Εκδήλωση – συζήτηση: «Η υπεράσπιση των δημόσιων δωρεάν μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών».

NEWSROOM Εκδήλωση – συζήτηση: «Η υπεράσπιση των δημόσιων δωρεάν μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών».Ο σύλλογος μελών ΔΕΠ του Παντείου Πανεπιστημίου προσκαλεί σε εκδήλωση – συζήτηση με θέμα την υπεράσπιση των δημόσιων δωρεάν μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί σήμερα Δευτέρα 18 Μαΐου στις 14:00, στο αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας ΙΙ», στο νέο κτήριο του Παντείου Πανεπιστημίου. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, έχουν προσκληθεί να τοποθετηθούν εκπρόσωποι των φοιτητικών συλλόγων, του ΕΔΙΠ και του διοικητικού προσωπικού, καθώς και η πρύτανης και οι κοσμήτορες του πανεπιστημίου.

Φοιτητικό Debate Παντείου Πανεπιστημίου 2026

Φοιτητικό Debate Παντείου Πανεπιστημίου 2026 Δευτέρα 11 Μαΐου | 19:00 | Αίθουσα 108 «Γυάλινο Κτήριο» (Ισόγειο) Για δεύτερη συνεχή χρονιά, το Ευ Πολιτεύεσθαι, πραγματοποιεί το Φοιτητικό Debate 2026 του Παντείου Πανεπιστημίου, σε συντονισμό των θεματικών με το Debate Panteion.Την Δευτέρα 11 Μαΐου στις 19:00, στην αίθουσα 108, διενεργείται ξανά, με σκοπό την προώθηση του υγιούς διαλόγου και την ενεργοποίησης των φοιτητών για συμμετοχή στις επερχόμενες Φοιτητικές Εκλογές της 13ης Μαΐου. Για πρώτη φορά, το debate διεξάγεται με την παρουσία και μη εκλεγμένων δυνάμεων, διασφαλίζοντας ότι κάθε πρόταση για το μέλλον του Πανεπιστημίου μας θα ακουστεί ισότιμα.Επιπλέον, μετά το τέλος του debate, θα ανοίξει ειδική πλατφόρμα όπου όποιος επιθυμεί, θα έχει την δυνατότητα να απαντήσει ανώνυμα στο ερώτημα, ποια δύναμη τον ικανοποίησε με τις προτάσεις και απαντήσεις της. Τέλος, όποιος θέλει να απευθύνει κάποια ερώτηση στις δυνάμεις, μπορεί να την αποστείλει εδώ.Η φόρμα θα είναι ανοιχτή μέχρι την Παρασκευή 08/05 στις 18:00.

Η Francesca Albanese στο Πάντειο Πανεπιστήμιο!

Η Francesca Albanese στο Πάντειο Πανεπιστήμιο! Την Δευτέρα 4 Μαΐου στις 18:30, η Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου σας προσκαλεί στη διάλεξη της Francesca Albanese, ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, με θέμα: «International Law and Power in Times of Disorder and Genocidical Politics». Προλογίζει και συντονίζει ο Δημήτρης Χριστόπουλος, καθηγητής από το τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας. Αίθουσα 108, Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο ισόγειο του «Γυάλινου Κτηρίου». Η διάλεξη θα είναι ανοιχτή για όλ@ στα αγγλικά, χωρίς μετάφραση. Είσοδος με σειρά προτεραιότητας, ενώ η ώρα προσέλευσης ορίζεται έως τις 18:15.

