ένα συνεκτικό ιδεολογικό πρόγραμμα. Το κίνημα των DSA δενπεριορίζεται σε επιδερμικές μεταρρυθμίσεις, αλλά θέτει στην πράξη το ζήτημα της αλλαγής των σχέσεων παραγωγής. Διεκδικεί τον δημοκρατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και της τεχνολογίας από τους ίδιους τους εργαζόμενους, την ενίσχυση των συνδικάτων, τη δημιουργία εργατικών συνεταιρισμών και την κοινωνικοποίηση κρίσιμων υποδομών όπως η ενέργεια, το φάρμακο και οι ψηφιακές πλατφόρμες. Παράλληλα, η Αριστερά βάζει στο στόχαστρο το ίδιο το πολιτειακό σύστημα των ΗΠΑ, προτείνοντας βαθιές θεσμικές τομές, όπως την κατάργηση ή τη ριζική αναμόρφωση της Γερουσίας ,ενός ανελεύθερου θεσμού που ακυρώνει την πλειοψηφική βούληση, καθώς και τον θεσμικό περιορισμό του συντηρητικού Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η διάσπαση του Κόμματος και η Κατάρρευση του Κέντρου Όλη αυτή η δυναμική προκαλεί μια έντονη διάσπαση στο Δημοκρατικό Κόμμα, καθώς ηπαραδοσιακή ηγεσία προσπαθεί βίαια να κρατηθεί από το νεοφιλελεύθερο status quo, ενώ η βάση απαιτεί δομικό μετασχηματισμό. Όπως η αμερικανική Δεξιά μετασχηματίστηκε ριζικά μέσω του Τραμπισμού-και όπως η ευρωπαϊκή Δεξιά στρέφεται στον σκληρό εθνικιστικό λαϊκισμό-έτσι και η Αριστερά της βάσης δείχνει το δρόμο να εγκαταλείψει τις αυταπάτες της συστημικής μετριοπάθειας. Το παραδοσιακό, γραφειοκρατικό κέντρο πεθαίνει. Ο πολιτικός στίβος του μέλλοντος δεν θα κριθεί στους συμβιβασμούς της ελίτ, αλλά στη μετωπική σύγκρουση ανάμεσα σε μια επιθετική, αντιδραστική Δεξιά και μια ριζοσπαστική, λαϊκή Αριστερά. Η νίκη του Ελ-Σαγέντ είναι ένας οιωνός το 2028 θα είναι η στιγμή της οριστικής αναμέτρησης με το αμερικανικό κατεστημένο.

Κύπρος: Η γενιά που θα σπάσει τα δεσμά και θα κάνει τα σκοτάδια, φως

Γράφει ο Γιάννης Αυξεντίου   Ανήκω στη δεύτερη γενιά των εκτοπισμένων. Μεγάλωσα με τη νοσταλγία μιας πατρίδας που δεν γνώρισα ποτέ όπως την έζησαν οι γονείς και οι παππούδες μου, αλλά την αγάπησα βαθιά μέσα από τις αφηγήσεις τους. Η Αμμόχωστος δεν είναι για μένα απλώς ένας τόπος· είναι μια υπόσχεση επιστροφής, μια μνήμη που κληρονομήθηκε και μετατράπηκε σε ευθύνη. Πενήντα και πλέον χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, η Κύπρος εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες μιας ιστορικής τραγωδίας. Η κατοχή, η προσφυγιά, οι αγνοούμενοι και η διαρκής παραβίαση του διεθνούς δικαίου δεν αποτελούν κεφάλαια ενός κλειστού βιβλίου. Παραμένουν μια ανοιχτή πληγή που δεν επουλώνεται ούτε με τη λήθη ούτε με τη μοιρολατρία. Η ιστορική αλήθεια είναι αδιαπραγμάτευτη. Ταυτόχρονα, όμως, η δική μας γενιά οφείλει να κοιτάξει μπροστά. Το Κυπριακό δεν είναι απλώς ελληνοτουρκική διαφορά, ούτε αποκλειστικά εσωτερικό ζήτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό ζήτημα ειρήνης, δημοκρατίας και σεβασμού της διεθνούς έννομης τάξης. Γι’ αυτό και η επανενωμένη Κύπρος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας αναγκαίος, επώδυνος συμβιβασμός, αλλά ως ένα αισιόδοξο ευρωπαϊκό όραμα: μια ομοσπονδιακή Κύπρος σε μια Ευρώπη που προχωρά προς τη βαθύτερη πολιτική της ενοποίηση, με επίκεντρο τον Άνθρωπο, τα Δικαιώματα και την Αλληλεγγύη. Εδώ ακριβώς συμπυκνώνεται η ουσιαστική διαφορά δύο διαμετρικά