Το Νέο Πρόσωπο Του Φασισμού Και Η Ψηφιακή Προπαγάνδα
Το Νέο Πρόσωπο Του Φασισμού Και Η Ψηφιακή Προπαγάνδα Γράφει ο Αριστομένης Τσαλαπατάνης Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά Για πολλούς υπάρχει η ψευδής αντίληψη ότι ο φασισμός είναι ένα φαινόμενο του παρελθόντος. Βλέπετε, είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσεις χωρίς τις μαύρες στολές, τους στρατιωτικούς σχηματισμούς και τους ναζιστικούς χαιρετισμούς. Όμως η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλά, αλλά εξελίσσεται. Οι ιδέες προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες της εποχής και ο αυταρχισμός αποκτά κάθε φορά καινούργια μορφή. Σήμερα η πολιτική δεν διεξάγεται μόνο στην Βουλή και στα πολιτικά γραφεία. Διεξάγεται στο TikTok, στο Instagram, στο YouTube και στο X. Η εικόνα έχει μεγαλύτερη δύναμη από το επιχείρημα, το σύνθημα από την ανάλυση και το συναίσθημα από τα γεγονότα. Μέσω του περιβάλλοντος αυτού η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα και οι ακραίες ιδέες αποκτούν μια νέα, ελκυστική αισθητική. Προφανώς η Ελλάδα δεν εξαιρείται από αυτό το φαινόμενο. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας πολιτικής δύναμης που δεν επένδυσε μόνο στην βία, άλλα και στην δημιουργία μιας ολόκληρης εικόνας: σημαίες, σύμβολα, βίντεο, στρατιωτική πειθαρχία, αναφορές στην αρχαία ιστορία της χώρας και την «εθνική αναγέννηση». Η πολιτική παρουσιαζόταν ως μια σύγκρουση ανάμεσα στους «γνήσιους Έλληνες» και τους «εχθρούς του έθνους». Θα ήταν όμως λάθος να πιστέψει κανείς ότι αυτά τα φαινόμενα περιορίζονται αποκλειστικά σε οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή. Στοιχεία αυτής της πολιτικής κουλτούρας συναντώνται συχνά και στον ευρύτερο δημόσιο λόγο. Η συνεχής επίκληση της εθνικής απειλής, η παρουσίαση των πολιτικών αντιπάλων ως εσωτερικών εχθρών και η αντικατάσταση της πολιτικής συζήτησης από συνθήματα αποτελούν πρακτικές που ξεπερνούν τα όρια ενός μόνο κόμματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πολιτική πορεία του Μάκη Βορίδη, ο οποίος προέρχεται από τον χώρο της ελληνικής άκρας δεξιάς, υπήρξε πρόεδρος της ΕΠΕΝ ως νέος, και βουλευτής του ΛΑΟΣ πριν ενταχθεί στη ΝΔ. Η πολιτική αυτή παρουσία αποδεικνύει πως ιδέες που βρίσκονταν κάποτε στο περιθώριο μπορούν να ενσωματωθούν σταδιακά στην κεντρική πολιτική σκηνή. Παρόμοια, ο δημόσιος λόγος του Άδωνι Γεωργιάδη χαρακτηρίζεται συχνά από από έντονη πόλωση, σύγκρουση και επικοινωνιακή υπερβολή. Η πολιτική αντιπαράθεση παρουσιάζεται πολλές φορές ως μάχη πολιτισμών, αξιών ή εθνικής επιβίωσης και όχι σύγκρουση διαφορετικών πολιτικών προγραμμάτων. (Για ακαδημαϊκή ανάλυση της πολιτικής του Άδωνι Γεωργιάδη σας προτείνω να διαβάσετε το άρθρο της Ειρήνης Θεοδωροπούλου «Debunking political ideology through metaphor: a case study on Greek politician Adonis Georgiadis».) Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση του Κυριακού Βελόπουλου και της Ελληνικής Λύσης. Η πολιτική απεύθυνση βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην κατασκευή μιας αντίθεσης ανάμεσα σε «πατριώτες» και όσους παρουσιάζουν απειλή για την εθνική ταυτότητα και κουλτούρα. Η έμφαση στην πολιτισμική ανασφάλεια, στην μετανάστευση και στην ανάγκη μιας δήθεν πατριωτικής διακυβέρνησης αποτελεί κεντρικό στοιχείο της πολιτικής ρητορικής. Βέβαια το πεδίο της πολιτικής μάχης είναι ένα. Το διαδίκτυο. Εκεί βλέπουμε τον πραγματικό εκσυγχρονισμό της φασιστικής προπαγάνδας. Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο δεν είναι η παρουσία της ακροδεξιάς στο διαδίκτυο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται. Οι ακραίες απόψεις σπάνια εκφράζονται πλέον με ωμό τρόπο. Αντίθετα, εμφανίζονται μέσα από memes, σατιρικές εικόνες, σύντομα βίντεο και ειρωνικά σχόλια. Ένα ρατσιστικό μήνυμα μπορεί να παρουσιαστεί ως αστείο. Μια συνωμοσιολογική θεωρία μπορεί να εμφανιστεί ως «εναλλακτική άποψη». Ένας πολιτικός αντίπαλος μπορεί να μετατραπεί σε αντικείμενο χλευασμού πριν καν γίνει αντικείμενο πολιτικής κριτικής. Παράλληλα, η έννοια του πατριωτισμού χρησιμοποιείται πολλές φορές ως εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης. Όποιος διαφωνεί παρουσιάζεται ως «ανθέλληνας», «προδότης» ή «όργανο ξένων συμφερόντων». Η λογική αυτή δεν είναι καινούργια στην ελληνική πολιτική ιστορία. Ωστόσο, στην εποχή των κοινωνικών δικτύων αποκτά πρωτοφανή ένταση. Τα σύνθετα πολιτικά ζητήματα μετατρέπονται σε απλές συγκρούσεις ανάμεσα σε «πατριώτες» και «εχθρούς του έθνους». Η δημοκρατική αντιπαράθεση αντικαθίσταται από την ηθική καταδίκη του αντιπάλου. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται ο πυρήνας της νέας εικόνας του φασισμού. Δεν χρειάζεται να καταργήσει άμεσα τη δημοκρατία. Αρκεί να υπονομεύσει τις προϋποθέσεις της. Να απαξιώσει τον διάλογο, να ενισχύσει την πόλωση, να μετατρέψει την πολιτική σε θέαμα και να καλλιεργήσει την πεποίθηση ότι τα προβλήματα της κοινωνίας μπορούν να λυθούν μόνο από ισχυρούς ηγέτες που δεν δεσμεύονται από θεσμούς και κανόνες. Η πρόκληση για τις δημοκρατικές κοινωνίες δεν είναι απλώς να αντιμετωπίσουν τις ακραίες οργανώσεις. Είναι να αναγνωρίσουν τους νέους τρόπους με τους οποίους οι αυταρχικές ιδέες διεισδύουν στην καθημερινότητα. Όταν η εικόνα αντικαθιστά το επιχείρημα, όταν το meme αντικαθιστά την πολιτική ανάλυση και όταν ο φόβος αντικαθιστά τη γνώση, τότε ο δρόμος προς τον αυταρχισμό γίνεται πολύ πιο εύκολος απ’ όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι ο φασισμός δεν επιστρέφει ποτέ με την ίδια μορφή. Εμφανίζεται κάθε φορά προσαρμοσμένος στις ανάγκες και στις τεχνολογίες της εποχής του. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η αντιμετώπισή του απαιτεί όχι μόνο ιστορική μνήμη, αλλά και την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τις νέες μορφές με τις οποίες εμφανίζεται στον δημόσιο χώρο.
