Από το Novi Sad στην Κάλπη -Η πολιτική Χαρτογράφηση του Φοιτητικού Κινήματος στη Σερβία

Από το Νόβι Σαντ στην Κάλπη : Η Πολιτική Χαρτογράφηση του Φοιτητικού Κινήματος στη Σερβία Γράφει ο Γιώργος Καφέντζης Ανάγνωση: 5΄ Το άρθρο γράφτηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2026 και αποτυπώνει τα δεδομένα εκείνης της περιόδου. Το Πολιτικό Τοπίο στη Σερβία: Το Καθεστώς Βούτσιτς και η Θεσμική Διάβρωση Για να κατανοήσει κανείς τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος στη Σερβία, οφείλει να αναλύσει το πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο γεννήθηκε. Η Σερβία τα τελευταία χρόνια βιώνει την εδραίωση ενός υβριδικού καθεστώτος υπό τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς και το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα (SNS).. Πρόκειται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που χαρακτηρίζεται από κυβερνητική επιρροή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αξιοποίηση του δημόσιου τομέα μέσω πελατειακών δικτύων και αποδυνάμωση των θεσμικών αντιβάρων. Η αντιπολίτευση στη Σερβία παρέμενε για χρόνια κατακερματισμένη, αντιμετωπίζοντας δυσκολίες στη διαμόρφωση μιας πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας και στην προσέγγιση των νεότερων κοινωνικών στρωμάτων. Παράλληλα, οι καταγγελίες για αδιαφάνεια σε μεγάλα έργα υποδομής, στα οποία συμμετείχαν και ξένες επιχειρήσεις, ενίσχυσαν τη δυσπιστία απέναντι στις σχέσεις πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η κρατική ανεπάρκεια αντιμετωπίστηκε από τους διαδηλωτές ως σύμπτωμα ενός ευρύτερου συστήματος διακυβέρνησης. Η Τραγωδία του Νόβι Σαντ και η Μετάβαση από την Οργή στην Πολιτική Συγκρότηση Η κατάρρευση του στεγάστρου της εισόδου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ, την 1η Νοεμβρίου 2024, λειτούργησε ως σημείο καμπής. Ο συνολικός απολογισμός έφτασε τους 16 νεκρούς, καθώς δύο από τους τραυματίες κατέληξαν τους επόμενους μήνες. Ο σταθμός είχε ανακαινιστεί πρόσφατα, γεγονός που έφερε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τις καταγγελίες για διαφθορά, πλημμελή έλεγχο και αμέλεια των αρμόδιων φορέων. Η κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε απέκτησε οργανωμένη έκφραση μέσα από το κίνημα «Φοιτητές σε αποκλεισμό» (Studenti u blokadi). Φοιτητές στο Βελιγράδι, στο Νόβι Σαντ και σε άλλα πανεπιστημιακά κέντρα οργάνωσαν συνελεύσεις, προχώρησαν σε καταλήψεις σχολών και απέκλεισαν κομβικές υποδομές, απαιτώντας διαφάνεια και λογοδοσία. Στα αρχικά τους αιτήματα περιλαμβάνονταν η δημοσιοποίηση ολόκληρου του φακέλου ανακαίνισης του σταθμού, η διερεύνηση επιθέσεων εναντίον φοιτητών και καθηγητών, η παύση διώξεων διαδηλωτών και η αύξηση της χρηματοδότησης της ανώτατης εκπαίδευσης κατά 20%. Οι παραιτήσεις κυβερνητικών στελεχών δεν εκτόνωσαν την κρίση ούτε ικανοποίησαν τα αιτήματα του κινήματος. Στις 5 Μαΐου 2025, οι φοιτητές ζήτησαν πρόωρες βουλευτικές εκλογές και κάλεσαν τους πολίτες να υποστηρίξουν μια εκλογική λίστα που θα απολάμβανε την εμπιστοσύνη τους. Η μετάβαση από τη διαμαρτυρία στη θεσμική διεκδίκηση απέκτησε συγκεκριμένη μορφή με τη συγκρότηση της ομάδας πολιτών «Φοιτητική Λίστα – Οι Φοιτητές Νικούν» (Studentska lista – Studenti pobeđuju), η οποία κατέθεσε το ψηφοδέλτιό της στις 14 Σεπτεμβρίου 2026. Φοιτητές, Μπλόκα, Ντέγιαν Μποντιρόγκα Στο επίκεντρο