Γυναικοκτονίες στην Ελλάδα: μία σιωπηρή ή κραυγαλέα «πανδημία»;

Γυναικοκτονίες στην Ελλάδα:μία σιωπηρή ή κραυγαλέα «πανδημία»; Γεγονότα που σοκάρουν, γυναίκες θύματα που μετατράπηκαν σε αριθμούς. γράφει η Χριστιάννα Αντωνοπούλου Τεσσέρη Τα στατιστικά και οι μελέτες συγκλονίζουν Οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα αποτελούν για κάποιους μία σιωπηρή «πανδημία», πουδιαπερνά με ταχύτητα φωτός την κοινωνία μας, ενώ για άλλους κραυγαλέα εγκλήματα πουαφήνουν πίσω τους νεκρούς ανθρώπους και τις οικογένειες τους να βρίσκονται κάτω από τοβαρύ και μαύρο πέπλο του πένθους. Αυτά τα κακουργήματα κληροδοτούν ταυτόχρονα καιένα βίωμα απώλειας σε κάθε ενσυναίσθητο πολίτη της χώρας. Οι φόνοι κατά των γυναικώνέρχονται να αποκαλύψουν την βαθιά ριζωμένη πατριαρχία, καθώς και απαρχαιωμέναστερεότυπα που εξακολουθούν να ταλανίζουν βάναυσα τον Ελληνικό λαό. Παρά τις δυνατέςφωνές των μητέρων των εκλιπόντων, όπως και ολόκληρου του γυναικείου φύλου πουαιτούνται αλλαγές αλλά και δικαίωση, τα στατιστικά και οι έρευνες που λαμβάνουν χώρα«φωνάζουν» ισχυρότερα. Σε διάστημα τεσσάρων χρόνων, από το 2020 μέχρι το 2024, καταγράφηκαν 80γυναικοκτονίες στη χώρα (kathimerini.gr), με το 2024 να τονίζει 15 υποθέσεις οι οποίεςκλόνισαν το πανελλήνιο. Αναφέρεται, εξίσου, ότι το 2024 οι σημειωμένες περιπτώσειςενδοοικογενειακής βίας αυξήθηκαν θεαματικά, με τις αρχές να κάνουν λόγο για 18.427συμβάντα, από τα οποία τα 15.571 είχαν ως θύματα τις γυναίκες (tovima.gr),(ertnews.gr).Παρατηρώντας παλαιότερες χρονολογίες, από το 2010 έως το 2023αποτυπώθηκαν στο χαρτί 174 δολοφονίες γυναικών στη χώρα (thetoc.gr).Ενδιάμεσα, το 2021 οι ανθρωποκτονίες γυναικών μέσα στο σπίτι πλησίασαν τις 30 σεαριθμό, που σήμανε sos στην Ελλάδα. Τα τραγικά πρόσωπα των θυμάτων που στιγματίζουν Οι δολοφόνοι τους στέρησαν βάναυσα την ομορφιά, τη νιότη και τη ζωή· τα όνειρα και οιστόχοι τους χάθηκαν πρόωρα και αιφνιδιαστικά. Όλες αυτές οι γυναίκες δεν επέλεξαν ναγίνουν σύμβολα, όμως κατέληξαν άθελά τους να γίνουν οι πρωταγωνίστριες μιας συνθήκηςπου θυμίζει αρχαία τραγωδία. Ένα από αυτά τα αγγελικά πρόσωπα ήταν η ΕλένηΤοπαλούδη, τεταρτοετής φοιτήτρια, η οποία βιάστηκε και έπεσε νεκρή από τα χέρια δυοανδρών στη Ρόδο τον Νοέμβριο του 2018,σε ηλικία 21 ετών. Η Καρολάιν Κράουτς, ηλικίας 20 χρονών δολοφονήθηκε στα Γλυκά Νερά τον Μάιο του 2021, από τον πιλότο σύζυγοτης, που όπως