«Πολωμένη δημοκρατία», μια ημερίδα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ακολουθεί το μήνυμα της  Αναπλ. Καθηγήτριας, Φανής Κουντούρη στο τμήμα Πολιτικής Επστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου) και Επιστημονικά Υπεύθυνη DEMOSPOL: Σε μια εποχή αυξανόμενης πολιτικής έντασης και ρητορικής αντιπαράθεσης, η πόλωση μοιάζει να διαπερνά κάθε πτυχή του δημόσιου λόγου – από το Κοινοβούλιο έως τα ΜΚΔ. Η ημερίδα «Πολωμένη Δημοκρατία» επιχειρεί να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές αντιπαραθέσεις εκφράζονται και ενισχύονται, μέσα από τον πολιτικό λόγο, τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης αλλά και τα social media, διαμορφώνοντας ένα νέο τοπίο για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα. Ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και ερευνητές συζητούν για την ιστορία και τις συνέπειες της πόλωσης για τη λειτουργία των θεσμών και τη δημοκρατική συνύπαρξη. Βρισκόμαστε σε μία περίοδο πόλωσης, πολιτικής πόλωσης υπό την οποία το οικοδόμημα της δημοκρατίας υπονομεύεται, με τον διάλογο να μετατρέπεται σε σύγκρουση και τον πλουραλισμό να αντικαθίσταται με δογματικούς μονολόγους. Όταν όλοι φωνάζουν, ποιος ακούει τη δημοκρατία; Στις 8 Μαϊου, καλούμαστε ως φοιτητες/τριες των Πολιτικών και Κοινωνικών επιστημών, να παρευρεθούμε στην Αίθουσα Σάκη Καράγιωργα II του Παντείου Πανεπιστημίου , στην ημερίδα «Πολωμένη Δημοκρατία: Από το Βήμα της Βουλής στα Social Media»                                                                                                             Η ομάδα του «Ευ Πολιτεύεσθαι»

Clicktivism: τι είναι τελικά;

Γράφει η Ευαγγελία Καλτσούδα Ένα πρόσφατο φαινόμενο γίνεται αντικείμενο συζήτησης παγκοσμίως και απασχολεί όχι μόνο επιστήμονες και ειδικούς, αλλά όλες τις μερίδες του πληθυσμού. Μπορεί να μη το έχετε έτσι ακριβώς ακουστά, αλλά σίγουρα βλέπετε τον αντίκτυπό του καθημερινά, μιας και το “clicktivism” ή αλλιώς ο ψηφιακός ακτιβισμός αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, κομμάτι της σύγχρονης κοινωνίας. Η μόνη διαφορά του δε, από τον παραδοσιακό ακτιβισμό, είναι πως κυριαρχεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέσα από δημοσιεύσεις, κοινοποιήσεις, hashtags, και ούτω καθ΄εξής. Σύμφωνα με το Λεξικό του Cambridge, ο ψηφιακός ακτιβισμός (clicktivism) είναι μια μορφή ακτιβισμού που χρησιμοποιεί το διαδίκτυο και τα social media, για να υπογραφούν αιτήσεις και να οργανωθούν διαμαρτυρίες. Δεδομένων των ραγδαίων εξελίξεων στον τομέα της τεχνολογίας, ο 21ος αιώνας έχει χαρακτηριστεί πολλάκις από κοινωνιολόγους ως εκείνος της ψηφιακής πληροφορίας. ‘Ετσι, διάφορα σύγχρονα κινήματα διαδίδονται ταχύτερα μέσω του διαδικτύου, όπως για παράδειγμα το φεμινιστικό κίνημα #metoo με απίστευτη απήχηση και χιλιάδες υπερασπιστές. Ξεκινώντας από τις θετικές προεκτάσεις του φαινομένου, είναι πασιφανές πως, ό,τι σχετίζεται με το ίντερνετ, έχει να κάνει με την ευκολία, την ταχύτητα, και την άμεση αλληλεπίδραση των πολιτών. Είναι πραγματικά απίστευτο πως μπορούμε να ενημερωθούμε άμεσα, εύκολα και πάνω απ’ όλα δωρεάν, μέσα σε δευτερόλεπτα