των διεκδικήσεων του κινήματος βρίσκονται η διαφάνεια στα δημόσια έργα, η απόδοση ευθυνών, η προστασία των δημοκρατικών ελευθεριών και η ενίσχυση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόκειται για αιτήματα που συνδέουν την τραγωδία του Νόβι Σαντ με το ευρύτερο ζήτημα της λειτουργίας των θεσμών και της εμπιστοσύνης των πολιτών προς αυτούς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη συγκρότηση της Λίστας παρουσιάζει η συμμετοχή του Ντέγιαν Μποντιρόγκα, ο οποίος περιλαμβάνεται στο ψηφοδέλτιο των 250 υποψηφίων. Ο Μποντιρόγκα αποτελεί έναν ζωντανό θρύλο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, μια εμβληματική μορφή στην ιστορία του Παναθηναϊκού και έναν αθλητή που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή. Η σύνδεσή του με την αποφασιστικότητα και το αθλητικό ήθος προσδίδει συμβολικό βάρος στη συμμετοχή του. Ως προσωπικότητα ευρείας αναγνωρισιμότητας, μπορεί να βοηθήσει το φοιτητικό εγχείρημα να ξεπεράσει τα όρια της νεανικής διαμαρτυρίας και να απευθυνθεί σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Το κατά πόσο αυτή η αναγνωρισιμότητα θα μεταφραστεί σε εκλογική υποστήριξη παραμένει ανοιχτό. Συγκριτική Ανάλυση: Νόβι Σαντ και Τέμπη Η παράλληλη εξέταση της σερβικής και της ελληνικής περίπτωσης αναδεικνύει σημαντικές ομοιότητες αλλά και μια ουσιαστική πολιτική διαφορά . Στην Ελλάδα, η σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών συμπύκνωσε τη συλλογική τραυματική εμπειρία μιας κοινωνίας που θέτει επιτακτικά ερωτήματα για την ασφάλεια των δημόσιων υποδομών, την κρατική ευθύνη και τη λογοδοσία. Παρά τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων, δεν διαμορφώθηκε μια αντίστοιχη αυτόνομη φοιτητική εκλογική λίστα. Η διαφορά αυτή θέτει ερωτήματα για τον ρόλο των κομματικών νεολαιών στον ελληνικό φοιτητικό συνδικαλισμό, τις διαφορετικές σχέσεις των κινημάτων με την πολιτική εκπροσώπηση και την ιδιαίτερη θέση των συλλόγων συγγενών στη διεκδίκηση δικαιοσύνης. Οι παράγοντες αυτοί αποτελούν πεδία διερεύνησης και δεν αρκούν, από μόνοι τους, ως οριστική εξήγηση της διαφορετικής εξέλιξης των δύο περιπτώσεων. Στη Σερβία, οι φοιτητές επέλεξαν να συνδέσουν την πίεση του δρόμου με την αυτόνομη εκλογική παρέμβαση. Η επιλογή αυτή εκφράζει την εκτίμησή τους ότι η ικανοποίηση των αιτημάτων τους απαιτεί αλλαγές και στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας. Δεν εγκατέλειψαν τη διεκδίκηση λογοδοσίας· επιχείρησαν να της δώσουν και κοινοβουλευτική έκφραση. Η Κάλυψη από τα Ελληνικά ΜΜΕ και η Σημασία του Εγχειρήματος Οι εξελίξεις στη Σερβία έχουν καλυφθεί από ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η κατάθεση του φοιτητικού ψηφοδελτίου και η συμμετοχή του Ντέγιαν Μποντιρόγκα παρουσιάστηκαν, μεταξύ άλλων, από τη Ναυτεμπορική και την Εφημερίδα των Συντακτών ήδη στις 14 Σεπτεμβρίου 2026. Η πορεία της Φοιτητικής Λίστας προς τις κάλπες αποτελεί ένα ζωντανό εργαστήριο πολιτικής αλλαγής στα Βαλκάνια. Αναδεικνύει τη δυνατότητα της νεανικής αμφισβήτησης, όταν συνδυάζεται με στρατηγική οργάνωση, να εξελιχθεί σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Η εκλογική της απήχηση και η ικανότητά της να μετατρέψει τα αιτήματα σε θεσμικές αλλαγές παραμένουν ανοιχτά ζητήματα. Η ίδια η απόφαση συμμετοχής, όμως, έχει ήδη διευρύνει το πεδίο της αντιπαράθεσης με την εξουσία του Βούτσιτς.