λέγεται την αιφνιδίασε ενώ κοιμόταν. Η Γαρυφαλλιά Ψαράκου έπεσε εξίσου θύμα δολοφονίας από τον σύντροφο της στην Φολέγανδρο, ο οποίος την έριξε από μεγάλο υψόμετρο στα βράχια μιας παραλίας, όπου πνίγηκε. Όπως είχε ειπωθεί από την ιατροδικαστική: «Την χτύπησε και την έσερνε στα βράχια.». Μία ακόμη υπόθεση πουταρακούνησε το ευρύ κοινό ήταν εκείνη της 28χρονης Κυριακής Γρίβα, η οποία βρήκετραγικό θάνατο έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων τη 1η Απριλίου του 2024,από τον πρώηνσύντροφο της που της είχε στήσει καρτέρι εκεί. Λίγο νωρίτερα, όταν η ίδια ζήτησε από τηνΆμεση Δράση την μεταφορά της στο σπίτι με περιπολικό, φοβισμένη από τις απειλές τουπρώην της, ένας αστυνομικός της απάντησε: «Το περιπολικό δεν είναι ταξί», γεγονός πουδείχνει την ανικανότητα του συστήματος και των αρχών να προφυλάξουν εμπράκτως όλα ταμέλη της κοινωνίας. Η ελπίδα να γίνει πράξη για μια Ελλάδα χωρίς έμφυλη βία Η εξάλειψη κάθε μορφής βίας και συνάμα της γυναικοκτονίας έχει ως βασική προϋπόθεσητην δημιουργία συντονισμένων κινήσεων προς πάσα κατεύθυνση. Σε πρώτη φάση, το νομικόσύστημα οφείλει να εισάγει τον όρο «γυναικοκτονία». Η νόμιμη αναγνώριση του λόγου τηςπράξης της δολοφονίας θα μπορούσε να είναι ένα πρώτο αλλά και βασικό βήμα για τηνεπίτευξη της αντιμετώπισης του σοβαρού αυτού φαινομένου, ξεριζώνοντας το από την ρίζα. Μέσα από την ενημέρωση του κοινωνικού συνόλου σχετικά με τις πρώτες ενδείξειςέμφυλης βίας και μίσους, καθώς και μέσω της ουσιαστικής στήριξης των θυμάτων –ιδίωςαπό τις αρμόδιες αρχές– καθίσταται εφικτή η πρόληψη τέτοιων κοινωνικώνπαθογενειών. Παράλληλα, ενισχύεται η ευαισθητοποίηση και η αποθάρρυνση πιθανώνδραστών, ενώ κατοχυρώνεται η παραδειγματική τιμωρία όσων έχουν ήδη διαπράξει τέτοιεςπράξεις. Κυρίως, πρέπει να γίνουν προσπάθειες ώστε να βοηθηθούν με την κατάλληληφροντίδα, με ψυχολογική, υγειονομική και νομική συμπαράσταση τα θύματακακοποίησης, να απομακρυνθούν από τους ανθρώπους που ενδεχομένως να τιςδολοφονούσαν και να μην θρηνήσει η Ελλάδα άλλες γυναίκες. Καλό θαήταν, επιπρόσθετα, να ιδρυθούν περισσότερες δομές/κέντρα στήριξης για τα θύματα έμφυληςβίας και γραμμές βοήθειας, που είναι το ίδιο καθοριστικές στην προστασία του γυναικείουφύλου. Είναι καθήκον της πολιτείας και των όλων των αρμόδιων φορέων να διασφαλίσουν ότι τοδικαίωμα της κάθε γυναίκας να ζει ελεύθερα και χωρίς φόβο μπορεί να γίνει πράξη.