αντίθετων αντιλήψεων : • Η παραδοσιακή αντίληψη υποστηρίζει ότι μόνον όταν λυθεί το Κυπριακό θα αξίζει να επενδύσουμε στη νέα γενιά. • Η δική μου οπτική υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο: Το Κυπριακό θα λυθεί μόνο όταν επενδύσουμε πραγματικά στη νέα γενιά. Όταν οι νέοι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι γνωριστούν, συνεργαστούν και οικοδομήσουν σχέσεις ειλικρινούς εμπιστοσύνης πριν κληθούν να συνυπάρξουν σε ένα κοινό κράτος. Η Κύπρος της επόμενης ημέρας δεν μπορεί να χτιστεί πάνω στον φόβο ή την καχυποψία. Πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στην ισότητα, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τον αμοιβαίο σεβασμό. Η νέα γενιά έχει μια ιστορική ευκαιρία να διαμορφώσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ικανό να απαντήσει όχι μόνο στις εκκρεμότητες του παρελθόντος, αλλά και στις μεγάλες προκλήσεις του 21ου αιώνα: την κλιματική κρίση, την τεχνητή νοημοσύνη, τη βιοηθική, τις κοινωνικές ανισότητες. Άλλωστε, ούτε η κλιματική αλλαγή ούτε οι προκλήσεις της εποχής μας αναγνωρίζουν «πράσινες γραμμές». Η επανενωμένη Κύπρος μπορεί να αποτελέσει ένα καινοτόμο ευρωπαϊκό πρότυπο. Όχι μόνο για το πώς επιλύεται μια μακροχρόνια σύγκρουση, αλλά για το πώς οικοδομείται εκ νέου μια δημοκρατία με επίκεντρο τον πολίτη και όχι τον εθνικισμό· μια δημοκρατία που αντλεί τη νομιμοποίησή της από τη συνύπαρξη και όχι από τη διαίρεση. Ένα κράτος στο οποίο το Σύνταγμα δεν θα αποτελεί απλώς ένα θεσμικό κείμενο, αλλά ένα κοινό συμβόλαιο ελευθερίας, ισότητας και αξιοπρέπειας. Όπως τραγουδά ο Διονύσης Σαββόπουλος, «η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία». Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την Ιστορία. Αν δεν διαμορφώσουμε εμείς το μέλλον της Κύπρου, θα συνεχίσουμε σε ένα μέλλον που σχεδιάζουν άλλοι για εμάς. Η επιλογή είναι πλέον στα δικά μας χέρια : είτε θα παραμείνουμε αιχμάλωτοι της διαίρεσης, είτε θα γίνουμε η γενιά που θα σπάσει οριστικά τα δεσμά της κατοχής, οικοδομώντας μια κοινή, ελεύθερη πατρίδα για όλους τους Κυπρίους.   *Ο Γιάννης Αυξεντίου είναι φοιτητής στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, ιδρυτής και executive coordinator του Constitutional Law Lab – CoLLab. Αξίζει επίσης να δεις :

Φώκλαντ ,Χέρι του Θεού και φυγείν Αδύνατον το Πεπρωμένο

Φώκλαντ ,Χέρι του Θεού και φυγείν Αδύνατον το Πεπρωμένο Γράφει ο Γιώργος Καφεντζής Χρόνος Ανάγνωσης : 5 -7 λεπτά Η σπίθα στον Νότιο Ατλαντικό Εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό της 2ας Απριλίου του 1982, ο Χρήστος ήταν μόλις 21 ετών. Ξύπνησε με τον καφέ στο χέρι στο πατρικό του, άνοιξε το ραδιόφωνο και ήρθε αντιμέτωπος με μια είδηση από την άλλη άκρη του πλανήτη που του φάνηκε σχεδόν εξωτική. Μια συστάδα παγωμένων νησιών στον Νότιο Ατλαντικό, τα Φώκλαντ για τους Βρετανούς ή οι νήσοι Μαλβίνας για τους Αργεντίνους, γινόταν το θέατρο μιας απροσδόκητης πολεμικής σύγκρουσης . Τα στρατεύματα της Αργεντινής είχαν εισβάλει στα νησιά, διεκδικώντας μια περιοχή που θεωρούσαν ιστορικά δική τους, και η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ απαντούσε στέλνοντας αμέσως πολεμικό στόλο. Το δίλημμα ενός νέου Έλληνα Για τον νεαρό