Το «Ευ Πολιτεύεσθαι» επιστρέφει με Δημητρακόπουλο, Κραουνάκη και τη νέα γενιά στο μικρόφωνο!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Το «Ευ Πολιτεύεσθαι» επιστρέφει με Δημητρακόπουλο, Κραουνάκη και τη νέα γενιά στο μικρόφωνο! 🎙️ Το «Ευ Πολιτεύεσθαι» επιστρέφει απόψε στο Ράδιο Πάντειον με τον Δημήτρη Μυρογιάννη! Στις 20:15 υποδεχόμαστε τον Διονύση Δημητρακόπουλο, καθηγητή με γνωστικό αντικείμενο «Θεωρία των θεσμών και πολιτικό σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και κάτοχο της Έδρας Ζαν Μονέ «Δημοκρατική διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Συζητάμε για τη δράση της Έδρας, την εκδήλωση της Δευτέρας 26/10 και την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ: τι είναι, ποιες δυνατότητες έχει και γιατί μας αφορά. Στις 21:00 συνδέεται τηλεφωνικά μαζί μας ο συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Σταμάτης Κραουνάκης. Μιλάμε για τη διαδρομή του στη μουσική και το θέατρο, τη σχέση τέχνης και πολιτικής και τη θέση των νέων στη δημιουργία και τη διεκδίκηση. Επιπλέον, νέοι και νέες παρεμβαίνουν στη συζήτηση για τις κινητοποιήσεις στον κόσμο ,από τη Γαλλία και το Βέλγιο μέχρι την Ελλάδα. Τι οδηγεί τους πολίτες στους δρόμους, τι διεκδικούν και ποιος είναι ο ρόλος της Gen Z; 💬 Συντονιστείτε και συμμετέχετε με τις ερωτήσεις σας στο chat! 🔗 Συντονιζόμαστε στις 20:00 εδώ :https://radiopanteion.com/

Η νέα γενιά διεκδικεί, διαδηλώνει και προτείνει

Η νέα γενιά διεκδικεί, διαδηλώνει και προτείνει. Newsroom Ανάγνωση :1’ Η νέα γενιά διεκδικεί, διαδηλώνει και προτείνει λύσεις. Την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, στην πρεμιέρα του Ευ Πολιτεύεσθαι στο Ράδιο Πάντειον, συζητήσαμε για τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, με αιτήματα την αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας και την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Στη συνέχεια, η συζήτηση στράφηκε στην Αλβανία, όπου οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν τον Μάιο του 2026 με το «Κίνημα των Φλαμίνγκο» εξελίχθηκαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, με αιχμή την καταπολέμηση της διαφθοράς και αίτημα την παραίτηση του πρωθυπουργού Έντι Ράμα. Το μήνυμα προς τους νέους ήταν σαφές: η διεκδίκηση χρειάζεται και προτάσεις. Στο τέλος της εκπομπής, απευθύνθηκε δημόσιο κάλεσμα για τη δημιουργία μιας πλατφόρμας όπου οι νέοι θα μπορούν να καταθέτουν τις προτάσεις τους για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, με στόχο αυτές να μετατραπούν σε συλλογικές διεκδικήσεις. Οι νέοι δεν αρκεί να περιμένουν να αλλάξει η ζωή τους, όταν οι ίδιοι μπορούν να διεκδικήσουν την αλλαγή. Η φωνή μας έχει δύναμη. Οι προτάσεις μας μπορούν να γίνουν πράξη. #ΕυΠολιτεύεσθαι #ΡάδιοΠάντειον #Νεολαία #ΣτεγαστικήΚρίση #ΔημόσιαΠαιδεία #Πολιτική Η δημοσίευση μας και στο Instagram!

Εκδήλωση με θέμα “Ο θεσμός της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η προσεχής (2027) περίπτωση της Ελλάδας” (26.10.2026)

H Έδρα Jean Monnet Δημοκρατική Διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σας προσκαλεί στην εκδήλωση με θέμα “Ο θεσμός της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η περίπτωση της Ελλάδας (2027)”. Ο θεσμός της Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ ξαναήρθε στο προσκήνιο στην Ελλάδα λόγω της ανάληψης του ρόλου αυτού από την Ελλάδα κατά το β’ εξάμηνο του 2027. Σκοπός της εκδήλωσης είναι η ενημέρωση σχετικά με το σύγχρονο περιεχόμενο του θεσμού καθώς και η παρουσίαση και συζήτηση λιγότερο εμφανών -αλλά εξίσου σημαντικών- πτυχών του όπως ο ρόλος της Προεδρίας στη διαμόρφωση της συναίνεσης εντός του Συμβουλίου της ΕΕ, η σχέση με τον έτερο νομοθέτη (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) και το τι εμπεριέχει η προετοιμασία μιας μικρής χώρας, όπως η Ελλάδα, για την ανάληψη του ρόλου αυτού. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου στην αίθουσα εκδηλώσεων Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Λεωφ. Αμαλίας 8) στις 18:00. Για τη συμμετοχή στην εκδήλωση απαιτείται δήλωση συμμετοχής στον παρακάτω σύνδεσμο: Εκδήλωση με θέμα “Ο θεσμός της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η προσεχής (2027) περίπτωση της Ελλάδας” (26.10.2026) – Έδρα Jean Monnet

Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2025 – Μια ημέρα που όλοι θα θυμόμαστε 

Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2025 – Μια ημέρα που όλοι θα θυμόμαστε  Γράφει η Μάντια Τζιράκη Γεννήθηκε στην Ουγκάντα και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όταν ήταν 7 ετών. Πλέον, το μέλλον της μητρόπολης βρίσκεται στα χέρια του και η νίκη του αντικατοπτρίζει ένα αίτημα για μετατόπιση του πολιτικού συστήματος. Ο εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας του δημοκρατικού κόμματος, Ζοχράν Μαμντάνι, εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης, με ποσοστό 50,6%, και αναμένεται να ξεκινήσει τη θητεία του την 1η Ιανουαρίου του 2026. Τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, βασιζόμενα στα πρώτα αποτελέσματα που δημοσιοποιήθηκαν από την εφορευτική επιτροπή, επιβεβαιώνουν τη νίκη του επί του κεντρώου Άντριου Κουόμο, και του ρεπουμπλικανού υποψήφιου Κέρτις Σίλουα, γεγονός που τον καθιστά τον νεότερο δήμαρχο της τελευταίας εκατονταετίας, καθώς και τον πρώτο μουσουλμάνο και πρώτο Νοτιοασιάτη που αναλαμβάνει τη θέση. Μολονότι δεχόταν επιθέσεις καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ως αιρετός εκπρόσωπος της συνοικίας του Κουίνς στο τοπικό κοινοβούλιο της Νέας Υόρκης, κατάφερε μεγάλο ποσοστό συμμετοχής  στις εκλογές, συγκροτώντας μια ευρεία συμμαχία που περιλάμβανε νέους ψηφοφόρους, ανθρώπους που παραδοσιακά ενδέχεται να μην συμμετείχαν, και προοδευτικά κινήματα. Η νίκη του ήδη αποτελεί σημείο αναφοράς τόσο για τις κοινότητες της διασποράς όσο και για όσους προωθούν την ενισχυμένη εκπροσώπηση μειονοτήτων στην πολιτική ζωή. Η ατζέντα της κοινωνικής δικαιοσύνης – Οι θετικές προοπτικές και οι ενδεχόμενες προκλήσεις: Αναμφίβολα ο Μαμντάνι δίνει προτεραιότητα στην επίλυση του μακροχρόνιου στεγαστικού προβλήματος καθώς και την εύρεση τρόπων για μείωση του κόστους ζωής στην μητρόπολη, υποσχόμενος πάγωμα των ενοικίων σε rent-stabilized διαμερίσματα, δημιουργία προσιτών κατοικιών και ενίσχυση της προστασίας των ενοικιαστών. Επιπλέον, ως υπέρμαχος της δωρεάν δημόσιας μετακίνησης, πρότεινε μείωση της οικονομικής επιβάρυνσης των εργαζομένων, βελτίωση της κινητικότητας των χαμηλότερων εισοδηματικών ομάδων και μείωση της κίνησης και των εκπομπών ρύπων.  Ακόμη, η πρόταση για υψηλότερη φορολόγηση εισοδημάτων άνω του 1 εκατ. δολαρίων στοχεύει στη μείωση των ανισοτήτων και στην εξεύρεση πόρων για κοινωνικές πολιτικές. Αυτή η κατεύθυνση συχνά χαίρει μεγάλης υποστήριξης από τα χαμηλότερα και μεσαία στρώματα, καθώς αντανακλά την ιδέα ότι η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να επιστρέφει στην κοινωνία. Τέλος, ο Μαμντάνι θα επιχειρήσει να ασκήσει πολιτική βασιζόμενος σε grass-roots οργανώσεις, συνδικάτα και κοινωνικές ομάδες, γεγονός που συνεπάγεται την ενεργή συμμετοχή των κατοίκων της Νέας Υόρκης, σεβόμενος πάντα τις μειονότητες και τα δικαιώματα αυτών.                     Νaftemporiki.gr Ωστόσο, η πολλά υποσχόμενη κοινωνική ατζέντα του νεοεκλεγέντος δημάρχου, εγείρει ερωτήματα, καθώς τα χρηματικά ποσά που απαιτούνται για την υλοποίησή της είναι υπέρογκα. Οι οικονομολόγοι επισημαίνουν πως οι μεγάλες πόλεις οφείλουν να διατηρούν ένα ισορροπημένο οικονομικό οικοσύστημα που δεν αποθαρρύνει επενδύσεις ή επιχειρηματική δραστηριότητα. Επιπρόσθετα οι ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που προτείνει προϋποθέτουν συνεργασία με τα δημοτικά συμβούλια, τα συνδικάτα, τους μεταφορικούς οργανισμούς, τις ιδιωτικές εταιρείες και τους κρατικούς φορείς. Οι αντιδράσεις των προαναφερθέντων είναι ήδη έντονες καθώς θίγονται τα θεσμικά και οικονομικά τους προνόμια λόγω αυξημένης φορολογίας. Η όχι και τόσο οικονομικά ρεαλιστική πολιτική που σκοπεύει να υιοθετήσει, αναπόφευκτα θα συναντήσει καθυστερήσεις και εμπόδια και θα οδηγηθεί σε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις του ίδιου  που ενδέχεται να δυσαρεστήσουν τους μέχρι τώρα ένθερμους υποστηρικτές του. Ομοίως, έντονη είναι και η πόλωση που έχει δημιουργήσει η εκλογή του Μαμντάνι. Ο ίδιος καλείται να αντιμετωπίσει μια πλήρως πολιτικά διχασμένη πόλη. Ανησυχία έχει προκαλέσει η εκλογή του και στους πολιτικούς συμμάχους της Αμερικής και ιδίως στο Ισραήλ. Οι δηλώσεις που ήρθαν από το Ισραήλ μετά την επικράτησή του, δείχνουν σε μεγάλο βαθμό πανικό. Με πρώτη αυτή του Αβιγδόρ Λίμπερμαν, ηγέτη δεξιού κόμματος της αντιπολίτευσης και πρώην υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος δήλωσε μέσω εκπροσώπου του: «Το Μεγάλο Μήλο έπεσε» για να συνεχίσει με ένα κάλεσμα προς «τους Εβραίους της Νέας Υόρκης που θέλουν να επιβιώσουν» να μεταναστεύσουν «εκεί όπου ανήκουν — στη γη του Ισραήλ». Η δυνατότητα να προσαρμόσει το ριζοσπαστικό όραμά του στην πραγματικότητα της πολιτικής διακυβέρνησης, θα καθορίσει αν η νίκη του είναι συμβολική ή πράγματι ανατρεπτική.

Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΝΤΕΙΟΝ!

Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΝΤΕΙΟΝ! Παρασκευή 30 Μαΐου 2025 /  9:30π.μ  Το Ράδιο Πάντειον φιλοξενεί αυτή την  Παρασκευή μια φωνή που δεν πρέπει να σιωπήσει . Η Μαρία Καρυστιανού , μητέρα της Μάρθης  που χάθηκε στην τραγωδία των Τεμπών και πρόεδρος του Συλλόγου των Πληγέντων « Τέμπη 2023» , έρχεται στο «Ευ Πολιτεύεσθαι » για μια συζήτηση γεμάτη νόημα , αλήθεια και ευθύνη .  Στο μικρόφωνο μαζί της ο Δημήτρης Μυρογιαννης , θα ξεδιπλώσουν θέματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν : η τραγωδια των Τεμπων , ο αδιάκοπος αγώνας  για δικαιοσύνη  και η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για παραπομπή του πρώην Υπουργού Υποδομών και Μεταφορών , Κώστα Καραμανλή , μόνο για πλημμέλημα , και την αιχμηρή απάντηση της  Η συζήτηση  θα αγγίξει και την στάση της Ελλάδας απέναντι στην ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα -και την πολιτική ντροπή της σιωπής , όπως η ίδια δήλωσε δημόσια . Η επιστροφή της Μαρίας Καρυστιανού στο Παντειο Πανεπιστήμιο δεν είναι μια απλή παρουσία . Είναι επιστροφή σε έναν χώρο που τον τελευταίο καιρό έχει μετατραπεί σε τόπο ζωντανής μνήμης και πολιτικής ευθύνης . Τον Μάρτιο , το Πάντειο  φιλοξένησε μια μαζική εκδήλωση αφιερωμένη στην Τραγωδία των Τεμπών , με ισχυρή φοιτητική συμμετοχή και σαφές μήνυμα : Να μην συγκαλυφθεί τίποτα.  Λίγες μέρες πριν , τη Δευτέρα 27 Μαΐου , πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την Παλαιστίνη  , σε μια συγκυρία διεθνούς σιωπής , όπου οι φοιτητές επέλεξαν να σταθούν απέναντι στην αδικία .  Αυτές οι στιγμές δεν είναι απλώς ημερομηνίες . Είναι πολιτικά γεγονότα . Είναι η απόδειξη ότι το Πάντειο παραμένει παρόν , ζωντανό και ανήσυχο .  Η Μαρία Καρυστιανού δεν έρχεται  απλώς να μιλήσει . Έρχεται για να ακουστεί . Συντονιστείτε στο Ράδιο Πάντειον – τη φωνή του Παντείου Πανεπιστημίου!