για ένα κίνημα στη Νότια Αφρική, για παράδειγμα. Με αυτό τον τρόπο, πολλά θετικά χαρακτηριστικά προκύπτουν κατευθείαν, με πρώτο και κυρίαρχο την καταπολέμηση της άγνοιας, της αμάθειας. Σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση, οι άνθρωποι έχουν πάψει πλέον τα περιορίζονται σε τοπικές δράσεις και κινήματα, αναπτύσσοντας τις γνώσεις, τις ιδέες και το κοινό όραμα για ένα καλύτερο μέλλον. Δε ζουν πλέον στη “φούσκα” , που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένη, έως και απαραίτητη για την καλύτερη ανάπτυξη. Πια, η νοοτροπία του “να κοιτάς μόνο την πάρτη σου” θεωρείται όχι μόνο ξεπερασμένη, αλλά και εγωιστική, μιας και οι εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν φτάσει να μας απασχολούν περισσότερο από τα εγχώρια. Επιπλέον, προσφέρεται η δυνατότητα να στηρίξει κανείς το κίνημα που επιθυμεί, με το πάτημα ενός κουμπιού, την δημοσίευση μιας εικόνας, κλπ. Οι δικαιολογίες περι έλλειψης χρόνου, που συχνά επικαλλούνταν οι “πολυάσχολοι” , καταρρίπτονται. Έτσι, η νέα γενιά καταφέρνει επιτέλους να μάχεται και να αγωνίζεται με τη σωστή αξιοποίηση των εργαλείων που της παρέχονται, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά την σημασία του ακτιβισμού. Ωστόσο, οι αρνητικές προεκτάσεις του ζητήματος είναι εξίσου ισχυρές και αποτελούν αξιόλογα αντεπιχειρήματα στις συζητήσεις περί ψηφιοποίσης ή μη του ακτιβισμού ανά την οικουμένη. Πολλοί υποστηρίζουν πως το φαινόμενο του clicktivism έχει επιφανειακή δράση και δεν ωθεί ουσιαστικά στη δημιουργία προσωπικών δεσμών μεταξύ των ανθρώπων,απαξιώντας έτσι την παραδοσιακή έννοια της διαδήλωσης. Συχνά, παρατηρείται και η εκμετάλλευση ορισμένων συμμετοχόντων, το λεγόμενο “expose” , η άσκοπη έκθεση δηλαδή ατόμων, εταιριών, ακόμη και καταστάσεων, με απώτερο σκοπό την θυσία των προσωπικών δεδομένων στον βωμό του κέρδους. Ενώ άλλοι, ασχολούνται με την τοξικότητα του “cancel culture” , μια σύγχρονη μορφή λογοκρισίας, κατά την οποία κάποιος απομακρύνεται από τους κοινωνικούς ή επαγγελματικούς του κύκλους, λόγω της δημόσιας έκφρασης μιας άποψης, που είτε προσβάλλει μια κοινωνική ομάδα, είτε θίγει κοινωνικές ανισότητες. Διαχρονικά, αυτό που μένει είναι η ουσία του ακτιβισμού και του εθελοντισμού, ανεξάρτητα με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της εκάστοτε μορφής. Η νέα γενιά πάντονε θα βρίσκει τρόπο να μάχεται για τα δικαιώματά της κατά των ανισοτήτων, ακόμη και σε περιόδους που οι πόροι είναι περιορισμένοι, και τα διαθέσιμα εργαλεία ελωχεύουν κινδύνους. Η διαρκής εξέλιξη της τεχνολογίας δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να μας φοβίζει, αλλά κάτι που μας δίνει το κατάλληλο κίνητρο, για να κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη, συμβαδίζοντας με εκείνη. Προσαρμόζοντας τα δεδομένα σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει, αναπτύσσεται και εξελίσσεται μπορούμε να έχουμε το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα. Πηγή: https://www.pillowfights.gr/life-in-fluorescent/clicktivism-o-aktivismos-pio-konta-mas-apo-pote/

«Η Σιωπή της Δημοκρατίας»