Χρήστο, η εξέλιξη αυτή προκάλεσε ένα βαθύ και σύνθετο ψυχολογικό ρίγος. Από τη μία πλευρά, η πολιτική συγκυρία ήταν σκοτεινή. Η Αργεντινή βρισκόταν υπό την μπότα μιας αιματοβαμμένης στρατιωτικής δικτατορίας, της χούντας του στρατηγού Λεοπόλντο Γκαλτιέρι, η οποία εφάρμοζε μια εσωτερική πολιτική τρόμου με χιλιάδες εξαφανισμένους πολίτες. Σε μια Ελλάδα που είχε βγει μόλις οκτώ χρόνια πριν από τη δική της μαύρη επταετία και είχε ακόμη νωπές τις πληγές της κυπριακής τραγωδίας και της προδοσίας της δικής της χούντας, η ταύτιση του Χρήστου με ένα δικτατορικό καθεστώς ήταν αδύνατη. Όμως, πίσω από το προπέτασμα καπνού της χούντας του Μπουένος Άιρες, κρυβόταν ένα βαθύτερο ιστορικό δίκαιο που ο Χρήστος το ένιωθε στο «πετσί» του. Ήταν η σύγκρουση με τη Βρετανική Αυτοκρατορία, μια δύναμη που συμβόλιζε , στα μάτια του , μια εποχή αποικιοκρατικής ισχύος και γεωπολιτικών ραδιουργιών . Ο πόλεμος πίσω από τον πόλεμο Όταν οι Βρετανοί βύθισαν το αργεντίνικο καταδρομικό General Belgrano, ένα γεγονός που μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο ιστορικής και πολιτικής συζήτησης, ο Χρήστος στάθηκε κυρίως στους εκατοντάδες νεαρούς κληρωτούς που χάθηκαν στα παγωμένα νερά του Νοτίου Ατλαντικού. Από εκείνη τη στιγμή, η συμπάθειά του στράφηκε προς τον λαό της Αργεντινής, ο οποίος πλήρωνε το βαρύτερο τίμημα ενός πολέμου που είχε αποφασιστεί από τις ηγεσίες. Η τελική ήττα της Αργεντινής και η παράδοση των όπλων τον Ιούνιο του 1982 του άφησαν μια βαθιά αίσθηση πικρίας. Ανεξάρτητα από τη στάση του απέναντι στη χούντα, ένιωθε ότι, ακόμη μία φορά, οι απλοί άνθρωποι ήταν εκείνοι που πλήρωναν το μεγαλύτερο κόστος της ιστορίας. Όταν το ποδόσφαιρο έγινε Ιστορία Τέσσερα χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1986, το σκηνικό μεταφέρθηκε στα γήπεδα του Μεξικού για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Χρήστος, καθισμένος πλέον μπροστά σε μια έγχρωμη τηλεόραση, παρακολουθούσε τον προημιτελικό ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία. Η δικτατορία στο Μπουένος Άιρες είχε καταρρεύσει, ακριβώς ως συνέπεια της ταπείνωσης στα Φώκλαντ, και η χώρα προσπαθούσε να βρει τα βήματά της μέσα στη δημοκρατία, κουβαλώντας όμως ένα τεράστιο συλλογικό τραύμα. Οι μνήμες των χαμένων παιδιών στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού παρέμειναν νωπές . Το παιχνίδι δεν ήταν απλώς ποδόσφαιρο, ήταν μια διπλωματική και ψυχολογική αναμέτρηση δύο λαών που κουβαλούσαν το βάρος της πρόσφατης ιστορίας Το Χέρι του Θεού και η κάθαρση Η στιγμή που ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα πήδηξε ψηλότερα από τον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον και έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα με το χέρι, σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία. Για τον Χρήστο, αυτό που ονομάστηκε το χέρι του Θεού δεν ήταν μια ποδοσφαιρική απάτη. Μέσα στο πλαίσιο της ψυχοϊστορίας, ήταν μια πράξη μεταφυσικής δικαιοσύνης, ένας ισχυρός συμβολισμός . Ήταν η στιγμή που η ευφυΐα της ανάγκης και η αλητεία του δρόμου κατατρόπωσαν την ψυχρή, πειθαρχημένη ανωτερότητα των Άγγλων. Όταν λίγα λεπτά μετά ο Μαραντόνα πέτυχε το γκολ του αιώνα, περνώντας όλη την αγγλική ομάδα, η κάθαρση ολοκληρώθηκε. Ο Μαραντόνα δεν νίκησε απλώς μια ομάδα, έγινε ο λυτρωτής νικητής των ηττημένων και των ταπεινωμένων. Εκείνο το βράδυ, στους ελληνικούς καφενέδες και στα μπαλκόνια, ο Χρήστος πανηγύρισε τη νίκη της Αργεντινής σαν μια καθυστερημένη απάντηση στα κανόνια του 1982. Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά Σήμερα, το 2026, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο και σαράντα χρόνια μετά το έπος του Μεξικού, ο Χρήστος είναι πλέον 65 χρονών. Καθισμένος στον καναπέ του, αναβιώνει τις μνήμες του καθώς το φάντασμα εκείνης της σύγκρουσης επιστρέφει και η Αργεντινή με την Αγγλία διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε έναν φλεγόμενο ημιτελικό Μουντιάλ. Ο Χρήστος βλέπει στο γήπεδο παίκτες που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν συνέβαιναν αυτά τα γεγονότα, όμως το βάρος του παρελθόντος παραμένει ασήκωτο. Για τον λαό της Αργεντινής, η απώλεια των Μαλβίνας παραμένει μια ανοιχτή εθνική πληγή, ένα σύμβολο αποικιοκρατικής αδικίας που διδάσκεται στα σχολεία και που αποτελεί μέρος της συλλογικής μνήμης . Η ήττα του 1982 σήμαινε την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και την ταπείνωση, ενώ η νίκη του 1986 πρόσφερε το μοναδικό αντίδοτο, την απόδειξη ότι η υπερηφάνεια και η ιδιοφυΐα ενός λαού μπορούν να λυγίσουν την αυτοκρατορική ισχύ. Αυτός ο ημιτελικός του 2026 δεν είναι απλώς ένα εισιτήριο για τον τελικό, είναι για τον 65χρονο πλέον Χρήστο η συνέχεια ενός αιώνιου δράματος όπου το ποδόσφαιρο γίνεται το μοναδικό πεδίο όπου η ιστορία μπορεί, έστω και για ενενήντα λεπτά, να ξαναγραφτεί από την πλευρά των πληγωμένων. Οι πληγές που κληρονομούνται Δίπλα του στον καναπέ κάθεται ο γιος του, ένας νεαρός 20 ετών, στην ίδια σχεδόν ηλικία που είχε ο Χρήστος όταν ξέσπασε ο πόλεμος στα Φώκλαντ. Καθώς ο γιος του παρακολουθεί το ματς με τη δική του, σύγχρονη ματιά, ο Χρήστος τον κοιτάζει και σκέφτεται πώς οι κύκλοι της ιστορίας και των γενεών συναντιούνται γύρω από μια μπάλα, συνδέοντας τα παλιά τραύματα του πατέρα με το ζωντανό παρόν του παιδιού του.Και, για ενενήντα λεπτά, το ποδόσφαιρο γίνεται το πεδίο ,όπου οι λαοί ξανασυζητούν με το παρελθόν τους.

Στην Ελλάδα του 2026, η εγκυμοσύνη μίας δημοτικής συμβούλου αντιμετωπίζεται ως ασθένεια 

Στην Ελλάδα του 2026, η εγκυμοσύνη μίας δημοτικής συμβούλου αντιμετωπίζεται ως ασθένεια  Γράφει η Διάνα Βουτυράκου Η δημοτική σύμβουλος στο Δήμο της Αθήνας Διάνα Βουτυράκου γράφει για ένα πολύ σημαντικό κενό που υπάρχει στον υπό διαβούλευση νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης Μια έγκυος γυναίκα στην Ελλάδα του 2026 στερείται τα θεσμικά εργαλεία για να συνδυάσει την επιθυμία της για μητρότητα με τα καθήκοντα της εκλεγμένης δημοτικής συμβούλου. Η τοπική αυτοδιοίκηση λειτουργεί σύμφωνα με τη νομοθεσία όπως ορίζεται από τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (Ν. 3463/2006) και τους Ν. 3852/2010 και Ν. 4555/2018. Στο θεσμικό αυτό πλαίσιο περιγράφονται σαφώς οι υποχρεώσεις των αιρετών δημοτικών συμβούλων, καθώς και το αυστηρό όριο των απουσιών. Ωστόσο, τόσο στον υφιστάμενο κώδικα όσο και στον υπό διαβούλευση νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης, υπάρχει ένα σημαντικό