Ο Δήμαρχος Μήλου στο Ευ Πολιτεύεσθαι: Μια Συζήτηση ουσίας και ειλικρίνειας

Ο Δήμαρχος Μήλου στο Ευ Πολιτεύεσθαι: Μια Συζήτηση ουσίας και ειλικρίνειας Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Χρόνος Ανάγνωσης: 8 λεπτά Με το τέλος της εξεταστικής περιόδου επέστρεψα στον τόπο που μεγάλωσα, την Μήλο, και είχα την ευκαιρία, στο πλαίσιο του τομέα Τοπικής Αυτοδιοίκησης του “Ευ Πολιτεύεσθαι”, να συνομιλήσω με τον Δήμαρχο Μήλου, Μανώλη Μικέλη. Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέματα που αφορούν την τοπική κοινωνία της Μήλου -κι όχι μόνο-, όπως την ανεξέλεγκτη ανέγερση ξενοδοχειακών μονάδων, μελλοντικά έργα, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας νησιωτικός Δήμος. Προς το τέλος της συζήτησης, ο Δήμαρχος Μήλου έστειλε το δικό του μήνυμα προς τη νέα γενιά. Οικοδομικές άδειες και Σαρακήνικο Ο Δήμαρχος Μήλου ανέφερε ότι για χρόνια καμία κυβέρνηση δεν προχώρησε τον αναγκαίο χωροταξικό σχεδιασμό λόγω πολιτικού κόστους, με αποτέλεσμα να εκδίδονται άδειες δόμησης μέσω νομικών «παραθύρων», ακόμη και σε περιοχές ιδιαίτερης φυσικής αξίας όπως το Σαρακήνικο. Όταν ενημερώθηκε η δημοτική αρχή, κινήθηκε άμεσα με το αρμόδιο υπουργείο για την ανάκληση και αναστολή των αδειών, ενώ προσέφυγε και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, επιδιώκοντας την προστασία του τοπίου, το οποίο αποτελεί και ζώνη προστασίας άγριας ζωής. Παράλληλα, ο Δήμος προωθεί την ολοκλήρωση του ΣΧΟΟΑΠ, που είχε ξεκινήσει το 2007 μέσω ΕΣΠΑ αλλά παρέμενε ανενεργό, με τη σημερινή διοίκηση να το επανεκκινεί το 2019 και την περιβαλλοντική μελέτη να εγκρίνεται το 2023. Με εντολή του υπουργού, το Σαρακήνικο θα αποκατασταθεί από την εταιρεία που έλαβε τις άδειες, ενώ ο Δήμος δηλώνει ότι παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και επιδιώκει το κλείσιμο των νομικών κενών, ώστε να διασφαλιστεί η διαχρονική προστασία της Μήλου και η βιωσιμότητα του τουρισμού της. Ο κ. Μικέλης ανέφερε ότι ο Δήμος Μήλου προσέφυγε νομικά και συσπείρωσε την τοπική κοινωνία για την προστασία του νησιού, επισημαίνοντας όμως ότι οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από άλλους φορείς, γεγονός που αποδυναμώνει την τοπική αυτοδιοίκηση. Παρά τα εμπόδια, εκφράζει την πεποίθηση ότι οι ενέργειες μέσω δικαιοσύνης και η επικοινωνία με τα υπουργεία θα αποδώσουν, τονίζοντας πως ο αγώνας συνεχίζεται. Έργα και οργάνωση Ο Δήμαρχος τόνισε ότι η στήριξη της τοπικής κοινωνίας απαιτεί οργανωμένο σχεδιασμό με σύγχρονες υποδομές διαχείρισης απορριμμάτων, όπως ΧΥΤ (Χώροι Υγειονομικής Ταφής) και Πράσινο Σημείο. Το έργο, που ξεκίνησε πριν έξι χρόνια, υλοποιείται φέτος, με το Πράσινο Σημείο ήδη έτοιμο. Αν και η λειτουργία του θα κοστίζει περίπου 250.000 ευρώ ετησίως, αναμένεται να μειώσει σημαντικά τα απορρίμματα και το τέλος ταφής, εξοικονομώντας έως και 1 εκατ. ευρώ για την τοπική κοινωνία. Παράλληλα, εξετάζεται η προμήθεια μηχανήματος μετατροπής ξύλου σε πέλετ, ενισχύοντας τον «πράσινο» χαρακτήρα του νησιού και μειώνοντας το ενεργειακό κόστος για τους κατοίκους, καθώς θα πωλείται στους ίδιους σε χαμηλή τιμή. Καθαριότητα και ασέβεια προς το περιβάλλον Ο κ. Μικέλης υπενθύμισε πως για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της απόρριψης ογκωδών αντικειμένων εντός κι εκτός των πλαστικών κάδων, μπορούν να υλοποιηθούν έργα, με δυσκολία βέβαια, καθώς υπάρχει έλλειψη προσωπικού στον Δήμο. Ωστόσο, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η ατομική ευθύνη που συνδέεται με την παιδεία του καθενός. Για αυτό τον λόγο, μέσω της προσπάθειας να γίνει «πράσινο» το νησί, προγραμματίζονται ειδικά σεμινάρια κι ενημερωτικά έντυπα, με βασικό στόχο τα σχολεία και τα παιδιά. Όπως ανέφερε μάλιστα, αν τα παιδιά κατανοήσουν την κατάσταση, αύριο θα υπάρχουν πολίτες με άλλο τρόπο σκέψης, οι οποίοι θα σέβονται περισσότερο το νησί που μεγαλώνουν και ταυτοχρόνως, μέσω των παιδιών, θα λάβουν γνώση και οι μεγαλύτεροι. Βέβαια, ο Δήμαρχος αναφέρθηκε και σε έναν ακόμη τρόπο αντιμετώπισης, τον οποίο θεωρεί πως δεν πρέπει να αποτελεί το βασικό εργαλείο διαχείρησης: την επιβολή αυστηρών προστίμων. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις καθίσταται αναγκαίο, καθώς υφίστανται κανονισμοί καθαριότητας όπου προβλέπονται αυτά. Δυσκολίες των νησιωτικών Δήμων Η νησιωτικότητα είναι κάτι μοναδικό, όμορφο αλλά και πολύ δύσκολο. Δυστυχώς, οι κινήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ελληνικών κυβερνήσεων δεν ανταποκρίνονται στη νησιωτικότητα. Πιο συγκεκριμένα, τον χειμώνα υφίστανται αρκετά προβλήματα καθώς το νησί είναι απομονωμένο λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών και για αυτό δεν καλύπτονται οι βασικές απολαβές που μπορεί να έχει ένα πιο κεντρικό σημείο. Για παράδειγμα στην υγεία, αν συμβεί ένα περιστατικό και δεν υπάρχουν εξειδικευμένοι γιατροί, μπορεί να χαθεί ένας συμπολίτης μας, ενώ αν δεν μπορεί να πετάξει ένα ελικόπτερο για την μεταφορά του περιστατικού, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Τέτοια παραδείγματα μάλιστα αντιμετωπίζουν καθημερινά, όπως σημείωσε. Επιπλέον, ένας νησιωτικός Δήμος δεν λαμβάνει την ίδια χρηματοδότηση καθώς υπολογίζεται με τον μόνιμο πληθυσμό που καταγράφτηκε με την τελευταία απογραφή. Ωστόσο, δεν προσμετριέται ο κόσμος της καλοκαιρινής σεζόν που μπορεί να φθάνει 45,000-50,000, με αποτέλεσμα να υπάρχει αντίκτυπος στα κονδύλια που δίνονται στον Δήμο και επομένως, οι υποδομές και οι χρηματοδοτήσεις να είναι πολύ μικρότερες από ό,τι θα έπρεπε. Έτσι, ένας νησιωτικός Δήμος οφείλει να διαχειριστεί την ύδρευση, τα λύματα (σε άλλες πόλεις διαχειρίζονται από εταιρείες),τα λιμάνια, τα απορρίμματα κ.α.. Κι όλα αυτά καλείται να τα λύσει ένας υποστελεχωμένος Δήμος, που λειτουργεί με φιλότιμο, καθώς δεν πληρώνονται οι υπάλληλοι, ενώ είναι τριπλάσιες οι αρμοδιότητες από αυτές που έχει ένας χερσαίος Δήμος. Επέκταση του αεροδρομίου Όσον αφορά την επέκταση του αεροδρομίου, ο Δήμαρχος επισήμανε ότι υπάρχει σχεδιασμός για την επέκταση του αεροδρομίου. Αναλυτικότερα, το αεροδρόμιο ανήκει στην ΥΠΑ (Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας), ωστόσο, παρόλα τα χρήματα που λαμβάνει από τα εισιτήρια, τα χρήματα δεν δίνονται στο αεροδρόμιο. Από την πλευρά του, ο Δήμος Μήλου έχει καθαρίσει γύρω από τον αεροδιάδρομο, έχει δώσει χρώματα για να βαφτούν οι λωρίδες για τα αεροπλάνα, έχει φτιάξει το αποχετευτικό του αεροδρομίου. Επίσης, η επέκταση του αεροδρομίου έχει μείνει στα σχέδια εδώ και 15 χρόνια, με πολλές επισκέψεις στα υπουργεία αλλά δίχως αποτέλεσμα. Ο στόχος είναι να πωληθεί στη Fraport και να λαμβάνει αυτή τα έσοδα, ενώ ο Δήμος είχε κάνει κίνηση να γίνει δημοτικό το αεροδρόμιο, για να λαμβάνει τα έσοδά του, ώστε να γίνουν και κάποια παραπάνω έργα. Πρέπει όμως να σημειωθεί πως σε συνεργασία με τον πρώην Διοικητή της ΥΠΑ, κ. Δρουτσάκο, η Μήλος έγινε το πρώτο νησί που έφερε τον αεροπορικό τουρισμό. Όμως, το αεροδρόμιο είναι θέμα ΥΠΑ για το πότε θα φτιαχτεί, όπως πρόσθεσε ο Δήμαρχος. Το Όραμα για το νησί Όντας για πολλά χρόνια δημοτικός σύμβουλος, είχε αποφασίσει να σταματήσει λόγω υποχρεώσεων. Όμως, σκεπτόμενος ότι μπορεί να φτιάξει κάποια πράγματα, με