Του Κωνσταντίνου Δ. Κούκη Η ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, με τον αέρα της απειλής και την αίσθηση ότι κάτι σκοτεινό επανέρχεται, θυμίζει έντονα την ατμόσφαιρα της ταινίας Η Σιωπή των Αμνών (από όπου εμπνεύστηκα τον τίτλο). Εκεί, οι αμνοί είναι καταδικασμένοι στη σιωπή τους, μπροστά στη φρίκη του Χάνιμπαλ Λέκτερ – και κάτι παρόμοιο φαίνεται να συμβαίνει με τη δημοκρατία, η οποία, αντί να αντιδράσει δυναμικά, σιωπά μπροστά στην ακροδεξιά άνοδο και την πολιτική τρομοκρατία που ενσαρκώνει ο Τραμπ. Όπως οι αμνοί που περιμένουν τη μοίρα τους, έτσι και η κοινωνία δείχνει ακινητοποιημένη, παρακολουθώντας την κατρακύλα χωρίς αντίσταση. Σήμερα, 20 Ιανουαρίου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε για δεύτερη φορά Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, σηματοδοτώντας μια ιστορική και εξαιρετικά ανησυχητική καμπή για την αμερικανική, αλλά και τη διεθνή πολιτική σκηνή. Η επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία, με μια ορκωμοσία που περισσότερο έμοιαζε με λαϊκιστική παράσταση παρά με δημοκρατικό τελετουργικό, επαναφέρει στην πρώτη γραμμή μια ατζέντα βασισμένη στον διχασμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τη διάβρωση των θεσμών. Ένας άκρως Διχαστικός Λόγος Η ομιλία του Τραμπ κατά την ορκωμοσία του θύμιζε περισσότερο προεκλογική συγκέντρωση παρά επίσημη εκδήλωση. Με φράσεις όπως «η χρυσή εποχή της Αμερικής ξεκινά τώρα» και «η δύναμη επιστρέφει στον λαό», υποσχέθηκε να συνεχίσει την πολεμική του ενάντια στη «διεφθαρμένη ελίτ», ξεχνώντας φυσικά ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής ήταν καλεσμένο στην ορκωμοσία, αναπαράγοντας τη ρητορική που είχε χρησιμοποιήσει κατά την πρώτη του θητεία. Αυτός ο διχαστικός λόγος, γεμάτος υπονοούμενα για «εχθρούς» του λαού, είτε αυτοί είναι οι πολιτικοί του αντίπαλοι, είτε οι μειονότητες που συχνά στοχοποιεί, αποτελεί αναμφισβήτητα έναν κίνδυνο για τη δημοκρατία. Προεκτείνοντας την ιδεολογία του «Πρώτα η Αμερική», ο Τραμπ υποσχέθηκε ακόμα πιο αυστηρούς περιορισμούς στη μετανάστευση, τη δημιουργία νέων τειχών – κυριολεκτικών και μεταφορικών – και την επιστροφή της χώρας σε μια απομονωτική πολιτική που υπονομεύει τη διεθνή συνεργασία. Η Σκιά -που μέλλει να εξελιχθεί σε φάντασμα- της Ακροδεξιάς Η άνοδος του Τραμπ δεν είναι ένα μεμονωμένο αμερικανικό φαινόμενο. Πρόκειται για την πιο ορατή έκφραση μιας γενικευμένης ανόδου της ακροδεξιάς, η οποία αξιοποιεί την απογοήτευση και τον θυμό των πολιτών απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και τις ανισότητες. Στην Ευρώπη, κόμματα όπως το AfD στη Γερμανία, η Λέγκα στην Ιταλία και ο Εθνικός Συναγερμός στη Γαλλία κερδίζουν έδαφος, με ρητορική παρόμοια με αυτήν του Τραμπ: εθνικιστική, αντιμεταναστευτική και αντιδημοκρατική. Η επιστροφή του Τραμπ, με νέο σύμμαχο τον πλουσιότερο και πιο επικίνδυνο άνθρωπο στον πλανήτη, Elon Musk, ενθαρρύνει και προωθεί τον κόσμο προς αυτές τις δυνάμεις, προβάλλοντας τες ως τις μόνες λύσεις, ως αξιολογες και ως λογικές. Η επιτυχία του λειτουργεί ως απόδειξη ότι η ακροδεξιά μπορεί όχι μόνο να διεκδικήσει αλλά και να ανακτήσει την εξουσία, παρά τα σκάνδαλα, τις αποτυχίες και τη