Περί της κεντροαριστεράς ο λόγος. Όρια, προκλήσεις, ευκαιρίες

Περί της κεντροαριστεράς ο λόγος. Όρια, προκλήσεις, ευκαιρίες. Γράφει ο Γιώργος Καφεντζής Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Η έμπνευση για το παρόν άρθρο προέκυψε από συζήτηση με τον καθηγητή Δημόσιας Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Χάρη Αθανασιάδη, γύρω από τη ρευστότητα του σύγχρονου πολιτικού σκηνικού και τις ανακατατάξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς, τον οποίο ευχαριστώ θερμά για τα γόνιμα ερεθίσματα και τις παρατηρήσεις του. Το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται σε φάση παρατεταμένης και εντεινόμενης ρευστότητας, πρωτίστως στο φάσμα της κεντροαριστεράς αλλά και της άκρας δεξιάς. Από τα νέα εγχειρήματα ξεχωρίζουν η πιθανή επάνοδος του Τσίπρα, η εξίσου πιθανή κίνηση Καρυστιανού και το αναμενόμενο κόμμα Σαμαρά. Από τα παλαιά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επίμονη στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ. Στο ήδη ρευστό πολιτικό σκηνικό προστίθεται και το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, το οποίο, εφόσον υλοποιηθεί, θα συνιστά ευθεία αμφισβήτηση της πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο της δεξιάς. Ένα τέτοιο εγχείρημα δύσκολα μπορεί να διεκδικήσει κυβερνητική προοπτική, μπορεί όμως να προκαλέσει ουσιαστική φθορά στη Νέα Δημοκρατία, αποσπώντας ψηφοφόρους που αποδοκιμάζουν τον τεχνοκρατικό και κεντρώο προσανατολισμό της σημερινής ηγεσίας. Η απήχησή του θα εξαρτηθεί λιγότερο από τη συγκρότηση ενός συνεκτικού προγράμματος και περισσότερο από το αν θα καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια για ζητήματα θεσμών, διαφάνειας και κοινωνικών ανισοτήτων, μετατρέποντάς την σε πολιτική πίεση προς το Μαξίμου. Η είσοδος της Καρυστιανού στην πολιτική σκηνή διαθέτει, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, σημαντική προοπτική. Είναι αλήθεια πως εδράζεται σε ένα υπαρκτό κοινωνικό συναίσθημα: την κόπωση από το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό, την απαίτηση για ηθική ανανέωση και την αναζήτηση κάποιας απροσδιόριστης “αυθεντικής” εκπροσώπησης. Ωστόσο, το μήνυμά του παραμένει ακόμη θολό ενώ η δυνατότητα στελέχωσης και πολιτικής συγκρότησης είναι αβέβαιη. Σε κάθε περίπτωση τα προσωποκεντρικά εγχειρήματα που δεν πλαισιώνονται από άτομα με πολιτική επάρκεια, κοινωνική γείωση και θεσμική εμπειρία, δύσκολα αντέχουν στον χρόνο. Προς το παρόν, η Καρυστιανού ευνοείται από την πολιτική ασάφεια. Όσο η ιδεολογική ταυτότητα της παραμένει θολή, λειτουργεί ως «δοχείο προσδοκιών» για ετερόκλητα ακροατήρια. Σε αυτή την περίπτωση, ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της: όσο πιο κοντά στις εκλογές ιδρύσει κόμμα, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό μπορεί να αποσπάσει, αξιοποιώντας το ηθικό πλεονέκτημα που απόκτησε ως το πρόσωπο των Τεμπών. Αντιθέτως, όσο ξεκαθαρίζει το ιδεολογικό της στίγμα (υπάρχουν ενδείξεις για δεξιά απόκλιση), τόσο αναπόφευκτα θα αρχίσει να χάνει πόντους, καθώς θα αποστασιοποιούνται τμήματα του κεντροαριστερού ακροατηρίου που είχαν προβάλει πάνω της διαφορετικές προσδοκίες. Ανάμεσα στον Τσίπρα και στην Καρυστιανού, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει από οριστική