Το Ευ Πολιτεύεσθαι ως case study στον πολιτικό διάλογο
Το Ευ Πολιτεύεσθαι ως case study στον πολιτικό διάλογο Πώς το Ευ Πολιτεύεσθαι άλλαξε τον πολιτικό διάλογο στα δημόσια πανεπιστήμια και ο θεσμός που πρέπει να γίνει συνήθεια Γράφει ο Κυριάκος Μιχαλάκης Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά Τη Δευτέρα (11/5) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο πραγματοποιήθηκε το debate μεταξύ όλων των φοιτητικών παρατάξεων, σπάζοντας ένα ταμπού που επικρατούσε για χρόνια και φέρνοντας στο προσκήνιο μια νέα αντίληψη και λογική. Μια λογική που θα έπρεπε να ακολουθηθεί από όλους και να γίνει ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Το Ευ Πολιτεύεσθαι έκανε κάτι που μέχρι πρότινος έμοιαζε αδύνατο: να ενώσει ανθρώπους από διαφορετικές παρατάξεις, με ιδεολογικές και ταξικές διαφορές, και να τους βάλει στο ίδιο τραπέζι. Να επικοινωνήσουν. Να συζητήσουν. Να προτείνουν. Να εκφράσουν ελεύθερα τις ιδέες τους και να παρουσιάσουν τόσο το πρόγραμμά τους όσο και τις θέσεις τους. Φαίνεται αυτονόητο αυτό που λέω; Ναι, κανονικά θα έπρεπε. Δυστυχώς όμως, το “θα έπρεπε” και το τι πραγματικά ισχύει στην Ελλάδα είναι δύο τελείως διαφορετικές πραγματικότητες. Κι όμως, το Ευ Πολιτεύεσθαι έδειξε τον δρόμο προς αυτό που οφείλουν να εκφράζουν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα: την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τον διάλογο, την επιχειρηματολογία και την εξέλιξη. Και κυρίως — κατά τη γνώμη μου — τη συμπεριληπτικότητα και την ανοιχτή «πόρτα» προς όλους. Το γεγονός ότι στο debate ακούστηκαν όλες οι φωνές — ακόμη και μη εκλεγμένων δυνάμεων — δείχνει πολλά για το πώς πρέπει να λειτουργεί ο δημόσιος διάλογος. Και είναι κάτι που θα έπρεπε να εξεταστεί σοβαρά ακόμη και από την κεντρική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, το debate απέδειξε και κάτι ακόμη, που για χρόνια παρουσιαζόταν σχεδόν ως αδύνατο: την ομαλή συνύπαρξη όλων των φοιτητικών παρατάξεων στον ίδιο χώρο. Για χρόνια ακούγαμε ότι είναι αδύνατο να συνυπάρχουν μέσα στα πανεπιστήμια δυνάμεις με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις. Κι όμως, αποδείχθηκε ότι όχι μόνο μπορούν να συνυπάρξουν, αλλά και να συνομιλήσουν πολιτισμένα. Πώς γίνεται αυτό; Είναι πολύ απλό. Όταν δεν αποκλείεις κανέναν και σέβεσαι τα πιστεύω του άλλου — ακόμη κι αν δεν τα ασπάζεσαι — τότε μπορείς να δημιουργήσεις ένα υγιές και πολιτισμένο περιβάλλον, μέσα σε ένα σωστό πλαίσιο. Και πολλές φορές το αποτέλεσμα ξεπερνά ακόμη και τις προσδοκίες σου. Αν κάτι ξεχωρίζει το Ευ Πολιτεύεσθαι από άλλες κοινότητες, είναι ότι καινοτομεί, δημιουργεί και πιστεύει πραγματικά στον διάλογο και στην ελευθερία της έκφρασης, χωρίς κρυφή ατζέντα. Οι πρωτοβουλίες του αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το παράδειγμα που έδωσε στις 11 Μαϊου με το debate είναι κάτι που αξίζει να αποτελέσει σημείο αναφοράς για όλους. Να διευρύνουν τον τρόπο σκέψης τους και να κατανοήσουν την σημασία της δημοκρατίας, της συμμετοχικότητας και της ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης. Ας ελπίσουμε πως αυτή ήταν μόνο η αρχή και πως τέτοιες πρωτοβουλίες θα συνεχιστούν, ώστε τα φοιτητικά — αλλά και γενικότερα τα πολιτικά — debates να καθιερωθούν ως πραγματικός θεσμός και όχι ως ένα περιστασιακό γεγονός.
Τέμπη: Δημοκρατία υπό δοκιμασία
Τέμπη: Δημοκρατία υπό δοκιμασία Θεσμοί, ευθύνη και συλλογική μνήμη Τρία χρόνια μετά, η μνήμη δεν είναι επέτειος. Είναι στάση. Είναι απαίτηση για αλήθεια. Είναι επιμονή στη δικαιοσύνη. Την Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026, στις 17:30, στο Αμφιθέατρο ΣΚ ΙΙ του Πάντειου Πανεπιστημίου, συναντιόμαστε για να μιλήσουμε για όσα δεν πρέπει να ξεχαστούν ,και για όσα οφείλουν να αλλάξουν. Με αφορμή τα βιβλία «Στις Ράγες του Τραύματος» και «Τέμπη 57», ανοίγουμε έναν δημόσιο διάλογο για: Στην εκδήλωση θα παρευρίσκονται ο Ηλίας Παπαγγελής και ο Πάνος Ρούτσι, μέλη του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», ενώ στο τέλος θα υπάρξει παρέμβαση από την ομάδα «Μέχρι Τέλους». Γιατί η Δημοκρατία δοκιμάζεται όταν η ευθύνη μένει μετέωρη. Και η μνήμη γίνεται δύναμη όταν γίνεται κοινή. Είσοδος ελεύθερη- Στον χώρο θα διατίθενται βιβλία από τις Εκδόσεις Τόπος. Σας περιμένουμε όλους!
