ΝΗΣΙΩΤΕΣ: ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ;
<p>Νησιώτες : Πολίτες δεύτερης κατηγορίας; Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Με την τουριστική σεζόν να έχει ήδη ξεκινήσει, τα ελληνικά νησιά γίνονται δέκτες πολλών επισκεπτών κάθε χρόνο, όπου ακόμα και τα ίδια δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν με τις λίγες υποδομές που διαθέτουν.Όμως, τι συμβαίνει όταν η σεζόν τελειώνει; Μεγαλώνοντας κι ο ίδιος σε ένα μικρό κυκλαδίτικο νησί, την Μήλο, παρακολουθούσα κάθε χρόνο το ίδιο θέαμα. Το καλοκαίρι, το νησί να ασφυκτιά από κόσμο με όλα τα μαγαζιά ανοιχτά, ενώ τον χειμώνα να υφίσταται το άκρως αντίθετο σκηνικό, το οποίο παραπέμπει σε ερημιά. Όπως γίνεται αντιληπτό, όταν ένας τόπος λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, η ίδια η ποιότητα ζωής παρακμάζει. Τα περισσότερα νησιά, αντιμετωπίζουν έλλειψη υγειονομικών υποδομών και προσωπικού, ενώ ακόμα και η ίδια η πρόσβαση στην παιδεία δεν είναι ίση, σε σύγκριση με αυτή στις πόλεις, καθώς είναι δύσκολος ο διορισμός εκπαιδευτικών αλλά και η ίδια η εγκατάστασή τους λόγω του προβλήματος εύρεσης κατοικίας.Μέσα σε αυτά τα ζητήματα, έρχεται να προστεθεί το πρόβλημα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης ορισμένων νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και ο κίνδυνος αποκλεισμού τους, σε περίπτωση εκτεταμένων δυσχερών καιρικών συνθηκών. Επιπλέον, τίθεται και το θέμα της πρόσβασης στον πολιτισμό. Ο πολιτισμός δεν πρέπει να θεωρείται πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις εκλείπουν από τα νησιά κι αυτό έχει ως συνέπεια, πολλά παιδιά να μην απολαμβάνουν τα θετικά που προσφέρει ο πολιτισμός. Ακόμα και οι εξωσχολικές δραστηριότητες είναι περιορισμένες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πολλές εναλλακτικές για διέξοδο από την ρουτίνα τους αλλά και για την ανέλιξη τυχόν ταλέντων και δεξιοτήτων. Όμως, το συγκεκριμένο ζήτημα δεν αφορά μόνο τα νησιά αλλά αντιθέτως, και τις ίδιες τις πόλεις.Όταν μια οικογένεια βλέπει την δυσκολία της ζωής στα νησιά, δεν είναι απίθανο να μετακομίσει σε κάποια πόλη.Έτσι, τα νησιά χάνουν κατοίκους, ενώ στις πόλεις προκύπτει το θέμα του υπερπληθησμού (κυρίως στην Αθήνα), αλλά αυτό ανοίγει μια άλλη συζήτηση. Για τους παραπάνω λόγους, πρέπει να δοθούν πραγματικές και ουσιαστικές λύσεις όσον αφορά το θέμα της νησιωτικότητας. Φυσικά, τα οικονομικά κίνητρα μπορούν να βοηθήσουν μερικές οικογένειες να ζήσουν μόνιμα στο νησί, αλλά δεν μπορεί μονάχα αυτό να αποτελέσει μακροχρόνια λύση. Βασικό βήμα αποτελεί η καλύτερη ακτοπλοϊκή σύνδεση όλων των νησιών με αστικά κέντρα σε καθημερινή βάση σε χαμηλή τιμή εισιτηρίων για όλον τον χρόνο. Επιπλέον, οι Δήμοι χρειάζονται μεγαλύτερη χρηματοδότηση για υποδομές, οι οποίες δεν θα βοηθούν μόνο στην ανάπτυξη του τουριστικού προϊόντος, αλλά και στη σταδιακή βελτίωση της καθημερινότητας των μόνιμων κατοίκων. Ένα εξαιρετικά κρίσιμο σημείο είναι η πραγματοποίηση συχνότερων πολιτιστικών και αθλητικών δράσεων, με την κατασκευή περισσότερων αθλητικών εγκαταστάσεων, πέρα των γηπέδων ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Τέλος, είναι απαραίτητο να δοθούν κίνητρα σε εκπαιδευτικούς και γιατρούς για να μείνουν στα νησιά, με το βασικότερο την δημιουργία κατοικιών για αυτούς τους ανθρώπους. Όπως είναι προφανές, για όλα αυτά χρειάζεται μια σοβαρή νησιωτική πολιτική και μια γενναία οικονομική στήριξη από το κράτος.Βέβαια, δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όλες αυτές οι λύσεις σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, αλλά έστω και η αρχή μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τις συνθήκες διαβίωσης σε ένα νησί. Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω την δυσκολία του έργου που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι νησιωτικοί Δήμοι, καθώς μόνοι τους οφείλουν να δημιουργήσουν υποδομές, σε αντίθεση με πολλούς ηπειρωτικούς Δήμους, όπου αρκετές από αυτές τις αρμοδιότητες καλύπτονται ευκολότερα λόγω των υπαρχουσών υποδομών. Συνεπώς, οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες των νησιωτικών δήμων είναι κατά πολύ μεγαλύτερες. Το 1ο τεύχος του Συμμετοχικού Περιοδικού Νέων με τίτλο «Ζωή στην πόλη» είναι διαθέσιμο online:</p>
