Γράφει ο Άγγελος Κολλάρας ,

Φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας

Ανάγνωση : 3 Λεπτά

Η αμερικανική Αριστερά παύει σταδιακά να αποτελεί απλώς την προοδευτική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος. Διεκδικεί πλέον να μετατραπεί σε αυτόνομο πόλο κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας, αμφισβητώντας τόσο το οικονομικό κατεστημένο όσο και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.

Για να κατανοήσει κανείς τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται σήμερα στο εσωτερικό του
Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ, οφείλει να ανατρέξει στην ιστορική διαδρομή της
αμερικανικής Αριστεράς. Από την εποχή της αντιπολεμικής έξαρσης του Βιετνάμ και την
υποψηφιότητα του Τζορτζ ΜακΓκόβερν το 1972, μέχρι την ιστορική προκριματική εκστρατεία του ελληνοαμερικανού Μάικλ Δουκάκη το 1988, το προοδευτικό ρεύμα των ΗΠΑ πάλευε να αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά κινήματος βάσης. Έκτοτε, η κομματική γραφειοκρατία επέβαλε μια μακρά περίοδο νεοφιλελεύθερης μετριοπάθειας. Σήμερα, όμως, για πρώτη φορά
μετά από δεκαετίες, η αμερικανική Αριστερά περνά από τη φάση της διαμαρτυρίας στη
διεκδίκηση της εξουσίας.

Το πεδίο της Μάχης : Η Νίκη του Αμπντούλ Ελ- Σαγέντ στο Μίσιγκαν

Η επιβεβαίωση αυτής της νέας πολιτικής πραγματικότητας σφραγίστηκε στις προκριματικές
εκλογές του Μίσιγκαν, όπου ο γιατρός και προοδευτικός ακτιβιστής Άμπντουλ Ελ-Σαγέντ πέτυχε μια ιστορική επικράτηση απέναντι στην κεντρώα υποψήφια του κομματικού μηχανισμού, Χέιλι Στίβενς. Η αναμέτρηση αυτή συμπύκνωσε την ουσία του εσωκομματικού πολέμου. Από τη μία πλευρά, η Στίβενς ενισχύθηκε με δεκάδες εκατομμύρια δολάρια από εταιρικά Super PACs και το φιλοϊσραηλινό λόμπι της AIPAC, το οποίο επιχείρησε να εξαγοράσει την εκλογική διαδικασία.

Από την άλλη, ο Ελ-Σαγέντ, ακολουθώντας το παράδειγμα της Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ,
αρνήθηκε κάθε εταιρική χρηματοδότηση και στηρίχθηκε αποκλειστικά σε μικροδωρεές
ψηφοφόρων και εθελοντική δουλειά στο πεδίο. Η νίκη του Ελ-Σαγέντ δεν είναι απλώς μια τοπική επικράτηση, αλλά ένα ηχηρό πλήγμα στην κομματική γραφειοκρατία, αποδεικνύοντας ότι το εταιρικό χρήμα αδυνατεί να ανακόψει τη λαϊκή συσπείρωση.

Το Στρατιωτικοβιομηχανικό Σύμπλεγμα

Το κεντρικό επίδικο της νέας αμερικανικής Αριστεράς δεν εξαντλείται στην εσωτερική οικονομία, αλλά επεκτείνεται με θάρρος στην εξωτερική πολιτική. Η γενοκτονία στη Γάζα και η συνεχιζόμενη στρατιωτική κάλυψη της κυβέρνησης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ έχουν δημιουργήσει ένα βαθύ ηθικό και πολιτικό ρήγμα. Η προοδευτική πτέρυγα και το κίνημα των DSA απαιτούν την άμεση διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας και των εξοπλιστικών προγραμμάτων προς το κράτος του Ισραήλ, καθώς και τον οριστικό τερματισμό των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολεμικών βιομηχανιών. Το αίτημα είναι σαφές: η άμεση μεταφορά των κρατικών κονδυλίων από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς στην κοινωνική πρόνοια, την παιδεία και την καθολική υγεία μέσω του Medicare for All.

Δημοκρατικός Σοσιαλισμός: Εργατικός Έλεγχος και Θεσμική Ανατροπή

Πίσω από τα πρόσωπα βρίσκεται ένα συνεκτικό ιδεολογικό πρόγραμμα. Το κίνημα των DSA δεν
περιορίζεται σε επιδερμικές μεταρρυθμίσεις, αλλά θέτει στην πράξη το ζήτημα της αλλαγής των σχέσεων παραγωγής. Διεκδικεί τον δημοκρατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και της τεχνολογίας από τους ίδιους τους εργαζόμενους, την ενίσχυση των συνδικάτων, τη δημιουργία εργατικών συνεταιρισμών και την κοινωνικοποίηση κρίσιμων υποδομών όπως η ενέργεια, το φάρμακο και οι ψηφιακές πλατφόρμες. Παράλληλα, η Αριστερά βάζει στο στόχαστρο το ίδιο το πολιτειακό σύστημα των ΗΠΑ, προτείνοντας βαθιές θεσμικές τομές, όπως την κατάργηση ή τη ριζική αναμόρφωση της Γερουσίας ,ενός ανελεύθερου θεσμού που ακυρώνει την πλειοψηφική βούληση, καθώς και τον θεσμικό περιορισμό του συντηρητικού Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Η διάσπαση του Κόμματος και η Κατάρρευση του Κέντρου

Όλη αυτή η δυναμική προκαλεί μια έντονη διάσπαση στο Δημοκρατικό Κόμμα, καθώς η
παραδοσιακή ηγεσία προσπαθεί βίαια να κρατηθεί από το νεοφιλελεύθερο status quo, ενώ η βάση απαιτεί δομικό μετασχηματισμό. Όπως η αμερικανική Δεξιά μετασχηματίστηκε ριζικά μέσω του Τραμπισμού-και όπως η ευρωπαϊκή Δεξιά στρέφεται στον σκληρό εθνικιστικό λαϊκισμό-έτσι και η Αριστερά της βάσης δείχνει το δρόμο να εγκαταλείψει τις αυταπάτες της συστημικής μετριοπάθειας.

Το παραδοσιακό, γραφειοκρατικό κέντρο πεθαίνει. Ο πολιτικός στίβος του μέλλοντος δεν θα κριθεί στους συμβιβασμούς της ελίτ, αλλά στη μετωπική σύγκρουση ανάμεσα σε μια επιθετική, αντιδραστική Δεξιά και μια ριζοσπαστική, λαϊκή Αριστερά. Η νίκη του Ελ-Σαγέντ είναι ένας οιωνός το 2028 θα είναι η στιγμή της οριστικής αναμέτρησης με το αμερικανικό κατεστημένο.