Eurovision 2026: Η Βουλγαρία νίκησε, το Ισραήλ ξανά δεύτερο , apolitical , isn’t it ?
Χρόνος ανάγνωσης : 5 λεπτά
Γράφει ο Δημήτρης Μυρογιάννης
Εβδομήντα χρόνια μετά την πρώτη Eurovision του 1956, ο φετινός διαγωνισμός έμοιαζε λιγότερο με μια απλή μουσική γιορτή και περισσότερο με καθρέφτη της ίδιας της Ευρώπης.
Μουσική, soft power, δημόσια εικόνα, γεωπολιτική, televoting, επιτροπές και πολιτικές αντιφάσεις βρέθηκαν όλα πάνω στην ίδια σκηνή.Η Βουλγαρία επέστρεψε στην κορυφή σχεδόν δέκα χρόνια μετά το «Beautiful Mess» του Kristian Kostov το 2017, όταν είχε χάσει οριακά από την Πορτογαλία με 615 πόντους , μία από τις υψηλότερες βαθμολογίες που δεν κέρδισαν ποτέ τον διαγωνισμό. Φέτος, όμως το “Bangaranga” ολοκλήρωσε αυτό που τότε είχε μείνει ανεκπλήρωτο, Το τραγούδησε η DARA, μία από τις πιό γνωστές pop παρουσίες της βουλγαρικής σκηνής με ελληνική δημιουργική υπογραφή ,σε επίπεδο σύνθεσης , από τον Δημήτρη Κοντόπουλο. Η ίδια περιέγραψε το τραγούδι ως «μια όμορφη μορφή χάους» , μια έκρηξη ενέργειας και συναισθήματος που « τη νιώθεις πριν την καταλάβεις ». Και ίσως τελικά αυτή η περιγραφή να ταίριαξε περισσότερο στη φετινή Eurovision απ’ όσο θα περίμενε και η ίδια.
Η νίκη της Βουλγαρίας δεν αμφισβητήθηκε. Κοινό και επιτροπές την ανέδειξαν καθαρά ως την ισχυρότερη συμμετοχή της χρονιάς . Όμως πίσω από τα φώτα, η Eurovision του 2026 εξελίχθηκε σε μία από τις πιο πολιτικά φορτισμένες διοργανώσεις της σύγχρονης ιστορίας του θεσμού . Το 2022, η EBU απέκλεισε τη Ρωσία μετά την εισβολή στην Ουκρανία , δηλώνοντας επίσημα ότι η συμμετοχή της θα έφερνε τον διαγωνισμό «σε ανυποληψία»
Στην περίπτωση όμως του Ισραήλ , η στάση αλλάζει πλήρως. Παρά τις διεθνείς αντιδράσεις για τη Γάζα, τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης περί «εύλογων ενδείξεων» παραβίασης της Σύμβασης της Γενοκτονίας και τις κατταγελίες οργανώσεων όπως η Amnesty International και η Human Rights Watch για καθεστώς απαρτχάιντ απέναντι στους Παλαιστίνιους , η EBU συνεχίζει να υπερασπίζεται του Ισραήλ στυο όνομα της «ουδετερότητας».Και το πιο εντυπωσιακό είναι πως , ενώ αυξάνονται οι αντιδράσεις ακριβώς λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ , το ίδιο το Ισραήλ εδραιώνεται πλέον σταθερά στις κορυφαίες θέσεις του διαγωνισμού. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τερμάτισε στη 2η θέση!Apolitical Eurovision, isn’t it? Από τις γεωπολιτικές συμμαχίες και τη δημόσια εικόνα των κρατών μέχρι τον τρόπο που λειτουργούν οι επιτροπές και το televoting , η πολιτική δεν βρίσκεται έξω από την Eurovision,αλλά , αντιθέτως , μέσα στον μηχανισμό της.Η χρονική σύμπτωση έκανε την αντίφαση πιο έντονη. Η φετινή Eurovision πραγματοποιήθηκε μία μέρα μετά την λεγόμενη «Ημέρα της Νάκμπα», που τιμάται κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου και πρόκειται για μια ημέρα πένθους, διαμαρτυρίας και ιστορικής μνήμης, και όχι εορτασμού. Η φετινή Eurovision πραγματοποιήθηκε κοντά με την 78η επέτειο μνήμης του μαζικού εκτοπισμού και της απώλειας της πατρίδας για περισσότερους από 700.000 Παλαιστινίους μετά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ το 1948.Την ώρα που η EBU μιλούσε για «ενότητα μέσω της μουσικής», έξω από ισραηλινές πρεσβείες σε όλη την Ευρώπη , και στην Αθήνα πραγματοποιούνταν συγκεντρώσεις και πορείες μνήμης για τη Νάκμπα από μέλη της Παλαιστινιακής Κοινότητας, ακτιβιστές και κινήματα αλληλεγγύης.