σφοδρή κριτική. Οι συνέπειες αυτής της εξέλιξης είναι δυσοίωνες. Όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, η άνοδος τέτοιων ηγεσιών συνοδεύεται από την υπονόμευση των θεσμών, την πόλωση και τη βία, και όλοι θυμόμαστε τι συνέβη την τελευταία φορά που η ακροδεξιά «κάλπαζε» στην Ευρώπη… Παρόλα αυτά, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, πρέπει να παραδεχθούμε πως η άνοδος της Ακροδεξιάς δεν είναι ένα τυχαίο ή μεμονωμένο φαινόμενο, ούτε ήρθε από μόνη της. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών αδιαφορίας απέναντι στις κοινωνικές ανισότητες, την αποδόμηση των δημόσιων δομών και τη διάρρηξη της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς. Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε κερδισμένους και χαμένους, με τους δεύτερους να βρίσκουν καταφύγιο στη ρητορική του φόβου και της απλούστευσης που προσφέρει η Ακροδεξιά. Τα παραδοσιακά κόμματα, αδυνατώντας να προτείνουν λύσεις με όραμα και αξιώσεις, συχνά συνέβαλαν στη νομιμοποίηση του λόγου της, ενσωματώνοντας μέρη της ατζέντας της. Όσο οι κοινωνίες παραμένουν εγκλωβισμένες σε αυτή την αδυναμία να φανταστούν και να διεκδικήσουν εναλλακτικές, τόσο πιο βαθιά θα διεισδύει η Ακροδεξιά στις ζωές μας, υπονομεύοντας τις αξίες της δημοκρατίας και της ισότητας. Οι διεθνείς συνέπειες… Η διεθνής διάσταση της επιστροφής του Τραμπ είναι εξίσου ανησυχητική. Ο Τραμπ έχει αποδείξει ότι δεν θεωρεί τη διεθνή συνεργασία προτεραιότητα. Η αποχώρηση από συμφωνίες, όπως η Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα και η υπονόμευση διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ κατά την πρώτη του θητεία, δείχνουν πώς αντιλαμβάνεται τη διεθνή πολιτική: ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου κερδίζει μόνο ο ισχυρότερος. Με τις ΗΠΑ να επιστρέφουν σε μια τέτοια στάση, η παγκόσμια κοινότητα κινδυνεύει να χάσει την ελάχιστη συνοχή που απαιτείται για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων, όπως η κλιματική αλλαγή, οι γεωπολιτικές εντάσεις και οι οικονομικές ανισότητες. Μια Προειδοποίηση που μας αφορά Όλους Η ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι απλώς η επιστροφή ενός αμφιλεγόμενου πολιτικού. Είναι η απόδειξη ότι η ακροδεξιά μπορεί να ανακάμψει, να εκμεταλλευτεί την οργή και τον φόβο, και να θέσει σε κίνδυνο τις δημοκρατικές αξίες. Είναι μια προειδοποίηση για τις δημοκρατικές δυνάμεις, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και παγκοσμίως: εάν δεν αντιμετωπιστούν (που δεν θα αντιμετωπιστούν) οι βαθύτερες αιτίες της ανισότητας, του διχασμού και της δυσπιστίας προς τους θεσμούς, ο Τραμπ δεν θα είναι η εξαίρεση – θα είναι ο κανόνας. Η δημοκρατία χρειάζεται τώρα, περισσότερο από ποτέ, υπεράσπιση. Όχι με ημίμετρα και συμβιβασμούς, αλλά με ξεκάθαρη αντίσταση στις ιδεολογίες του φόβου και του μίσους. Διότι, όπως μας έχει διδάξει το παρελθόν, η απραξία απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς κοστίζει ακριβά. Αντί επιλόγου… Ο αμφιλεγόμενος από πολλούς Σλοβάκος Φιλόσοφος και Στοχαστής Σλάβοϊ Ζίζεκ, σε συνέντευξή του στο Channel 4 το 2016, είχε δηλώσει