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΩΚΡΑΤΗ ΦΑΜΕΛΛΟ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΩΚΡΑΤΗ ΦΑΜΕΛΛΟ γράφει η Βανέσα Ντραγκίτσιου Σε μια εκτενή και πολιτικά φορτισμένη συζήτηση εφ’όλης της ύλης ,που πραγματοποιήθηκε  στο «ΕυΠολιτεύεσθαι » , την Παρασκευή 23 Μαΐου 2025 , ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ , Σωκράτης  Φάμελλος , τοποθετήθηκε με σαφήνεια για τα κρίσιμα ζητήματα της επικαιρότητας : το Παλαιστινιακό , την υπόθεση των Τεμπων , τη βιωσιμότητα των κομματικών μέσων ενημέρωσης και τη βία στα πανεπιστήμια . Παράλληλα άναφερθηκε και στο προσωπικό του πρόγραμμα και την βαθύτερη σχέση του με την πολιτική .   Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από τον Δημήτρη  Μυρογιάννη  και την Κυριακή Παραμερίτη  , δευτεροετείς φοιτητές του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου , και μέλη του «Ευ Πολιτεύεσθαι ».  Ξεκινώντας με την πρώτη ερώτηση, η οποία είναι και η πιο επίκαιρη, ζητήθηκε από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετηθεί επί του Παλαιστινιακού ζητήματος και να αναφερθεί στη θέση του, αλλά και του κόμματος γενικότερα όσον αφορά την Γενοκτονία της Γάζας. Ο ίδιος ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ το Παλαιστινιακό δεν είναι συγκυριακή υπόθεση αλλά διαχρονική πολιτική και ηθική δέσμευση. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει ότι: «Η λύση του Παλαιστινιακού είναι ο μόνος δρόμος να υπάρξει ασφάλεια σε αυτό το δύσκολο κομμάτι της ανθρωπότητας. Όμως σήμερα έχουμε κάτι πολύ πιο σοβαρό: Στην Γάζα αμφισβητείται η ζωή αυτή καθαυτή . Αμφισβητείται η ζωή αμάχων, η ζωή παιδιών». Στη συνέχεια, ο Σωκράτης Φάμελλος καταγγέλλει την παθητική στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στην έλλειψη ανθρωπιστικής βοήθειας για την Γάζα, λέγοντας μάλιστα ότι : «Έχουμε κυβέρνηση που όχι απλά σιωπά, είναι συνένοχη στο έγκλημα. Η Ελλάδα έπρεπε να είναι από τις πρώτες χώρες που παρέχουν βοήθεια, και όχι μόνο δεν είναι, κινδυνεύει να είναι από αυτές που δεν μιλάνε καν». Ακόμη, ανέφερε ότι το κόμμα του έχει λάβει αρκετές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση  το συγκεκριμένου  ζητήματος ξεκινώντας από την συνάντηση με τον Παλαιστίνιο  Πρέσβη και φτάνοντας μέχρι και το αίτημα για συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας , με σκοπό την βαθύτερη συζήτηση επι του θέματος , η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί την Τρίτη . Επιπροσθέτως , προτάθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ ο ερχομός του επικεφαλή της Παλαιστινιακής αποστολής , στην Βουλή ,  με σκοπό να δημιουργηθεί μέσα από την ομιλία του ένα ευρύτερο δίκτυο  υποστήριξης και ενημέρωσης , αίτημα που έκανε γνωστό και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης ( ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ , Νεα Αριστερά , Πλεύση Ελευθερίας) ώστε να μείνουν ενωμένοι σε αυτή την δύσκολη στιγμή.  Στην συνέχεια , η έμφαση της συζήτησης μετατοπίστηκε στην τραγωδία των Τεμπων και πιο συγκεκριμένα στην πρόταση για συσταση  προανακριτικής επιτροπής που θα κατατεθεί σε λίγες μέρες από τον ΣΥΡΙΖΑ , όπου  ο πρόεδρος ρωτήθηκε  εάν μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν πρόκειται για μια επιλεκτική διαδικασία αποποίησης των δικών τους ευθυνών ως κόμμα , και ότι η έρευνα για την δικαιοσύνη θα φτάσει πραγματικά στο βάθος . Στην συγκεκριμένη ερώτηση ο κ.Φαμελλος απάντησε ότι : « Είναι αστείο να λέει η κυβέρνηση ότι για τον θάνατο 57 ανθρώπων φταίει ένας υπουργός που είχε αποχωρήσει εδώ και τέσσερα χρόνια , την στιγμή που προσπαθεί η ίδια να κρύψει τις ευθυνες της . Εμείς λέμε ξεκάθαρα: Να ελεγχθεί και ο Χρήστος Σπιρτζης  – αλλά και  ο κ. Μητσοτάκης. Δεν θα μείνει κανείς εκτός ελέγχου.»   Παράλληλα έθεσε και ένα καίριο αλλά σημαντικό ερώτημα :  « Ποιός έδωσε την εντολή για το μπάζωμα του σημείου του δυστυχήματος;» κάτι το οποίο  σύμφωνα με εκείνον αποτελεί απόπειρα συγκάληψης  .  Μάλιστα δήλωσε ο ίδιος ότι :  «Με το μπάζωμα καταστράφηκαν πειστήρια , δεν μπορούν να δουν αν υπήρχαν φορτία ή όχι ..  Γιατί φοβάται ο κύριος Μητσοτάκης τα ερωτήματα; Θα απαιτήσω τον έλεγχο και στο επίπεδο του πρωθυπουργού. Κανείς δεν πρέπει να μείνει μπροστά από την ελληνική κοινωνία χωρίς να δώσει απαντήσεις.»   Στην τρίτη κατά σειρά ερώτηση , τέθηκε το ζήτημα των οικονομικών εκκρεμοτήτων προς τους εργαζόμενους στα κομματικά ΜΜΕ , στην «Αυγή» και στον «Κόκκινο» όπου ο Σωκρατης Φάμελλος απάντησε ανοιχτά ότι όταν ανέλαβε την ευθύνη του προέδρου , τα μέσα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μη βιώσιμα καθώς υπήρχαν εκατομμύρια χρέη καθώς και ένα τεράστιο έλλειμμα λειτουργίας το οποίο προσπάθησε να  μειώσει .  Πιο συγκεκριμένα δήλωσε ότι : «Έχουμε δώσει απ’ το κομματικό ταμείο χρηματοδότησης στα μέσα που δεν έχουν έσοδα, για να καλύψουν τους μισθούς των εργαζομένων, την περίοδο που θα έχω εγώ τη θέση του προέδρου. Αλλά χρωστάμε όλα τα προηγούμενα, όπως καταλαβαίνετε, τα οποία ήταν ακριβά..». Δεν παρέλειψε, όμως, να αναφερθεί σε ένα σχέδιο βιωσιμότητας που ετοιμάζεται με ενδεχόμενες εξωτερικές συνεργασίες ή ακόμη και έναν δανεισμό. Την αφορμή για την τέταρτη ερώτηση αποτέλεσαν τα περιστατικά βίας που εξελίχθηκαν στον χώρο της Νομικής , όπου ο κ.Φαμελλος ρωτήθηκε  εάν θεωρεί τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης αναγκαίες μεταρρυθμίσεις ή απλά ως ένας τρόπος επιβολής της σιωπής που μπορεί μακροχρόνια να πλήττει και το αυτοδιοίκητο των ελληνικών δημοσίων πανεπιστημίων . Απαντώντας στην παραπάνω ερώτηση , ο Σωκράτης Φάμελλος δήλωσε ότι : « Προφανώς θα απαντήσουν στους φοιτητές με συρματοπλέγματα και με ΜΑΤ. Στην κοινωνία απάντανε όμως με μείωση χρηματοδότησης και μείωση καθηγητών . Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν πανεπιστήμια -αυτός είναι ο στόχος τους. Σε κάθε περίπτωση θέλω να πω πολύ απλά ότι η κυβέρνηση υλοποιεί ένα σχέδιο απαξίωσης των ελληνικών δημοσίων πανεπιστημίων , γιατί έχει βάλει σε στόχαστρο το δημόσιο πανεπιστήμιο – και αυτό θέλει να περάσει ως συνταγματική αναθεώρηση» . Συνεχίζοντας μας διαβεβαίωσε ότι υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση παράνομων ενεργειών εντός του πανεπιστημίου  και οτι γι’αυτόν τον λόγο πρέπει να δείχνουμε την εμπιστοσύνη μας στις πρυτανικές αρχές και στο αυτοδιοίκητο. Ως επακόλουθο της προηγούμενης απάντησης ,  ζητήθηκε από τον πρόεδρο  του ΣΥΡΙΖΑ να μας πει την άποψη του σχετικά με τις συζητήσεις που γίνονται περί άρσης μονιμότητας που άπτεται και του άρθρου 103 του Συντάγματος . Ο κ.Σωκρατης Φάμελλος δήλωσε ότι : « Η άρση μονιμότητας είναι η νέα καραμελίτσα του κυρίου Μητσοτάκη επειδή δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στο πρόβλημα της Παλαιστινης , στο πρόβλημα της Γάζας και της ακρίβειας»  .  Μαλιστα ανέφερε ότι υπάρχει πειθαρχικό δίκαιο το οποίο μπορεί να καταλήξει στην απόλυση του εργαζόμενου , αλλά ότι δεν είναι αυτός ο σκοπός .  Έκλεισε την δήλωση του περί του συγκεκριμένου θεματος λέγοντας οτι :  « Ο κ.Μητσοτακης θέλει να διώξει υπαλληλους. Θέλει να απαξιώσει το δημόσιο , να πληρώνει τα μάρμαρα ο κοσμάκης και ταυτόχρονα να φέρνει ρουσφέτια του στον κόσμο».  Φτάνοντας στο τέλος της συνέντευξης τέθηκαν και άλλες δύο ερωτήσεις , μια από