Οι αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν όμως μόνο στα social media , ούτε σε ενδείξεις διαμαρτυρίας σαν αυτή του Νέμο, που κέρδισε τη Eurovision του 2024 στη Σουηδία, που ανακοίνωσε τον περασμένο Δεκέμβρη ότι επιστρέφει το βραβείο που έλαβε, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή του Ισραήλ στον διαγωνισμό. Η Σλοβενία , η Ισπανία και η Ιρλανδία αρνήθηκαν να μεταδώσουν τη φετινή Εurovision λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ , ενώ η RTV Slovenia αντικατέστησε τον διαγωνισμό ,και μετέδωσε πρόγραμμα αφιερωμένο σε παλαιστινιακά ντοκιμαντέρ και ιστορίες. Και μέσα σε όλα αυτά, η Eurovision συνεχίζει να έχει ως βασικό “Presenting Partner” τη Moroccanoil. Μια εταιρεία με ισραηλινή εταιρική σύνδεση, η οποία έχει δεχθεί επί χρόνια κριτική για πολιτιστική ιδιοποίηση της μαροκινής ταυτότητας και του Αrgan oil ως branding, αλλά και καταγγελίες από φιλοπαλαιστινιακές οργανώσεις για σχέσεις με την ισραηλινή οικονομία και δραστηριότητες που σχετίζονται με κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.
Η ειρωνεία είναι πως όλα αυτά συνέβησαν ακριβώς τη χρονιά που η Eurovision γιόρτασε τα 70 χρόνια της. Ένας θεσμός που ξεκίνησε το 1956 από τη European Broadcasting Union , την EBU που είχε ιδρυθεί το 1950 ως ένωση ραδιοτηλεοπτικών φορέων Ευρώπης , με στόχο να ενώσει πολιτιστικά την ήπειρο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέσω της μουσικής και της τηλεόρασης.Η πρώτη νικήτρια της Eurovision ήταν η Lys Assia για την Ελβετία με το «Refrain» το 1956. Και φέτος ο διαγωνισμός λειτούργησε σαν μια μεγάλη αναδρομή στην ιστορία του.Από το Nel blu dipinto di blu του Domenico Modugno το 1958,το θρυλικό “Volare” που άλλαξε την παγκόσμια pop κουλτούρα, μέχρι το «Waterloo» των ABBA που εξτόξευσε το συγκρότημα παγκοσμίως. Και φυσικά μέχρι τους Lordi , που πριν από ακριβώς 20 χρόνια έφεραν για πρώτη φορά το heavy Metal στην κορυφή της Eurovision για τη Φινλανδία, σπάζοντας όλα τα στερεότυπα του διαγωνισμού.Ωστόσο,το «γούρι» των Lordi δεν επαναλήφθηκε φέτος για τον πολλά υποσχόμενο Ακύλα. Παρά τη δυναμική του στα polls και την υψηλή απόδοση στο televoting , οι χαμηλές βαθμολογίες των επιτροπών τον κράτησαν τελικά στη 10η θέση με 220 πόντους. Κι όμως, αν συγκρίνει κανείς το αποτέλεσμα με την περσινή 6η θέση της Κλαυδίας στουσ 231 πόντους , αποτέλεσμα που είχε στηριχθεί και στο 12άρι του Ισραήλ , μπορεί να πει κανείς ότι η συνολική ελληνική παρουσία παρέμεινε περίπου στο ίδιο επίπεδο .
Αντί επιλόγου , ας δούμε τι όντως σημαίνει “Bangaranga” .Προερχόμενη από τη τζαμαϊκανή αργκό, γνωστή ως Jamaican Patois, η λέξη Bangaranga περιγράφει «μια εκρηκτική κατάσταση που απελευθερώνει τον άνθρωπο». κάπου εκεί, το «Bangaranga» αποκτά τελικά δεύτερο νόημα.Στα μάτια των τηλεθεατών ήταν η ίδια η Eurovision των 70 χρόνων,μια σκηνή γεμάτη φώτα και νοσταλγία μπροστά στις κάμερες και μια Ευρώπη γεμάτη πολιτικές αντιφάσεις ακριβώς πίσω από αυτές.
Εδώ τα posts του άρθου μας !