ότι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «ένα είδος μεγάλης αφύπνισης», αναγκάζοντας τα πολιτικά κόμματα να επανεξετάσουν τις θέσεις τους. Υποστήριζε ότι ο πραγματικός κίνδυνος τότε ήταν η Χίλαρι Κλίντον, την οποία χαρακτήρισε ως εκφραστή ενός «διευρυμένου κατεστημένου» που στερείται αυθεντικότητας και συνοχής. Για τον Ζίζεκ, η άνοδος του Τραμπ αποτελούσε μια ευκαιρία να αναδειχθούν οι αντιφάσεις του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας χώρο για ριζικές αλλαγές. Προσωπικά δεν ξέρω αν με βρίσκει εντελώς σύμφωνο η παραπάνω θέση, πάντως αναμφίβολα οι συνθήκες είναι αρκετά διαφορετικές, ίσως πιο κοντά στα λόγια του Ζίζεκ. Μακάρι να επιβεβαιωθεί…  

Κώστας Σημίτης Ο «εκσυγχρονιστής» που δίχασε και καθόρισε μια εποχή

Του Κωνσταντίνου Δ. Κούκη Ο θάνατος του Κώστα Σημίτη φέρνει στο προσκήνιο μια ιδιαίτερη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Ως πρωθυπουργός, υπήρξε ο άνθρωπος του «εκσυγχρονισμού» και της ευρωπαϊκής πορείας, αλλά και μια φιγούρα που δίχασε. Από τις μεγάλες επιτυχίες, όπως η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ, μέχρι τις σκιές σκανδάλων και τις υποψίες χειραγώγησης οικονομικών στοιχείων, η πολιτική του κληρονομιά παραμένει αντικείμενο έντονων συζητήσεων. Το ευρώ: Εθνική επιτυχία ή θεμέλιο της  πολυετούς κρίσης; Η ένταξη της Ελλάδας και μετέπειτα της Κύπρου (2004) στην ΟΝΕ ήταν ίσως η πιο εντυπωσιακή στιγμή της θητείας του. Το 2001, η Ελλάδα άφηνε πίσω της τη δραχμή και γινόταν ισότιμο μέλος της ευρωζώνης. Ένα μεγάλο βήμα για τη χώρα, που την έφερε στο κέντρο της ευρωπαϊκής σκηνής. Ωστόσο, αυτό το επίτευγμα δεν ήρθε χωρίς κόστος. Τα αυστηρά κριτήρια του Μάαστριχτ έφεραν σκληρές πολιτικές λιτότητας, ενώ αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι αριθμοί που παρουσίασε η Ελλάδα είχαν «μαγειρευτεί». Ήταν αυτή η στρατηγική η αρχή μιας οικονομικής επιτυχίας ή μιας φούσκας που έσκασε στην κρίση του 2010; Όπως και να έχει, το ευρώ παραμένει συνυφασμένο με την εποχή Σημίτη, για καλό ή για κακό. Μεγάλα έργα: Πρόοδος με τίμημα. Η περίοδος Σημίτη χαρακτηρίστηκε από μεγάλα έργα που άλλαξαν το πρόσωπο της Ελλάδας. Το μετρό της Αθήνας, η Εγνατία Οδός και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 ήταν μερικά από τα πιο εμβληματικά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά τα έργα έφεραν ανάπτυξη και βελτίωσαν την καθημερινότητα. Όμως, ταυτόχρονα, συνοδεύτηκαν από υπερβάσεις κόστους, σπατάλες και καταγγελίες για διαφθορά. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, συγκεκριμένα, έμειναν στην ιστορία για την πολυτέλεια και την κακοδιαχείριση. Ήταν η Ελλάδα που ήθελε να εντυπωσιάσει τον κόσμο, αλλά στο παρασκήνιο έμπαιναν οι βάσεις για την οικονομική υπερχρέωση που θα ακολουθούσε. Εξωτερική πολιτική: Υποχώρηση,  υποχώρηση, και πάλι υποχώρηση. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Σημίτης επέλεξε μια στρατηγική κατευνασμού και συνεργασίας με την Τουρκία. Η Συμφωνία της Μαδρίτης το 1997 προσπάθησε να βάλει τις βάσεις για καλύτερες σχέσεις, αναγνωρίζοντας δικαιώματα και στα δύο μέρη. Ωστόσο, η κρίση των Ιμίων το 1996 έδειξε τα όρια αυτής της προσέγγισης. Η απόφαση του Σημίτη να αποφύγει τη στρατιωτική σύγκρουση χαιρετίστηκε από ορισμένους ως ένδειξη ψυχραιμίας, αλλά από άλλους θεωρήθηκε εθνική υποχώρηση. Η εικόνα της Ελλάδας μετά τα Ίμια ήταν εκείνη μιας χώρας που δεχόταν πιέσεις χωρίς να απαντά δυναμικά, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για περαιτέρω τουρκική επιθετικότητα. Σκάνδαλα: Οι αμαρτίες που δεν ξεχάστηκαν από την κοινή γνώμη… Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τα σκάνδαλα διαφθοράς που στιγμάτισαν την εποχή Σημίτη. Η υπόθεση Τσοχατζόπουλου είναι ίσως η πιο γνωστή, αλλά δεν ήταν η μόνη. Αν και ο ίδιος ο Σημίτης δεν κατηγορήθηκε ποτέ προσωπικά, η αδυναμία του να ελέγξει τη διαφθορά στην κυβέρνησή του και το ΠΑΣΟΚ έπληξε την αξιοπιστία του. Οι επικριτές του συχνά τον κατηγορούν ότι το αφήγημα του «εκσυγχρονισμού» ήταν μια βιτρίνα που έκρυβε πελατειακές σχέσεις και εξυπηρέτηση λίγων. Ίσως όχι άδικα. Ο άνθρωπος πίσω από τον τεχνοκράτη. Ο Κώστας Σημίτης δεν ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης που μπορούσε να εμπνεύσει τα πλήθη, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ψυχρός, μετρημένος και μακριά από τον λαϊκισμό, σε αντίθεση με τον Προκάτοχο του, έμοιαζε περισσότερο με διευθυντή επιχείρησης παρά με πολιτικό. Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που δεν κέρδισε ποτέ την καρδιά των πολιτών, ακόμα κι όταν πέτυχε σπουδαία πράγματα. Το Συμπέρασμα μου. Συνολικά, ο Κώστας Σημίτης αφήνει πίσω του μια κληρονομιά γεμάτη αντιφάσεις. Από τη μία, ήταν ο άνθρωπος που έφερε την Ελλάδα στην ευρωζώνη και άλλαξε την εικόνα της χώρας. Από την άλλη, η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από σκάνδαλα, σπατάλες και μια αποξένωση από την κοινωνία. Ήταν ένας ηγέτης που άφησε το στίγμα του, αλλά δύσκολα μπορεί να κριθεί μόνο θετικά ή μόνο αρνητικά. Ο απολογισμός του παραμένει, όπως και ο ίδιος, βαθιά διχαστικός, κάτι που διαπιστώνεται πολύ εύκολα και με μια ματία στα κοινωνικά δίκτυα σήμερα. Καλό του ταξίδι.

Τζίμι Κάρτερ: Ο “πρόεδρος της ειρήνης” που άφησε πίσω του χάος.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κούκης Ο Τζίμι Κάρτερ, ο 39ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, έφυγε από τη ζωή στα 100 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά γεμάτη αντιφάσεις, μισοτελειωμένες υποσχέσεις και πολιτικές αποφάσεις που πυροδότησαν παγκόσμιες κρίσεις. Παρουσιαζόταν ως ο «πρόεδρος της ειρήνης», αλλά οι επιλογές του έθεσαν τα θεμέλια για μερικές από τις πιο αιματηρές συγκρούσεις του 20ού και 21ου αιώνα. Ας ρίξουμε μια ειλικρινή ματιά στο τι πραγματικά σημαίνει η “κληρονομιά” του Κάρτερ. Η Ιρανική Κρίση: Από τη διπλωματία στην ταπείνωση. Η προεδρία του Τζίμι Κάρτερ σημαδεύτηκε από την Ιρανική Κρίση Ομηρίας (1979-1981), μια από τις μεγαλύτερες διπλωματικές αποτυχίες στην αμερικανική ιστορία. Όταν η ισλαμική επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί ανέτρεψε τον Σάχη—τον οποίο η CIA είχε τοποθετήσει στην εξουσία το 1953—ο Κάρτερ βρέθηκε σε δεινή θέση. Ο Σάχης, ο αυταρχικός του σύμμαχος, βρήκε καταφύγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, προκαλώντας