ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Η ΡΕΑΛ
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Η ΡΕΑΛ Υπάρχουν rivalries που ξεπερνούν το ίδιο το παιχνίδι. Το Ολυμπιακός-Ρεάλ Μαδρίτης έχει εξελιχθεί πλέον, σε μία από τις πιο ιστορικές μονομαχίες στη σύγχρονη ιστορία της διοργάνωσης της Euroleague. Ο Ολυμπιακός φτάνει για 10η φορά στον τελικό της Εuroleague, έχοντας συνολικά συμπληρώσει 14 παρουσίες σε Final Four, εκ των οποίων οι 5 είναι συνεχόμενες συμμετοχές από το 2022 έως το 2026 – ένα από τα σημαντικότερα σερί σταθερότητας, για τα δεδομένα της σύγχρονης εποχής της διοργάνωσης. Στους μισούς τελικούς της ιστορίας του, ο Ολυμπιακός βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Ρεάλ Μαδρίτης -γεγονός που προκαλεί εντύπωση, καθώς πρόκειται για ένα πραγματικά αδιανόητο στατιστικό. Πέντε τελικοί απέναντι στη «Βασίλισσα της Ευρώπης». Ένας τελικός που πλέον μοιάζει να γίνεται κομμάτι της ίδιας της ιστορίας της Euroleague. Η πρώτη μεγάλη πληγή για την ομάδα του Ολυμπιακού ήρθε το 1995 στη Σαραγόσα, όπου η Ρεάλ νίκησε 73-61 και στέρησε από τον Ολυμπιακό την ευκαιρία κατάκτησης του πρώτου του ευρωπαϊκού κυπέλλου. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να αλλάξει η ιστορία, όμως άλλαξε και μάλιστα με μυθικό τρόπο. Συγκεκριμένα, άλλαξε το 2012. Τότε που ο Ολυμπιακός γύρισε το σκορ του παιχνιδιού από το -19, απέναντι στην ΤΣΣΚΑ, κατακτώντας μία από τις πιο ιστορικές Euroleague όλων των εποχών, με το πεταχτάρι του Γιώργου Πρίντεζη να μένει στην ιστορία της ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Το back-to-back ολοκληρώθηκε το 2013 στο Λονδίνο, απέναντι στη Ρεάλ. Παρά το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός βρέθηκε πίσω ακόμα και με 17 πόντους, κατάφερε να κατακτήσει το παιχνίδι, πετυχαίνοντας μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές που έχουν γίνει ποτέ σε τελικό της Euroleague. Ωστόσο, από εκείνον τον τελικό και μετά, η Ρεάλ μετατράπηκε σε εφιάλτης για τους «ερυθρόλευκους»… Το 2015, μέσα στη Μαδρίτη, η «Βασίλισσα» πήρε τον τελικό και στέρησε ξανά το τρόπαιο από τον Ολυμπιακό. Το 2023, ίσως να ήταν η πιο σκληρή στιγμή όλων. Στον τελικό του Κάουνας, η Ρεάλ στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα, με το buzzer beater του Sergio Llull, κατακτά την Euroleague μέσα από τα χέρια του Ολυμπιακού, αφήνοντας τον μία ανάσα μακριά από την κατάκτηση του 4ου ευρωπαϊκού τροπαίου. Ένα χρόνο αργότερα, η Ρεάλ αποκλείει ξανά τον Ολυμπιακό στον ημιτελικό του Final Four, στο Βερολίνο. Έτσι, το σκορ μεταξύ των δύο ομάδων διαμορφώνεται μέχρι στιγμής σε 3-1, υπέρ της Ρεάλ, με τον Ολυμπιακό να ψάχνει να δώσει τη δική του απάντηση, στον σημερινό τελικό. Ο Ολυμπιακός κυνηγά το 4ο ευρωπαϊκό του απέναντι στη Ρεάλ -την ομάδα που του το έχει στερήσει περισσότερες φορές από κάθε άλλη- πρώτη φορά παίζοντας σε ελληνικό έδαφος, όπως αντίστοιχα συνέβη πριν 11 χρόνια, όταν ο Ολυμπιακός έπαιξε κόντρα στη Ρεάλ στη Μαδρίτη. Μεγάλες Αναμετρήσεις Ολυμπιακού-Ρεάλ: 1995: Τελικός στη Σαραγόσα. Η Ρεάλ κερδίζει 73-61 και στερεί από τον Ολυμπιακό το πρώτο του ευρωπαϊκό. 2013: Τελικός στο Λονδίνο. Ο Ολυμπιακός κάνει την ανατροπή και από το -17, νικά 100-88 και παίρνει back-to-back Euroleague. 2015: Τελικός στη Μαδρίτη. Η Ρεάλ κερδίζει 78-59 και στερεί για ακόμη μία φορά το κύπελλο από τον Ολυμπιακό. 2023: Τελικός στο Κάουνας. Ρεάλ-Ολυμπιακός 79-78, ώσπου η Ρεάλ με buzzer beater του Sergio Llull στέφεται νικήτρια. 2024: Ημιτελικός Final Four, στο Βερολίνο. Η Ρεάλ νικά 87-76 και αποκλείει τον Ολυμπιακό. 2026: Πέμπτος τελικός μεταξύ των δύο ομάδων. Το μεταξύ τους σκορ μέχρι στιγμής είναι διαμορφωμένο σε 3-1, υπέρ της Ρεάλ. Μένει να δούμε, αν ο Ολυμπιακός θα καταφέρει να κάνει το σκορ 3-2 και να πανηγυρίσει την κατάκτηση του 4ου ευρωπαικού κυπέλλου, απέναντι στη Ρεάλ.