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΦΑΜΕΛΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΝΤΕΙΟΝ

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΦΑΜΜΕΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΠΑΝΤΕΙΟΝ Αύριο θα πραγματοποιηθεί μια συνέντευξη εφ ‘όλης της ύλης με τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ! Το Ράδιο Πάντειον φιλοξενεί αυτή την Παρασκευή μια συνέντευξη που αξίζει να ακουστεί. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, έρχεται στο στούντιο της εκπομπής «Ευ Πολιτεύεσθαι» για μια συζήτηση χωρίς ατζέντα, χωρίς μονόλογο ,με ανοιχτές ερωτήσεις και καθαρές απαντήσεις. Στο μικρόφωνο, ο Δημήτρης Μυρογιάννης και η Κυριακή Παραμερίτη. Μαζί του, θα ανοίξουν θέματα που καίνε: η τραγωδία στα Τέμπη και η συζήτηση για την ανάγκη διερεύνησης ευθυνών, η στάση της χώρας στο Παλαιστινιακό και η πολιτική διάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης, αλλά και το πού βρίσκεται σήμερα η πρώην αξιωματική αντιπολίτευση, ποια ερωτήματα μένουν ανοιχτά και πώς απαντώνται. Στο επίκεντρο θα βρεθούν επίσης ζητήματα που αγγίζουν τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, όπως το μέλλον της «Αυγής» και του «Κόκκινου», αλλά και όσα αφορούν άμεσα τη φοιτητική κοινότητα: τα πειθαρχικά μέτρα στα πανεπιστήμια, το πώς εφαρμόζονται και τι σηματοδοτούν για την ακαδημαϊκή ζωή. Η συνέντευξη δεν απευθύνεται μόνο στους «ενημερωμένους». Είναι μια ευκαιρία για έναν πολιτικό να απαντήσει, να τοποθετηθεί και να συνομιλήσει με την πραγματικότητα, όπως τη ζει και την παρακολουθεί ένα πανεπιστήμιο. Παρασκευή 23 Μαΐου, στις 10:00 π.μ. Συντονιστείτε στο Ράδιο Πάντειον  ,τη φωνή του Παντείου Πανεπιστημίου.

«Η Σιωπή της Δημοκρατίας»