την οργή του ιρανικού λαού. Η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο όταν Ιρανοί φοιτητές κατέλαβαν την αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη και κράτησαν 52 Αμερικανούς ομήρους για 444 ημέρες. Η απραξία του Κάρτερ, σε συνδυασμό με την καταστροφική επιχείρηση διάσωσης «Επιχείρηση Eagle Claw», που κατέληξε σε φιάσκο με νεκρούς Αμερικανούς στρατιώτες, εξέθεσαν την αμερικανική υπερδύναμη διεθνώς. Ο ίδιος αποδείχθηκε ανίκανος να διαχειριστεί την κρίση, αφήνοντας τους ομήρους να απελευθερωθούν μόνο μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Ρόναλντ Ρίγκαν. Το Αφγανιστάν: Ο σπόρος της τρομοκρατίας. Όμως, αν η Ιρανική Κρίση ήταν μια διπλωματική αποτυχία, οι αποφάσεις του Κάρτερ στο Αφγανιστάν ήταν μια βόμβα με χρονοδιακόπτη. Με στόχο να “χτυπήσει” τη Σοβιετική Ένωση στον Ψυχρό Πόλεμο, η κυβέρνησή του αποφάσισε να χρηματοδοτήσει και να εξοπλίσει τους Μουτζαχεντίν, μια ετερόκλητη ομάδα ισλαμιστών μαχητών που αντιστέκονταν στη σοβιετική εισβολή. Η πολιτική αυτή, γνωστή ως το Δόγμα Κάρτερ, έδωσε τεράστιες στρατιωτικές και οικονομικές ενισχύσεις σε ομάδες που αργότερα αποτέλεσαν τον πυρήνα της Αλ Κάιντα. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν και οι συνεργάτες του, αρχικά σύμμαχοι των ΗΠΑ, βρήκαν μέσω της αμερικανικής χρηματοδότησης τα μέσα για να οικοδομήσουν την τρομοκρατική τους αυτοκρατορία. Οι αποφάσεις αυτές οδήγησαν σε μια μακροχρόνια αστάθεια στην περιοχή, στην ενίσχυση του ριζοσπαστικού ισλαμισμού και, τελικά, στην τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο Πινοσέτ και το αμερικανικό άλλοθι. Εκτός από τις αποτυχημένες διπλωματικές και στρατηγικές επιλογές του, ο Κάρτερ απέτυχε και στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παρόλο που επιδίωκε να παρουσιάζεται ως υπέρμαχός τους. Στη Λατινική Αμερική, η πολιτική του απέναντι στον Αουγκούστο Πινοσέτ, τον δικτάτορα της Χιλής, ήταν τουλάχιστον υποκριτική. Ο Πινοσέτ, γνωστός για τη φρικτή καταστολή του και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συνέχιζε να λαμβάνει υποστήριξη από την Ουάσινγκτον. Παρόλο που ο Κάρτερ έκανε κάποιες ρητορικές δηλώσεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν προχώρησε ποτέ σε πραγματικές ενέργειες για να περιορίσει τη δράση του δικτάτορα. Αντίθετα, η συνέχιση της αμερικανικής στήριξης προς το καθεστώς του Πινοσέτ έδειξε για άλλη μια φορά ότι οι μεγάλες δηλώσεις του Κάρτερ δεν συνοδεύονταν από ουσιαστικές πράξεις. Η “κληρονομιά” ενός προέδρου. Ο θάνατος του Τζίμι Κάρτερ προσφέρει την ευκαιρία για έναν απολογισμό της πολιτικής του. Ήταν ο άνθρωπος που προσπάθησε να συνδέσει την ηθική με την πολιτική, αλλά απέτυχε να κατανοήσει ότι η ηθική χωρίς στρατηγική μπορεί να οδηγήσει σε τραγωδίες. Οι ενέργειές του, αντί να φέρουν την ειρήνη, προκάλεσαν μεγαλύτερη αστάθεια. Από την ταπείνωση στο Ιράν έως τον οπλισμό της Αλ Κάιντα, η προεδρία του ήταν γεμάτη αποφάσεις που δημιούργησαν περισσότερο χάος από ό,τι σταθερότητα. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι ο «πρόεδρος της ειρήνης» άφησε πίσω του έναν κόσμο πιο επικίνδυνο και διχασμένο.