«Από ψυχής» η χορογραφία που συγκίνησε τη Fan Zone του Final Four στο Ζάππειο»
Λίγο πριν από το τζάμπολ του του τελικού Final Four της EuroLeague, το Ζάππειο έχει μετατραπεί σε σημείο γιορτής για το ευρωπαϊκό μπάσκετ μέσα από τη Fan Zone του EuroLeague Athens 2026.Ξεχωριστή στιγμή των εκδηλώσεων αποτέλεσε το χορευτικό performance που επιμελήθηκαν οι Βερόνικα Σγαρδέλη και Άννα Γάλαρη, σκορπίζοντας χαμόγελα, ενέργεια και συγκίνηση στον κόσμο που βρέθηκε στη διοργάνωση. Χθες,μίλησαν αποκλειστικά στο Ευ Πολιτεύεσθαι και τον Κυριάκο Μιχαλάκη για την εμπειρία τους στη Fan Zone, τη δύναμη της τέχνης και του χορού σε μια τόσο μεγάλη αθλητική γιορτή! «Η χορογραφία βγήκε περισσότερο από ψυχής και όχι τόσο χορογραφικά » Η Άννα και η Βερόνικα μίλησαν για τη χορογραφία που συγκίνησε το κοινό , εξηγώντας πως η εμφάνιση τους βασίστηκε περισσότερο στο συναίσθημα και στην ψυχή παρά σε μία αυστηρά δομημένη προετοιμασία.Όπως, δήλωσαν κάθε φορά είναι διαφορετική χορογραφία , γιατί πάντα βάζουμε και το κομμάτι του αυτοσχεδιασμού , ανάλογα με το κόσμο και το κοινό που έχουν απέναντι. ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:
Αλέξης Τσίπρας από το Unmute Now: “Να οργανωθεί κίνημα ώστε όλοι οι νέοι να μπορούν να ψηφίζουν” Έγινε αναφορά στο Ευ Πολιτευέσθαι !
Αλέξης Τσίπρας από το Unmute Now: “Να οργανωθεί κίνημα ώστε όλοι οι νέοι να μπορούν να ψηφίζουν” Στο Κλακάζ επί της οδού Αβραμιώτου, βρέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας συμμετέχοντας στις εργασίες του UnmuteNow, όπου συνομίλησε με νέους ανθρώπους για ζητήματα δημοκρατίας, κοινωνικών ανισοτήτων και πολιτικής συμμετοχής.Ο πρώην πρωθυπουργός στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη ενεργοποίησης των νέων ανθρώπων, τονίζοντας πως απαιτείται μια διαφορετική προοπτική απέναντι στις κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες που βιώνει η νέα γενιά. Κλείνοντας την τοποθέτηση του, απηύθυνε κάλεσμα για τη συγκρότηση ενός κινήματος που, όπως είπε, δεν θα αφορά μόνο συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις, αλλά την ίδια την υπεράσπιση του δικαιώματος των νέων να συμμετέχουν στις εκλογές «Νομίζω ότι θα πρέπει να οργανώσετε εσείς, όχι εμείς, ένα κίνημα που δεν θα αφορά την προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών θέσεων, αλλά την υπεράσπιση της ανάγκης οι νέοι να μπορούν να πάνε να ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές» ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο γεγονός ότι οι εκλογικές αναμετρήσεις πραγματοποιούνται συχνά μέσα στη τουριστική σεζόν, περίοδο κατά την οποία χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι και φοιτητές βρίσκονται μακριά από τον τόπο όπου ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα.«Ζούμε το εξής παράδοξο. Επιλέγονται οι ημερομηνίες των εκλογών μέσα στη σεζόν. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι βρίσκονται μακριά από τις εστίες τους και δεν μπορούν να ψηφίσουν», σημείωσε, αφήνοντας αιχμές πως αυτό δεν είναι τυχαίο.Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επιστολική ψήφο για τους απόδημους Έλληνες, λέγοντας πως ενώ δόθηκε η δυνατότητα ψήφου σε πολίτες τρίτης και τέταρτης γενιάς που ζουν στο εξωτερικό, δεν έχει βρεθεί ακόμη τρόπος να διευκολυνθούν νέοι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα.«Βρέθηκε ο τρόπος της επιστολικής ψήφου για όσους ζουν στο Σικάγο, και σωστά. Αλλά αυτοί οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι που ζουν εδώ εργάζονται εδώ και βιώνουν αυτές τις συνθήκες, να μην έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν;» Ο ίδιος κάλεσε σε μια «μεγάλη καμπάνια» ώστε να αναδειχθεί, όπως είπε, αυτή η αδικία και να διασφαλιστεί ότι κανένας νέος άνθρωπος δεν θα στερείται τη δυνατότητα συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία λόγω εργασίας ή οικονομικών συνθηκών. Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΤΟΔΡΗ ,ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΥ ΠΟΛΙΤΕΥΕΣΘΑΙ ΣΤΟ UNMUTE NOW
«Από τον Πόντο έως τη Γάζα: Χρέος μας να λέμε τη γενοκτονία με το όνομα της»
«Από τον Πόντο έως τη Γάζα: Χρέος μας να λέμε τη γενοκτονίαμε το όνομα της» Η 19η Μαΐου είναι η μέρα που, το 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα. Για την Τουρκία θεωρείται η αρχή του εθνικοαπελευθερωτικού της αγώνα. Για τον Ποντιακό Ελληνισμό όμως συμβολίζει την έναρξη της πιο σκληρής κεμαλικής φάσης των διώξεων. Η ελληνική Βουλή, όρισε το1994 τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Η 19η Μαΐου είναι μια ημέρα συλλογικής μνήμης. Μια ημέρα ιστορικής συνείδησης απέναντι σε έναν από τους μεγαλύτερους ξεριζωμούς του ελληνισμού: τη Γενοκτονία των Ποντίων. Μια τραγωδία που σημάδεψε χιλιάδες οικογένειες με σφαγές, εκτοπίσεις, πορείες θανάτου, βιασμούς, τάγματα καταναγκαστικής εργασίας και εξόντωση ολόκληρων κοινοτήτων που ζούσαν επί αιώνες στην περιοχήτου Εύξεινου Πόντου.