Η Έλενα Κρεμλίδου στο Ευ Πολιτεύεσθαι: «Μέχρι η ντροπή να αλλάξει πλευρά»

Η Έλενα Κρεμλίδου στο Ευ Πολιτεύεσθαι: «Μέχρι η ντροπή να αλλάξει πλευρά» Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά Η  Έλενα Κρεμλίδου έρχεται στο Ευ Πολιτεύεσθαι για μια συζήτηση με τον Δημήτρη Μυρογιάννη γύρω από την δημόσια έκθεση, την μάχη για δικαίωση κατά του revenge porn, την έμφυλη βία και την ψηφιακή κακοποίηση. Η ντροπή να αλλάξει μεριά Ξεκινώντας την συζήτηση, η Έλενα Κρεμλίδου αναφέρθηκε στο μήνυμα που αναγράφεται στην μπλούζα της «Μέχρι η ντροπή να αλλάξει μεριά». Όπως εξήγησε, το μήνυμα είναι εμπνευσμένο από την Ζιζέλ Πελικό. Η ίδια, μάλιστα, ως θύμα του revenge porn ένιωθε αρχικά ντροπή, σε σημείο που την  οδήγησε  σε σκέψεις να βάλει τέλος στην ίδια της την ζωή. Δηλώνει χαρακτηριστικά πως αν μιλάμε για το θέμα με μια δυναμική, είναι πολύ πιο διαχειρίσιμο, λιγότερο ντροπιαστικό και κατά συνέπεια λιγότερο επικίνδυνο. Ο όρος «γυναικοκτονία» και η έμφυλη βία Στο ερώτημα πώς η ίδια νιώθει ακούγοντας τους συγκεκριμένους όρους, μας μοιράστηκε μια συνταρακτική αλήθεια. Πιο συγκεκριμένα, στον ραδιοφωνικό αέρα του Ράδιο Πάντειον μετέφερε μαρτυρίες από μητέρες θυμάτων γυναικοκτονίας. Σε σχέση με το δικό της βίωμα, το γεγονός ότι άκουσε αυτές τις μητέρες να αναφέρουν για τις δολοφονημένες κόρες τους ότι οι ίδιοι οι σύντροφοί τους είχαν ή ετοιμάζονταν να διαρρεύσουν αντίστοιχο υλικό, σκέφτηκε πως αυτό είναι σοκαριστικό και σίγουρα όχι τυχαίο. Έμπρακτη στήριξη για τα θύματα του revenge porn Η Έλενα Κρεμλίδου τόνισε πως σκέφτεται να δημιουργήσει ένα νέο εγχείρημα σχετικά με το revenge porn. Βασικός σκοπός θα είναι να παρέχει δωρεάν ψυχολογική και νομική στήριξη στα θύματα, και ειδικά στα πιο ευάλωτα θύματα. Ο ρόλος του σχολείου Επίσης, επισήμανε πως και η εκπαίδευση διαδραματίζει βασικό ρόλο, καθώς αποτελεί σημαντικό βήμα για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών λίγο πριν βρεθούν στην εφηβεία. Ταυτόχρονα, αποτελεί τον πιο υγιή τρόπο σεξουαλικής αγωγής και συμβάλλει στο να κατανοήσουν ότι η ελευθερία του καθενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Ο κίνδυνος του AI Τέλος, η ίδια ανέφερε πως το AI μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κίνδυνο στο μέλλον, καθώς μπορεί οποιοσδήποτε να αξιοποιήσει το εργαλείο της τεχνητής νοημοσύνης για να παραποιήσει εικόνες ανθρώπων. Για αυτό τον λόγο, επισήμανε πως πολλά κορίτσια προχωρούν σεομαδικές μηνύσεις εναντίον ατόμων που έχουν επεξεργαστεί υλικό τους με εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης, δημιουργώντας αυτό το νέο είδος revenge porn. Το φαινόμενο αυτό καταδεικνύει ότι δεν πρόκειται απλώς για έναν μελλοντικό κίνδυνο, αλλά για μία ήδη υφιστάμενη πραγματικότητα. Ακούστε ολόκληρη την συνέντευξη στο Spotify.