Δημοκρατορία: Η Δημοκρατία σε καθεστώς ομηρίας
Δημοκρατορία: Η Δημοκρατία σε καθεστώς ομηρίας Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος Δημοκρατία για μια ασήμαντη μειοψηφία, δημοκρατία για τους πλούσιους·αυτή είναι η δημοκρατία της καπιταλιστικής κοινωνίας. Β.Ι.Λένιν Η φράση του Λένιν μοιάζει προφητική.Δεν περιγράφει μόνο την εποχή του, αλλά και το δικό μας παρόν.Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι η Δημοκρατία της ισότητας και της συμμετοχής, αλλά μια Δημοκρατορία:μια Δημοκρατία τυπική, δίχως ουσία, όπου οι θεσμοί υπάρχουν σαν βιτρίνα, ενώ η πραγματική εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων. Από την Αθήνα στην “αντιπροσώπευση” Η αρχαία Αθήνα αποτέλεσε το λίκνο της Δημοκρατίας.Εκεί οι πολίτες συμμετείχαν άμεσα στη λήψη αποφάσεων: στην Εκκλησία του Δήμου, στη Βουλή, στα δικαστήρια.Η πολιτική ήταν υπόθεση καθημερινή, ζωντανή και συλλογική. Σήμερα η εικόνα έχει αντιστραφεί.Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία κατέληξε να είναι μια διαδικασία όπου οι πολίτες εμφανίζονται κάθε τέσσερα χρόνια για να ρίξουν ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη και ύστερα επιστέφουν στον καναπέ τους.Οι αποφάσεις παίρνονται μακριά τους, χωρίς την συμμετοχή τους και τους παρουσιάζονται ως τετελεσμένα. Έτσι, η φωνή του πολίτη χάνει την αξία της. ΜΜΕ, social media και χειραγώγηση Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε η αγορά: ο χώρος της ελεύθερης ανταλλαγής απόψεων. Σήμερα, τον ρόλο αυτόν έχουν τα ΜΜΕ και τα social media.Όμως η λειτουργία τους δεν είναι ουδέτερη. Τα ΜΜΕ δεν “ενημερώνουν”, αλλά καθορίζουν την ατζέντα.Ορίζουν ποιο είναι “το θέμα της ημέρας” και ποια ζητήματα μένουν στην αφάνεια. Τα social media δίνουν την ψευδαίσθηση ελευθερίας, αλλά στην πραγματικότητα πνίγουν τον διάλογο σε έναν ωκεανό παραπληροφόρησης, fake news και φανατισμού.Όπως λέει ο Noam Chomsky: Η συναίνεση κατασκευάζεται – κι εμείς απλώς νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι. Η Ελληνική πραγματικότητα Στην Ελλάδα, τα σημάδια είναι εμφανή.Η συμμετοχή στις εκλογές φθίνει συνεχώς – στις τελευταίες κάλπες η αποχή ξεπέρασε το 50%.Η εμπιστοσύνη στη Βουλή και στα κόμματα καταγράφεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Πολλοί νέοι θεωρούν ότι η ψήφος τους δεν αλλάζει τίποτα.Όμως, αυτή η μαζική αδιαφορία δεν είναι ουδετερότητα·είναι το οξυγόνο της Δημοκρατορίας.Όταν οι πολίτες σιωπούν, όταν δεν διεκδικούν, τότε οι αποφάσεις παίρνονται χωρίς αυτούς – ή εναντίον τους. Όσο οι οικονομικές ανισότητες βαθαίνουν, τόσο περισσότερο η πολιτική μετατρέπεται σε υπόθεση των λίγων. Η ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, ζούμε σε ένα καθεστώς, όπου η Δημοκρατία είναι το περίβλημα και η Δημοκρατορία η ουσία.Θεσμοί υπάρχουν, εκλογές γίνονται, κόμματα δρουν· αλλά η ουσία έχει απονευρωθεί.Οι πολίτες μετατρέπονται σε θεατές ενός πολιτικού θεάτρου, εν’ω οι αποφάσεις λαμβάνονται από οικονομικά και πολιτικά κέντρα εξουσίας που βρίσκονται έξω από τη σφαίρα της κοινωνίας Ο Adlous Huxley είχε προειδοποιήσει: Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση δημοκρατίας.Μια φυλακή χωρίς τοίχους, στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν. Ευχαριστώ το Ευ Πολιτεύεσθαι για την παρέμβαση. Βιβλιογραφία: -V.I. Lenin Άπαντα, τ.25 -Noam Chomsky & Edward S.Herman Manufacturing Consent: The Political Enonomy of the mass Media (Pantheon Books,1988) -Colin Crouch, Post – Democracy (Polity Press, 2004) -Adlous Huxley, Brave New World (1932) Η φωτογραφία είναι από την εφημερίδα “Το Βήμα” 28 Φεβρουαρίου 2025, επέτειος του δυστυχήματος στα Τέμπη.