Από το 1914 έως το 1923, και ιδιαίτερα μετά την απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919, οι διώξεις κατά των Ποντίων εντάθηκαν δραματικά. Η μετάβαση από την πολυεθνοτική Οθωμανική Αυτοκρατορία στο τουρκικό έθνος-κράτος συνοδεύτηκε από βίαιη εκκαθάριση χριστιανικών πληθυσμών Ελλήνων, Αρμενίων, στο πλαίσιο μιας πολιτικής εθνοτικής και θρησκευτικήςομογενοποίησης. Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ; Κάποιοι επιχειρούν ακόμη να αμφισβητήσουν τον όρο «γενοκτονία» με γνώμονα ότι τότε δεν υπήρχενομικά κατοχυρωμένος. Όμως αυτό αποτελεί ιστορικό και νομικό σφάλμα. Ο όρος “genocide” διατυπώθηκε το 1944 από τον Πολωνοεβραίο νομικό Raphael Lemkin, επηρεασμένος τόσο από το Ολοκαύτωμα όσο και από τις σφαγές των Αρμενίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (σε πρώτη φάση επίΣουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄το 1894 έως το 1896, κι έπειτα με μεγαλύτερη έκταση και βιαιότητα από το κίνημα των Νεότουρκων). Το 1948 ο ΟΗΕ υιοθέτησε επίσημα τη Σύμβαση για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας. Δηλαδή, το γεγονός ότι ονομικός όρος δεν υπήρχε το 1919 δεν σημαίνει πως οι πράξεις δεν είχαν γενοκτονικό χαρακτήρα. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τη περίπτωση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, η οποία αναγνωρίστηκε διεθνώς δεκαετίες αργότερα. Αυτό που καθορίζει μια γενοκτονία δεν είναι η ημερομηνία δημιουργίας του όρου, αλλά τα xαρακτηριστικά των πράξεων: στοχοποίηση συγκεκριμένης ομάδας, οργανωμένη εξόντωση, βίαιοι εκτοπισμοί, εξάλειψη πολιτισμικής παρουσίας, πρόθεση εξαφάνισης ενός πληθυσμού από έναγεωγραφικό χώρο. Τα παραπάνω αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της περίπτωσης των Ποντίων. GENOCIDE RECOGNITION :H Δικαιώση των νεκρών δεν χτίζεται πάνω στο μίσος των ζωντανών Αυτό που καθορίζει μια γενοκτονία δεν είναι η ημερομηνία δημιουργίας του όρου, αλλά τα χαρακτηριστικά των πράξεων: στοχοποίηση συγκεκριμένης ομάδας, οργανωμένη εξόντωση, βίαιοι εκτοπισμοί, εξάλειψη πολιτισμικής παρουσίας, πρόθεση εξαφάνισης ενός πληθυσμού από ένα γεωγραφικό χώρο» Αν λοιπόν συνίσταται η διεθνής αναγνώριση σαν τακτική εκδίκησης απέναντι στη Τουρκία κι όχι πράξη ιστορικής δικαιοσύνης και κομμάτι της συλλογικής μνήμης, τότε απομακρύνεται από την ιστορική αναγκαιότητα και μετατρέπεται σε προϊόν πολιτικά σκόπιμης εργαλειοποίησης. Όπως, οι Αρμένιοι διεκδίκησαν επί δεκαετίες διεθνή αναγνώριση μέσα από ακαδημαϊκή έρευνα,διπλωματικές πρωτοβουλίες, μουσεία, εκπαίδευση και διεθνείς συμμαχίες, έτσι και ο Ποντιακός Ελληνισμός οφείλει να συνεχίσει τη διεκδίκηση σε διεθνές δίκαιο, ιστορικά αρχεία, πανεπιστημιακές συνεργασίες και πολιτισμική διπλωματία. Ο στόχος δεν πρέπει να είναι η καλλιέργεια μίσους απέναντι στους σημερινούς Τούρκους πολίτες, καθώς οι λαοί δεν ταυτίζονται αιώνια με τα εγκλήματα κρατικών ή εθνικιστικών μηχανισμών του παρελθόντος. Αντίθετα, η αναγνώριση ιστορικών εγκλημάτων μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρασυμφιλίωσης, ειλικρινούς διαλόγου και κοινής ιστορικής αυτογνωσίας. Η μνήμη δεν πρέπει να γίνεται εργαλείο πατριδοκαπηλίας, σοβινισμού ή πολιτικής εκμετάλλευσης ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Τουρκία. Όταν η ιστορία εργαλειοποιείται, χάνει τον ανθρώπινο πυρήνα της: τους ανθρώπους πουχάθηκαν. «Χρέος μας η αντίσταση σε κάθε μορφή σύγχρονου αναθεωρητισμού, απανθρωποίησης και μαζικής βίας, όπου κι αν αυτή συμβαίνει» Η ιστορική συνέπεια απαιτεί να αναγνωρίζουμε κάθε περίπτωση, όπου ένας λαός υφίστανται μαζική εξόντωση , εκτοπισμό και συλλογική τιμωρία και αυτό να γίνεται με ολιστική και όχι με επιλεκτική ενόραση. Σε αυτό το πλαίσιο, όλο και περισσότεροι διεθνείς νομικοί, οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων και ερευνητές υποστηρίζουν ότι όσα συμβαίνουν σήμερα στη Γάζα παρουσιάζουν σοβαρά χαρακτηριστικά γενοκτονικής πρακτικής: μαζικοί θάνατοι αμάχων, καταστροφή κρίσιμων υποδομών επιβίωσης, λιμός εκτοπισμός πληθυσμού και δηλώσεις που αμφισβητούν την ίδια την ύπαρξη ενός λαού. Το International Court of Justice έχει ήδη κρίνει πως υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις, ώστε να εξεταστεί σοβαρά ο κίνδυνος γενοκτονίας στη Γάζα. Η αναφορά μου στη Γάζα σήμερα, θέλει να αποτυπώσει το πραγματικό νόημα του «Ποτέ Ξανά», με σκοπό αυτό ηχηρά και ουσιαστικά να ισχύει για όλους τους λαούς και να μην περιορίζεται μόνο σε εκείνους που αναγνωρίστηκαν πρώτοι από τη διεθνή κοινότητα. Η ιστορική μνήμη χάνει την αξία της, όταν μετατρέπεται σε εργαλείο εθνικής αποκλειστικότητας. Η αναγνώριση του πόνου του άλλου είναι το μόνο καταφύγιο για την δικαίωση των νεκρών.Η αναγνώριση του πόνου του άλλου είναι το μόνο καταφύγιο για την δικαίωση των νεκρών» Πρέπει να είναι ημέρα ιστορικής αλήθειας, ανθρωπισμού και διεθνούς ευθύνης. Ως ελάχιστη τιμή στους αδικοχαμένους Πόντιους , οφείλουμε να συνεχίσουμε τη διεκδίκηση διεθνούς αναγνώρισης, να επενδύσουμε στην ιστορική έρευνα και να αντιστεκόμαστε σε κάθε μορφή σύγχρονου αναθεωρητισμού,απανθρωποίησης και μαζικής βίας, όπου κι αν συμβαίνει.