Η “ΙΘΑΚΗ” ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ: ΟΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Η “ΙΘΑΚΗ” ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ: ΟΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά Κατά την έξοδο από το γεμάτο θέατρο Παλλάς, μετά το τέλος της παρουσίασης του βιβλίου «Ιθάκη» του πρώην Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, ένα ερώτημα κυριαρχούσε σε κάθε συζήτηση, το οποίο απασχολούσε όλους: «Τελικά, σήμερα, ανακοίνωσε κόμμα;». Αναλύοντας βαθύτερα τον λόγο του κ. Τσίπρα, μπορούμε να δούμε πως η συγκεκριμένη εκδήλωση είχε κυρίως τον χαρακτήρα μιας πολιτικής συγκέντρωσης, με τον ίδιο να μοιράζεται τα επόμενα βήματά του, περιγράφοντας εμμέσως την ίδρυση ενός νέου κόμματος. Νέο κίνημα με οργάνωση «από τα κάτω» «Αυτό που απαιτείται, λοιπόν, σήμερα για τη δημοκρατική παράταξη, είναι να προχωρήσει σε διεργασίες επανίδρυσης της πολιτικής και οργανωτικής της υπόστασης», κάνοντας λόγο για μια νέα μεταπολίτευση, όχι όσον αφορά την τροποποίηση του ισχύοντος συντάγματος, αλλά μια αλλαγή της Δημοκρατικής Παράταξης καθώς, όπως ανέφερε, η σημερινή αντιπολίτευση αποτελεί μέρος του προβλήματος, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και αντίπαλος στη ΝΔ. Στη συνέχεια, ανέφερε την ανάγκη μιας ριζικής ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, ώστε να δημιουργηθεί μια μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική, αλλά προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη, ικανή να αγκαλιάσει όλους τους αριστερούς, δημοκρατικούς, ευαίσθητους πολίτες. Βασικός στόχος αυτού του εγχειρήματος είναι να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου. Επίσης, ο πρώην Πρωθυπουργός άσκησε βαρύτατη κριτική στην κυβέρνηση, χαρακτηρίζοντάς την μια «λάθος κυβέρνηση», για το καθεστώς απαξίωσης της οικονομίας αλλά και της δημοκρατίας που έχει φέρει στην χώρα. Μάλιστα, μίλησε για τον αγώνα των αγροτών, οι οποίοι δεν θέλουν να βλέπουν τις επιδοτήσεις τους να γίνονται Φεράρι των γαλάζιων παιδιών, όπως ανέφερε. Επιπλέον, το νέο κίνημα θα γίνει με βάση τη σχέση που έχει με τη κοινωνία. Για αυτόν τον λόγο, κάλεσε τους πολίτες σε αυτοοργάνωση σε περιοχές, σε χώρους εργασίας, σε πανεπιστήμια, οπουδήποτε. Πιθανή επίσημη ανακοίνωση της ίδρυσης του κινήματος τοποθετείται στις αρχές της άνοιξης, δηλαδή ένα χρόνο πριν από τις εκλογές του 2027. Ο Εξώστης Αξίζει να σημειωθεί η παρουσία είκοσι βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και εννέα από την Νέα Αριστερά, συμπεριλαμβανομένων και των αρχηγών, Σωκράτη Φάμελλου και Αλέξη Χαρίτση, οι οποίοι κάθισαν μαζί σε ένα εμφανώς ευχάριστο και φιλικό κλίμα ανάμεσά τους. Όλοι παρακολούθησαν την ομιλία του κ. Τσίπρα από τον εξώστη, το οποίο φαίνεται να ήταν και η δική του επιθυμία. Αντιδράσεις Η συγκεκριμένη κίνηση του Αλέξη Τσίπρα προκάλεσε άμεσα την αντίδραση του Μεγάρου Μαξίμου με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, από το 36ο Greek Economic Summit, να σχολιάζει: Ήλπιζα ότι θα μέναμε στα θέματα της ατζέντας. Εγώ είπα μια κουβέντα που θα θέλω να επαναλάβω και να διατυπώσω το ερώτημα. Εσείς θα μπαίνατε σε ένα καράβι που ο καπετάνιος το έστειλε μια φορά στα βράχια; Άμεση ήταν και η απάντηση του ΠΑΣΟΚ μέσω ανακοίνωσης του Γραφείου Τύπου ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής λέγοντας πως «Ο κ. Τσίπρας επανέλαβε στερεότυπα και παπαγάλισε τη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας ότι «δεν υπάρχει αντίπαλος». Ξεχνά ότι είναι ο υπαίτιος των δύο νικών Μητσοτάκη;». Όπως, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό, η παρουσίαση της “Ιθάκης” λειτούργησε ως κάτι πολύ περισσότερο από μία βιβλιοπαρουσίαση: αποτέλεσε την αφετηρία ενός νέου πολιτικού σκηνικού, το οποίο ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται έτοιμος να διαμορφώσει, με σκοπό να συσπειρώσει την κεντροαριστερά. Μένει να φανεί, αν αυτή η υπό διαμόρφωση πολιτική πρωτοβουλία θα καταφέρει να εκφράσει την ευρύτερη κοινωνία και αν θα αποτελέσει τον βασικό αντίπαλο της κυβέρνησης ή αν θα παραμείνει μια ακόμη προσπάθεια αναδιάταξης στον χώρο της κεντροαριστεράς.