Αφγανιστάν: Από την Ελπίδα στη Σιωπή

Αφγανιστάν: Από την Ελπίδα στη Σιωπή γράφει η Δήμητρα Παπαϊωάννου Τα δικαιώματα των γυναικών παγκοσμίως αποτελούσαν ανέκαθεν αιτία για σκληρούς αγώνες . Όμως, χώρες όπως το Αφγανιστάν αποδεικνύουν πως τα πάντα μπορούν να ανατραπούν και πως ακόμη και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα μπορεί, για τις γυναίκες, να θεωρούνται προνόμια. Ήταν όμως πάντα έτσι τα πράγματα για τις Αφγανές γυναίκες; Η απάντηση είναι: όχι ! Για την ακρίβεια, ίσχυε ακριβώς το αντίθετο! Το 1919, οι Αφγανές γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου, ένα χρόνο νωρίτερα από τις γυναίκες στις ΗΠΑ και πάνω από πενήντα χρόνια πριν από την Ελβετία. Παράλληλα, εισήχθησαν σημαντικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, που προώθησαν την εκπαίδευση και επέτρεψαν στις γυναίκες να εργάζονται σε δημόσιες υπηρεσίες και να εμφανίζονται χωρίς πέπλο σε δημόσιους χώρους. Το αποκορύφωμα αυτής της πορείας ήρθε το 1959, με την εμβληματική δημόσια εμφάνιση της Βασίλισσας Χουμαϊρά και της Πριγκίπισσας Μπιλκίς χωρίς πέπλο. Γεγονότα που σηματοδότησαν την απαρχή μιας νέας εποχής για τις γυναίκες της χώρας. Όλα αυτά, όμως διήρκησαν μέχρι την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία. Πιο συγκεκριμένα από τον Αύγουστο του 2021 οι γυναίκες στο Αφγανιστάν έρχονται αντιμέτωπες με μία άνευ προηγουμένου καταπίεση και περιορισμούς που καταπατούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα τους. Οι περιορισμοί αυτοί αφορούν αφενός τον τομέα της εκπαίδευσης, στον οποίο η μόρφωση σταματάει στην έκτη δημοτικού και αφετέρου τον τομέα της εργασίας με τις γυναίκες να έχουν αποκλειστεί από όλες τις θέσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με ελάχιστες μόνο συνεχίζουν να εργάζονται στον τομέα της υγείας . Μία από τις πιο εξωφρενικές απαγορεύσεις όμως έγκειται στην δημόσια παρουσία των γυναικών, για την οποία ισχύει ο απόλυτος αποκλεισμός καθώς η έξοδός τους από το σπίτι δεν είναι επιτρεπτή χωρίς τη συνοδεία ενός άνδρα ενώ παράλληλα δεν έχουν το δικαίωμα να επισκέπτονται πάρκα, γυμναστήρια και κομμωτήρια. Τέλος, το πιο ακραίο μέτρο που έχει ληφθεί ποτέ ξεπερνώντας όλα τα όρια των φυλετικών διακρίσεων, αφορά την απαγόρευση να φαίνεται το πρόσωπό τους και της ομιλίας σε δημόσιους χώρους. Συνοψίζοντας , το Αφγανιστάν δεν είναι η μόνη χώρα που τα δικαιώματα των γυναικών καταπατώνται. Όσα συμβαίνουν όμως είναι μια απόδειξη πως οι μάχες για ισότητα και η πρόοδος στον ίδιο τομέα ενώ έρχεται με πολύ μόχθο και εδραιώνεται με ακόμη περισσότερο μπορούν από τη μια στιγμή στην άλλη να εκμηδενιστούν με τον πιο σαδιστικό τρόπο, όπως συμβαίνει στις Αφγανές γυναίκες . Η δράση που οφείλουμε να αναλάβουμε και οι αγώνες που πρέπει να δοθούν μέσω του φεμινισμού για να μην καταπατώνται τα δικαιώματα μας σαν γυναίκες όχι μόνο στην χώρα που ζούμε αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, πέρα από χρέος μας, αντικατοπτρίζει και το ποιοι είμαστε ως παγκόσμια κοινότητα. ΠΗΓΕΣ : https://media.un.org/photo/en/photo-essays/unveiled-history-afghan-womens-rights https://www.unwomen.org/en/news-stories/feature-story/2023/08/women-in-afghanistan-from-almost-everywhere-to-almost-nowhere? https://www.hrw.org/world-report/2025/country-chapters/afghanistan

«Η Σιωπή της Δημοκρατίας»

