Κάθε χρόνο όταν μπαίνει ο Δεκέμβρης, φέρνει στη μνήμη μας τον Αλέξη Γρηγορόπουλο . Στις 6 του Δεκεμβρίου και ώρα λίγο μετά τις 9:00μ.μ το βράδυ , οι δρόμοι των εξαρχείων βάφτηκαν με το αίμα του δεκαπεντάχρονου αγοριού που έπεσε νεκρός από τη σκανδάλη του αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα.
Το εν λόγω περιστατικό είχε χαρακτηριστεί ως τραύμα στο κράτος δικαίου , εάν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι ένα κράτος στο οποίο οι αστυνομικοί δολοφονούν εν ψυχρώ στο δρόμο και ύστερα αφήνουν τη σωρό εκεί . Αδιαμφισβήτητα , το θεμέλιο για τη σύσταση και την ομαλή λειτουργία ενός κράτους δικαίου αποτελεί ένα κράμα λογικής και βίας , πάντα με τα κατάλληλα όρια και τις απαραίτητες ισορροπίες , ακριβώς όπως το σώμα του Κενταύρου.
Πώς όμως να θεωρήσουμε ότι ζούμε σ ένα ανάλογο κράτος όταν λαμβάνουν χώρα τέτοια περιστατικά που σπάνε κάθε κανόνα και υπερβαίνουν κάθε όριο στην άσκηση βίας; Ωστόσο , κύριο μέρος ενός κράτους δεν είναι άλλο πέρα από τον λαό του , ο οποίος στο άκουσμα της δολοφονίας του Αλέξη δήλωσε παρών , αντέδρασε , διαμαρτυρήθηκε με κάθε μέσο και τρόπο !
Κάπως έτσι λοιπόν έφτασε ξανά η μέρα που το μνημείο του Αλέξη θα γεμίσει με λουλούδια και στους δρόμους θα ξεχυθεί πλήθος κόσμου για να ενώσει ξανά τις φωνές και τα πανό του. Γιατί όλοι εμείς δεν πρέπει να ξεχάσουμε ! Γιατί 16 χρόνια μετά τη δολοφονία του ακόμη τιμούμε την μνήμη του και θα την τιμάμε για πάντα ! Ένα παιδί που έφυγε από την κρατική σκανδάλη αλλά η θύμηση του θα μείνει αθάνατη .
Γράφει η Δήμητρα Παπαϊωάννου
Απάντηση