Αριστερά 2025:Κρίση ταυτότητας

Αριστερά 2025: Κρίση ταυτότητας Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Πού βρίσκεται η φωνή της; Μια αναζήτηση για το νόημα, την αξία και την ελπίδα της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Μεγαλώνοντας σε μια εποχή που η Αριστερά δεν εμπνέει όπως παλιά, όπου ο λαϊκισμός της ακροδεξιάς έχει βρει έδαφος σε αρκετές χώρες -και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό στους νέους-, όπου όλα φαίνονται πλέον απαισιόδοξα και με το ατομικό συμφέρον να υπερτερεί του συλλογικού, προσπαθώ μέσα από αυτό το άρθρο να αναζητήσω τους λόγους που η κοινωνία μας έχει γυρίσει την πλάτη στην Αριστερή ιδεολογία του 21ου αιώνα, αλλά και να ξαναβρώ το νόημά της, πέρα από τα κόμματα, ως αξία και στάση ζωής. Η γενιά του 2000, στην οποία ανήκω, αποτελεί τη γενιά των πολλαπλών κρίσεων, της απογοήτευσης και του πεσιμισμού.Αυτή τη στιγμή, διανύουμε ήδη το μισό της τρίτης δεκαετίας του αιώνα μας και το μέλλον δεν φαίνεται ευοίωνο. Ακρίβεια, φτώχεια, πόλεμοι, καταστροφή του περιβάλλοντος, συσσώρευση πλούτου σε λίγους είναι μόνο λίγα από τα πολλά προβλήματα της σύγχρονης εποχής μας. Ποιος κερδίζει την εμπιστοσύνη του πληθυσμού; –Η ακροδεξιά, η οποία βρίσκει τρόπους να μιλήσει στο συναίσθημα μέσω της οργής και του μίσους, εκμεταλλευόμενη τον φόβο και την ανασφάλεια, ενώ η Αριστερά δείχνει να χάνει τη φωνή της. Πού βρίσκεται η Αριστερά σήμερα; Διαμελισμένη, χωρίς αφήγημα, χωρίς ανθρώπους που να εμπνέουν και μάλιστα με ορισμένους, οι οποίοι φαίνονται ως εκπρόσωποί της, μακριά από τις αξίες της.Και γιατί συμβαίνει αυτό; Πανευρωπαϊκά, βλέπουμε ορισμένα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται ότι ανήκουν στον αριστερό χώρο, να ”γέρνουν” όλο και πιο κοντά στη δεξιά, εξυπηρετώντας το ίδιο το σύστημα μέσω των διάφορων πολιτικών τους.Έτσι, έχει χάσει τον ρυθμό της κοινωνίας, με αποτέλεσμα, οι αριστεροί ψηφοφόροι να απογοητεύονται και να μην επιθυμούν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.Υπάρχει πιθανότητα επιστροφής της στον παλμό της κοινωνίας; Υπάρχει.Αν ξαναταυτιστεί με τους ανθρώπους της, έχει καθήκον να μιλήσει και να βρει λύσεις για την εργασία χωρίς προοπτική, για την κοινωνικοοικονομική ανισότητα, για την οικονομική και οικολογική κρίση, δηλαδή για τη ζωή μας.Να φέρει πίσω τους ανθρώπους στην πολιτική, καθώς δεν γίνεται ο κόσμος να απέχει από τις αποφάσεις που κρίνουν τη ζωή του.Σαφώς, να παραδεχτεί ότι γίναν λάθη, αλλά να πείσει εξίσου πως χωρίς την προοπτική της, ο κόσμος κινδυνεύει να μετατραπεί σε απλά νούμερα στατιστικών ερευνών αγοράς και κέρδους. Η Αριστερά δεν είναι lifestyle· είναι συλλογικός αγώνας ενάντια στην αδικία, τη διαφθορά και σε κάθε σύστημα που γεννά ανισότητες.Η Αριστερά που με εκφράζει δεν φοβάται την αυτοκριτική αλλά την αξιοποιεί για να βελτιωθεί η ίδια.Πώς άλλωστε θα αλλάξεις μια κοινωνία αν δεν ξεκινήσεις από τον ίδιο σου τον εαυτό; Η Αριστερά δεν είναι κόμμα· είναι όραμα. Είναι ο τρόπος που αντιστέκεσαι όταν ζεις σε έναν κόσμο που αρνείσαι να συνηθίσεις την αδικία.Ο τρόπος που ψάχνεις το φως της αλήθειας, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας.Δεν πιστεύω σε ηγέτες που υπόσχονται πράγματα, αλλά σε πολίτες που επιμένουν να αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη και για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο και προσβάσιμο για όλους.Μόνο έτσι, θα γίνει πνοή ελπίδας στις μέρες του σκοταδισμού.Κι έτσι αναρωτιέμαι, εμείς, ως νέα γενιά, μπορούμε να γίνουμε η φωνή που της αξίζει;Από εμάς εξαρτάται… Γιώργος Τασιόπουλος Φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Πηγή φωτογραφίας: news247