Eurovision 2026: Η Βουλγαρία νίκησε, το Ισραήλ ξανά δεύτερο , apolitical , isn’t it ?
Η Eurovision 2026 είναι μια πολιτικά φορτισμένη διοργάνωση, με τη Βουλγαρία να κερδίζει για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, ενώ το Ισραήλ τερμάτισε ξανά δεύτερο, εν μέσω διεθνών αντιδράσεων για τις πολιτικές του. Η εκδήλωση αποτυπώνει τις αντιφάσεις της Ευρώπης, συνδυάζοντας μουσική και γεωπολιτική.
Ο Αλέξανδρος Καζαμίας έρχεται για πρώτη φορά στο «Ευ Πολιτεύεσθαι»
Ο Αλέξανδρος Καζαμίας έρχεται για πρώτη φορά στο «Ευ Πολιτεύεσθαι» Στα μικρόφωνα του Ράδιο Πάντειον επιστρέφει το «Ευ Πολιτεύεσθαι» σήμερα στις 22:00 , με τον Δημήτρη Μυρογιάννη και τον Κωνσταντίνο Μάριο Ρηγόπουλο, σε μια συζήτηση με τον Αλέξανδρο Καζαμία, βουλευτή της Πλεύσης Ελευθερίας και καθηγητή Πολιτικών Επιστημών. Η εκπομπή επιχειρεί να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο για τη σημερινή πολιτική συγκυρία, μέσα από τη διπλή εμπειρία ενός ανθρώπου που κινείται τόσο στον χώρο της ακαδημαϊκής ανάλυσης όσο και στο πεδίο της κοινοβουλευτικής πράξης.Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται ερωτήματα που αφορούν τη δημοκρατία, την οικονομία, τη λογοδοσία, τη νέα γενιά και τον ρόλο της πολιτικής επιστήμης σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά περιορίζεται στον θόρυβο της επικαιρότητας και σπάνια γίνεται πεδίο σκέψης, γνώσης και ουσιαστικής αντιπαράθεσης. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί και στην πολιτική ταυτότητα της Πλεύσης Ελευθερίας: είναι κόμμα διαμαρτυρίας, δύναμη αντιπολίτευσης ή μπορεί να διαμορφώσει μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας; Διαθέτει προγραμματική συγκρότηση, στελέχη και στρατηγική προοπτική για την επόμενη περίοδο;Με αφορμή και την ερχόμενη Εργατική Πρωτομαγιά, η συζήτηση θα αγγίξει επίσης τα ζητήματα της εργασίας, των κοινωνικών αγώνων και της σχέσης της νέας γενιάς με την πολιτική συμμετοχή. Μια συζήτηση για την πολιτική πέρα από τα συνθήματα. Συντονιστείτε όλοι στο Ράδιο Πάντειον , την φωνή του Παντείου Πανεπιστημίου Συντονιστείτε εδώ! Σήμερα ,Τετάρτη 29 Απριλίου στις 22:00! Μην το χάσετε !
«Κωνσταντινόπουλος για υποκλοπές: Συνέβαλα να μην ενημερωθεί άτυπα ο Ανδρουλάκης από την κυβέρνηση , Παραδίδει την έδρα»
«Κωνσταντινόπουλος για υποκλοπές: Συνέβαλα να μην ενημερωθεί άτυπα ο Ανδρουλάκης από την κυβέρνηση – Παραδίδει την έδρα» ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ 19/03/2026, Χρόνος Ανάγνωσης :4 λεπτά Την τελευταία του ομιλία από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής πραγματοποίησε σήμερα (19/03/2026) ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, λίγες ημέρες μετά τη διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ , επιλέγοντας να στείλει πολλαπλά πολιτικά μηνύματα τόσο προς την ηγεσία του κόμματος όσο και για κρίσιμα ζητήματα της πρόσφατης πολιτικής επικαιρότητας . Ο ίδιος άσκησε κριτική στην ηγεσία , κάνοντας λόγο για δυσαρμονία με την παράταξη και τις ανάγκες της κοινωνίας , ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει την ευχή «το κόμμα να θριαμβεύσει στις επόμενες εκλογές». Η ομιλία του ολοκληρώθηκε σε κλίμα έντονης φόρτισης , με χειροκροτήματα από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ , αλλά και από ορισμένους της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ . Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του στην υπόθεση των υποκλοπών , όπου αποκάλυψε τον δικό του ρόλο στισ αποφάσεις που ελήφθησαν τότε.«Ως στενός συνεργάτης του προέδρου τότε , έπαιξα καταλυτικό ρόλο στο να μη δεχτεί να ενημερωθεί από την κυβέρνηση για τον λόγο παρακολούθησης του », ανέφερε χαρακτηριστικά , επιβεβαιώνοντας ότι η επιλογή αυτή αποτέλεσε συνειδητή πολιτική κατεύθυνση . Η δήλωση αυτή αφήνει σαφείς αιχμές για τον τροπο διαχείρισης της υπόθεσης , καθώς υποδηλώνει ότι η άρνηση ενημέρωσης δεν ήταν μια απλή προσωπική στάση, αλλά μέρος στρατηγικής επιλογής : να μην περιοριστεί το ζήτημα σε μια κλειστή , ενδεχομένως εμπιστευτική διαδικασία ,αλλά να μεταφερθεί σε θεσμικό επίπεδο της Δικαιοσύνης . Την ίδια στιγμή , ωστόσο ,αναδεικνύονται και ερωτήματα για το τι θα μπορούσε να είχε προκύψει εάν είχε επιλεγεί η οδός της ενημέρωσης και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε την εξέλιξη της υπόθεσης ή τη δημόσια διάστασής της . Σε προσωπικό τόνο , ο Κωνσταντινόπουλος υπερασπίστηκε τη διαδρομή του, τονίζοντας ότι επί 17 χρόνια παρέμεινε συνεπής τόσο στο Σύνταγμα όσο και στις αρχές του ΠΑΣΟΚ ,χωρίς να καταψηφίσει ούτε ένα άρθρο. Παράλληλα, υπεραμύνθηκε της στάσης του κρίσιμες στιγμές για τη χώρα , υπογραμμίζοντας ότι « έβαλε πλάτη στα δύσκολα » και δεν δίστασε να αναλάβει πολιτικό κόστος . Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην απόφαση του να παραδώσει την έδρα , σημειώνοντας ότι δεν διαπραγματεύεται την εντολή των πολιτών ούτε την. αξιοποιεί για προσωπική πολιτική επιβίωση . Νίκος Ανδρουλάκης: «Δεν δέχομαι κανείς να πυροβολεί τη συλλογική μας προσπάθεια» Στη χθεσινή του συνέντευξη στο Mega, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε να εξηγήσει τους λόγους της απομάκρυνσης του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, από την ΚΟ του κόμματος, αφήνοντας αιχμές ότι ο διαγραφείς βουλευτής Αρκαδίας τύγχανε κομματικής εύνοιας , ενώ ο ίδιος απέκκλινε της συλλογικής προσπάθειας του ΠΑΣΟΚ , κάτι το οποίο δεν έμεινε αναπάντητο από την πλευρά του Οδ. Κωνσταντινόπουλου , ο οποίος επισήμανε ότι υπήρξε απολύτως πιστός στις αρχές του κόμματός του χωρίς να παρεκκλίνει ή να τις προδώσει σε δύσκολες στιγμές. Αναφερόμενος στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ και τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από το κόμμα, ο Νίκος Ανδρουλάκης είπε: «Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα δημοκρατικό κόμμα. Σέβομαι τη διαφορετική άποψη και στα όργανα και στον δημόσιο λόγο. Όταν ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με εμπειρία, τη μέρα που στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητιόταν η δικαστική απόφαση που με δικαιώνει και καταδικάζει το παρακράτος των υποκλοπών, που την προηγούμενη έφερε η ΝΔ το πόρισμα του ΟΠΕΚΕΠΕ που την εξέθετε ανεπανόρθωτα, που την επόμενη μέρα συζητάμε την συμφωνία της Chevron και δεν λέμε μία κουβέντα για όλα αυτά, αλλά μιλάμε μόνο για εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ;». «Δεν είναι θέμα άλλης άποψης, είναι θέμα άλλης στρατηγικής. Δεν δέχομαι κανένας να πυροβολεί τη συλλογική μας προσπάθεια, ιδιαίτερα άνθρωποι που έχουν ευνοηθεί από το ΠΑΣΟΚ». «Να ζητήσετε δημόσια συγγνώμη. Είναι μία κακή στιγμή» , ανέφερε ο αντιπρόεδρος της Βουλής Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος στην Ολομέλεια, με αφορμή σεξιστικό σχόλιο του βουλευτή της ΝΔ προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το περιστατικό σημειώθηκε πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν ο Κυριαζίδης απευθύνθηκε από τα έδρανα της Βουλής προς την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, καλώντας την «να κάνει κανένα παιδί ή να υιοθετήσει», προκαλώντας άμεσες αντιδράσεις στην αίθουσα. Αμέσως μετά τη φράση, ο Κωνσταντινόπουλος παρενέβη ζητώντας την ανάκληση και δημόσια συγγνώμη, χαρακτηρίζοντας το σχόλιο «κακή στιγμή». Ο βουλευτής, ωστόσο, αρχικά αρνήθηκε να ανακαλέσει, αντιδρώντας έντονα, πριν το θέμα λάβει ευρύτερες πολιτικές διαστάσεις. Έκτοτε, το περιστατικό επανέρχεται στον δημόσιο διάλογο ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της έντασης και των ορίων του πολιτικού λόγου εντός της Βουλής. Η τοποθέτηση προκάλεσε την παρέμβαση του προέδρου της Βουλής, Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ο οποίος απαίτησε από τον βουλευτή της ΝΔ να ανακαλέσει:«Να ζητήσετε δημόσια συγγνώμη. Είναι μία κακή στιγμή», ανέφερε χαρακτηριστικά.Ο Κυριαζίδης, ωστόσο, αρχικά αντέδρασε έντονα και αρνήθηκε να ανακαλέσει. ” Υπερήφανα αποχωρώ , δεν διαγράφεται η αλήθεια – Παροδικός ο θρίαμβος των κομματικών μηχανισμών “ Η συνολική τοποθέτηση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου , στην τελευταία του παρέμβαση από το βήμα της Βουλής , δεν περιορίστηκε σε έναν απολογισμό πορείας , αλλά λειτούργησε και ωσ πολιτική παρακαταθήκη , αφήνοντας αιχμές τόσο για την λειτουργία του ΠΑΣΟΚ όσο και για κρίσιμες επιλογές σε υποθέσεις υψηλής σημασίας , όπως οι υποκλοπές .