καθήλωση. Παρά τις προσπάθειες ανασύνταξης που έκανε όσο ο ΣΥΡΙΖΑ εξαερωνόταν, η εκλογική του επιρροή παρέμεινε στη ζώνη του 12%. Με τέτοιο ποσοστό εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωση, αλλά όχι τον ηγεμονικό ρόλο στον χώρο της κεντροαριστεράς. Η αδυναμία του να εκφράσει πειστικά μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία το καθιστά ευάλωτο στις πρωτοβουλίες Τσίπρα και Καρυστιανού. Ιδιαιτέρως του Αλέξη Τσίπρα, το κόμμα του οποίου, εάν ιδρυθεί, είναι πολύ πιθανό πως θα αφομοιώσει τα κόμματα που προήλθαν από τον παλιό ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ (Πλεύση Ελευθερίας, Κίνημα Δημοκρατίας, Νέα Αριστερά και τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ), αλλά θα τραβήξει ενδεχομένως και ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα προσπεράσει δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ, αν δηλαδή καταστεί αυτό ο κεντρικός πόλος που θα υποδεχθεί την δυσαρέσκεια των πολιτών από τη διαφθορά, την ακρίβεια και την ατιμωρησία. Η απάντηση θα εξαρτηθεί κυρίως από δυο παράγοντες, κανένας από τους οποίους δεν εξαρτάται από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Ο πρώτος και πιο σημαντικός είναι η δυναμική της Καρυστιανού. Αν παραμείνει στα τωρινά δημοσκοπικά όταν ξεκαθαρίσει ο ιδεολογικός της προσανατολισμός. Ο δεύτερος από τον ίδιο τον Τσίπρα. Αν καταφέρει να πείσει πως δεν αφήνεται σε μια απλή κεντρώα ολίσθηση αλλά φέρνει μια νέα πολιτική πρόταση που απαντάει στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Εν κατακλείδι, ο χώρος της κεντροαριστεράς βρίσκεται μπροστά σε ένα ευρύ φάσμα ενδεχομένων. Η πολυδιάσπαση είναι κρίση για τον χώρο και ταυτόχρονα ευκαιρία για τους νέους παίκτες. Κάποιοι από αυτούς ίσως ξεχωρίσουν, αλλά χωρίς σαφή ιδεολογικό στίγμα, αξιόπιστο πολιτικό προσωπικό και πειστικό αφήγημα εξουσίας, μάλλον θα αποδειχθούν παροδικά φαινόμενα.

Η εκλογή Κουτσολάμπρου και το «γαλατικό χωριό» του ΔΣΑ: ένα μήνυμα ενότητας στην πολιτική σκηνή

Η εκλογή Κουτσολάμπρου και το «γαλατικό χωριό» του ΔΣΑ: ένα μήνυμα ενότητας στην πολιτική σκηνή Γράφει ο Γιώργος Καφεντζής Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά Η νίκη του Δημήτρη Κουτσολάμπρου στις εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών δημιούργησε συζήτηση πολύ πέρα από τα όρια του νομικού κόσμου. Σε μια συγκυρία όπου η πλειονότητα των θεσμικών θέσεων της χώρας κινείται σε συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση, η επιλογή των Αθηναίων δικηγόρων ξεχώρισε. Όχι ως πράξη αντίστασης, αλλά ως ένδειξη ότι ο ΔΣΑ εξακολουθεί να πορεύεται με δικά του κριτήρια. Οι δικηγόροι αποτελούν έναν κλάδο με ισχυρή παράδοση αυτονομίας. Η καθημερινή τους επαφή με τη δικαιοσύνη, η σχέση τους με την τήρηση των θεσμών και η ιστορική τους κουλτούρα ανεξαρτησίας τους καθιστούν επιφυλακτικούς απέναντι σε κάθε μορφή πολιτικής χειραγώγησης. Δεν είναι επομένως παράδοξο ότι ο μεγαλύτερος επιστημονικός σύλλογος της χώρας κινήθηκε σύμφωνα με το αναγκαίο συσπειρωτικό κλίμα των ημερών, αλλά και με βάση τη δική του συλλογική κρίση. Η εκλογή Κουτσολάμπρου δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως κάλεσμα για σύγκρουση. Αντικατοπτρίζει περισσότερο την ανάγκη του κλάδου για μια ηγεσία που αντιλαμβάνεται τον