Του Κωνσταντίνου Δ. Κούκη Η ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, με τον αέρα της απειλής και την αίσθηση ότι κάτι σκοτεινό επανέρχεται, θυμίζει έντονα την ατμόσφαιρα της ταινίας Η Σιωπή των Αμνών (από όπου εμπνεύστηκα τον τίτλο). Εκεί, οι αμνοί είναι καταδικασμένοι στη σιωπή τους, μπροστά στη φρίκη του Χάνιμπαλ Λέκτερ – και κάτι παρόμοιο φαίνεται να συμβαίνει με τη δημοκρατία, η οποία, αντί να αντιδράσει δυναμικά, σιωπά μπροστά στην ακροδεξιά άνοδο και την πολιτική τρομοκρατία που ενσαρκώνει ο Τραμπ. Όπως οι αμνοί που περιμένουν τη μοίρα τους, έτσι και η κοινωνία δείχνει ακινητοποιημένη, παρακολουθώντας την κατρακύλα χωρίς αντίσταση. Σήμερα, 20 Ιανουαρίου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε για δεύτερη φορά Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, σηματοδοτώντας μια ιστορική και εξαιρετικά ανησυχητική καμπή για την αμερικανική, αλλά και τη διεθνή πολιτική σκηνή. Η επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία, με μια ορκωμοσία που περισσότερο έμοιαζε με λαϊκιστική παράσταση παρά με δημοκρατικό τελετουργικό, επαναφέρει στην πρώτη γραμμή μια ατζέντα βασισμένη στον διχασμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τη διάβρωση των θεσμών. Ένας άκρως Διχαστικός Λόγος Η ομιλία του Τραμπ κατά την ορκωμοσία του θύμιζε περισσότερο προεκλογική συγκέντρωση παρά επίσημη εκδήλωση. Με φράσεις όπως «η χρυσή εποχή της Αμερικής ξεκινά τώρα» και «η δύναμη επιστρέφει στον λαό», υποσχέθηκε να συνεχίσει την πολεμική του ενάντια στη «διεφθαρμένη ελίτ», ξεχνώντας φυσικά ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής ήταν καλεσμένο στην ορκωμοσία, αναπαράγοντας τη ρητορική που είχε χρησιμοποιήσει κατά την πρώτη του θητεία. Αυτός ο διχαστικός λόγος, γεμάτος υπονοούμενα για «εχθρούς» του λαού, είτε αυτοί είναι οι πολιτικοί του αντίπαλοι, είτε οι μειονότητες που συχνά στοχοποιεί, αποτελεί αναμφισβήτητα έναν κίνδυνο για τη δημοκρατία. Προεκτείνοντας την ιδεολογία του «Πρώτα η Αμερική», ο Τραμπ υποσχέθηκε ακόμα πιο αυστηρούς περιορισμούς στη μετανάστευση, τη δημιουργία νέων τειχών – κυριολεκτικών και μεταφορικών – και την επιστροφή της χώρας σε μια απομονωτική πολιτική που υπονομεύει τη διεθνή συνεργασία. Η Σκιά -που μέλλει να εξελιχθεί σε φάντασμα- της Ακροδεξιάς Η άνοδος του Τραμπ δεν είναι ένα μεμονωμένο αμερικανικό φαινόμενο. Πρόκειται για την πιο ορατή έκφραση μιας γενικευμένης ανόδου της ακροδεξιάς, η οποία αξιοποιεί την απογοήτευση και τον θυμό των πολιτών απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και τις ανισότητες. Στην Ευρώπη, κόμματα όπως το AfD στη Γερμανία, η Λέγκα στην Ιταλία και ο Εθνικός Συναγερμός στη Γαλλία κερδίζουν έδαφος, με ρητορική παρόμοια με αυτήν του Τραμπ: εθνικιστική, αντιμεταναστευτική και αντιδημοκρατική. Η επιστροφή του Τραμπ, με νέο σύμμαχο τον πλουσιότερο και πιο επικίνδυνο άνθρωπο στον πλανήτη, Elon Musk, ενθαρρύνει και προωθεί τον κόσμο προς αυτές τις δυνάμεις, προβάλλοντας τες ως τις μόνες λύσεις, ως αξιολογες και ως λογικές. Η επιτυχία του λειτουργεί ως απόδειξη ότι η ακροδεξιά μπορεί όχι μόνο να διεκδικήσει αλλά και να ανακτήσει την εξουσία, παρά τα σκάνδαλα, τις αποτυχίες και τη σφοδρή κριτική. Οι συνέπειες αυτής της εξέλιξης είναι δυσοίωνες. Όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, η άνοδος τέτοιων ηγεσιών συνοδεύεται από την υπονόμευση των θεσμών, την πόλωση και τη βία, και όλοι θυμόμαστε τι συνέβη την τελευταία φορά που η ακροδεξιά «κάλπαζε» στην Ευρώπη… Παρόλα αυτά, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, πρέπει να παραδεχθούμε πως η άνοδος της Ακροδεξιάς δεν είναι ένα τυχαίο ή μεμονωμένο φαινόμενο, ούτε ήρθε από μόνη της. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών αδιαφορίας απέναντι στις κοινωνικές ανισότητες, την αποδόμηση των δημόσιων δομών και τη διάρρηξη της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς. Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε κερδισμένους και χαμένους, με τους δεύτερους να βρίσκουν καταφύγιο στη ρητορική του φόβου και της απλούστευσης που προσφέρει η Ακροδεξιά. Τα παραδοσιακά κόμματα, αδυνατώντας να προτείνουν λύσεις με όραμα και αξιώσεις, συχνά συνέβαλαν στη νομιμοποίηση του λόγου της, ενσωματώνοντας μέρη της ατζέντας της. Όσο οι κοινωνίες παραμένουν εγκλωβισμένες σε αυτή την αδυναμία να φανταστούν και να διεκδικήσουν εναλλακτικές, τόσο πιο βαθιά θα διεισδύει η Ακροδεξιά στις ζωές μας, υπονομεύοντας τις αξίες της δημοκρατίας και της ισότητας. Οι διεθνείς συνέπειες… Η διεθνής διάσταση της επιστροφής του Τραμπ είναι εξίσου ανησυχητική. Ο Τραμπ έχει αποδείξει ότι δεν θεωρεί τη διεθνή συνεργασία προτεραιότητα. Η αποχώρηση από συμφωνίες, όπως η Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα και η υπονόμευση διεθνών οργανισμών, όπως ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ κατά την πρώτη του θητεία, δείχνουν πώς αντιλαμβάνεται τη διεθνή πολιτική: ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου κερδίζει μόνο ο ισχυρότερος. Με τις ΗΠΑ να επιστρέφουν σε μια τέτοια στάση, η παγκόσμια κοινότητα κινδυνεύει να χάσει την ελάχιστη συνοχή που απαιτείται για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων, όπως η κλιματική αλλαγή, οι γεωπολιτικές εντάσεις και οι οικονομικές ανισότητες. Μια Προειδοποίηση που μας αφορά Όλους Η ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι απλώς η επιστροφή ενός αμφιλεγόμενου πολιτικού. Είναι η απόδειξη ότι η ακροδεξιά μπορεί να ανακάμψει, να εκμεταλλευτεί την οργή και τον φόβο, και να θέσει σε κίνδυνο τις δημοκρατικές αξίες. Είναι μια προειδοποίηση για τις δημοκρατικές δυνάμεις, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και παγκοσμίως: εάν δεν αντιμετωπιστούν (που δεν θα αντιμετωπιστούν) οι βαθύτερες αιτίες της ανισότητας, του διχασμού και της δυσπιστίας προς τους θεσμούς, ο Τραμπ δεν θα είναι η εξαίρεση – θα είναι ο κανόνας. Η δημοκρατία χρειάζεται τώρα, περισσότερο από ποτέ, υπεράσπιση. Όχι με ημίμετρα και συμβιβασμούς, αλλά με ξεκάθαρη αντίσταση στις ιδεολογίες του φόβου και του μίσους. Διότι, όπως μας έχει διδάξει το παρελθόν, η απραξία απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς κοστίζει ακριβά. Αντί επιλόγου… Ο αμφιλεγόμενος από πολλούς Σλοβάκος Φιλόσοφος και Στοχαστής Σλάβοϊ Ζίζεκ, σε συνέντευξή του στο Channel 4 το 2016, είχε δηλώσει ότι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «ένα είδος μεγάλης αφύπνισης», αναγκάζοντας τα πολιτικά κόμματα να επανεξετάσουν τις θέσεις τους. Υποστήριζε ότι ο πραγματικός κίνδυνος τότε ήταν η Χίλαρι Κλίντον, την οποία χαρακτήρισε ως εκφραστή ενός «διευρυμένου κατεστημένου» που στερείται αυθεντικότητας και συνοχής. Για τον Ζίζεκ, η άνοδος του Τραμπ αποτελούσε μια ευκαιρία να αναδειχθούν οι αντιφάσεις του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας χώρο για ριζικές αλλαγές. Προσωπικά δεν ξέρω αν με βρίσκει εντελώς σύμφωνο η παραπάνω θέση, πάντως αναμφίβολα οι συνθήκες είναι αρκετά διαφορετικές, ίσως πιο κοντά στα λόγια του Ζίζεκ. Μακάρι να επιβεβαιωθεί…  

Η πρώτη γυναικοκτονία του 2025:

Ένα έγκλημα που επαναλαμβάνεται σε μια κοινωνία που προσπερνά Πηγή:https://www.daynight.gr/ellada/news/thrinos-gia-tin-proti-gynaikoktonia-tou-2025-nekri-i-40chroni-evgenia-meta-ton-agrio-xylodarmo/ Η Ευγενία, μια 40χρονη μετανάστρια από τη Βουλγαρία που εργαζόταν στην εστίαση, έγινε το πρώτο θύμα γυναικοκτονίας για το 2025 στην Ελλάδα. Το έγκλημα, που διαπράχθηκε στην Ξάνθη, υπογραμμίζει τη σκοτεινή πραγματικότητα της έμφυλης βίας. Μόλις λίγες μέρες μετά την αλλαγή του χρόνου, η ζωή της Ευγενίας αφαιρέθηκε βίαια από τον 42χρονο σύντροφό της, έναν άνδρα που για μήνες την κακοποιούσε, απομονώνοντάς την από τον κόσμο. Ένα έγκλημα που συνεχίζεται… Το τραγικό τέλος της Ευγενίας έρχεται σε συνέχεια 15 γυναικοκτονιών που σημειώθηκαν το 2024. Ο αριθμός αυτός δεν είναι απλώς στατιστικό στοιχείο· είναι ένα ηχηρό μήνυμα που η κοινωνία και η πολιτική ηγεσία επιλέγουν να αγνοούν. Παρά τις διαρκείς εκκλήσεις από οργανώσεις για την αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως ξεχωριστού ποινικού αδικήματος, η πολιτεία συνεχίζει να παραμένει αδρανής, διαιωνίζοντας την ατιμωρησία. Μια κοινωνία που προσπερνά… Η άρνηση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, να ποινικοποιήσει τον όρο «γυναικοκτονία» δεν είναι μια απλή νομική απόφαση. Είναι μια πολιτική επιλογή που αγνοεί τη σημασία της έμφυλης διάστασης αυτών των εγκλημάτων. Με συμβούλους όπως ο Δημήτρης Βαρτζόπουλος, ο οποίος επίσης απορρίπτει την έννοια της γυναικοκτονίας, η πολιτική ηγεσία ενισχύει την αόρατη διαχείριση του φαινομένου, αφήνοντας τα θύματα χωρίς φωνή και τις οικογένειές τους χωρίς δικαίωση. Αυτό δεν είναι μόνο γλωσσική αμφισβήτηση. Είναι μια κοινωνική και πολιτική στάση που εδραιώνει τις έμφυλες διακρίσεις, ενισχύει τη σιωπή γύρω από την έμφυλη βία και επιτρέπει στα εγκλήματα αυτά να γίνονται κανονικότητα. Η τραγωδία της Ευγενίας Η Ευγενία ζούσε εγκλωβισμένη σε έναν κύκλο βίας και απόλυτου ελέγχου. Τον Οκτώβριο του 2024, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα μετά από βάναυση κακοποίηση. Παρότι ο σύντροφός της συνελήφθη, η Ευγενία δεν κατάφερε να επιβιώσει. Υπέκυψε στις 3 Ιανουαρίου 2025, αφήνοντας πίσω της μια ιστορία που καταδεικνύει την αποτυχία του συστήματος να προστατεύσει τα θύματα της έμφυλης βίας. Εθνικό πένθος για ποιον; Πηγή: https://www.newsbomb.gr/politikh/story/1616039/efyge-apo-ti-zoi-o-proin-prothypourgos-kostas-simitis Την ίδια στιγμή, η επικαιρότητα αναμένεται να καλυφθεί από το εθνικό πένθος για τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη. Ένας πολιτικός που άφησε ανεξίτηλο στίγμα στην ιστορία της χώρας, και του οποίου η μνήμη θα τιμηθεί. Ωστόσο, η διαφορά στη στάση της κοινωνίας και της πολιτείας απέναντι σε τέτοιες στιγμές προκαλεί έναν βαθύ προβληματισμό. Γιατί να θεωρείται εθνικό πένθος η απώλεια ενός πολιτικού, αλλά όχι η απώλεια της Ευγενίας ή των δεκάδων γυναικών που δολοφονούνται κάθε χρόνο; Γιατί δεν πενθούμε συλλογικά για τις γυναίκες που χάνονται σε εγκλήματα που επαναλαμβάνονται, παρά τη δυνατότητα πρόληψης; Η αναγνώριση της έμφυλης βίας ως εθνικό ζήτημα θα ήταν το πρώτο βήμα για να αποδοθεί η αξία που πραγματικά έχουν αυτές οι ζωές. Φτάνει πια Πηγή: https://www.koutipandoras.gr/article/poses-gynaikoktonies-akoma-tha-zisoume-to-2024/ Η γυναικοκτονία της Ευγενίας είναι μια ακόμη μαχαιριά στο σώμα μιας κοινωνίας που προσπερνά την έμφυλη βία. Η αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως ξεχωριστού αδικήματος δεν είναι μια νομική λεπτομέρεια· είναι μια αναγκαιότητα για τη δικαιοσύνη, την πρόληψη και την αξιοπρέπεια των θυμάτων. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Φτάνει πια. Όχι άλλη Ευγενία. Όχι άλλη σιωπή. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΜΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ : https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/438615_meleti-foititon-gia-ti-nomiki-anagnorisi-tis-gynaikoktonias Τα social media του  project :INSTAGRAM/TIKTOK eupoliteuesthai ,Youtube :Ευ Πολιτεύεσθαι Site: eupoliteuesthai.com Η έμφυλη βία στην Ελλάδα βρίσκεται σε ανησυχητική έξαρση, με περιστατικά όπως η γυναικοκτονία της αναδεικνύουν την ανάγκη άμεσης νομικής αναγνώρισης του όρου “γυναικοκτονία”. Υποστηρίξτε το ψήφισμα του Strong Me για την ποινικοποίηση της γυναικοκτονίας, υπογράφοντας εδώ. Γράφει ο Δημήτρης Μυρογιάννης