Δημοκρατορία: Η Δημοκρατία σε καθεστώς ομηρίας

Δημοκρατορία: Η Δημοκρατία σε καθεστώς ομηρίας Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος Δημοκρατία για μια ασήμαντη μειοψηφία, δημοκρατία για τους πλούσιους·αυτή είναι η δημοκρατία της καπιταλιστικής κοινωνίας. Β.Ι.Λένιν Η φράση του Λένιν μοιάζει προφητική.Δεν περιγράφει μόνο την εποχή του, αλλά και το δικό μας παρόν.Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι η Δημοκρατία της ισότητας και της συμμετοχής, αλλά μια Δημοκρατορία:μια Δημοκρατία τυπική, δίχως ουσία, όπου οι θεσμοί υπάρχουν σαν βιτρίνα, ενώ η πραγματική εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων. Από την Αθήνα στην “αντιπροσώπευση” Η αρχαία Αθήνα αποτέλεσε το λίκνο της Δημοκρατίας.Εκεί οι πολίτες συμμετείχαν άμεσα στη λήψη αποφάσεων: στην Εκκλησία του Δήμου, στη Βουλή, στα δικαστήρια.Η πολιτική ήταν υπόθεση καθημερινή, ζωντανή και συλλογική. Σήμερα η εικόνα έχει αντιστραφεί.Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία κατέληξε να είναι μια διαδικασία όπου οι πολίτες εμφανίζονται κάθε τέσσερα χρόνια για να ρίξουν ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη και ύστερα επιστέφουν στον καναπέ τους.Οι αποφάσεις παίρνονται μακριά τους, χωρίς την συμμετοχή τους και τους παρουσιάζονται ως τετελεσμένα. Έτσι, η φωνή του πολίτη χάνει την αξία της. ΜΜΕ, social media και χειραγώγηση Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε η αγορά: ο χώρος της ελεύθερης ανταλλαγής απόψεων. Σήμερα, τον ρόλο αυτόν έχουν τα ΜΜΕ και τα social media.Όμως η λειτουργία τους δεν είναι ουδέτερη. Τα ΜΜΕ δεν “ενημερώνουν”, αλλά καθορίζουν την ατζέντα.Ορίζουν ποιο είναι “το θέμα της ημέρας” και ποια ζητήματα μένουν στην αφάνεια. Τα social media δίνουν την ψευδαίσθηση ελευθερίας, αλλά στην πραγματικότητα πνίγουν τον διάλογο σε έναν ωκεανό παραπληροφόρησης, fake news και φανατισμού.Όπως λέει ο Noam Chomsky: Η συναίνεση κατασκευάζεται – κι εμείς απλώς νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι. Η Ελληνική πραγματικότητα Στην Ελλάδα, τα σημάδια είναι εμφανή.Η συμμετοχή στις εκλογές φθίνει συνεχώς – στις τελευταίες κάλπες η αποχή ξεπέρασε το 50%.Η εμπιστοσύνη στη Βουλή και στα κόμματα καταγράφεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Πολλοί νέοι θεωρούν ότι η ψήφος τους δεν αλλάζει τίποτα.Όμως, αυτή η μαζική αδιαφορία δεν είναι ουδετερότητα·είναι το οξυγόνο της Δημοκρατορίας.Όταν οι πολίτες σιωπούν, όταν δεν διεκδικούν, τότε οι αποφάσεις παίρνονται χωρίς αυτούς – ή εναντίον τους. Όσο οι οικονομικές ανισότητες βαθαίνουν, τόσο περισσότερο η πολιτική μετατρέπεται σε υπόθεση των λίγων. Η ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, ζούμε σε ένα καθεστώς, όπου η Δημοκρατία είναι το περίβλημα και η Δημοκρατορία η ουσία.Θεσμοί υπάρχουν, εκλογές γίνονται, κόμματα δρουν· αλλά η ουσία έχει απονευρωθεί.Οι πολίτες μετατρέπονται σε θεατές ενός πολιτικού θεάτρου, εν’ω οι αποφάσεις λαμβάνονται από οικονομικά και πολιτικά κέντρα εξουσίας που βρίσκονται έξω από τη σφαίρα της κοινωνίας Ο Adlous Huxley είχε προειδοποιήσει: Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση δημοκρατίας.Μια φυλακή χωρίς τοίχους, στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν. Ευχαριστώ το Ευ Πολιτεύεσθαι για την παρέμβαση. Βιβλιογραφία: -V.I. Lenin Άπαντα, τ.25 -Noam Chomsky & Edward S.Herman Manufacturing Consent: The Political Enonomy of the mass Media (Pantheon Books,1988) -Colin Crouch, Post – Democracy (Polity Press, 2004) -Adlous Huxley, Brave New World (1932) Η φωτογραφία είναι από την εφημερίδα “Το Βήμα” 28 Φεβρουαρίου 2025, επέτειος του δυστυχήματος στα Τέμπη.