Η οργουελική πρόκληση του Προσωπικού Αριθμού
Γράφει ο Γιώργος Καφεντζής Η ανακοίνωση των κυβερνητικών εκπροσώπων για τον υποχρεωτικό Προσωπικό Αριθμό, ο οποίος θα αντικαταστήσει άμεσα αριθμούς όπως ο ΑΜΚΑ και το ΑΦΜ, με μια πρώτη ματιά δείχνει σαν μια λύση στο βαθύ, περίπλοκο και μακροχρόνιο πρόβλημα της γραφειοκρατίας. Τουλάχιστον έτσι ευαγγελίζεται η κυβέρνηση. Σε μια δεύτερη, περισσότερο Οργουελική, ανάγνωση όμως, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να ασχοληθούν νομικοί, πολιτικοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι για τους κινδύνους που ελλοχεύει ένα τέτοιο μέτρο. Θα μπορέσει μακροπρόθεσμα να αποτελέσει ένα αντικοινωνικό, αντιδημοκρατικό μέσο αποκλεισμού των αντιφρονούντων της εκάστοτε επικρατούσας τάξης/ιδεολογιας ; Με κυρώσεις, αποκλεισμούς από δημόσιες υπηρεσίες, αγαθά και δικαιώματα. Κρίνοντας άλλωστε από το γενικότερο παγκόσμιο κλίμα στην μεταδημοκρατική περίοδο που ζούμε ,τα πράγματα μόνο ευοίωνα δεν προβλέπονται. Ο Βασίλης είχε τραγουδήσει: «Το νούμερό μου είναι σ’ όλα τα χαρτιά Ταυτότητα λεφτά κλειδιά και άδεια»
Φοιτητικό Debate Παντείου Πανεπιστημίου 2025
Φοιτητικό Debate Παντείου Πανεπιστημίου 2025 Παρασκευή 9 Μαΐου | 19:00 | Αμφιθέατρο ΣΚΙΙ Το πρώτο Φοιτητικό Debate στο Πάντειο Πανεπιστήμιο είναι γεγονός. Σήμερα, Παρασκευή 9 Μαΐου στις 19:00, στο Αμφιθέατρο ΣΚΙΙ, η πρωτοβουλία «Ευ Πολιτεύεσθαι» διοργανώνει μια ανοιχτή πολιτική συζήτηση, με στόχο την ουσιαστική ενημέρωση και ενεργοποίηση του φοιτητικού σώματος ενόψει των φοιτητικών εκλογών. Η εκδήλωση επιχειρεί να επαναφέρει τον διάλογο στο επίκεντρο της φοιτητικής ζωής. Πιστεύουμε ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος σιωπής, αλλά τόπος ζωντανής πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι φοιτητικές δυνάμεις οφείλουν να αναμετρώνται με επιχειρήματα, να συγκρούονται με προγράμματα -όχι με χαρακτηρισμούς. Το πρόγραμμα ξεκινά με εισαγωγική ενότητα από τον Κωστή Κοσμέα, υποψήφιο διδάκτορα Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο, και συνεχίζεται με την παρουσίαση των φοιτητικών παρατάξεων. Στο κεντρικό debate, οι δυνάμεις του συλλόγου τοποθετούνται πάνω σε κρίσιμα θέματα που αφορούν την καθημερινότητα των φοιτητών, τη λειτουργία του Συλλόγου, τη σχέση με τη διοίκηση και τις πολιτικές ταυτότητες. Ακολουθούν διασταυρούμενες ερωτήσεις μεταξύ των παρατάξεων, επίλογοι και παρεμβάσεις από μη εκλεγμένες πρωτοβουλίες που δεν έχουν σήμερα εκπροσώπηση στο Σύλλογο. Όλα αυτά συνθέτουν έναν διάλογο ουσίας, που ενισχύει τη συμμετοχή και τη συνειδητή ψήφο κάθε φοιτητή. Η δημοκρατία στο πανεπιστήμιο δεν είναι υπόθεση τύπου, αλλά πράξη. Σας περιμένουμε όλους!
