ΕΥ ΠΟΛΙΤΕΥΕΣΘΑΙ

Ο ιστορικός εκφωνητής του «Εδώ Πολυτεχνείο!» επιστρέφει στο Ράδιο Πάντειον και τονίζει στο «Ευ Πολιτεύεσθαι», ότι Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία παραμένουν αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας 52 χρόνια μετά την εξέγερση.

52 χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ο ιστορικός ραδιοφωνικός παραγωγός Δημήτρης Παπαχρήστος μιλάει στο φοιτητικό ραδιόφωνο του Παντείου και στην εκπομπή, που παρουσιάζει ο Δημήτρης Μυρογιάννης, για το νόημα του αντιδικτατορικού κινήματος, την ιστορικότητά του και την ουσία του «διαχρονικού», όπως χαρακτηρίζει, αιτήματος για «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία». Η φετινή επέτειος παραμένει επίκαιρη, καθώς τα αιτήματα για αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, δημόσια παιδεία και ουσιαστική δημοκρατική συμμετοχή εξακολουθούν να απασχολούν. 

Γιατί να ανεχόμαστε όσα το Πολυτεχνείο προσπάθησε να αλλάξει; 

Τόσο στο ερώτημα του Β. Βαλαβάνη, «52 χρόνια μετά, πώς βλέπετε την φετινή επέτειο;», όσο και στο ερώτημα του Κ. Ρηγόπουλου, «Τι σημαίνει η Μεταπολίτευση για εσάς σήμερα;», ο Δ. Παπαχρήστος υπογράμμισε ότι το Πολυτεχνείο δεν είναι απλά μια επέτειος, αλλά ένα ζωντανό σύμβολο μνήμης, που λειτουργεί ως υπενθύμιση των σύγχρονων κοινωνικών προκλήσεων, καθώς το ιστορικό αυτό τρίπτυχο σύνθημα, δεν αποτελεί μόνο παρακαταθήκη μιας άλλης εποχής, αλλά συνεχίζει να εκφράζει ανάγκες στο «σήμερα». 

Το «Ψωμί» δεν είναι δεδομένο όταν υπάρχει ακρίβεια.

Αναφερόμενος στο ζήτημα του βιοτικού επιπέδου, η ραδιοφωνική φωνή του Πολυτεχνείου σημείωσε πως το θέμα της ακρίβειας, που ταλανίζει τη σημερινή ελληνική κοινωνία, συνδέεται άρρηκτα με το αίτημα για «Ψωμί», που εκτός από επίκαιρο, δείχνει να είναι και διαχρονικό. Σε δεύτερο επίπεδο, σχετικά με την «Παιδεία», υποστήριξε ότι, δεν μπορεί να θεωρείται ικανοποιημένο αίτημα, όταν αυτή εμπορευματοποιείται μέσω των ιδιωτικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αντί να είναι προτεραιότητα ο δημόσιος χαρακτήρας της. Όσο για την «Ελευθερία», τόνισε πως «δεν είναι πραγματική όταν οι πολίτες δεν συμμετέχουν ενεργά στη Δημοκρατία και κυριαρχούν οι πολιτικοί επαγγελματίες». 

Γιατί αφορά αυτή η συζήτηση τον σημερινό αναγνώστη;

Κατά τον Παπαχρήστο, το γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι νοσταλγούν κάτι που δεν έζησαν, δείχνει ότι αναγνωρίζουν σε αυτό μια ταύτιση με τα σημερινά τους αδιέξοδα. Για αυτό και θεωρεί πως η μνήμη του Πολυτεχνείου παραμένει ζωντανή: γιατί συγκρούεται με πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας. 

Η μνήμη ως στάση

Κλείνοντας, επισήμανε ότι η ουσία της μνήμης δεν είναι η τελετουργία, αλλά η άρνηση της αδιαφορίας. Το ερώτημα δεν είναι «Γιατί τιμούμε το Πολυτεχνείο;», αλλά «Γιατί να ανεχόμαστε όσα το Πολυτεχνείο προσπάθησε να αλλάξει…».

Ακούστε ολόκληρη την συνέντευξη στο Spotify