σύλλογο ως θεσμό με ιστορική ευθύνη και όχι ως θεματικό παράρτημα της εκάστοτε εξουσίας. Η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του νέου προέδρου δείχνει ότι μεγάλο μέρος του σώματος θεώρησε πως μπορεί να εκπροσωπήσει τον δικηγορικό κόσμο με σταθερότητα, θεσμικότητα και γνώση των πραγματικών προβλημάτων. Η μεταφορά του «γαλατικού χωριού» που χρησιμοποιήθηκε από πολλούς δεν αφορά κάποια υπερβολική αντίσταση. Αποτυπώνει περισσότερο την αίσθηση ότι ο ΔΣΑ εξακολουθεί να διατηρεί μια διακριτή ταυτότητα μέσα σε ένα περιβάλλον έντονων πολιτικών συσχετισμών. Το γεγονός ότι οι δικηγόροι επέλεξαν έναν πρόεδρο που δεν συνδέθηκε με την κυβερνητική επιρροή δείχνει την επιθυμία για θεσμική ισορροπία και ένα ακόμα παράδειγμα της συντονισμένης προσπάθειας των προοδευτικών τάσεων (prior factum η εκλογή Δούκα στον Δήμο Αθηναίων). Η επόμενη ημέρα θα κριθεί από την ικανότητα της νέας διοίκησης να σταθεί με σοβαρότητα απέναντι στα μεγάλα ζητήματα του κλάδου: την κατάσταση των δικαστηρίων, τις καθυστερήσεις, τις ψηφιακές μεταρρυθμίσεις, τις ανάγκες των νεότερων δικηγόρων. Αν καταφέρει να προσεγγίσει αυτά τα θέματα με συνεννόηση, καθαρότητα και μετριοπάθεια, ο ΔΣΑ μπορεί να ενισχύσει περαιτέρω τον ρόλο του ως υπεύθυνου θεσμικού συνομιλητή. Σε μια εποχή όπου οι συσχετισμοί μοιάζουν μονοδιάστατοι, η επιλογή των δικηγόρων της Αθήνας θυμίζει ότι υπάρχουν ακόμη χώροι όπου η συλλογικότητα, η ανεξαρτησία και η επαγγελματική κρίση υπερισχύουν των πολιτικών πιέσεων. Αυτό, δεν παύει να είναι μια υγιής υπενθύμιση για τη δημοκρατία αλλά και ένα μήνυμα για τη δυνατότητα συντονισμένης δράσης και ενότητας στον χώρο της προοδευτικής, πλην κατακερματισμένης, αντιπολίτευσης της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2025 – Μια ημέρα που όλοι θα θυμόμαστε 

Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2025 – Μια ημέρα που όλοι θα θυμόμαστε  Γράφει η Μάντια Τζιράκη Γεννήθηκε στην Ουγκάντα και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όταν ήταν 7 ετών. Πλέον, το μέλλον της μητρόπολης βρίσκεται στα χέρια του και η νίκη του αντικατοπτρίζει ένα αίτημα για μετατόπιση του πολιτικού συστήματος. Ο εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας του δημοκρατικού κόμματος, Ζοχράν Μαμντάνι, εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης, με ποσοστό 50,6%, και αναμένεται να ξεκινήσει τη θητεία του την 1η Ιανουαρίου του 2026. Τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, βασιζόμενα στα πρώτα αποτελέσματα που δημοσιοποιήθηκαν από την εφορευτική επιτροπή, επιβεβαιώνουν τη νίκη του επί του κεντρώου Άντριου Κουόμο, και του ρεπουμπλικανού υποψήφιου Κέρτις Σίλουα, γεγονός που τον καθιστά τον νεότερο δήμαρχο της τελευταίας εκατονταετίας, καθώς και τον πρώτο μουσουλμάνο και πρώτο Νοτιοασιάτη που αναλαμβάνει τη θέση. Μολονότι δεχόταν επιθέσεις καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ως αιρετός εκπρόσωπος της συνοικίας του Κουίνς στο τοπικό κοινοβούλιο της Νέας Υόρκης, κατάφερε μεγάλο ποσοστό συμμετοχής  στις εκλογές, συγκροτώντας μια ευρεία συμμαχία που περιλάμβανε νέους ψηφοφόρους, ανθρώπους που παραδοσιακά ενδέχεται να μην συμμετείχαν, και προοδευτικά κινήματα. Η νίκη του ήδη αποτελεί σημείο αναφοράς τόσο για τις κοινότητες της διασποράς όσο