«Πολωμένη δημοκρατία», μια ημερίδα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ακολουθεί το μήνυμα της Αναπλ. Καθηγήτριας, Φανής Κουντούρη στο τμήμα Πολιτικής Επστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου) και Επιστημονικά Υπεύθυνη DEMOSPOL: Σε μια εποχή αυξανόμενης πολιτικής έντασης και ρητορικής αντιπαράθεσης, η πόλωση μοιάζει να διαπερνά κάθε πτυχή του δημόσιου λόγου – από το Κοινοβούλιο έως τα ΜΚΔ. Η ημερίδα «Πολωμένη Δημοκρατία» επιχειρεί να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές αντιπαραθέσεις εκφράζονται και ενισχύονται, μέσα από τον πολιτικό λόγο, τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης αλλά και τα social media, διαμορφώνοντας ένα νέο τοπίο για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα. Ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και ερευνητές συζητούν για την ιστορία και τις συνέπειες της πόλωσης για τη λειτουργία των θεσμών και τη δημοκρατική συνύπαρξη. Βρισκόμαστε σε μία περίοδο πόλωσης, πολιτικής πόλωσης υπό την οποία το οικοδόμημα της δημοκρατίας υπονομεύεται, με τον διάλογο να μετατρέπεται σε σύγκρουση και τον πλουραλισμό να αντικαθίσταται με δογματικούς μονολόγους. Όταν όλοι φωνάζουν, ποιος ακούει τη δημοκρατία; Στις 8 Μαϊου, καλούμαστε ως φοιτητες/τριες των Πολιτικών και Κοινωνικών επιστημών, να παρευρεθούμε στην Αίθουσα Σάκη Καράγιωργα II του Παντείου Πανεπιστημίου , στην ημερίδα «Πολωμένη Δημοκρατία: Από το Βήμα της Βουλής στα Social Media» Η ομάδα του «Ευ Πολιτεύεσθαι»
Κωνσταντίνος Τασούλας: Ο Υποψήφιος της Δημοκρατίας, που αποκαλύπτει ένα μη θεσμικό προφίλ
Η Λογοκρισία στη Βουλή των Εφήβων που έζησα ως Ζωντανή Απόδειξη Ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας: Ιστορικά, Θεσμικά και Εννοιολογικά ΠΗΓΗ : books.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2348/Koinoniki-kai-Politiki-Agogi_ST-Dimotikou_html-apli/index2_a_3.html Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας, με κύριο ρόλο να διασφαλίζει την ενότητα του έθνους, τη λειτουργία των θεσμών και την τήρηση του Συντάγματος. Αποτελεί σύμβολο εθνικής ενότητας και θεσμικής συνέχειας, ενώ οφείλει να λειτουργεί υπερκομματικά, διατηρώντας απόσταση από πολιτικές σκοπιμότητες και διαχωρισμούς. Η εκλογή του Προέδρου στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς έχει επιτευχθεί μέσα από ευρύτερες συναινέσεις, φαίνεται πως στις μέρες μας υπηρετεί μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε μια συγκυρία όπου ο αντίπαλος πολιτικός πόλος παραμένει ρευστός, προτείνει τον Κωνσταντίνο Τασούλα, ένα πρόσωπο που προφανώς δεν εμπνέει την ενότητα αλλά τονίζει τις θεσμικές αδυναμίες. Η απόφαση αυτή βασίζεται στο επιχείρημα ότι ο Τασούλας επανεξελέγη Πρόεδρος της Βουλής με 283 ψήφους, ένα ρεκόρ που προβάλλεται ως ένδειξη αποδοχής. Όμως, η θέση του Προέδρου της Βουλής δεν συγκρίνεται θεσμικά με το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτή η παραπλανητική σύγκριση δείχνει μια προσπάθεια εκμετάλλευσης της θεσμικής εικόνας για πολιτικά οφέλη. Η απόφαση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να