Το καινούργιο που μυρίζει παλιό

Το καινούργιο που μυρίζει παλιό. Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος Μιλούν με στόμφο για το <<νέο>>. Το περιφέρουν σαν Ευαγγέλιο στις σχολές, στα πάνελ, στα debates, ακόμα και στα αποστειρωμένα φοιτητικά πηγαδάκια.Αλλά εγώ, όσο και να με προσκαλούν στο τραπέζι της <<λογικής>>, δεν πείθομαι από πρόσωπα που μυρίζουν παλιό από χιλιόμετρα μακριά. Ο Καπιταλισμός ως θρησκεία. Ο καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια να πείσει.Έχει κάνει κάτι πιο πονηρό: σε έχει πείσει πως είναι <<φυσικό φαινόμενο>>. Πως δεν υπάρχει εναλλακτική. Πως οι επαναστάσεις είναι <<παιδικές ασθένειες της ιστορίας>>. Πως η φτώχεια είναι ατομική αποτυχία κι όχι κοινωνική συνθήκη. Και το λένε νέοι άνθρωποι.Φοιτητές.Εικοσάρηδες.Μυημένοι χωρίς να το ξέρουν στην ιδεολογία του κυρίαρχου.Την αναπαράγουν χωρίς να την έχουν σκεφτεί.Την καταπίνουν με το freddo τους και την αδειάζουν στα συμφωνημένα ρητορικά κλισέ: <<Ο κομμουνισμός απέτυχε.Ο καπιταλισμός πέτυχε.Να δούμε κάτι καινούργιο πια…>>. Μήπως λοιπόν, το <<νέο>> είναι παλιό με botox; Τι ακριβώς είναι το <<νέο>> που μας φέρνουν; Νέα πρόσωπα – με παλιά λεξιλόγια. Νέα κόμματα – με παλιές εξαρτήσεις. Νέα αφήγηση – αλλά το ίδιο σύστημα πίσω από τις κουρτίνες. Ο <<εκσυγχρονισμός>> τους σημαίνει: Το νέο τους είναι μια επιδέξια αναπαλαίωση του ίδιου οικοδομήματος – με χρυσές ταμπέλες και ξύλινα θεμέλια. Πανεπιστήμιο: Χώρος γνώσης ή χώρος ευκολίας; Στο αμφιθέατρο δεν συζητάμε πια.Αναπαράγουμε.Δεν διαβάζουμε για να μάθουμε αλλά για να παραδώσουμε κάτι…<<αρκετά καλό για να περάσει>>. Η σκέψη έχει αντικατασταθεί από σημειώσεις. Η απορία από emoji. Η αντίσταση από την ειρωνεία. Ο Μαρξ είναι meme και το Κεφάλαιο…pdf στο κινητό που δεν ανοίγει κανείς. Κι αν σηκώσεις φωνή, αν μιλήσεις για ταξική συνείδηση σε κοιτάζουν με οίκτο – σαν ξεχασμένο είδος από άλλη εποχή. Ε και, να σωπάσω; Όχι.Δεν θα σωπάσω. Αν αυτή η φωνή είναι <<φωνή βοώντος εν την ερήμω>> τότε ας είναι η φωνή που σκίζει τον ορίζοντα με μια κραυγή που δεν θα ξεχαστεί.Γιατί δεν μπορώ να βλέπω τον/ην συμφοιτητή/τρια να πιστεύει ότι ζει σε <<κανονικότητα>> όταν δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο και το ψυγείο του έχει μόνο νερό. Δεν μπορώ να ακούω για <<ρεαλισμό>> από ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει τίποτα, αλλά ξέρουν να σε απορρίπτουν επειδή <<είσαι παλιός>>. Δεν είμαι ρομαντικός – είμαι υποψιασμένος. Ξέρω πως ο σοσιαλισμός δεν είναι παράδεισος.Ούτε η ιστορία χωρίς λάθη. Αλλά ήταν η μόνη προσπάθεια να φτιαχτεί ένας κόσμος χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.Κι αυτό αρκεί για να τον υπερασπίζομαι. Ξέρω επίσης ότι ο καπιταλισμός δολοφονεί κάθε μέρα, όχι με σφαίρες, αλλά με νούμερα και πολιτικές. Με <<μέτρα>>, <<μεταρρυθμίσεις>>, <<στόχους>>. Δεν ζητώ να με πιστέψετε. Ζητάω μόνο να σκεφτείτε. Να δείτε τι πραγματικά συμβαίνει.Ο καπιταλισμός δεν είναι επιτυχία.Είναι η νομιμοποιημένη χρεοκοπία της ανθρωπότητας. Κι αν υπάρξει αύριο, θα γεννηθεί από ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν: ΦΘΑΝΕΙ. Ευχαριστώ το Ευ Πολιτεύεσθαι για την παρέμβαση.