κενό: δεν υφίσταται καμία απολύτως θεσμική πρόβλεψη για την έγκυο δημοτική σύμβουλο. Η μόνη δυνατότητα που δίνεται σήμερα σε μία έγκυο γυναίκα ώστε να μην ξεπεράσει το όριο των τριών (3) συνεχόμενων απουσιών, γεγονός που επιφέρει την έκπτωσή της από το αξίωμα, είναι να αιτηθεί δικαιολογημένες απουσίες προσκομίζοντας ιατρική γνωμάτευση «για λόγους υγείας». Αυτό της δίνει τη δυνατότητα να απουσιάζει όσο καιρό χρειαστεί, όπως θα συνέβαινε και σε μία μακροχρόνια ασθένεια. Για το ελληνικό κράτος δηλαδή, η εγκυμοσύνη και η μητρότητα μίας δημοτικής συμβούλου δεν αποτελούν κοινωνικό δικαίωμα, αλλά αντιμετωπίζονται νομικά όπως μια μακροχρόνια «ασθένεια». Το πρόβλημα δεν εξαντλείται στον προβληματικό ορισμό της εγκυμοσύνης ως «ασθένειας». Ακόμα κι αν μια δημοτική σύμβουλος αιτηθεί και εξασφαλίσει τις δικαιολογημένες απουσίες, το σύστημα την οδηγεί αναγκαστικά στην πλήρη αδράνεια. Η μόνη επιλογή που της δίνεται είναι η φυσική απουσία. Δεν υπάρχει καμία απολύτως μέριμνα ώστε η εγκυμονούσα ή λεχώνα σύμβουλος να μη χάνει τη δυνατότητα εκπροσώπησης των πολιτών που την τίμησαν με την ψήφο τους. Με απλά λόγια: δεν προβλέπεται δικαίωμα εξ αποστάσεως συμμετοχής και ψήφου για την περίοδο εγκυμοσύνης και ανατροφής ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ Η Διάνα Βουτυράκου είναι Δημοτική Σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων με την Ανοιχτή Πόλη 

Υγεία των Γυναικών: Ταμπού ή Κεκτημένο; 

Υγεία των Γυναικών: Ταμπού ή Κεκτημένο;  Γράφει η Θεοδώρα Δίελα Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Πριν 39 χρόνια στην Κόστα Ρίκα πραγματοποιήθηκε η πέμπτη Διεθνής Συνάντηση για την Υγεία των Γυναικών η οποία έμελλε να είναι ιστορική, καθώς τότε καθορίστηκε η 28η Μαΐου ως η Διεθνής Ημέρα Δράσης για την Υγεία των Γυναικών.   39 χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε ότι η ισότητα στην υγεία έχει κατακτηθεί; Η ημέρα αυτή είναι εδώ για να μας θυμίσει πως η πρόσβαση στην υγεία είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο. Εκατομμύρια γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες τόσο με την οικονομική ανισότητα όσο και με τα στερεότυπα γύρω από τα “γυναικεία” ζητήματα υγείας. Από τη φτώχεια περιόδου και την υπερφορολόγηση προϊόντων περιόδου μέχρι την ιατρική περιθωριοποίηση.   Είναι τα προϊόντα περιόδου είδη πολυτελείας;  Παρά την Ευρωπαϊκή Σύσταση της 15ης Ιανουαρίου του 2019, όπου καλεί όλα τα κράτη-μέλη να μειώσουν ή να καταργήσουν τον φόρο στα εμμηνορροϊκά προϊόντα (σερβιέτες, ταμπόν, κύπελλα, εσώρουχα περιόδου), ο φορολογικός συντελεστής του ΦΠΑ στην Ελλάδα παραμένει στο 24%, καθιστώντας τα προϊόντα αυτά είδος πολυτελείας. Παράδοξο, από τη στιγμή που πρόκειται για την κάλυψη μιας βιολογικής ανάγκης και όχι για κάτι που οι ίδιες οι γυναίκες επέλεξαν να έχουν. Σύμφωνα με τον ΜΚΟ It’s Just Period, εκτιμάται πως η μείωση του ΦΠΑ θα κοστίσει στον προϋπολογισμό περίπου 12,3 εκατ. ευρώ ετησίως, δηλαδή, μόλις το 0,021% των ετήσιων φορολογικών εσόδων του κράτους. Ήδη 14 χώρες της Ε.Ε. έχουν προβεί στη μείωση του ΦΠΑ, ενώ η Κύπρος είχε θέσει τον φορολογικό συντελεστή στο 5% από το 2007 και από το 2023 συγκαταλέγεται στις χώρες που εφαρμόζουν μηδενικό ΦΠΑ στα προϊόντα γυναικείας υγιεινής.   