προτείνει τον Κωνσταντίνο Τασούλα για Πρόεδρο της Δημοκρατίας εγείρει πολλά ερωτήματα, ιδίως όταν δεν δόθηκε καμία εξήγηση για την απόρριψη της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, η οποία το 2020 αποτέλεσε επιλογή ευρείας αποδοχής. Ως η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η Σακελλαροπούλου είχε τύχει υποστήριξης από τρία κόμματα – τη Νέα Δημοκρατία, τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ – ενσαρκώνοντας τον στόχο της πολιτικής ενότητας. Τι άλλαξε από το 2020; Γιατί η κυβέρνηση δεν επέλεξε να συνεχίσει με μια υποψηφιότητα που ήδη είχε εδραιώσει τη θεσμική της παρουσία; Η απουσία εξηγήσεων από τον Πρωθυπουργό δίνει την εντύπωση ότι η επιλογή Τασούλα δεν έγινε για να εξυπηρετήσει τη θεσμική ενότητα, αλλά για να εξυπηρετήσει άλλες, στενά κομματικές σκοπιμότητες. Ο «σοφός ελληνικός λαός» και η θεσμική αλαζονεία Στις δηλώσεις του, ο Κωνσταντίνος Τασούλας έχει δείξει μια θεσμική αλαζονεία, φτάνοντας στο σημείο να σχολιάζει τους πολιτικούς αρχηγούς λέγοντας ότι «ο σοφός ελληνικός λαός τους κατατάσσει τελευταίους». Μια τέτοια τοποθέτηση υπονομεύει την απαραίτητη θεσμική ουδετερότητα που απαιτείται για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ένας υποψήφιος για την Προεδρία δεν μπορεί να εκφράζεται με ειρωνικό τόνο προς εκλεγμένους αρχηγούς κομμάτων, διχάζοντας και υποβαθμίζοντας τη δημοκρατική διαδικασία. Αυτή η στάση αναδεικνύει την έλλειψη ικανότητας για ενότητα και την τάση να προωθείται η θεσμική σύγχυση. Από τη Βουλή των Εφήβων στη λογοκρισία Η εμπειρία μου ως έφηβος βουλευτής στη Βουλή των Εφήβων το 2021-2022 ήταν αποκαλυπτική για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο Κωνσταντίνος Τασούλας τη δημοκρατία. Οι φωνές μας λογοκρίθηκαν, οι ερωτήσεις μας φιλτραρίστηκαν, και οι ομιλίες μας είχαν φτάσει στα χέρια του Προέδρου πριν καν εκφωνηθούν. Η Βουλή των Εφήβων θα έπρεπε να είναι ένας θεσμός που διδάσκει στους νέους πώς λειτουργεί η δημοκρατία. Αντί αυτού, έδειξε πώς λειτουργεί ένα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα. Η λογοκρισία, η προκατασκευασμένη θεματολογία και οι ξύλινες απαντήσεις των πολιτικών θύμιζαν περισσότερο ένα θέατρο παρά ένα δημοκρατικό εργαστήριο. Ο ίδιος ο κ. Τασούλας μιλούσε περισσότερο από τους έφηβους βουλευτές, αποδυναμώνοντας το δικαίωμα των νέων να εκφράζονται. Αντί να ενθαρρύνει τη συμμετοχικότητα, χρησιμοποίησε τον χρόνο της συνεδρίας για να ελέγχει τις διαδικασίες και να περιορίζει τις φωνές που δεν ήταν αρεστές. ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΙΝΤΕΟ: Ο φάκελος των Τεμπών: Ένα συρτάρι που δεν ανοίγει. Η δικογραφία της τραγωδίας στα Τέμπη, που κόστισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, παραμένει κλειδωμένη στα «συρτάρια» του Κωνσταντίνου Τασούλα. Ο Πρόεδρος της Βουλής δεν έδειξε την παραμικρή βιασύνη να προωθήσει τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη. Οι οικογένειες των θυμάτων εξακολουθούν να αναζητούν απαντήσεις, ενώ οι ευθύνες για την τραγωδία παραμένουν αναπάντητες. «Δεν