και για όσους προωθούν την ενισχυμένη εκπροσώπηση μειονοτήτων στην πολιτική ζωή. Η ατζέντα της κοινωνικής δικαιοσύνης – Οι θετικές προοπτικές και οι ενδεχόμενες προκλήσεις: Αναμφίβολα ο Μαμντάνι δίνει προτεραιότητα στην επίλυση του μακροχρόνιου στεγαστικού προβλήματος καθώς και την εύρεση τρόπων για μείωση του κόστους ζωής στην μητρόπολη, υποσχόμενος πάγωμα των ενοικίων σε rent-stabilized διαμερίσματα, δημιουργία προσιτών κατοικιών και ενίσχυση της προστασίας των ενοικιαστών. Επιπλέον, ως υπέρμαχος της δωρεάν δημόσιας μετακίνησης, πρότεινε μείωση της οικονομικής επιβάρυνσης των εργαζομένων, βελτίωση της κινητικότητας των χαμηλότερων εισοδηματικών ομάδων και μείωση της κίνησης και των εκπομπών ρύπων.  Ακόμη, η πρόταση για υψηλότερη φορολόγηση εισοδημάτων άνω του 1 εκατ. δολαρίων στοχεύει στη μείωση των ανισοτήτων και στην εξεύρεση πόρων για κοινωνικές πολιτικές. Αυτή η κατεύθυνση συχνά χαίρει μεγάλης υποστήριξης από τα χαμηλότερα και μεσαία στρώματα, καθώς αντανακλά την ιδέα ότι η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να επιστρέφει στην κοινωνία. Τέλος, ο Μαμντάνι θα επιχειρήσει να ασκήσει πολιτική βασιζόμενος σε grass-roots οργανώσεις, συνδικάτα και κοινωνικές ομάδες, γεγονός που συνεπάγεται την ενεργή συμμετοχή των κατοίκων της Νέας Υόρκης, σεβόμενος πάντα τις μειονότητες και τα δικαιώματα αυτών.                     Νaftemporiki.gr Ωστόσο, η πολλά υποσχόμενη κοινωνική ατζέντα του νεοεκλεγέντος δημάρχου, εγείρει ερωτήματα, καθώς τα χρηματικά ποσά που απαιτούνται για την υλοποίησή της είναι υπέρογκα. Οι οικονομολόγοι επισημαίνουν πως οι μεγάλες πόλεις οφείλουν να διατηρούν ένα ισορροπημένο οικονομικό οικοσύστημα που δεν αποθαρρύνει επενδύσεις ή επιχειρηματική δραστηριότητα. Επιπρόσθετα οι ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που προτείνει προϋποθέτουν συνεργασία με τα δημοτικά συμβούλια, τα συνδικάτα, τους μεταφορικούς οργανισμούς, τις ιδιωτικές εταιρείες και τους κρατικούς φορείς. Οι αντιδράσεις των προαναφερθέντων είναι ήδη έντονες καθώς θίγονται τα θεσμικά και οικονομικά τους προνόμια λόγω αυξημένης φορολογίας. Η όχι και τόσο οικονομικά ρεαλιστική πολιτική που σκοπεύει να υιοθετήσει, αναπόφευκτα θα συναντήσει καθυστερήσεις και εμπόδια και θα οδηγηθεί σε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις του ίδιου  που ενδέχεται να δυσαρεστήσουν τους μέχρι τώρα ένθερμους υποστηρικτές του. Ομοίως, έντονη είναι και η πόλωση που έχει δημιουργήσει η εκλογή του Μαμντάνι. Ο ίδιος καλείται να αντιμετωπίσει μια πλήρως πολιτικά διχασμένη πόλη. Ανησυχία έχει προκαλέσει η εκλογή του και στους πολιτικούς συμμάχους της Αμερικής και ιδίως στο Ισραήλ. Οι δηλώσεις που ήρθαν από το Ισραήλ μετά την επικράτησή του, δείχνουν σε μεγάλο βαθμό πανικό. Με πρώτη αυτή του Αβιγδόρ Λίμπερμαν, ηγέτη δεξιού κόμματος της αντιπολίτευσης και πρώην υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος δήλωσε μέσω εκπροσώπου του: «Το Μεγάλο Μήλο έπεσε» για να συνεχίσει με ένα κάλεσμα προς «τους Εβραίους της Νέας Υόρκης που θέλουν να επιβιώσουν» να μεταναστεύσουν «εκεί όπου ανήκουν — στη γη του Ισραήλ». Η δυνατότητα να προσαρμόσει το ριζοσπαστικό όραμά του στην πραγματικότητα της πολιτικής διακυβέρνησης, θα καθορίσει αν η νίκη του είναι συμβολική ή πράγματι ανατρεπτική.

