Αριστερά 2025:Κρίση ταυτότητας

Αριστερά 2025: Κρίση ταυτότητας Γράφει ο Γιώργος Τασιόπουλος Πού βρίσκεται η φωνή της; Μια αναζήτηση για το νόημα, την αξία και την ελπίδα της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Μεγαλώνοντας σε μια εποχή που η Αριστερά δεν εμπνέει όπως παλιά, όπου ο λαϊκισμός της ακροδεξιάς έχει βρει έδαφος σε αρκετές χώρες -και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό στους νέους-, όπου όλα φαίνονται πλέον απαισιόδοξα και με το ατομικό συμφέρον να υπερτερεί του συλλογικού, προσπαθώ μέσα από αυτό το άρθρο να αναζητήσω τους λόγους που η κοινωνία μας έχει γυρίσει την πλάτη στην Αριστερή ιδεολογία του 21ου αιώνα, αλλά και να ξαναβρώ το νόημά της, πέρα από τα κόμματα, ως αξία και στάση ζωής. Η γενιά του 2000, στην οποία ανήκω, αποτελεί τη γενιά των πολλαπλών κρίσεων, της απογοήτευσης και του πεσιμισμού.Αυτή τη στιγμή, διανύουμε ήδη το μισό της τρίτης δεκαετίας του αιώνα μας και το μέλλον δεν φαίνεται ευοίωνο. Ακρίβεια, φτώχεια, πόλεμοι, καταστροφή του περιβάλλοντος, συσσώρευση πλούτου σε λίγους είναι μόνο λίγα από τα πολλά προβλήματα της σύγχρονης εποχής μας. Ποιος κερδίζει την εμπιστοσύνη του πληθυσμού; –Η ακροδεξιά, η οποία βρίσκει τρόπους να μιλήσει στο συναίσθημα μέσω της οργής και του μίσους, εκμεταλλευόμενη τον φόβο και την ανασφάλεια, ενώ η Αριστερά δείχνει να χάνει τη φωνή της. Πού βρίσκεται η Αριστερά σήμερα; Διαμελισμένη, χωρίς αφήγημα, χωρίς ανθρώπους που να εμπνέουν και μάλιστα με ορισμένους, οι οποίοι φαίνονται ως εκπρόσωποί της, μακριά από τις αξίες της.Και γιατί συμβαίνει αυτό; Πανευρωπαϊκά, βλέπουμε ορισμένα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται ότι ανήκουν στον αριστερό χώρο, να ”γέρνουν” όλο και πιο κοντά στη δεξιά, εξυπηρετώντας το ίδιο το σύστημα μέσω των διάφορων πολιτικών τους.Έτσι, έχει χάσει τον ρυθμό της κοινωνίας, με αποτέλεσμα, οι αριστεροί ψηφοφόροι να απογοητεύονται και να μην επιθυμούν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.Υπάρχει πιθανότητα επιστροφής της στον παλμό της κοινωνίας; Υπάρχει.Αν ξαναταυτιστεί με τους ανθρώπους της, έχει καθήκον να μιλήσει και να βρει λύσεις για την εργασία χωρίς προοπτική, για την κοινωνικοοικονομική ανισότητα, για την οικονομική και οικολογική κρίση, δηλαδή για τη ζωή μας.Να φέρει πίσω τους ανθρώπους στην πολιτική, καθώς δεν γίνεται ο κόσμος να απέχει από τις αποφάσεις που κρίνουν τη ζωή του.Σαφώς, να παραδεχτεί ότι γίναν λάθη, αλλά να πείσει εξίσου πως χωρίς την προοπτική της, ο κόσμος κινδυνεύει να μετατραπεί σε απλά νούμερα στατιστικών ερευνών αγοράς και κέρδους. Η Αριστερά δεν είναι lifestyle· είναι συλλογικός αγώνας ενάντια στην αδικία, τη διαφθορά και σε κάθε σύστημα που γεννά ανισότητες.Η Αριστερά που με εκφράζει δεν φοβάται την αυτοκριτική αλλά την αξιοποιεί για να βελτιωθεί η ίδια.Πώς άλλωστε θα αλλάξεις μια κοινωνία αν δεν ξεκινήσεις από τον ίδιο σου τον εαυτό; Η Αριστερά δεν είναι κόμμα· είναι όραμα. Είναι ο τρόπος που αντιστέκεσαι όταν ζεις σε έναν κόσμο που αρνείσαι να συνηθίσεις την αδικία.Ο τρόπος που ψάχνεις το φως της αλήθειας, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας.Δεν πιστεύω σε ηγέτες που υπόσχονται πράγματα, αλλά σε πολίτες που επιμένουν να αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη και για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο και προσβάσιμο για όλους.Μόνο έτσι, θα γίνει πνοή ελπίδας στις μέρες του σκοταδισμού.Κι έτσι αναρωτιέμαι, εμείς, ως νέα γενιά, μπορούμε να γίνουμε η φωνή που της αξίζει;Από εμάς εξαρτάται… Γιώργος Τασιόπουλος Φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Πηγή φωτογραφίας: news247