γνωρίζατε το παρελθόν του ή ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο τον επιλέξατε;», διερωτάται η Μαρία Καρυστιανού απευθυνόμενη στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αναφορικά με την επιλογή του Κώστα Τασούλα. Ένας υποψήφιος για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα δεν μπορεί να αγνοεί τέτοιες υποθέσεις, ούτε να δείχνει αυτή τη θεσμική αδιαφορία για θέματα που αγγίζουν βαθιά την κοινωνία. Ο Κωνσταντίνος Τασούλας φέρεται να προτιμά κινητά με πλήκτρα, όπως το Nokia, όχι για οικονομικούς λόγους, αλλά λόγω της ανάγκης του για “ιδιωτικότητα“. Ίσως αυτός ο συμβολισμός αποκαλύπτει την τάση του να αποφεύγει τον εκσυγχρονισμό και τον έλεγχο που συνοδεύει τη χρήση πιο προηγμένων συσκευών. Η προτίμησή του αυτή γεννά ερωτήματα: Τι προσπαθεί να προστατεύσει ο κ. Τασούλας; Είναι απλώς ένα μέσο για την αποφυγή παρακολούθησης ή μήπως υποδηλώνει μια βαθύτερη ανάγκη αποφυγής της λογοδοσίας; Δηλώσεις για τον Μπελογιάννη: Μια διχαστική τοποθέτηση Ο Κωνσταντίνος Τασούλας προκάλεσε έντονες αντιδράσεις όταν δήλωσε ότι «η επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας δεν είναι πράξη υπέρ της Δημοκρατίας», αναφερόμενος στον Νίκο Μπελογιάννη. Αυτή η δήλωση αγνοεί την ιστορική σημασία του Μπελογιάννη ως σύμβολο δημοκρατικού αγώνα. Όταν ο δήθεν «ενωτικός» Κωνσταντίνος Τασούλας έλεγε ότι ο Μέγιστος Νίκος Μπελογιάννης δεν αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία… πηγή:https://podemos.gr/?p=55125 Τέτοιες τοποθετήσεις δεν ενοποιούν αλλά διχάζουν. Δείχνουν μια επιλεκτική ανάγνωση της ιστορίας που ταιριάζει στις πολιτικές σκοπιμότητες του προτεινόμενου υποψηφίου. Από την άλλη πλευρά, ο Μάκης Βορίδης, ο οποίος έχει ιστορικό σύνδεσης με την ακροδεξιά και τη νεολαία της ΕΠΕΝ του Παπαδόπουλου, χειροκροτεί με θέρμη την υποψηφιότητα Τασούλα. Πώς μπορεί κάποιος που καταγγέλλει τη «δικτατορική απειλή» του Μπελογιάννη να δέχεται με άνεση τη στήριξη ενός ανθρώπου που έχει πολιτευτεί υπέρ ενός δικτατορικού καθεστώτος; Αυτή η υποστήριξη φανερώνει μια βαθιά θεσμική και ηθική αντίφαση. Ο Τασούλας δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι προασπίζεται τη δημοκρατία όταν απολαμβάνει το χειροκρότημα ατόμων με ιστορικά αντικρουόμενη πορεία. Υποστήριξη από Σπαρτιάτες: Ένα ιστορικό παράδοξο Η υποστήριξη της υποψηφιότητας Τασούλα από κόμματα όπως οι Σπαρτιάτες, που έχουν δεσμούς με ακραίες ιδεολογίες, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ουδετερότητα του. Παρά τις δηλώσεις της Νέας Δημοκρατίας ότι δεν επιθυμεί τη συνεργασία με τέτοιες πολιτικές δυνάμεις, η υποψηφιότητα Τασούλα φαίνεται να εξαρτάται από αυτές. Συμπέρασμα: Ένας διχαστικός υποψήφιος Η υποψηφιότητα του Κωνσταντίνου Τασούλα για την Προεδρία της Δημοκρατίας δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του θεσμού. Από τη λογοκρισία στη Βουλή των Εφήβων και τη διαχείριση της δικογραφίας των Τεμπών, μέχρι τις δηλώσεις για τον Μπελογιάννη και τη στήριξη από αμφιλεγόμενα κόμματα, ο Τασούλας δεν διαθέτει τα χαρακτηριστικά που απαιτεί το αξίωμα. Η