Ίμια,30 χρόνια μετά:η ατολμία που βαφτίστηκε σύνεση
Ίμια,30 χρόνια μετά:η ατολμία που βαφτίστηκε σύνεση Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος Χρόνος Ανάγνωσης : 4 λεπτά Τριάντα χρόνια μετά τα Ίμια, δεν υπάρχει λόγος για μνημόσυνα, στεφάνια και επετειακές κοινοτοπίες. Υπάρχει μόνο ένας λόγος να επιστρέψει κανείς σε εκείνη τη νύχτα: για να μιλήσει καθαρά για μια χαμένη πολιτική απόφαση που συνεχίζει να παράγει συνέπειες μέχρι σήμερα. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει επιτέλους να ειπωθεί. Γράφω αυτή την αποτίμηση όχι με τη βεβαιότητα του εκ των υστέρων, αλλά ως άνθρωπος που έζησε την κρίση των Ιμίων τη στιγμή που εξελισσόταν και βλέπει σήμερα το αποτύπωμα της.Η κρίση των Ιμίων δεν ήταν απλώς ένα επικίνδυνο επεισόδιο που αποκλιμακώθηκε την τελευταία στιγμή. Ήταν η στιγμή κατά την οποία η Ελλάδα επέλεξε συνειδητά την ασάφεια αντί της ευθύνης, βαφτίζοντας την ατολμία “σύνεση” και τη μη απόφαση “ψυχραιμία “. Από τότε, το τίμημα αυτής της επιλογής το πληρώνει διαρκώς, σε επίπεδο κυριαρχίας, αποτροπής και διεθνούς εικόνας. Κι εδώ ακριβώς έγινε το λάθος. Οι περιβόητες “γκρίζες ζώνες” δεν προέκυψαν ως φυσικό φαινόμενο ούτε ως αναπόφευκτη εξέλιξη. Δεν υπήρχαν πριν τα Ίμια. Δημιουργήθηκαν τη στιγμή που η κρίση έκλεισε χωρίς πολιτικό τέλος, χωρίς καθαρό μήνυμα, χωρίς οριστική απάντηση. Εκείνη η νύχτα δεν άφησε απλώς μια πληγή ανοιχτή, εγκαθίδρυσε ένα προηγούμενο: ότι η ελληνική πλευρά μπορεί να πιεστεί, να υποχωρήσει και να αποδεχθεί την αμφισβήτηση ως “διαχειρίσιμη κανονικότητα”. Από εκεί και μετά, τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Η κρίση του 1996 και το πραγματικό έλλειμμα Όσα συνέβησαν τον Ιανουάριο του 1996 έχουν αναλυθεί πολλές φορές σε επίπεδο γεγονότων: ναυάγιο, σημαίες, στρατιωτικές κινήσεις, αποκλιμάκωση με αμερικανική παρέμβαση. Όμως η εμμονή στην αφήγηση των γεγονότων συσκοτίζει το ουσιώδεις. Το πραγματικό πρόβλημα της κρίσης των Ιμίων δεν ήταν τα λάθη τακτικής ή οι αστοχίες της τελευταίας στιγμής. Ήταν η παντελής απουσία στρατηγικού στόχου. Η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία δεν απάντησαν στο βασικό ερώτημα που οφείλει να απαντά κάθε κράτος όταν εισέρχεται σε κρίση: τι θέλουμε να πετύχουμε; Όχι τι θέλουμε να αποφύγουμε. Όχι πώς θα φύγουμε από το πρόβλημα με το μικρότερο δυνατό κόστος. Αλλά ποιο είναι το πολιτικό αποτέλεσμα που επιδιώκουμε. Χωρίς αυτή την απάντηση, κάθε κίνηση ήταν αναγκαστικά αποσπασματική και φοβική. Η στρατιωτική ετοιμότητα υπήρχε. Οι δυνατότητες υπήρχαν. Αυτό που δεν υπήρχε ήταν η πολιτική απόφαση να τεθεί ένα σαφές όριο και να υποστηριχθεί μέχρι τέλους. Η κρίση αντιμετωπίστηκε όχι ως ζήτημα κυριαρχίας που απαιτούσε λύση, αλλά ως πρόβλημα που έπρεπε απλώς να «μην ξεφύγει». Έτσι, η διαχείριση υποκατέστησε τη στρατηγική. Και η αναβολή βαφτίστηκε υπευθυνότητα. Οι “γκρίζες ζώνες” ως προϊόν της μη απόφασης Οι λεγόμενες “γκρίζες ζώνες” απέκτησαν υπόσταση όχι επειδή αναγνωρίστηκαν διεθνώς, αλλά επειδή δεν αποδομήθηκαν εμπράκτως. Η Ελλάδα αποδέχθηκε σιωπηρά ότι ένα ζήτημα κυριαρχίας μπορεί να παραμείνει ανοιχτό στο όνομα της αποκλιμάκωσης. Αυτό δεν ήταν διπλωματική επιτυχία. Ήταν συνειδητή αποφυγή ευθύνης. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η αμφισβήτηση δεν απορρίφθηκε. Απλώς ανεστάλη. Και ό,τι δεν κλείνει πολιτικά, επιστρέφει γεωπολιτικά. Οι “γκρίζες ζώνες” δεν επιβλήθηκαν μονομερώς, δημιουργήθηκαν από το κενό που άφησε η μη απόφαση. Ένα γκρίζο που αφέθηκε να απλωθεί. Από τα Ίμια στα 12 ναυτικά μίλια Η πιο καθαρή απόδειξη ότι τα Ίμια δεν ήταν μεμονωμένο επεισόδιο βρίσκεται στη στάση της Ελλάδας απέναντι στα 12 ναυτικά μίλια. Ένα απολύτως νόμιμο δικαίωμα, το οποίο εξακολουθεί να μην ασκείται στο Αιγαίο, όχι λόγω νομικών εμποδίων, αλλά λόγω πολιτικού φόβου. Το ζητούμενο τότε – και σήμερα – δεν είναι η σύγκρουση, αλλά η καθαρή πολιτική απόφαση. Το λεγόμενο casus belli δεν είναι νομικό επιχείρημα. Είναι εργαλείο εκφοβισμού. Κι όμως, αρκεί για να παγώσει μια κυριαρχική πράξη. Όχι επειδή δεσμεύει την Ελλάδα, αλλά επειδή το ελληνικό πολιτικό σύστημα φοβάται το κόστος της απόφασης. Αυτό δεν είναι ψυχραιμία, είναι φόβος ευθύνης. Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο από όλα. Η μη άσκηση δικαιωμάτων δεν αποτρέπει τη σύγκρουση. Τη μεταθέτει. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα Το νήμα που ενώνει τα Ίμια του 1996 με το σήμερα δεν είναι η έλλειψη ισχύος. Είναι η μόνιμη απροθυμία ανάληψης ευθύνης. Οι ηγεσίες έμαθαν να επιβιώνουν πολιτικά, όχι να αποφασίζουν ιστορικά. Έτσι, η μη απόφαση έγινε πρακτική και η αναβολή δόγμα. Τα Ίμια δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι παρόν. Είναι η σκιά πίσω από κάθε συζήτηση για όρια και κυριαρχία. Είναι η υπενθύμιση ότι οι μεγάλες ήττες δεν προκύπτουν πάντα από λάθος επιλογές, αλλά συχνά από την επιλογή να μην επιλέξεις. Η ιστορία δεν τιμωρεί εκείνους που τόλμησαν και κρίθηκαν. Τιμωρεί εκείνους που δεν τόλμησαν ποτέ. Και στην περίπτωση των Ίμιων, η ατολμία βαφτίστηκε σύνεση. Και έγινε κρατικό δόγμα, με ιστορικοπολιτικό κόστος που πληρώνουμε ακόμη και σήμερα.