Του Κωνσταντίνου Δ. Κούκη Η ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, με τον αέρα της απειλής και την αίσθηση ότι κάτι σκοτεινό επανέρχεται, θυμίζει έντονα την ατμόσφαιρα της ταινίας Η Σιωπή των Αμνών (από όπου εμπνεύστηκα τον τίτλο). Εκεί, οι αμνοί είναι καταδικασμένοι στη σιωπή τους, μπροστά στη φρίκη του Χάνιμπαλ Λέκτερ – και κάτι παρόμοιο φαίνεται να συμβαίνει με τη δημοκρατία, η οποία, αντί να αντιδράσει δυναμικά, σιωπά μπροστά στην ακροδεξιά άνοδο και την πολιτική τρομοκρατία που ενσαρκώνει ο Τραμπ. Όπως οι αμνοί που περιμένουν τη μοίρα τους, έτσι και η κοινωνία δείχνει ακινητοποιημένη, παρακολουθώντας την κατρακύλα χωρίς αντίσταση. Σήμερα, 20 Ιανουαρίου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε για δεύτερη φορά Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, σηματοδοτώντας μια ιστορική και εξαιρετικά ανησυχητική καμπή για την αμερικανική, αλλά και τη διεθνή πολιτική σκηνή. Η επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία, με μια ορκωμοσία που περισσότερο έμοιαζε με λαϊκιστική παράσταση παρά με δημοκρατικό τελετουργικό, επαναφέρει στην πρώτη γραμμή μια ατζέντα βασισμένη στον διχασμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τη διάβρωση των θεσμών. Ένας άκρως Διχαστικός Λόγος Η ομιλία του Τραμπ κατά την ορκωμοσία του θύμιζε περισσότερο προεκλογική συγκέντρωση παρά επίσημη εκδήλωση. Με φράσεις όπως «η χρυσή εποχή της Αμερικής ξεκινά τώρα» και «η δύναμη επιστρέφει στον λαό», υποσχέθηκε να συνεχίσει την πολεμική του ενάντια στη «διεφθαρμένη ελίτ», ξεχνώντας φυσικά ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής ήταν καλεσμένο στην ορκωμοσία, αναπαράγοντας τη ρητορική που είχε χρησιμοποιήσει κατά την πρώτη του θητεία. Αυτός ο διχαστικός λόγος, γεμάτος υπονοούμενα για «εχθρούς» του λαού, είτε αυτοί είναι οι πολιτικοί του αντίπαλοι, είτε οι μειονότητες που συχνά στοχοποιεί, αποτελεί αναμφισβήτητα έναν κίνδυνο για τη δημοκρατία. Προεκτείνοντας την ιδεολογία του «Πρώτα η Αμερική», ο Τραμπ υποσχέθηκε ακόμα πιο αυστηρούς περιορισμούς στη μετανάστευση, τη δημιουργία νέων τειχών – κυριολεκτικών και μεταφορικών – και την επιστροφή της χώρας σε μια απομονωτική πολιτική που υπονομεύει τη διεθνή συνεργασία. Η Σκιά -που μέλλει να εξελιχθεί σε φάντασμα- της Ακροδεξιάς Η άνοδος του Τραμπ δεν είναι ένα μεμονωμένο αμερικανικό φαινόμενο. Πρόκειται για την πιο ορατή έκφραση μιας γενικευμένης ανόδου της ακροδεξιάς, η οποία αξιοποιεί την απογοήτευση και τον θυμό των πολιτών απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και τις ανισότητες. Στην Ευρώπη, κόμματα όπως το AfD στη Γερμανία, η Λέγκα στην Ιταλία και ο Εθνικός Συναγερμός στη Γαλλία κερδίζουν έδαφος, με ρητορική παρόμοια με αυτήν του Τραμπ: εθνικιστική, αντιμεταναστευτική και αντιδημοκρατική. Η επιστροφή του Τραμπ, με νέο σύμμαχο τον πλουσιότερο και πιο επικίνδυνο άνθρωπο στον πλανήτη, Elon Musk, ενθαρρύνει και προωθεί τον κόσμο προς αυτές τις δυνάμεις, προβάλλοντας τες ως τις μόνες λύσεις, ως αξιολογες και ως λογικές. Η επιτυχία του λειτουργεί ως απόδειξη ότι η ακροδεξιά μπορεί όχι μόνο να διεκδικήσει αλλά και να ανακτήσει την εξουσία, παρά τα σκάνδαλα, τις αποτυχίες και τη σφοδρή κριτική. Οι συνέπειες αυτής της εξέλιξης είναι δυσοίωνες. Όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, η άνοδος τέτοιων ηγεσιών συνοδεύεται από την υπονόμευση των θεσμών, την πόλωση και τη βία, και όλοι θυμόμαστε τι συνέβη την τελευταία φορά που η ακροδεξιά «κάλπαζε» στην Ευρώπη… Παρόλα αυτά, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, πρέπει να παραδεχθούμε πως η άνοδος της Ακροδεξιάς δεν είναι ένα τυχαίο ή μεμονωμένο φαινόμενο, ούτε ήρθε από μόνη της. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών αδιαφορίας απέναντι στις κοινωνικές ανισότητες, την αποδόμηση των δημόσιων δομών και τη διάρρηξη της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς. Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε κερδισμένους και χαμένους, με τους δεύτερους να βρίσκουν καταφύγιο στη ρητορική του φόβου και της απλούστευσης που προσφέρει η Ακροδεξιά. Τα παραδοσιακά κόμματα, αδυνατώντας να προτείνουν λύσεις με όραμα και αξιώσεις, συχνά συνέβαλαν στη νομιμοποίηση του λόγου της, ενσωματώνοντας μέρη της ατζέντας της. Όσο οι κοινωνίες παραμένουν εγκλωβισμένες σε αυτή την αδυναμία να φανταστούν και να διεκδικήσουν εναλλακτικές, τόσο πιο βαθιά θα διεισδύει η Ακροδεξιά στις ζωές μας, υπονομεύοντας τις αξίες της δημοκρατίας και της ισότητας. Οι διεθνείς συνέπειες… Η διεθνής διάσταση της επιστροφής του Τραμπ είναι εξίσου ανησυχητική. Ο Τραμπ έχει αποδείξει ότι δεν θεωρεί τη διεθνή συνεργασία προτεραιότητα. Η αποχώρηση από συμφωνίες, όπως η Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα και η υπονόμευση διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ κατά την πρώτη του θητεία, δείχνουν πώς αντιλαμβάνεται τη διεθνή πολιτική: ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου κερδίζει μόνο ο ισχυρότερος. Με τις ΗΠΑ να επιστρέφουν σε μια τέτοια στάση, η παγκόσμια κοινότητα κινδυνεύει να χάσει την ελάχιστη συνοχή που απαιτείται για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων, όπως η κλιματική αλλαγή, οι γεωπολιτικές εντάσεις και οι οικονομικές ανισότητες. Μια Προειδοποίηση που μας αφορά Όλους Η ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι απλώς η επιστροφή ενός αμφιλεγόμενου πολιτικού. Είναι η απόδειξη ότι η ακροδεξιά μπορεί να ανακάμψει, να εκμεταλλευτεί την οργή και τον φόβο, και να θέσει σε κίνδυνο τις δημοκρατικές αξίες. Είναι μια προειδοποίηση για τις δημοκρατικές δυνάμεις, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και παγκοσμίως: εάν δεν αντιμετωπιστούν (που δεν θα αντιμετωπιστούν) οι βαθύτερες αιτίες της ανισότητας, του διχασμού και της δυσπιστίας προς τους θεσμούς, ο Τραμπ δεν θα είναι η εξαίρεση – θα είναι ο κανόνας. Η δημοκρατία χρειάζεται τώρα, περισσότερο από ποτέ, υπεράσπιση. Όχι με ημίμετρα και συμβιβασμούς, αλλά με ξεκάθαρη αντίσταση στις ιδεολογίες του φόβου και του μίσους. Διότι, όπως μας έχει διδάξει το παρελθόν, η απραξία απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς κοστίζει ακριβά. Αντί επιλόγου… Ο αμφιλεγόμενος από πολλούς Σλοβάκος Φιλόσοφος και Στοχαστής Σλάβοϊ Ζίζεκ, σε συνέντευξή του στο Channel 4 το 2016, είχε δηλώσει ότι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «ένα είδος μεγάλης αφύπνισης», αναγκάζοντας τα πολιτικά κόμματα να επανεξετάσουν τις θέσεις τους. Υποστήριζε ότι ο πραγματικός κίνδυνος τότε ήταν η Χίλαρι Κλίντον, την οποία χαρακτήρισε ως εκφραστή ενός «διευρυμένου κατεστημένου» που στερείται αυθεντικότητας και συνοχής. Για τον Ζίζεκ, η άνοδος του Τραμπ αποτελούσε μια ευκαιρία να αναδειχθούν οι αντιφάσεις του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας χώρο για ριζικές αλλαγές. Προσωπικά δεν ξέρω αν με βρίσκει εντελώς σύμφωνο η παραπάνω θέση, πάντως αναμφίβολα οι συνθήκες είναι αρκετά διαφορετικές, ίσως πιο κοντά στα λόγια του Ζίζεκ. Μακάρι να επιβεβαιωθεί…  

Παγκόσμια Ημέρα για τον HIV – 1η Δεκεμβρίου