Κώστας Σημίτης Ο «εκσυγχρονιστής» που δίχασε και καθόρισε μια εποχή

Του Κωνσταντίνου Δ. Κούκη Ο θάνατος του Κώστα Σημίτη φέρνει στο προσκήνιο μια ιδιαίτερη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Ως πρωθυπουργός, υπήρξε ο άνθρωπος του «εκσυγχρονισμού» και της ευρωπαϊκής πορείας, αλλά και μια φιγούρα που δίχασε. Από τις μεγάλες επιτυχίες, όπως η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ, μέχρι τις σκιές σκανδάλων και τις υποψίες χειραγώγησης οικονομικών στοιχείων, η πολιτική του κληρονομιά παραμένει αντικείμενο έντονων συζητήσεων. Το ευρώ: Εθνική επιτυχία ή θεμέλιο της  πολυετούς κρίσης; Η ένταξη της Ελλάδας και μετέπειτα της Κύπρου (2004) στην ΟΝΕ ήταν ίσως η πιο εντυπωσιακή στιγμή της θητείας του. Το 2001, η Ελλάδα άφηνε πίσω της τη δραχμή και γινόταν ισότιμο μέλος της ευρωζώνης. Ένα μεγάλο βήμα για τη χώρα, που την έφερε στο κέντρο της ευρωπαϊκής σκηνής. Ωστόσο, αυτό το επίτευγμα δεν ήρθε χωρίς κόστος. Τα αυστηρά κριτήρια του Μάαστριχτ έφεραν σκληρές πολιτικές λιτότητας, ενώ αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι αριθμοί που παρουσίασε η Ελλάδα είχαν «μαγειρευτεί». Ήταν αυτή η στρατηγική η αρχή μιας οικονομικής επιτυχίας ή μιας φούσκας που έσκασε στην κρίση του 2010; Όπως και να έχει, το ευρώ παραμένει συνυφασμένο με την εποχή Σημίτη, για καλό ή για κακό. Μεγάλα έργα: Πρόοδος με τίμημα. Η περίοδος Σημίτη χαρακτηρίστηκε από μεγάλα έργα που άλλαξαν το πρόσωπο της Ελλάδας. Το μετρό της Αθήνας, η Εγνατία Οδός και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 ήταν μερικά από τα πιο εμβληματικά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά τα έργα έφεραν ανάπτυξη και βελτίωσαν την καθημερινότητα. Όμως, ταυτόχρονα, συνοδεύτηκαν από υπερβάσεις κόστους, σπατάλες και καταγγελίες για διαφθορά. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, συγκεκριμένα, έμειναν στην ιστορία για την πολυτέλεια και την κακοδιαχείριση. Ήταν η Ελλάδα που ήθελε να εντυπωσιάσει τον κόσμο, αλλά στο παρασκήνιο έμπαιναν οι βάσεις για την οικονομική υπερχρέωση που θα ακολουθούσε. Εξωτερική πολιτική: Υποχώρηση,  υποχώρηση, και πάλι υποχώρηση. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Σημίτης επέλεξε μια στρατηγική κατευνασμού και συνεργασίας με την Τουρκία. Η Συμφωνία της Μαδρίτης το 1997 προσπάθησε να βάλει τις βάσεις για καλύτερες σχέσεις, αναγνωρίζοντας δικαιώματα και στα δύο μέρη. Ωστόσο, η κρίση των Ιμίων το 1996 έδειξε τα όρια αυτής της προσέγγισης. Η απόφαση του Σημίτη να αποφύγει τη στρατιωτική σύγκρουση χαιρετίστηκε από ορισμένους ως ένδειξη ψυχραιμίας, αλλά από άλλους θεωρήθηκε εθνική υποχώρηση. Η εικόνα της Ελλάδας μετά τα Ίμια ήταν εκείνη μιας χώρας που δεχόταν πιέσεις χωρίς να απαντά δυναμικά, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για περαιτέρω τουρκική επιθετικότητα. Σκάνδαλα: Οι αμαρτίες που δεν ξεχάστηκαν από την κοινή γνώμη… Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τα σκάνδαλα διαφθοράς που στιγμάτισαν την εποχή Σημίτη. Η υπόθεση Τσοχατζόπουλου είναι ίσως η πιο γνωστή, αλλά δεν ήταν η μόνη. Αν και ο ίδιος ο Σημίτης δεν κατηγορήθηκε ποτέ προσωπικά, η αδυναμία του να ελέγξει τη διαφθορά στην κυβέρνησή του και το ΠΑΣΟΚ έπληξε την αξιοπιστία του. Οι επικριτές του συχνά τον κατηγορούν ότι το αφήγημα του «εκσυγχρονισμού» ήταν μια βιτρίνα που έκρυβε πελατειακές σχέσεις και εξυπηρέτηση λίγων. Ίσως όχι άδικα. Ο άνθρωπος πίσω από τον τεχνοκράτη. Ο Κώστας Σημίτης δεν ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης που μπορούσε να εμπνεύσει τα πλήθη, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ψυχρός, μετρημένος και μακριά από τον λαϊκισμό, σε αντίθεση με τον Προκάτοχο του, έμοιαζε περισσότερο με διευθυντή επιχείρησης παρά με πολιτικό. Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που δεν κέρδισε ποτέ την καρδιά των πολιτών, ακόμα κι όταν πέτυχε σπουδαία πράγματα. Το Συμπέρασμα μου. Συνολικά, ο Κώστας Σημίτης αφήνει πίσω του μια κληρονομιά γεμάτη αντιφάσεις. Από τη μία, ήταν ο άνθρωπος που έφερε την Ελλάδα στην ευρωζώνη και άλλαξε την εικόνα της χώρας. Από την άλλη, η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από σκάνδαλα, σπατάλες και μια αποξένωση από την κοινωνία. Ήταν ένας ηγέτης που άφησε το στίγμα του, αλλά δύσκολα μπορεί να κριθεί μόνο θετικά ή μόνο αρνητικά. Ο απολογισμός του παραμένει, όπως και ο ίδιος, βαθιά διχαστικός, κάτι που διαπιστώνεται πολύ εύκολα και με μια ματία στα κοινωνικά δίκτυα σήμερα. Καλό του ταξίδι.