Από τον Παύλο Φύσσα στον Ηλία Κασιδιάρη: 13 χρόνια μετά…

Από τον Παύλο Φύσσα στον Ηλία Κασιδιάρη: 13 χρόνια μετά… Γράφει η Αγάπη-Ελπίδα Παχατουρίδου Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου, 12 η ώρα το μεσημέρι, ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε απο το κατάστημα κράτησης Δομοκού, όπου  βρισκόταν, καθώς είχε καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης 13 ετών για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» και παρέμεινε στη φυλακή για σχεδόν 7 χρόνια, μειωμένη λόγω σωφρονιστικής εργασίας και προφυλάκισης.  Ο ίδιος, κατά την έξοδο του από τις φυλακές, ανακοίνωσε την ίδρυση του νέου του πολιτικου κόμματος. Συγκεκριμένα, ανέφερε: «Έχω δώσει τον λόγο μου πως μόλις περάσω αυτήν την πύλη, δεν θα επιστρέψω απλά στην ελευθερία, αλλά και στην πρώτη γραμμή των εθνικών αγώνων. Και σήμερα επιστρέφω. Και απ’ ό,τι βλέπω, δεν είμαι μόνος. Είναι μαζί μου και ένα νέο, ισχυρό εθνικό κόμμα, όπως αυτά που κυριαρχούν σε όλη την Ευρώπη και σκοπός μου είναι να απαλλαγεί η χώρα από την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης». Ο λόγος του συνοδευόταν απο μια ομάδα ανθρώπων με φωνές, χειροκροτήματα και ελληνικές σημαίες από τους «πατριώτες» του τόπου.  Σε προηγούμενη ανάρτησή του στο Χ, ο Ηλίας Κασιδιάρης φορώντας μπλούζα antisystem, ευχαρίστησε τον ορισμό του παγκόσμιου συστήματος και δισεκατομμυριουχο  τον Elon Musk, για την υποστήριξη που του έδειξε στο X με το σχόλιο του. Στην συγκεκριμένη ανάρτηση, ο δισεκατομμυριούχος αναδημοσίευσε ένα post που παρουσίαζε τον Ηλία Κασιδιάρη ως θύμα της ελευθερίας του λόγου και αδίκως καταδικασμένο σε φυλάκιση.  Παράλληλα, στις αρχές του μήνα, στις κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας–Άνχαλτ η ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) κατέλαβε την πρώτη θέση, συγκεντρώνοντας το 43,8% των ψήφων, χωρίς ωστόσο να εξασφαλίζει την πλειοψηφία των εδρών στο τοπικό κοινοβούλιο. Από την άλλη πλευρά, η υποστήριξη προς την κεντροδεξιά Χριστιανοδημοκρατική Ένωση Γερμανίας (CDU) μειώθηκε σημαντικά, συγκεντρώνοντας το 17,2% των ψήφων, έναντι 37,1% το 2021.  Η εκλογική αυτή άνοδος επιβεβαίωσε τη βαθιά εδραίωση της AfD στην πρώην Ανατολική Γερμανία σε ένα οικονομικά εξαντλημένο κρατίδιο. Το κόμμα εκμεταλλεύτηκε εμφανώς τη δυσαρέσκεια για το μεταναστευτικό, την ακρίβεια και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και αυτός είναι ο φόβος όλων μας, επαναφέροντας ένα ευρύτερο ερώτημα για την πορεία της ευρωπαϊκής πολιτικής και την ενίσχυση ακροδεξιών και εθνικιστικών κομμάτων. Ο μαύρος μανδύας της ακροδεξιάς που κυριαρχεί στην Δύση τα τελευταία χρόνια, δεν ισχύει μόνο στις συγκεκριμένες περιπτώσεις. Οι ακροδεξιές εξτρεμιστικές απόψεις ενισχύονται συστηματικά και δεν αποτελεί “φούσκα” που θα έσκαγε όπως πολλοί υποστηρίζουν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σήμερα, 18 Σεπτεμβρίου, η 13η επέτειος από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα έρχεται μόλις τρεις ημέρες μετά την αποφυλάκιση του νεοναζί Ηλία Κασιδιάρη. Δεκατρία χρόνια πριν, στην οδό Παναγή Τσαλδάρη, ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής. Η δολοφονία του Παύλου εκδικάστηκε με τις υπόλοιπες κατηγορίες στην Δίκη της Χρυσής Αυγής, με συνολικά 69 κατηγορουμένους. Εφτά χρόνια αργότερα, στις 7 Οκτωβρίου 2020, το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την απόφαση: «Η Χρυσή Αυγή αποτελεί Εγκληματική Οργάνωση» Και όμως, δεκατρία χρόνια μετά, ο Παύλος εξακολουθεί να μας θυμίζει τον δρόμο ενάντια στον φασισμό: τον δρόμο της αντίστασης και της μνήμης. Γιατί όπως μας φώναξε και ο ίδιος μέσα από τους στίχους του: «Σιγά μην φοβηθώ». 