Το καινούργιο που μυρίζει παλιό

Το καινούργιο που μυρίζει παλιό. Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος Μιλούν με στόμφο για το <<νέο>>. Το περιφέρουν σαν Ευαγγέλιο στις σχολές, στα πάνελ, στα debates, ακόμα και στα αποστειρωμένα φοιτητικά πηγαδάκια.Αλλά εγώ, όσο και να με προσκαλούν στο τραπέζι της <<λογικής>>, δεν πείθομαι από πρόσωπα που μυρίζουν παλιό από χιλιόμετρα μακριά. Ο Καπιταλισμός ως θρησκεία. Ο καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια να πείσει.Έχει κάνει κάτι πιο πονηρό: σε έχει πείσει πως είναι <<φυσικό φαινόμενο>>. Πως δεν υπάρχει εναλλακτική. Πως οι επαναστάσεις είναι <<παιδικές ασθένειες της ιστορίας>>. Πως η φτώχεια είναι ατομική αποτυχία κι όχι κοινωνική συνθήκη. Και το λένε νέοι άνθρωποι.Φοιτητές.Εικοσάρηδες.Μυημένοι χωρίς να το ξέρουν στην ιδεολογία του κυρίαρχου.Την αναπαράγουν χωρίς να την έχουν σκεφτεί.Την καταπίνουν με το freddo τους και την αδειάζουν στα συμφωνημένα ρητορικά κλισέ: <<Ο κομμουνισμός απέτυχε.Ο καπιταλισμός πέτυχε.Να δούμε κάτι καινούργιο πια…>>. Μήπως λοιπόν, το <<νέο>> είναι παλιό με botox; Τι ακριβώς είναι το <<νέο>> που μας φέρνουν; Νέα πρόσωπα – με παλιά λεξιλόγια. Νέα κόμματα – με παλιές εξαρτήσεις. Νέα αφήγηση – αλλά το ίδιο σύστημα πίσω από τις κουρτίνες. Ο <<εκσυγχρονισμός>> τους σημαίνει: Το νέο τους είναι μια επιδέξια αναπαλαίωση του ίδιου οικοδομήματος – με χρυσές ταμπέλες και ξύλινα θεμέλια. Πανεπιστήμιο: Χώρος γνώσης ή χώρος ευκολίας; Στο αμφιθέατρο δεν συζητάμε πια.Αναπαράγουμε.Δεν διαβάζουμε για να μάθουμε αλλά για να παραδώσουμε κάτι…<<αρκετά καλό για να περάσει>>. Η σκέψη έχει αντικατασταθεί από σημειώσεις. Η απορία από emoji. Η αντίσταση από την ειρωνεία. Ο Μαρξ είναι meme και το Κεφάλαιο…pdf στο κινητό που δεν ανοίγει κανείς. Κι αν σηκώσεις φωνή, αν μιλήσεις για ταξική συνείδηση σε κοιτάζουν με οίκτο – σαν ξεχασμένο είδος από άλλη εποχή. Ε και, να σωπάσω; Όχι.Δεν θα σωπάσω. Αν αυτή η φωνή είναι <<φωνή βοώντος εν την ερήμω>> τότε ας είναι η φωνή που σκίζει τον ορίζοντα με μια κραυγή που δεν θα ξεχαστεί.Γιατί δεν μπορώ να βλέπω τον/ην συμφοιτητή/τρια να πιστεύει ότι ζει σε <<κανονικότητα>> όταν δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιο και το ψυγείο του έχει μόνο νερό. Δεν μπορώ να ακούω για <<ρεαλισμό>> από ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει τίποτα, αλλά ξέρουν να σε απορρίπτουν επειδή <<είσαι παλιός>>. Δεν είμαι ρομαντικός – είμαι υποψιασμένος. Ξέρω πως ο σοσιαλισμός δεν είναι παράδεισος.Ούτε η ιστορία χωρίς λάθη. Αλλά ήταν η μόνη προσπάθεια να φτιαχτεί ένας κόσμος χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.Κι αυτό αρκεί για να τον υπερασπίζομαι. Ξέρω επίσης ότι ο καπιταλισμός δολοφονεί κάθε μέρα, όχι με σφαίρες, αλλά με νούμερα και πολιτικές. Με <<μέτρα>>, <<μεταρρυθμίσεις>>, <<στόχους>>. Δεν ζητώ να με πιστέψετε. Ζητάω μόνο να σκεφτείτε. Να δείτε τι πραγματικά συμβαίνει.Ο καπιταλισμός δεν είναι επιτυχία.Είναι η νομιμοποιημένη χρεοκοπία της ανθρωπότητας. Κι αν υπάρξει αύριο, θα γεννηθεί από ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν: ΦΘΑΝΕΙ. Ευχαριστώ το Ευ Πολιτεύεσθαι για την παρέμβαση.