Η αποχή των νέων από τις κάλπες

Η αποχή των νέων από τις κάλπες Γράφει ο Στέφανος Λώλης Η αποχή των νέων από τις ψηφοφορίες αποτελεί ένα από τα πιο ανησυχητικά φαινόμενα της σύγχρονης δημοκρατίας. Παρά το γεγονός ότι οι νέοι πολίτες αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος, συχνά επιλέγουν να μην λαμβάνουν μέρος στις εκλογικές διαδικασίες, είτε πρόκειται για εθνικές εκλογές, είτε για τοπικές ή ευρωπαϊκές. Αυτό το φαινόμενο εγείρει εύλογα ερωτήματα σχετικά με την πολιτική συνείδηση, τη σχέση της νεολαίας με τους θεσμούς και το μέλλον της δημοκρατικής συμμετοχής. Ένας βασικός λόγος για αυτή την αποχή είναι η απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα. Πολλοί νέοι θεωρούν πως οι πολιτικοί δεν εκφράζουν τα πραγματικά τους προβλήματα και ανάγκες, ενώ άλλοι πιστεύουν πως δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ των κομμάτων. Η αίσθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει» ενισχύει την αδιαφορία και καλλιεργεί μια στάση αδράνειας. Ένας επιπλέον σημαντικός παράγοντας είναι η έλλειψη πολιτικής αγωγής. Πολλά νέα άτομα δεν έχουν αρκετή ενημέρωση για τη σπουδαιότητα της ψήφου και των θεσμών της δημοκρατίας. Το εκπαιδευτικό σύστημα, πολλές φορές επικεντρωμένο σε θεωρητικές γνώσεις, δεν προωθεί επαρκώς τη συμμετοχική κουλτούρα ούτε την καλλιέργεια της πολιτικής σκέψης. Η αποχή, ωστόσο, δεν είναι απλώς ένα ατομικό δικαίωμα αλλά έχει και σοβαρές συνέπειες.Όταν τα νέα άτομα απουσιάζουν από την κάλπη, αφήνουν άλλες κοινωνικές ομάδες να καθορίζουν το μέλλον τους.Έτσι, οι φωνές των νέων μένουν στο περιθώριο και η πολιτική συζήτηση γερνάει μαζί με το εκλογικό σώμα. Για την ανατροπή αυτής της ροπής χρειάζεται ομαδική προσπάθεια. Οιφορείς οφείλουν να επενδύσουν στην πολιτική διαπαιδαγώγηση από νωρίς, ενώ τα πολιτικά κόμματα πρέπει να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας με τη νεολαία και να  παρουσιάσουν λύσεις κοντά στην πραγματικότητα της γενιάς τους. Από την άλλη, και οι ίδιοι οι νέοι καλούνται να αντιληφθούν ότι η αποχή δεν είναι αμεροληψία, είναι έμμεση συναίνεση στην υπάρχουσα κατάσταση. Εν τέλει, πρέπει να σημειωθεί ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη. Απαιτείται συμμετοχή, ειδικά από εκείνους που έχουν το μέλλον μπροστά τους.