Γράφει ο Κωνσταντίνος Μάριος Ρηγόπουλος

«Η φωνή που έδωσε φωνή»: Πέτρος Δαμιανός


Οι φοιτητές του Παντείου, μπήκαν στη φυλακή, ο  Πέτρος Δαμιανός όχι, αλλά επέστρεψε στο Πάντειο, αυτή την φορά όμως για να συζητήσει με τον Δημήτρη Μυρογιάννη και την Κυριακή Σιαμά, στο «Ευ Πολιτεύεσθαι».

Αυτό δείχνει ότι το Πάντειο είναι όντως το Πανεπιστήμιο των Πολιτικών Επιστημών. Αλλά είναι δυνατόν να υπάρχει η λεγόμενη «γραφειοκρατική συνέπεια», για έναν  άνθρωπο που οικοδόμησε και πόνενε όσο κανένας άλλος τα σχολεία των φυλακών; Στη δήλωσή του ανέφερε: “Το συμβούλιο τις φυλακές έκανε ένα από τα μεγαλύτερα ατοπήματα να κρίνει τον τρόπο με τον οποίον θα κάνει το σχολείο μάθημα δηλαδή να παρέμβει στην εκπαιδευτική διαδικασία“.

Με λίγα λόγια, σε μια προγραμματισμένη επίσκεψη μεταπτυχιακών φοιτητών με ειδίκευση στην Εγκληματολογία από το Πάντειο Πανεπιστήμιο, μαζί με την καθηγήτριά τους κ. Χριστίνα Ζαραφωνίτου, με σκοπό να πραγματοποιηθεί μια κοινή δράση με τους μαθητές του σχολείου των φυλακών Αυλώνα και τον δάσκαλό τους, το συμβούλιο των φυλακών επέτρεψε την είσοδο στους φοιτητές, αλλά απαγόρευσε στον ίδιο τον δάσκαλο των παιδιών να είναι παρών στη δράση, χωρίς κάποια ουσιαστική δικαιολογία.

«Ένας δάσκαλος, όπως θα φανταζόμασταν έναν δάσκαλο».

Μια συνέντευξη διαφορετική, συναισθηματικά φορτισμένη.
Τι σημαίνουν οι φυλακές για τον Πέτρο Δαμιανό;
Τι σημαίνει «δεύτερη ευκαιρία» για τον ίδιο τον δάσκαλο, αλλά και για τους μαθητές του, όταν ο ίδιος τους βλέπει ως μαθητές και όχι ως φυλακισμένους;

Με το να απομακρύνεις τη φωνή που τους έδωσε φωνή, δεν φιμώνεις μόνο τον Πέτρο Δαμιανό, αλλά και τον ίδιο τον εκπαιδευτικό αντίκτυπο της «δεύτερης ευκαιρίας», στην οποία οραματίστηκε, βασίστηκε, κατάφερε, και εκπαιδευτικά, ελπίζουμε να επικρατσει.

Σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε και το μήνυμα που ήθελε να μας αφήσει ο κ. Δαμιανός: να οργανωθούμε ως κοινωνία και να φτιάξουμε μηχανισμούς πρόληψης αλλά και αποκατάστασης, ώστε αφενός να προσπαθήσουμε να χαράζουμε έναν δρόμο για τους νέους ανθρώπους μακριά από την παραβατικότητα και, αφετέρου και πολύ πιο σημαντικό, μετά τη φυλακή να δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο αγάπης και υποστήριξης για αυτά τα παιδιά, ώστε να υπάρξει ουσιαστική και ομαλή επανένταξη τους στο κοινωνικό σύνολο.