Οι Σταθερές Συγκοινωνίες «τρίζουν» – Ένα δί κτυο στα όρια: παλιοί συρμοί, ασυντήρητες σιδηροτροχιές και ένας ακόμη θάνατος που δεν πρέπει να ξεχαστεί…
Οι Σταθερές Συγκοινωνίες «τρίζουν» Ένα δίκτυο στα όρια: παλιοί συρμοί, ασυντήρητες σιδηροτροχιές και ένας ακόμη θάνατος που δεν πρέπει να ξεχαστεί… Χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά Γράφει ο Κωνσταντίνος-Μάριος Ρηγόπουλος Η πολύπαθη Γραμμή 1 Ο θάνατος ενός ακόμη εργαζομένου στο αμαξοστάσιο της ΣΤΑΣΥ το πρωί της Τετάρτης 26 Νοεμβρίου δεν πρέπει να εκληφθεί ως δυσάρεστη έκπληξη. Δεν ήταν ένα ακόμη κοινό εργατικό ατύχημα, αλλά η κορύφωση μιας συστηματικής εγκατάλειψης και φθοράς των σταθερών συγκοινωνιών της Αθήνας, που εδώ και χρόνια εργαζόμενοι, επιβάτες, αλλά και τα ίδια τα περιστατικά αναδεικνύουν καθημερινά. Ο τραγικός θάνατος του αρχιτεχνίτη, που κατέληξε στο Τζάνειο μετά από την καταπλάκωσή του από βαρύ φορτίο, πυροδότησε έκτακτη στάση εργασίας σε Μετρό, Ηλεκτρικό και Τραμ. Ωστόσο, σε πόσες ακόμη απεργιακές κινητοποιήσεις πρέπει να προβούν οι εργαζόμενοι της ΣΤΑΣΥ, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η επικινδυνότητα που επιφυλάσσει η εργασία στις σταθερές συγκοινωνίες; Ήταν 16 Νοεμβρίου 2021 όταν ένας εργαζόμενος, μέλος συνεργείου, σκοτώθηκε επειδή όχημα συντήρησης (rail grinder) που χειριζόταν αντιμετώπισε βλάβη στο σύστημα πέδησης, λίγο μετά την Κηφισιά. Αποτέλεσμα ήταν το όχημα να κατρακυλήσει ανεξέλεγκτο μέχρι την Αττική, όπου συγκρούστηκε με σταθμευμένο συρμό, οδηγώντας στον θάνατο τον άτυχο άνδρα. Όσον αφορά το τροχαίο υλικό της Γραμμής 1, η εικόνα μιλάει από μόνη της. Συρμοί πραγματικά «λιωμένοι» και σάπιοι, με μέσο όρο ηλικίας τα 25 με 30 έτη, βανδαλισμένοι με γκράφιτι, αδυνατούν να φέρουν εις πέρας το έργο τους. Η Γραμμή 1 διαθέτει συνολικά 40 συρμούς, από τους οποίους μόνο οι 20 με 24 κυκλοφορούν, με σκοπό, έστω και στο ελάχιστο δυνατόν, να πραγματοποιούνται τα δρομολόγια. Συνακολούθως εξαιτίας της έλλειψης συρμών καθημερινά υπάρχουν καθυστερήσεις δρομολογίων ( κάθε 7’00 τις ώρες αιχμής) και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας (κάθε 10’00-15’00). Η τελευταία φορά που στην γραμμή 1 η διέλευση των συρμών πραγματοποιούνταν κάθε 2’ με 3’ λεπτά ήταν κατά την διάρκεια της Ολυμπιάδας της Αθήνας το 2004 όπου και ολοκληρώθηκε και η παραλαβή των πιο «καινούργιων» συρμών 11ης γενιάς. Παρά τις εξαγγελίες για αναβάθμιση των συρμών με την πλήρη ανακαίνιση 14 συρμών 8ης γενιάς ( με έτη κατασκευής 1985-1989) μέσω αντικατάστασης κινητήρων σταθερής τάσης με εναλλασσόμενο ρεύμα, καινούργιο εσωτερικό σαλόνι αναβάθμιση καθισμάτων προσθήκη φωτισμού τύπου led, σύγχρονο σύστημα κλιματισμού κλπ, οι νέοι συρμοί αναμένεται να τεθούν σε κυκλοφορία σταδιακά από το πρώτο εξάμηνο του 2027 και μετά. Ωστόσο ένα ερώτημα που όχι απλά προβληματίζει αλλά τρομάζει το επιβατικό κοινό και τους εργαζόμενους είναι το τι θα συμβεί σε αυτό το μεταβατικό στάδιο καθώς για 1μιση χρόνο σχεδόν το δίκτυο θα συνεχίσει να υπολειτουργεί. Ένα δίκτυο που λειτουργεί «με το ζόρι» Η πραγματικότητα που αποτυπώνεται, με βάση τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, δείχνει ότι το δίκτυο της ΣΤΑΣΥ μόνο ασφαλές δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του News247, στις Γραμμές 2 και 3 του Μετρό, 18 από τους 40 συρμούς που τίθενται στην κυκλοφορία δεν έχουν περάσει την προβλεπόμενη διαδικασία συντήρησης, ενώ μάλιστα 3 συρμοί έχουν ξεπεράσει το όριο προληπτικής συντήρησης κατά 6.700, 6.500 και 6.100 χλμ. αντίστοιχα. Με βάση αυτά τα στοιχεία, 864 τροχοί συρμών αυτή τη στιγμή κινούνται στις ράγες χωρίς την παραμικρή πιστοποίηση ασφαλείας. Αυτή η συστηματική αδιαφορία από τη διοίκηση καθιστά θαύμα το γεγονός ότι δεν έχει παρατηρηθεί κανένας εκτροχιασμός συρμού. Φυσικά, αυτό οφείλεται στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των εργαζομένων και των ηλεκτροδηγών να διατηρούν ,έστω και υπό αυτές τις συνθήκες, το δίκτυο λειτουργικό. Παλιές σιδηροτροχιές – Καθυστερήσεις δρομολογίων Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το δίκτυο του Μετρό παραμένει ζωντανό χάρη στους εργαζόμενούς του. Ωστόσο, το τίμημα αυτής της προσπάθειας αποτυπώνεται δυστυχώς στις καθυστερήσεις των δρομολογίων. Το 2000, όταν ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μετρό της Αθήνας, η συχνότητα διέλευσης των συρμών από τους σταθμούς ήταν 1’30’’–2’00’’. Το 2025, σύμφωνα με τον Αναπληρωτή Υπουργό Μεταφορών, η συχνότητα κυμαίνεται στις ώρες αιχμής στα 4’00’’–4’30’’ λεπτά για τις Γραμμές 2 και 3 αντίστοιχα. Αυτό οφείλεται σε έναν κύριο παράγοντα: σύμφωνα με την «Ελληνικό Μετρό Α.