Η Παγκόσμια Ημέρα για τον HIV, που τιμάται κάθε χρόνο την 1η Δεκεμβρίου, αποτελεί μια ημέρα ελπίδας, αλληλεγγύης και ενότητας. Είναι μια υπενθύμιση της δύναμης της ανθρώπινης θέλησης και της επιστήμης, που έχουν καταφέρει να μεταμορφώσουν την πορεία της νόσου, προσφέροντας ζωή και ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. ΠΗΓΗ: unrcca.unmissions.org Ωστόσο, το πραγματικό μήνυμα της ημέρας ξεπερνά την επιστημονική πρόοδο. Η 1η Δεκεμβρίου μας καλεί να γιορτάσουμε την ανθρώπινη ανθεκτικότητα και τη δύναμη της συλλογικότητας. Είναι μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τις προσπάθειες των κοινοτήτων, των οργανώσεων και των ακτιβιστών που εργάζονται ακούραστα για τη δημιουργία ενός κόσμου χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις Κάθε κόκκινη κορδέλα που φοράμε συμβολίζει την ελπίδα για έναν κόσμο όπου κανείς δεν θα νιώθει μόνος ή στιγματισμένος λόγω του HIV. Είναι μια δήλωση ότι η πρόληψη, η ενημέρωση και η ισότητα στην πρόσβαση στη φροντίδα είναι εφικτές όταν δρούμε ενωμένοι. Η Παγκόσμια Ημέρα για τον HIV δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση των προκλήσεων που παραμένουν, αλλά ένας εορτασμός της δύναμης που έχουμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μέλλον γεμάτο φως, ελπίδα και ευκαιρίες για όλους. Πώς μεταδίδεται όμως ο ιός και ποίους κοινούς μύθους γύρω από την μετάδοσή του πρέπει να καταρρίψουμε; Ο HIV (ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας) μεταδίδεται μέσω συγκεκριμένων τρόπων που περιλαμβάνουν την ανταλλαγή σωματικών υγρών ενός μολυσμένου ατόμου. Παράλληλα, υπάρχουν αρκετοί μύθοι για τη μετάδοση του, οι οποίοι χρειάζονται αποσαφήνιση.     Τρόποι μετάδοσης του HIV 1. Σεξουαλική επαφή Ο HIV μεταδίδεται μέσω κολπικής, πρωκτικής ή στοματικής επαφής χωρίς προστασία, εάν υπάρχει επαφή με μολυσμένα σωματικά υγρά όπως σπέρμα, κολπικά υγρά ή πρωκτικές εκκρίσεις. Η πρωκτική επαφή χωρίς προφυλάξεις έχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο μετάδοσης 2. Αίμα Η μετάδοση μπορεί να συμβεί μέσω κοινής χρήσης βελονών ή συριγγών (όπως στους χρήστες ουσιών). Μπορεί ακόμη να συμβεί μέσω μετάγγισης αίματος, αν και σήμερα αυτός ο κίνδυνος είναι σχεδόν μηδενικός στις ανεπτυγμένες χώρες χάρη στους ελέγχους. 3. Από μητέρα σε παιδί Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, του τοκετού ή του θηλασμού, εάν η μητέρα δεν λαμβάνει θεραπεία για τον HIV. 4. Τραύματα και ανοιχτές πληγές Αν υπάρχει επαφή με αίμα μολυσμένου ατόμου μέσω ανοιχτής πληγής ή ιατρικών εργαλείων που δεν έχουν αποστειρωθεί. Τρόποι που ΔΕΝ μεταδίδεται ο HIV 1. Καθημερινή επαφή Αγκαλιές, χειραψίες, ή άλλα είδη σωματικής επαφής. Κοινή χρήση αντικειμένων, όπως μαχαιροπίρουνα, ποτήρια ή πιάτα. 2. Αναπνευστικός και δερματικός τρόπος Δεν μεταδίδεται μέσω φτερνίσματος, βήχα ή ιδρώτα. 3. Νερό και τροφή Δεν μεταδίδεται μέσω του νερού ή της κοινής χρήσης φαγητού και ποτών. 4. Έντομα Τα κουνούπια και άλλα έντομα ΔΕΝ μεταδίδουν τον ιό, ακόμη κι αν έχουν τσιμπήσει μολυσμένο άτομο. 5. Περιορισμένη επαφή με σωματικά υγρά Δεν μεταδίδεται μέσω δακρύων, σάλιου ή ούρων, εκτός αν περιέχουν αίμα και υπάρξει ανοιχτή πληγή. Μάλιστα χρειάζονται τουλάχιστον 25 λίτρα σάλιου για να μπορέσει να μεταδοθεί ο ιός-άρα φιληθείτε ελεύθερα !   Γράφει η Πολυξένη Γεωργοπαπαδάκου ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΒΟΗΘΕΙΑ; https://eody.gov.gr/disease/symvoyleytikos-stathmos-gia-to-aids/ http://www.hivaids.gr/i/koinonia/support