Αντισταθείτε, σήμερα

Αντισταθείτε, σήμερα Γράφει ο Λευτέρης-Φοίβος Βασιλόπουλος Χρόνος Ανάγνωσης: 5 λεπτά «Είμαι απαισιόδοξος, αλλά έχω ελπίδα», ανέφερε ο Μ. Σαντέλ, Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίαςστο Χάρβαρντ, σε πρόσφατη συνέντευξή του στα “ΝΕΑ”. Η φράση αυτή, η οποία θυμίζει τηνγκραμσιανή προσέγγιση της απαισιοδοξίας της νόησης και της αισιοδοξίας της βούλησης,επιχειρεί να μεταδώσει μια ειλικρινή, υπεύθυνα αισιόδοξη προσέγγιση σε χαλεπούς καιρούς. Ηπρώτη εσωτερική αντίσταση στην διευρυμένη απόγνωση και τον διάχυτο φόβο είναι η ελπίδα. Ωστόσο, ο Σαντέλ προχωράει πέρα από την εσωτερική αντίσταση της ελπίδας και παίρνει θέσηστη σημασία της συλλογικής ευθύνης. Η εύρεση νέων τρόπων συμμετοχής, νέων μορφώνσυλλογικοτήτων που ανταποκρίνονται στα καθημερινά βιώματα των πολιτών, με στόχο την συμπλήρωση και την ανανέωση του αντιπροσωπευτικού μοντέλου, αποτελεί κεντρικό διακύβευμα σε μια εποχή θεσμικής κόπωσης. Κατατοπιστικό είναι το παράδειγμα από τα Συμβούλια Πολιτών στη Γαλλία, τα οποία αποτελούν παγκόσμια πρωτοπορία, τόσο μέσα από τα Συμβούλια Πολιτών του Μακρόν κατά την πρώτη του θητεία, όσο και διαμέσου των Συμβουλίων Πολιτών του Δήμου Παρισιού, τα οποία αναπτύχθηκαν τα τελευταίαχρόνια και αποτελούν ένα από τα πιο πετυχημένα παραδείγματα, όπου μάλιστα ένα μέρος τωνπροτάσεων υιοθετήθηκαν από την διοίκηση της πόλης. Ήδη από το 2021 ο ΟΟΣΑ έχεικαταγράψει πάνω από 650 αντίστοιχες πρωτοβουλίες παγκοσμίως, κυρίως τοπικού χαρακτήρα.Μάλιστα, υπάρχουν περιπτώσεις θεσμοθετημένων διαβουλευτικών Συμβουλίων Πολιτών καιστην Ελλάδα, με κύριο παράδειγμα τα Συμβούλια Κοινωνικού Ελέγχου της ΕΡΤ την περίοδο2015-2018, τα οποία είχαν εθνική εμβέλεια. Σε κοινή κατεύθυνση κινείται η Σαλομέ Σακέ μέσα από το βιβλίο της με τίτλο «Αντισταθείτε» (εκδ.Στερέωμα, 2025), ένα δοκίμιο που αφορά την ανάγκη κατανόησης της μεγάλης αύξησης στηναπήχηση των απόψεων της ακροδεξιάς και τη σημασία της συλλογικής αντίστασης και τηςεπανεφεύρεσης των αφηγήσεων γύρω από το συνανήκειν, την αλληλεγγύη και την χαρά ωςαντισταθμίσματα της απαισιοδοξίας και της παραίτησης. Το βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε στατέλη του 2024 στη Γαλλία (με τίτλο «Résister») και έχει πουλήσει ήδη πάνω από 400χιλιάδες αντίτυπα, έχει ως επίκεντρο τη Γαλλία και το σοκ της κατακόρυφης ανόδου της Λεπένστις ευρωεκλογές και τον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, ενώ κάνει και μια ευρύτερηαναφορά στην κατάσταση που επικρατεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στο τέλος του βιβλίου, ησυγγραφέας αναφέρεται στην προοπτική εύρεσης νέων τρόπων αντίστασης μέσα από τησυμμετοχή και τη συλλογική δράση των πολιτών, τον ρόλο των σύγχρονων μέσων ενημέρωσηςκαι της δημοσιογραφίας στην αναζωογόνηση του καθημερινού, δημοκρατικού διαλόγου και τηςδιαβούλευσης. Το 2026 κατέστησε σαφές από τις πρώτες ημέρες ότι οι συζητήσεις για τους κινδύνους τηςανόδου της ακροδεξιάς παγκοσμίως δεν είναι γραφικές, ότι τα φαινόμενα δεν απατούν, αλλάβρίσκονται μπροστά μας, πόσο δε μάλλον, μπροστά στις οθόνες μας. Ένα καθημερινόσκρολάρισμα στα social media, είναι αρκετό έως ότου δούμε ξαφνικά το βίντεο της δολοφονίας της Reneé Good από τον ICE, την Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής των ΗΠΑ. Το βίντεο διαδίδεται μέσα σε λίγες ημέρες σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, η