Σε αυτή την μηχανή…

Σε αυτή την μηχανή… Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Τις τελευταίες μέρες, περνάνε από το μυαλό μου αρκετές σκέψεις όσον αφορά τον κόσμο γύρω μας. Ένα από τα επίκαιρα θέματα των ημερών μας είναι η γενοκτονία στη Γάζα. Έχουμε ακούσει και δει πολλά, τα οποία θεωρώ ότι είναι άξια ανάλυσης. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ανακοίνωσε μέσω κοινωνικών δικτύων στις 24 Ιουλίου ότι η χώρα του θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον επερχόμενο Σεπτέμβριο. Όπως γίνεται αντιληπτό, η συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί μια πολύ σημαντική εξέλιξη για την επικρατούσα κατάσταση, η οποία ενδέχεται να επιφέρει αλλαγές στις πολιτικές κι άλλων κρατών για το ζήτημα, καθώς η Γαλλία είναι χώρα του G7 και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και πράγματι, μόλις χθες είδαμε μια αλλαγή κατεύθυνσης από την Βρετανία, η οποία όμως είναι βαθιά προβληματική… Γιατί; Ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας, Κιρ Στάρμερ, ανακοίνωσε, χθες, στις 29 Ιουλίου, ότι η χώρα του θα αναγνωρίσει την Παλαιστίνη ως κράτος αν η Ισραηλινή κυβέρνηση δεν λάβει ουσιαστικά μέτρα για να τερματίσει την άθλια κατάσταση στη Γάζα, καταλήξει σε εκεχειρία, καταστήσει σαφές ότι δεν θα υπάρξει προσάρτηση στη Δυτική Όχθη και δεσμευτεί σε μια μακροπρόθεσμη ειρηνευτική διαδικασία που θα οδηγήσει σε μια λύση δύο κρατών. Θα μπορούσε λοιπόν, να κριθεί αντιφατική αυτή η δήλωση καθώς το δικαίωμα ενός λαού στην αυτοδιάθεση και στην αναγνώριση δεν γίνεται να εξαρτάται από τις πράξεις του καταπιεστή του. Όπως καταλαβαίνουμε, αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί διπλωματία και η ειρήνη δεν μπορεί να επιδιωχθεί με εκβιασμούς. Δεν γίνεται μια χώρα με μεγαλύτερη ισχύ να εμποδίζει ή να καθυστερεί την ύπαρξη μιας άλλης. Στη συνέχεια, θα ήθελα να αναφερθώ σε σχόλια ορισμένων οι οποίοι λένε να μιλάμε για την Κύπρο. Γιατί πρέπει το σύνθημα Λευτεριά στη Παλαιστίνη να αναιρεί το Λευτεριά στη Κύπρο; Το σύνθημα της Παλαιστίνης, αυτή τη στιγμή, εκπροσωπεί όλους τους καταπιεσμένους λαούς κι ο σκοπός του είναι να μπει επιτέλους ένα τέλος στην γενοκτονία και να μη ξανασυμβεί σε κανέναν λαό. Μιλάμε λοιπόν για την Παλαιστίνη επειδή εκεί, τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, υπάρχουν σκελετωμένα παιδιά τα οποία πεθαίνουν από την πείνα. Όμως, κάποιες φορές είναι ολοφάνερο ότι όσοι μας λένε να μιλήσουμε για την Κύπρο τώρα, ουσιαστικά μας λένε έμμεσα να μη μιλάμε για την Παλαιστίνη, το οποίο είναι άκρως υποκριτικό. Πώς φαίνεται αυτό; Πριν τρία χρόνια η Ουκρανία δέχτηκε εισβολή και η Ελληνική κυβέρνηση προσέφερε χρήματα, πολιτική στήριξη κι όπλα. Τότε, κανείς δεν ανέφερε για την εισβολή στην Κύπρο. Και κανείς από αυτούς που φωνάζουν για την Κύπρο δεν βγαίνει κάθε μέρα στο Σύνταγμα να ζητήσει και να απαιτήσει από την κυβέρνηση και την διεθνή κοινότητα Λευτεριά στη Κύπρο. Γιατί άραγε; Επειδή καλλιεργείται ρατσισμός, εθνικισμός και επιλεκτική ευαισθησία από διάφορα μέσα προπαγάνδας, γεγονός το οποίο  θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο να συμβαίνει από Έλληνες πολίτες, ενώ έχουμε νιώσει βαθιά στο πετσί μας ως λαός τι σημαίνει γενοκτονία, ξεριζωμός, προσφυγιά και πόλεμος. Ας δώσουμε μια ευκαιρία στην ειρήνη. Χωρίς να κοιτάμε θρησκείες, χρώμα ή εμφάνιση. Εξάλλου, είμαστε όλοι πολίτες αυτού του πλανήτη κι αυτό που μας κάνει ανθρώπους δεν είναι τίποτα άλλο πέρα την ανθρωπιά. Πηγές: iefimerida.gr, Ertnews, Al Jazeera, Euronews