Ε.», τόσο οι συρμοί 1ης γενιάς (Siemens–Alsthom, 1999–2000) όσο και της 2ης (Hyundai Rotem, 2004) και της 3ης (Hyundai Rotem, 2011–2014) διαθέτουν υπηρεσιακή ταχύτητα 80 χλμ./ώρα. Ωστόσο, οι ράγες πάνω στις οποίες κινούνται τα τρένα κυρίως ανάμεσα στους σταθμούς Σεπόλια–Δάφνη (Γραμμή 2) και Μοναστηράκι–Εθνική Άμυνα (Γραμμή 3), έχουν φτάσει το όριο ζωής τους, το οποίο είναι τα 25 έτη, και χρειάζονται άμεσα αντικατάσταση. Παρότι πριν από δύο εβδομάδες ξεκίνησε η διαδικασία συντήρησης στο τμήμα Νέος Κόσμος–Δάφνη, το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου παραμένει σε πολύ κακή κατάσταση, και αλίμονο αν περιμένει η ελληνική κοινωνία έως το τέλος του 2026 για την ολοκλήρωση του έργου, που ανέρχεται στα 7,3 εκατομμύρια ευρώ. Τα στοιχεία που πιστοποιούν την μέγιστη ταχύτητα των συρμών σύμφωνα με τις κατασκευάστριες εταιρείες βρίσκονται εδώ Λόγω αυτού, οι συρμοί μειώνουν την υπηρεσιακή τους ταχύτητα από 80 σε 40 χλμ./ώρα και κινούνται πιο αραιά στο δίκτυο, προκειμένου να μην το επιβαρύνουν περαιτέρω. Και έτσι, εκατομμύρια πολίτες ταλαιπωρούνται καθημερινά, ιδιαίτερα τις ώρες αιχμής, και εικόνες όπως η παρακάτω, στο Σύνταγμα στις 8 το πρωί, γίνονται όλο και πιο συχνό φαινόμενο.
Στόχος η Hellenic Τrain -Η έκρηξη δεν ήρθε απροειδοποίητη
Στόχος η Hellenic Τrain -Η έκρηξη δεν ήρθε απροειδοποίητη Δεν πρόλαβαν την εξουδετέρωση ,ενεργοποιήθηκε πριν το ΤΕΕΜ Συναγερμός στη Λεωφόρο Συγγρού – Εκκωφαντικός θόρυβος, εκκένωση και έρευνες για δεύτερη βόμβα Σοβαρό περιστατικό με έκρηξη βόμβας σημειώθηκε το βράδυ της Παρασκευής 11 Απριλίου 2025, έξω από τα γραφεία της Hellenic Train, στη Λεωφόρο Συγγρού 41. Το γεγονός προκάλεσε έντονη κινητοποίηση των αρχών και ανησυχία στους κατοίκους της περιοχής. Σύμφωνα με πληροφορίες από Newsbomb.gr, όλα ξεκίνησαν στις 20:53, όταν άγνωστος τηλεφώνησε σε ειδησεογραφικό μέσο, προειδοποιώντας για τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού και δίνοντας χρονικό περιθώριο 35-40 λεπτών, υπογραμμίζοντας: «Δεν πρόκειται για φάρσα». ΠΗΓΗ :ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ Άμεσα κινητοποιήθηκε η ΕΛ.ΑΣ., ενώ στην περιοχή έφτασαν μονάδες της Αντιτρομοκρατικής και του Τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών (ΤΕΕΜ). Οι αρχές εντόπισαν ύποπτο σακίδιο ασφαλισμένο με λουκέτο, τοποθετημένο πάνω σε σκούτερ χωρίς πινακίδες, σε μικρή απόσταση από την είσοδο του κτηρίου. Πριν προλάβουν οι ειδικοί να προχωρήσουν σε ελεγχόμενη εξουδετέρωση, ο εκρηκτικός μηχανισμός ενεργοποιήθηκε και εξερράγη. Η έκρηξη ήταν ισχυρή, με τον εκκωφαντικό κρότο να γίνεται αντιληπτός μέχρι και το Σύνταγμα, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Newsit.gr. Φωτογραφία: EUROKINISSI/ TATIANA ΜΠΟΛΑΡΗ Ευτυχώς δεν σημειώθηκαν τραυματισμοί, ενώ το κτήριο υπέστη περιορισμένες υλικές ζημιές. Η Λεωφόρος Συγγρού παραμένει κλειστή από τη διασταύρωση με την Αθανασίου Διάκου έως την Καλλιρόης, με την Εφημερίδα των Συντακτών να αναφέρει ότι οι έρευνες συνεχίζονται για τυχόν δεύτερη βόμβα, ενώ οι αρχές εξετάζουν υλικό από κάμερες ασφαλείας. Αποκλειστικό “Ευπολιτεύεσθαι”: Η μαρτυρία της Μαριλίζας Τζινάκη για τη στιγμή της έκρηξης στη Hellenic Train Μια καθηλωτική μαρτυρία από τη Μαριλίζα Τζινάκη, κάτοικο του Κουκακίου, φοιτήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ενεργό μέλος της κοινότητας “Ευπολιτεύεσθαι”, καταγράφει όσα έζησε τη στιγμή της έκρηξης έξω από τα γραφεία της Hellenic Train στη Συγγρού, το βράδυ της Παρασκευής 11 Απριλίου 2025. Η ίδια βρισκόταν στο σπίτι της όταν σημειώθηκε η έκρηξη στις 21:30 και, όπως λέει, ο θόρυβος ήταν τόσο ισχυρός που την ανάγκασε να βγει στον δρόμο, έντρομη: «Ήμουν στο σπίτι μου στο Κουκάκι. Όταν άκουσα την έκρηξη της βόμβας, βγήκαμε αμέσως έξω και είδαμε πως είχαν ήδη κλείσει τον δρόμο μπροστά από τα γραφεία της Hellenic Train. Ξαφνιάστηκα και αγχώθηκα πολύ. Το βίντεο τραβήχτηκε στις 22:10». ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΕΚΡΗΞΗΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