ομάδα του ICE βρισκόταν σε «αυτοάμυνα». Βεβαίως, η ύπαρξη της ακροδεξιάς στο προσκήνιο του πολιτικού χώρου είναι πλέον καθημερινήκαι απολύτως κανονικοποιημένη. Για την ακρίβεια, μπορεί να θεωρηθεί άστοχη η χρήση τωνλέξεων «άνοδος» – «ανάδυση». Ο πολιτικός χώρος της ακροδεξιάς δεν βρίσκεται απλά στην περίοδο ανόδου, αλλά στην βαθμιαία απόκτηση θέσεων εξουσίας και τον σχηματισμό κυβερνήσεων. Η ακροδεξιά συμπυκνώνει σε γενικές γραμμές το σύνολο των πολιτικών αυτών ομάδων που, παρά τις διαφορές που έχουν, διέπονται από κοινές αντιλήψεις: έντονο εθνικισμό, περιφρόνηση των δημοκρατικών αρχών και υποστήριξη αυταρχικών πρακτικών, ετεροφοβία, απόρριψη της μετανάστευσης και της πολυπολιτισμικότητας, απόρριψη του αυτοπροσδιορισμού των κοινωνικών ταυτοτήτων. Όπως τόνισε χαρακτηριστικά η Χάνα Άρεντ στο έργο της «Οι απαρχές του Ολοκληρωτισμού»(1951), ο μεγάλος κίνδυνος είναι η αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε έγκαιρα αυτή τη ριζική νέαδιαμόρφωση ενός αυταρχικού ρεύματος που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Από τη μια, ο χαρακτηρισμός της κατάστασης ως (προ)φασιστικής – νιώθοντας αμηχανία με το άκουσμα της λέξης – ρισκάρει να ακούγεται «γραφικός», οδηγώντας στην απομάκρυνση του κόσμου από το θέμα «γιατί υπερβάλλουμε». Από την άλλη, η αποσιώπηση στις εξελίξεις και η παραίτηση είναι πράξεις αφέλειας και οδηγούν σε αδιέξοδο και απόγνωση, πλαίσιο στο οποίο ευδοκιμούν οι απόψεις αυτές. Σύμφωνα με την Σαλομέ Σακέ, σημαντικές ενδείξεις είναι ήδη εμφανείς και μπορούν να αναγνωριστούν στον πυρήνα της ανόδου της ακροδεξιάς. Πολλά από αυτά που για πολλά χρόνια χαρακτήριζαν ένα σκοτεινό παρελθόν και βρήκαν καταφύγιο μόνο σε ένα μέρος περιθωριακών ομάδων ακραίων απόψεων, σήμερα εμφανίζονται ως διακριτά στοιχεία στην πολιτική του Πρόεδρου των ΗΠΑ. Κεντρικό παράδειγμα, η δράση του ICE εντός των ΗΠΑ. Μέσα σε όλα αυτά, η καθημερινότητα μας βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο μεταξύ brainrot/χρόνιας υπερκόπωσης και ψηφιακής αυταπάτης. Αναζητούμε την κοινή λογική, εκείνη στην οποία μπορούμε να βασιστούμε μέσα σε ένα αχανή κόσμο δεδομένων και διασπάσεων προσοχής. Μπορεί το συμβάν της δολοφονίας της Γκουντ να έλαβε χώρα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά ζώντας σε μια τόσο «συνδεδεμένη» κοινωνία, αποτελεί ένα κοινό ψηφιακό βίωμα. Το ερώτημα είναι αν τα ψηφιακά βιώματα είναι αρκετά για να μας κινητοποιήσουν να προβάλλουμε αντίσταση στην έλευση φοβικών αντιλήψεων στοχοποίησης και αποκλεισμού, απόρριψης της πολιτισμικής ποικιλομορφίας και των δημοκρατικών αξιών. Τα social media, με τον τρόπο που είναι δομημένα, δημιουργώντας αλγοριθμικά echo chambers, ίσως να μας οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση. Αντί να κινητοποιούν τα δημοκρατικά echo chambers, τα αποθαρρύνουν όλο και περισσότερο. Παρά το απαισιόδοξο κλίμα που επικρατεί παγκοσμίως, οι δύο προσεγγίσεις, τόσο του Σαντέλ,όσο και της Σακέ, τονίζουν ότι τώρα είναι η στιγμή να κινητοποιηθούμε, ως ενεργοί πολίτες,καθώς ανοίγει ένας παγκόσμιος διάλογος, που μας αφορά όχι μόνο σε εθνικό, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σχετικά με την ανάγκη εύρεσης «δημοκρατικών καινοτομιών», οι οποίες θαεπιτρέψουν την πιο άμεση συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση μιας νέας κοινής βάσηςαλληλοκατανόησης, συνύπαρξης και κοινωνικής δικαιοσύνης.