Το καινούργιο που μυρίζει παλιό.
Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος
Μιλούν με στόμφο για το <<νέο>>.
Το περιφέρουν σαν Ευαγγέλιο στις σχολές, στα πάνελ, στα debates, ακόμα και στα αποστειρωμένα φοιτητικά πηγαδάκια.Αλλά εγώ, όσο και να με προσκαλούν στο τραπέζι της <<λογικής>>, δεν πείθομαι από πρόσωπα που μυρίζουν παλιό από χιλιόμετρα μακριά.
Ο Καπιταλισμός ως θρησκεία.
Ο καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια να πείσει.Έχει κάνει κάτι πιο πονηρό: σε έχει πείσει πως είναι <<φυσικό φαινόμενο>>.
Πως δεν υπάρχει εναλλακτική.
Πως οι επαναστάσεις είναι <<παιδικές ασθένειες της ιστορίας>>.
Πως η φτώχεια είναι ατομική αποτυχία κι όχι κοινωνική συνθήκη.
Και το λένε νέοι άνθρωποι.Φοιτητές.Εικοσάρηδες.Μυημένοι χωρίς να το ξέρουν στην ιδεολογία του κυρίαρχου.Την αναπαράγουν χωρίς να την έχουν σκεφτεί.Την καταπίνουν με το freddo τους και την αδειάζουν στα συμφωνημένα ρητορικά κλισέ: <<Ο κομμουνισμός απέτυχε.Ο καπιταλισμός πέτυχε.Να δούμε κάτι καινούργιο πια…>>.
Μήπως λοιπόν, το <<νέο>> είναι παλιό με botox;
Τι ακριβώς είναι το <<νέο>> που μας φέρνουν;
Νέα πρόσωπα – με παλιά λεξιλόγια.
Νέα κόμματα – με παλιές εξαρτήσεις.
Νέα αφήγηση – αλλά το ίδιο σύστημα πίσω από τις κουρτίνες.
Ο <<εκσυγχρονισμός>> τους σημαίνει:
- Εργαζόμενοι χωρίς συλλογικά δικαιώματα.
- Μισθοί μερικής αξιοπρέπειας.
- Παιδεία χωρίς βάθος, μόνο μετρήσιμα skills.
- Υγεία με voucher και χορηγίες.
- Και…<<Ελευθερία>> που φθάνει μέχρι το like σου στο Instagram.
Το νέο τους είναι μια επιδέξια αναπαλαίωση του ίδιου οικοδομήματος – με χρυσές ταμπέλες και ξύλινα θεμέλια.
Πανεπιστήμιο: Χώρος γνώσης ή χώρος ευκολίας;
Στο αμφιθέατρο δεν συζητάμε πια.Αναπαράγουμε.Δεν διαβάζουμε για να μάθουμε αλλά για να παραδώσουμε κάτι…<<αρκετά καλό για να περάσει>>.
Η σκέψη έχει αντικατασταθεί από σημειώσεις.
Η απορία από emoji.
Η αντίσταση από την ειρωνεία.
Ο Μαρξ είναι meme και το Κεφάλαιο…pdf στο κινητό που δεν ανοίγει κανείς.
Κι αν σηκώσεις φωνή, αν μιλήσεις για ταξική συνείδηση σε κοιτάζουν με οίκτο – σαν ξεχασμένο είδος από άλλη εποχή.
Ε και, να σωπάσω;
Όχι.Δεν θα σωπάσω.
Αν αυτή η φωνή είναι <<φωνή βοώντος εν την ερήμω>> τότε ας είναι η φωνή που σκίζει τον ορίζοντα με μια κραυγή που δεν θα ξεχαστεί.Γιατί δεν μπορώ να βλέπω τον/ην συμφοιτητή/τρια να πιστεύει ότι ζει σε <<κανονικότητα>> όταν δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο και το ψυγείο του έχει μόνο νερό.
Δεν μπορώ να ακούω για <<ρεαλισμό>> από ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει τίποτα, αλλά ξέρουν να σε απορρίπτουν επειδή <<είσαι παλιός>>.
Δεν είμαι ρομαντικός – είμαι υποψιασμένος.
Ξέρω πως ο σοσιαλισμός δεν είναι παράδεισος.Ούτε η ιστορία χωρίς λάθη.
Αλλά ήταν η μόνη προσπάθεια να φτιαχτεί ένας κόσμος χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.Κι αυτό αρκεί για να τον υπερασπίζομαι.
Ξέρω επίσης ότι ο καπιταλισμός δολοφονεί κάθε μέρα, όχι με σφαίρες, αλλά με νούμερα και πολιτικές.
Με <<μέτρα>>, <<μεταρρυθμίσεις>>, <<στόχους>>.
Δεν ζητώ να με πιστέψετε.
Ζητάω μόνο να σκεφτείτε.
Να δείτε τι πραγματικά συμβαίνει.Ο καπιταλισμός δεν είναι επιτυχία.Είναι η νομιμοποιημένη χρεοκοπία της ανθρωπότητας.
Κι αν υπάρξει αύριο, θα γεννηθεί από ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν: ΦΘΑΝΕΙ.
Ευχαριστώ το Ευ Πολιτεύεσθαι για την παρέμβαση.
Απάντηση