Παγκόσμια Ημέρα για τον HIV – 1η Δεκεμβρίου

Η Παγκόσμια Ημέρα για τον HIV, που τιμάται κάθε χρόνο την 1η Δεκεμβρίου, αποτελεί μια ημέρα ελπίδας, αλληλεγγύης και ενότητας. Είναι μια υπενθύμιση της δύναμης της ανθρώπινης θέλησης και της επιστήμης, που έχουν καταφέρει να μεταμορφώσουν την πορεία της νόσου, προσφέροντας ζωή και ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. ΠΗΓΗ: unrcca.unmissions.org Ωστόσο, το πραγματικό μήνυμα της ημέρας ξεπερνά την επιστημονική πρόοδο. Η 1η Δεκεμβρίου μας καλεί να γιορτάσουμε την ανθρώπινη ανθεκτικότητα και τη δύναμη της συλλογικότητας. Είναι μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τις προσπάθειες των κοινοτήτων, των οργανώσεων και των ακτιβιστών που εργάζονται ακούραστα για τη δημιουργία ενός κόσμου χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις Κάθε κόκκινη κορδέλα που φοράμε συμβολίζει την ελπίδα για έναν κόσμο όπου κανείς δεν θα νιώθει μόνος ή στιγματισμένος λόγω του HIV. Είναι μια δήλωση ότι η πρόληψη, η ενημέρωση και η ισότητα στην πρόσβαση στη φροντίδα είναι εφικτές όταν δρούμε ενωμένοι. Η Παγκόσμια Ημέρα για τον HIV δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση των προκλήσεων που παραμένουν, αλλά ένας εορτασμός της δύναμης που έχουμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μέλλον γεμάτο φως, ελπίδα και ευκαιρίες για όλους. Πώς μεταδίδεται όμως ο ιός και ποίους κοινούς μύθους γύρω από την μετάδοσή του πρέπει να καταρρίψουμε; Ο HIV (ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας) μεταδίδεται μέσω συγκεκριμένων τρόπων που περιλαμβάνουν την ανταλλαγή σωματικών υγρών ενός μολυσμένου ατόμου. Παράλληλα, υπάρχουν αρκετοί μύθοι για τη μετάδοση του, οι οποίοι χρειάζονται αποσαφήνιση.     Τρόποι μετάδοσης του HIV 1. Σεξουαλική επαφή Ο HIV μεταδίδεται μέσω κολπικής, πρωκτικής ή στοματικής επαφής χωρίς προστασία, εάν υπάρχει επαφή με μολυσμένα σωματικά υγρά όπως σπέρμα, κολπικά υγρά ή πρωκτικές εκκρίσεις. Η πρωκτική επαφή χωρίς προφυλάξεις έχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο μετάδοσης 2. Αίμα Η μετάδοση μπορεί να συμβεί μέσω κοινής χρήσης βελονών ή συριγγών (όπως στους χρήστες ουσιών). Μπορεί ακόμη να συμβεί μέσω μετάγγισης αίματος, αν και σήμερα αυτός ο κίνδυνος είναι σχεδόν μηδενικός στις ανεπτυγμένες χώρες χάρη στους ελέγχους. 3. Από μητέρα σε παιδί Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, του τοκετού ή του θηλασμού, εάν η μητέρα δεν λαμβάνει θεραπεία για τον HIV. 4. Τραύματα και ανοιχτές πληγές Αν υπάρχει επαφή με αίμα μολυσμένου ατόμου μέσω ανοιχτής πληγής ή ιατρικών εργαλείων που δεν έχουν αποστειρωθεί. Τρόποι που ΔΕΝ μεταδίδεται ο HIV 1. Καθημερινή επαφή Αγκαλιές, χειραψίες, ή άλλα είδη σωματικής επαφής. Κοινή χρήση αντικειμένων, όπως μαχαιροπίρουνα, ποτήρια ή πιάτα. 2. Αναπνευστικός και δερματικός τρόπος Δεν μεταδίδεται μέσω φτερνίσματος, βήχα ή ιδρώτα. 3. Νερό και τροφή Δεν μεταδίδεται μέσω του νερού ή της κοινής χρήσης φαγητού και ποτών. 4. Έντομα Τα κουνούπια και άλλα έντομα ΔΕΝ μεταδίδουν τον ιό, ακόμη κι αν έχουν τσιμπήσει μολυσμένο άτομο. 5. Περιορισμένη επαφή με σωματικά υγρά Δεν μεταδίδεται μέσω δακρύων, σάλιου ή ούρων, εκτός αν περιέχουν αίμα και υπάρξει ανοιχτή πληγή. Μάλιστα χρειάζονται τουλάχιστον 25 λίτρα σάλιου για να μπορέσει να μεταδοθεί ο ιός-άρα φιληθείτε ελεύθερα !   Γράφει η Πολυξένη Γεωργοπαπαδάκου ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΒΟΗΘΕΙΑ; https://eody.gov.gr/disease/symvoyleytikos-stathmos-gia-to-aids/ http://www.hivaids.gr/i/koinonia/support