Στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς “Α-ορατοί, αόρατες φωνές, ορατές αλήθειες”, η ομάδα του «Ευ Πολιτεύεσθαι» κατεβαίνει στην καρδιά της Αθήνας, στην πολύβουη πλατεία Ομονοίας. Με απόφαση αταλάντευτη, αποστολή τους είναι να δώσουν φωνή στους αθέατους της πόλης, σε εκείνους που η κοινωνία έχει σπρώξει στις σκιές και στο περιθώριο. Εκεί, στον σκληρό αυτό τόπο, οι ιστορίες βγαίνουν στο φως χωρίς φίλτρα, γυμνές και απροσποίητες.
Οι άστεγοι και οι εργαζόμενοι που περνούν τις μέρες τους στην πλατεία μιλούν για όσα βιώνουν, για τη μάχη της επιβίωσης μέσα σε ακραίες συνθήκες. Ανάμεσα σε αυτούς που μιλούν είναι και μια άστεγη γυναίκα, ταλαιπωρημένη από τις κακουχίες της ζωής στο δρόμο,που πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει: “[το κράτος] δεν κάνει όσα θα έπρεπε”, ένα πικρό παράπονο που αποτυπώνει την ανεπάρκεια, την αδιαφορία, την εγκατάλειψη από τις αρχές. Κάποιοι, όπως ο Βασίλης,χρόνια εργαζόμενος σε περίπτερο στην Ομόνοια, παγιδεύονται στις διακρίσεις και στην προκατάληψη. “Λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεών ο Βασίλης δεν μπορεί να βρει δουλειά”, παρά τα ακαδημαϊκά του προσόντα και το διδακτορικό του στην κοινωνιολογία.
Η Ομόνοια δεν είναι μόνο μια πλατεία· για κάποιους είναι ένα μέρος κινδύνου, μια περιοχή όπου το σκοτάδι είναι πιο πυκνό. “[στην Ομόνοια] είναι η μεγαλύτερη πιάτσα ναρκωτικών”, ακούγεται από κάποιον που τη γνωρίζει από μέσα. Η κρατική απουσία αφήνει χώρο στο έγκλημα και στην απόγνωση. “Η κρατική αδιαφορία έχει οδηγήσει τους χρήστες στο να καταφεύγουν σε ακραίες λύσεις προκειμένου να προμηθευτούν τη δόση τους, όπως το να ληστεύουν περίπτερα ή τουρίστες”. Κάθε φράση και ένα κομμάτι της αλήθειας, κάθε μαρτυρία και μια φωνή που σπάει τη σιωπή, μια κραυγή στο σκοτάδι της πλατείας.
Μέσα από τον διάλογο, η ομάδα του “Ευ Πολιτεύεσθαι” επιχειρεί να φωτίσει αυτές τις ιστορίες, να αναδείξει την αθέατη πραγματικότητα. Η Ομόνοια, με τις αντιφάσεις της, γίνεται ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που κλείνει τα μάτια σε όσα την πληγώνουν, μα η αλήθεια βρίσκει πάντα τον τρόπο να ακουστεί.
– Επιμέλεια: Γεωργοπαπαδάκου Πολυξένη