Το κράτος από την μεριά του έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα και έχει αναγνωρίσει πως η πρόσβαση σε προϊόντα περιόδου δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά βασική ανάγκη δημόσιας υγείας, μέσα από πιλοτικά προγράμματα, όπως το πρόγραμμα «ΡΙΣΠΕΚΤ στο Σώμα σου. Μιλάμε ανοιχτά για την περίοδο», προσπαθώντας να ενημερώσει παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς πάνω στο ζήτημα της περιόδου και να καταρρίψει οποιαδήποτε ταμπού. Ωστόσο, τίποτα δεν τελειώνει εκεί. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η φτώχεια περιόδου (period poverty) επηρεάζει το 10% των γυναικών με έμμηνο ρύση.   Τι είναι η φτώχεια περιόδου;  Η φτώχεια περιόδου είναι μια κατάσταση κατά την οποία μια γυναίκα με έμμηνο ρύση αδυνατεί να έχει πρόσβαση σε βασικά προϊόντα περιόδου, είδη υγιεινής και ασφαλείς χώρους υγιεινής. Και όχι δεν είναι φαινόμενο μιας τριτοκοσμικής χώρας. Σύμφωνα με την έρευνα της MRB, 1 στις 10 γυναίκες δεν μπορεί να αγοράσει προϊόντα περιόδου για τον εαυτό της και καταλήγει σε αυτοσχέδια μέσα, ενώ 2 στις 10 γυναίκες έχουν παραλείψει κάποια άλλη βασική αγορά προκειμένου να καταφέρουν να αγοράσουν προϊόντα περιόδου. Ο κίνδυνος για την υγεία της γυναίκας και ο κοινωνικός της αποκλεισμός είναι κάποιες από τις συνέπειες που φέρνει η φτώχεια περιόδου. Για πόσο ακόμα τα ζητήματα που αφορούν το γυναικείο σώμα θα αντιμετωπίζονται με απαξίωση;  Μια γυναίκα που ζει κάτω από αυτές τις συνθήκες πόσο εύκολα θα ζητήσει βοήθεια; Η περίοδος πάντα αντιμετωπίζεται ως ένα ζήτημα ταμπού. Όλοι γνωρίζουν την ύπαρξη της, αλλά κανείς δεν μιλά ανοιχτά γι’ αυτή. Από μικρές μαθαίνουμε να κρύβουμε τις σερβιέτες λες και πρόκειται για κάτι παράνομο, να μιλάμε για την περίοδο σαν να πρόκειται για κρατικό μυστικό, τα κατάλοιπα που θέλουν την περίοδο ως κάτι ντροπιαστικό και βρώμικο παραμένουν και το γυναικείο σώμα υποτιμάται.   Πολλές γυναίκες διστάζουν ακόμα και να ζητήσουν ιατρική βοήθεια γιατί τα συμπτώματα τους θεωρούνται ασήμαντα και “φυσιολογικά”, με αποτέλεσμα πολλές παθήσεις να μένουν αδιάγνωστες. Ισχυρό παράδειγμα είναι το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (PCOS), όπου σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 70% των γυναικών που πάσχουν παραμένει αδιάγνωστο. Είναι σημαντικό να επισημανθεί πως ο τίτλος της πάθησης θεωρούνταν παραπλανητικός για πάρα πολλά χρόνια και για αυτό και πρόσφατα μετονομάστηκε σε Πολυενδροκρινικό Μεταβολικό Σύνδρομο Ωοθηκών (PMOS). Η αλλαγή αυτή θεωρείται μια πρώτη δικαίωση για την γυναικεία υγεία και φέρνει μια ελπίδα για πιο άμεσες διαγνώσεις και σωστή αντιμετώπιση. Καθώς για χρόνια η επιστημονική κοινότητα αντιμετώπιζε τη γυναικεία υγεία σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τα ζητήματα που αφορούσαν την τεκνοποίηση.   39 χρόνια μετά την καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας Δράσης για την Υγεία των Γυναικών τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η υγεία των γυναικών χρειάζεται δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, αλλά και ουσιαστικές πολιτικές αποφάσεις προκειμένου να σπάσει κάθε προκατάληψη και να δοθεί η προσοχή που αξίζει.